AURA NOIR "Out to Die"

Aura Noir

Out to Die

2012 | Indie Recordings

Thrash (πέρα από trve death) ήταν το Seven Churches. Thrash ήταν και οι Slayer λίγα χρόνια αργότερα. Τις ίδιες χρονιές έπαιζαν μπάλα και οι παλιοί Destruction. Thrash ποτέ δεν ήταν οι Municipal Waste, ούτε οι Warbringer, ούτε οι Evile. Αυτά ήταν τραγελαφικά συμβάντα που απλώς έτυχε να υπάρξουν (κυριολεκτικό shit happens). Το απόλυτο thrash/θρας όμως, με όλη την κιτς αισθητική, την υπερμπίχλα που οφείλει να κουβαλάει σαν ιδίωμα, τα επίπεδα επικινδυνότητας, το extreme στοιχείο μέσα του και όλα τα παρελκόμενα έχει πιθανότατα παιχτεί από τους Aura Noir. Εδώ δεν γίνεται μια κριτική στο νέο άλμπουμ της μπάντας. Εδώ γίνεται ένας απολογισμός περί τίνος πρόκειται αυτή η μπάντα. Γιατί όλα τα παιδιά της είναι ίδια ένα προς ένα. Κι αυτό εξ’ αιτίας της μοναδικής νοοτροπίας που σέρνουν οι ιθύνοντες νόες. Το Out to Die είναι απλά το καινούργιο γαμηστερό άλμπουμ των Aura Noir. Αυτό που διαθέτει το καλύτερο θρας. Κομμάτια σαν το Priest’s Hellish Fiend δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης άλλωστε. Και στην τελική, μια μπάντα που αυτο-ονομάζεται ως the ugliest band in the world και έχει για frontman την πιο απολαυστικά ποζέρικη και άσχημη μάπα ever αξίζει τουλάχιστον τα συγχαρητήριά μας.

SIGH "In Somniphobia"

Sigh

In Somniphobia

2012 | Candlelight Records

Γουστάρω Sigh, μην σας λέω μαλακίες. Γουστάρω εκείνο το κλασσικό Hail Horror Hail του 1997 αλλά και το απολαυστικά μυστήριο Imaginary Sonicscape. Κι αν ο Mirai Kawashima είναι η αδιαμφισβήτητη ηγετική φιγούρα της μπάντας, εγώ θα τολμήσω να πω ότι γουστάρω το παίξιμο του Shinichi Ishikawa (κάποτε live μέλος των cult Abigail) μέχρι αηδίας. Ο ήχος της Fender του ίσως να φταίει. Ίσως και ο τρόπος που δομεί το riff αλλά και τα εύστοχα solos του. Στο νέο άλμπουμ των Γιαπωνέζων ο ακροατής θα θυσιαστεί γι’ ακόμη μια φορά στην πελώρια φάρσα που έχουν στήσει οι πέντε περίεργοι αυτοί τύποι. Από τα NWOBHM θέματα χαρωπής υφής και τη δισολική κιθάρα του Shinichi σε baroque, mini-οπερετικά άσματα ελεγειακού χαρακτήρα. Το πως έχουν καταφέρει να μοιράσουν τον ήχο του άλμπουμ ισόποσα ανάμεσα σε κιθάρα και πλήκτρα είναι απορίας άξιο. Το μόνο που γνωρίζω στα σίγουρα είναι η προσθήκη σαξοφώνου σ’ όλο αυτό το τσιρκοειδές πανηγύρι κάνει ακόμα πιο περίπλοκα τα πράγματα. Πάντως, αυτή τη φορά δεν θα πάρω.

THE SHINS "Port of Morrow"

The Shins

Port of Morrow

2012 | Aural Apothecary, Columbia

Σε μια ταινία ο Ξανθόπουλος, η Βούρτση και ο μικρός Καΐλας μπορεί να είχαν ισάξια πρωταγωνιστικούς ρόλους. Όλοι τους θα ήταν χτυπημένοι από τη μοίρα, θα κατέληγαν να ενωθούν από τη μοιρά, να αγαπηθούν από τη μοιρά κ.ο.κ. Όπως και να’ χει περνούσαν μέσα από μια συστάδα συναισθημάτων πριν το όποιο τέλος. Σε μια ταινία όμως υπάρχουν και αυτοί που περνούν πίσω από το τραπέζι όπου ο Ξανθόπουλος τρώει γαλακτομπούρεκο. Οι The Shins λοιπόν παίζουν ακριβώς αυτόν το ρόλο του άσημου κομπάρσου μες στο όλο σκηνικό. Δε βρίσκω ούτε ένα λόγο για ν’ ακούσει κάποιος το φετινό τους Port of Morrow άλμπουμ. Λυπήθηκα όταν πίσω από το έκπαγλο εξωφυλλάκι του δίσκου ανακάλυψα ένα άνευρο indie που επαναλαμβάνει αυτοκτονικά το ύφος του ξανά και ξανά. Ένα γλυκανάλατο έμεσμα που αδυνατεί να εξοικειώσει τον ακροατή έστω σε μια πραγματικά όμορφη μελωδία. Κάπου κάπου αισθάνεσαι ένα Motown αέρα να σε χτυπάει, ίσως μερικές φωνητικές γραμμές φέρουν στο νου τον Roger Daltrey αλλά τελικά τίποτα ουσιαστικό δεν μένει στο μυαλό. Εξαιρουμένου του No Way Down το οποίο το ακούω με ευχαρίστηση, ο νέος δίσκος των The Shins κατάφερε να με ξεμασελιάσει από το χασμουρητό.

ANDREW BIRD "Break It Yourself"

Andrew Bird

Break It Yourself

2012 | Mom + Pop, Bella Union

Δε θα μπορούσα να ζαχαρώσω καν τα λόγια μου για ένα ήδη ζαχαρωμένο πράγμα. Το Break it Yourself είναι ένας αντι-ηδονιστικός, μισο-indie, μισο-folk δίσκος στα πλαίσια μιας χαλαρής τραγουδοποιίας. Είναι κάπως καλό, για το chilling της φάσης, με αρκετούς ενδιαφέροντες ήχους όμως ισχναίνει στον τομέα της σύνθεσης. Θεωρητικά, τέτοια πράγματα τα γουστάρει ο κόσμος και με αυτά θρέφει τις βόλτες του στην εξοχή, τις καθημερινές διαδρομές του προς την δουλειά, στολίζοντας τη θωριά του με hipster-ικά vibes και alternative συμπεριφορές. Η εικόνα του σύγχρονου νέου που ματώνει να διαφέρει από τον μέσο άνθρωπο του σήμερα. Αυτές τις μουσικές τις φαντάζομαι να γεμίζουν τους χώρους συνοικιακών καφετεριών ή καφενείων-ποτοπωλείων (όπως συνηθίζεται να τα αποκαλούμε πια) όπου συχνάζουν νεαρές που λατρεύουν τον Παύλο Παυλίδη και τους B-Movies του, alternative κρυφομέταλλα που λατρεύουν τους Opeth για όλους τους λάθους λόγους και αριστεροί μεσήλικες που τα γούστα τους κυμαίνονται από τον Χρήστο Θηβαίο ως τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Μα τω Θεό, μπορώ να δω μέχρι και τα μπεζοζαχαρί σεμεδάκια πάνω στα καλά ξεσκονισμένα ράφια της παλιάς βιβλιοθήκης. Ο Andrew Bird δημιούργησε ένα δίσκο και ένα ολόκληρο ντεκόρ από πίσω του. Αν γουστάρετε να διαβάζετε εφημερίδα και με την άκρη του ματιού σας να βλέπετε πως αχνίζει ο γαλλικός στο φλυτζάνι σας, τραγούδια σαν τα Lusitania και Polynation είναι οι μικρές λεπτομέρειες της επιμελημένης ζωής σας.

GRIMES "Visions"

Grimes

Visions

2012 | 4AD, Arbutus

Μετά από την κυκλοφορία όχι ενός αλλά δύο full-lengths το περασμένο έτος, η Καναδέζα Claire Boucher (μόλις 23 ετών) κυκλοφορεί το νέο της dream pop, ηλεκτρονικό πόνημα το οποίο περιλαμβάνει δεκατρείς συνθέσεις γραμμένες εξ’ ολοκλήρου απ’ αυτήν. Η φωνητική χροιά της ίσως απωθήσει πολλούς από εσάς μιας και η πιτσιρίκα ακούγεται σαν να έχει καταπιεί τη Cyndie Lauper η οποία έχει ρουφήξει ήλιο. Ω ναι! Όταν αυτό δε, συνδυάζεται με τα περίεργα digi-sounds του άλμπουμ και τον robotic dance χαρακτήρα του, τότε το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον αμφισβητίσιμο. Κι όμως τα σχεδόν άτεγκτα beats του δίσκου κολλάνε στο μυαλό σου και καταλήγεις να περνάς ευχάριστα τα 48 λεπτά που διαρκεί. Μελωδίες σαν αυτές των Oblivion και Vowels = Space and Time είναι σίγουρα ατραξιόν για εναλλακτικά μουσικά γούστα. Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έδινα ποτέ σημασία σε τέτοια ακούσματα. Θες όμως λίγο το καλοκαιράκι που σκάει μύτη σιγά σιγά, λίγο το ότι απλά έκατσε η όλη φάση, λίγο η παιδική συμπεριφορά της και η άμεση αισιοδοξία που προκύπτει μέσα απ’ τα video clips της, το άλμπουμ τελικά παρουσιάζεται άτρομο και έχει κάτι να πει. Όντως.

TIMEGHOUL "1992-1994 Discography" comp

Timeghoul

1992-1994 Discography

2012 | Dark Descent Records

Aμφότερα τα Tumultuous Travelings και Panaramic Twilight demos είναι ίσως τα σημαντικότερα που ηχογραφήθηκαν ποτέ και αφορούν το death metal σαν ιδίωμα. Σίγουρα πάντως είναι τα δικά μου αγαπημένα οπότε η όποια κρίση λαμβάνει χώρα στο παρόν κείμενο πιθανώς λοξοδρομεί από κάθε ίχνος αντικειμενικότητας. Σαν -πολύ- μεταγενέστερος ακροατής, έτυχε πρώτα ν’ ακούσω το Panaramic Twilight demo τους. Εκεί λοιπόν αντιμετώπισα τη δύναμη της μπάντας όσον αφορά τη σύνθεση των κομματιών τους. Το Boiling in the Hourglass με άφησε κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό. Η death metal μάζα που περιγράφεται ως μορφωμένη από την ευχάριστη δυσωδία των όσων προσέφερε το mainstream ιδίωμα είχε αποτύχει παταγωδώς. Μαζί τους είχα αποτύχει κι εγώ. Γιατί αυτό που άκουγα ήταν κάτι μακάβρια μοναδικό το οποίο είχε ουσιαστικά χαθεί μες στην απέραντη λήθη. Το μεγάλο σοκ όμως ήρθε όταν άκουσα το Occurence on Mimas. Με το χέρι στην καρδιά, θεωρώ ότι πρόκειται για μια απ’ τις καλύτερες συνθέσεις ever ανεξαρτήτου είδους και μουσικών προτιμήσεων. Ιδιαίτερα το προ «…parasite world, lie dormant, on the surface man thrived…» θέμα μπορεί να ξεπετσιάσει το δέρμα από δέος, συγκίνηση και ανατριχίλα ή όλα αυτά μαζί. Είναι παράδοξο να παραμένει στ’ αζήτητα ένα στυλ το οποίο “εγκαινίασαν” μαζικά (κατά πολλούς τρόπους) οι Nile αρκετά χρόνια αργότερα. Μετά βεβαιότητος, μπορούμε να πούμε ότι η κολοσσιαία αυτή μπάντα αδικήθηκε όσο λίγοι. Στα του Tumultuous Travelings τώρα, και τα τέσσερα τραγούδια που το απαρτίζουν, αρκεί να πούμε ότι η μπάντα ξεδιπλώνει ξανά το συνθετικό της ταλέντο γράφοντας εξάλεπτες ελεγείες μες στις οποίες συμπυκνώνει όλο το ύψιστο νόημα της μουσικής της. Ιστορικά, τα τύμπανα του Anthony Holman κινούνται σε κορυφαία επίπεδα, τα φωνητικά του Jeff Hayden είναι πλήρως εκφραστικά και μεγαλειώδη, ενώ τα κιθαριστικά θέματα και ο τρόπος δομής τους προκαλούν νευρικά γέλια σε πολλούς επαγγελματίες, ή μη, μουσικούς. Απλά μοναδικοί. Στα συν της όλης κυκλοφορίας, το πανέμορφο artwork του Mark Riddick ο οποίος δηλώνει οπαδός της μπάντας απ’ το ξεκίνημά της. Εν ολίγοις, το 1992-1994 Discography είναι μια ανεπανάληπτη κυκλοφορία.

LANA DEL REY "Born to Die"

Lana Del Rey

Born to Die

2012 | Interscope, Polydor

Ωραία λοιπόν, φτάσαμε να ακούσουμε και το νέο success girl της μουσικής βιομηχανίας και ό,τι εχει να μας πει μέσα από το Born to Die άλμπουμ. Κατ’ αρχήν, να ξεκαθαρίσω ότι μπήκα στη διαδικασία να το ακούσω μετά από προτροπή ενός αγαπητού blog. Δε γνώριζα καν την ύπαρξη της νεαράς δεσποινίδας από την Νέα Υόρκη και βρέθηκα προ εκπλήξεως όταν διαπίστωσα τα εκατομμύρια views που έχουν τα video clips της στο διαδίκτυο. Είμαι πίσω αλλά στα απ’ αυτά μου γενικά. Οι aequalis συνθέσεις του δίσκου, με το νοσταλγικό τόνο και το vintage περικάλυμμα, έχουν ένα και μόνο σκοπό: να αναδείξουν την (αντικειμενικά) πολύ όμορφη φωνή της καλλιτέχνιδας. Αυτό είναι ένα τρικ κατά το οποίο συχνά οι συνθέσεις πέφτουν στο λάκκο της μετριότητας, καθιστώντας την προσοχή στην εμπορική, cantabile φύση των ασμάτων και τις παραγεμισμένες με bottox αχείλες (π.χ. λέω εγώ τώρα) της εκάστωτε κορασίδας. Ακούγοντας τον δίσκο ξεχώρισα μονομιάς (να πέσει φωτιά να με κάψει) το σπουδαίο ομώνυμο τραγούδι και το μελαγχολικό ρεσιτατίβο του Video Games. Δεν ήμουν προ-ιδεασμένος. Και δεν είναι διόλου τυχαίο που και τα δύο αυτά τραγούδια έχουν διαλεχτεί να γίνουν official clips του άλμπουμ. Γενικά, νομίζω ότι το κατέχει το θέμα η μικρή Lana. Το Born to Die όμως δεν παύει να είναι ακόμα ένα two hits wonder άλμπουμ που κουράζει στο σύνολό του παρόλο το μαύρο timbre που το περιτυλίγει. Το σκοτάδι περιφέρεται γύρω της απροκάλυπτα. Το θέμα είναι αν θα δεχόταν ποτέ, ένα music icon σαν κι αυτή, να το ρουφήξει και να βγάλει σε basso μοτίβο κανά αριστούργημα. Το μέλλον θα δείξει.

ROUTES "Land of Holy Dope"

Routes

Land of Holy Dope

2012 | Ides of August Industries

Η φόρα που πήραν με το προ τετραετίας ομώνυμο ντεμπούτο τους τους διατηρεί σε τροχιά. Ακόμα. Ο τόνος του νέου τους τερατουργήματος δεν είναι οι αποχρώσεις του πορτοκαλί αυτή τη φορά. Το χρώμα που τους αρμόζει είναι το βρωμιλί πλέον. Ξηλώσαν τις κλωστές της έμπνευσης και απογυμνώθηκαν. Όλα τους τα τραγούδια είναι μικροί θρίαμβοι μιας μουσικής σκηνής που φορέθηκε πολύ τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, φοριέται ακόμα από κάποιους αλλά εμφανώς λιγότερους, και είναι σε ύφεση πια. Οι Routes, άθελα ή μη, σκάνε out of season και είναι συνοπτικοί σ’ αυτά που προτείνουν. Προς τέρψη δική μας, η όποια διαλλακτικότητα σβήνει στο κενό. Εδώ έχουμε να κάνουμε άνετα με ένα διαμαντάκι πέρα κάθε αμφιβολίας.

Kορυφαίοι δίσκοι για το 2011

Ας παραθέσω κι εγώ δειλά δειλά την top-twenty λίστα μου με τα δισκάκια της χρονιάς που μας αφήνει οσονούπω. Τα είδη ποικίλλουν κι αυτό ίσως να ξενίσει μερικές μάπες αλλά στα παπάρια μου. Αυτές ήταν καλώς ή κακώς οι κορυφαίες μουσικές του 2011 για μένα.

20. NECROS CHRISTOS Doom of the Occult

19. MITOCHONDRION Parasignosis

18. VEKTOR Outer Isolation

17. NADER SADEK In the Flesh

16. LEVIATHAN True Traitor, True Whore

15. NEGATIVE PLANE Stained Glass Revelations

14. COLD CAVE Cherish the Light Years

13. AUTOPSY Macabre Eternal

12. VIRUS The Agent That Shapes the Desert

11. RAMESSES Possessed by the Rise of Magik

10. DISMA Towards the Megalith

09. DANAVA Hemisphere of Shadows

08. ULCERATE The Destroyers of All

07. TOMBS Path of Totality

06. PJ HARVEY Let England Shake

05. HEXVESSEL Dawnbearer

04. GRAVEYARD Hisingen Blues

03. KRALLICE Diotima

02. PRURIENT Bermuda Drain

01. PORTRAIT Crimen Laesae Majestatis Divinae

ANTEDILUVIAN "Through the Cervix of Hawaah"

Antediluvian

Through the Cervix of Hawaah

2011 | Profound Lore Records

Μερικές φορές το death metal είναι το αγαπημένο μου είδος μουσικής. Το λατρεύω όχι τόσο για το lifestyle και τις μόδες που έχουν περάσει ανά καιρούς τα διάφορα υποείδη του, αλλά γιατί είναι μια επικίνδυνη και ακραία έκφραση τέχνης από τη γέννησή του ως τώρα. Ιδιαίτερα το παλιό, ανόθευτο death metal, αυτό που ζέχνει μπόχα και θανατίλα, με ανατριχιάζει ακόμα και σήμερα και με συγκινεί στον μέγιστο βαθμό. Οι Antediluvian είναι μια μπάντα που είναι μπολιασμένη με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά αυτής της φανταστικής μουσικής σκηνής. Λοξοδρομεί προς το παρελθόν, κρατώντας όλο το κατασκότεινο feeling μες στην μουσική της ενώ όλως περιέργως θα μπορέσει να διακρίνει κανείς πιο σύγχρονες τακτικές να πετάγονται από δω και από εκεί. Η ουσία της μπάντας, σε αυτό το πρώτο και μοναδικό full-length τους, βρίσκεται στις στριμμένες μελωδίες και τη βάναυση ατμόσφαιρα. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν φοβούνται να δείξουν το ταλέντο τους στη δημιουργία μνημειωδών riff όπως το βασικό θέμα του From Seraphic Embrace. Η ερμηνεία του Haasiophis πίσω από το μικρόφωνο προδίδει τις χαοτικές επιρροές της από πρωτομάστορες του είδους σαν τους Incantation αλλά και από τους δικούς μας, πιο πρόσφατους θεούς, Dead Congregation. Αν και το Through the Cervix of Hawaah είναι ένας δίσκος αδιαμφισβήτης αξίας, θεωρώ ότι χάνει το παιχνίδι στη φυσική ροή μεταξύ των τραγουδιών, τουτέστιν στο σύνολο σαν γενικό άκουσμα. Τα πάντα δικαιολογούνται όμως μιας και αυτό είναι μόλις το ντεμπούτο του συγκροτήματος και όλοι οι οιωνοί που προκύπτουν μέσα από την ακρόαση του κατατάσσουν αυτούς τους ταπεινούς Καναδούς στην elite του παγκόσμιου underground death metal σαν μία απο τις μεγαλύτερες ελπίδες του είδους.