AARA "So Fallen Alle Tempel"

Aara

So Fallen Alle Tempel

2019 | Naturmacht Productions

Ντεμπούτο άλμπουμ για αυτό το black metal σχήμα που μας χαιρετά από την Ελβετία των Celtic Frost, Coroner αλλά και των Vuyvr, Rorcal και Knut. Οι διαδικτυακές πληροφορίες που μπορούμε να συλλέξουμε μας ενημερώνουν πως πρόκειται για ένα act με δύο μέλη (κλασσικά) ο ένας εκ των οποίων αναλαμβάνει όλα τα όργανα και ο άλλος τα φωνητικά. Το άλμπουμ διαθέτει πέντε συνθέσεις που αγγίζουν τα 40 λεπτά και το ύφος τους είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό. Το ηχητικό αμάρευμα αυτού, δε, χρωστά τόσα στους early Emperor δίχως βέβαια να προκαλεί ανάλογες ανατριχίλες. Παρ' όλα αυτά οι Aara είναι πολλά υποσχόμενοι με όλο τον ορχηστρικό αναβρασμό που μπορούν να παράξουν. Δεν είναι αναγκαίοι αλλά δε μπορείς να τους παραλείψεις ελαφρά τη καρδία.

ZEAL AND ARDOR "Stranger Fruit"

Zeal and Ardor

Stranger Fruit

2018 | MKVA

Εντάξει, το πρώτο άλμπουμ ήταν από εκείνα τα περίεργα ιντερνετικά στοιχήματα για το what if της φάσης. Δηλαδή θα έχει και συνέχεια; Τι ρωτάω βασικά, αφού το Stranger Fruit EINAI η συνέχεια του Zeal and Ardor project που τρέχει ο Manuel Gagneux. Το σκηνικό του άλμπουμ είναι πουλουδένιο black metal (που στην καλύτερη μπορεί να θυμήσει Cradle of Filth εποχής Cruelty and the Beast) και νέγρικο Mississippi blues. Στα αυτιά μου αυτό πάντα μου ακουγόταν γελοίο. Αν το ακούσεις δεν είναι τόσο γελοίο. Όταν το ακούω εγώ, συνεχίζει και είναι γελοίο. Μπέρδεμα η φάση του σου λέω. Λοιπόν, για να γίνω συγκεκριμένος όμως, καλό θα ήταν ο Μανωλάκης να διαλέξει τα blues και να μείνει εκεί.

COILGUNS "Millenials"

Coilguns

Millenials

2018 | Hummus Records

Σύγχρονοι οραματιστές της hardcore σκηνής αυτοί οι Ελβετοί που ευτυχώς συνεχίζουν το project που ξεκίνησαν μια πενταετία πριν. Το Commuters ντεμπούτο τους ήταν γροθιά στο κατεστημένο του πολυπαθούς αυτού φάσματος, μια ανάσα εξέλιξης, ένας γόμφος στην ασφάλεια του παρελθόντος. Το γκρόσο μόντο της μουσικής τους είναι μια εσωτερική προοδευτικότητα στα όρια της τέχνης και λίγοι ομοϊδεάτες τους (βλ. KEN Mode) κινούνται σε ανάλογα ποιοτικά μονοπάτια. Έπη σαν το Ménière’s και Deletionism μετά βίας ξεχωρίζουν σε ένα άλμπουμ που διέπεται από την συλλογικότητα του concept και λειτουργεί σαν μια αδιάσπαστη ενότητα.

BÖLZER "Hero"

Bölzer

Hero

2016 | Iron Bonehead Productions

Ο λυκάνθρωπος Okoi Thierry Jones τολμά στο ντεμπούτο του να χρησιμοποιήσει πολλά καθαρά φωνητικά. Και καταφέρνει να δημιουργήσει κάτι συνταρακτικό: γήινο αλλά και απόκοσμο συνάμα. Τα riffs του είναι εκνευριστικά τέλεια και το Hero γενικά κατουράει μια ολάκαιρη σκηνή στη μάπα.

RORCAL "Világvége"

Rorcal

Világvége

2013 | Cal of Ror Records

Tο Világvége είναι εκ των κορυφαίων κυκλοφοριών του τρέχοντος έτους ήδη. Το εισαγωγικό I λειτουργεί άπταιστα σαν πρόλογος των όσων προμηνύονται εδώ μέσα δίνοντας σκυτάλη στο υπερ-sludge D με την ακράια νωχελικότητα του να συλλαμβάνει τον ακροατή αυτομάτως. Ο δίσκος όμως (η ουσία του δίσκου) αρχίζει να ξεχειλίζει με το II όπου το αυξημένο tempo και η majestic έκφραση θεριεύουν επικίνδυνα. Το black metal περιβάλλον που εξελίσσουν οι Rorcal είναι αυταρχικού ύφους και πρωτεύοντα ρόλο στις συνθέσεις παίζουν τα μεγαλειώδη riffs και τα Ihsahn-ικά φωνητικά. Το άλμπουμ αυτό είναι σπουδαίο γιατί βρίσκεται μονίμως σ’ έναν ηχητικό αναβρασμό όπου κάθε στιγμή (το εννοώ) είναι και ένα highlight. Μοναδική ίσως ένσταση είναι η συνεχής παρουσία φωνητικών που, αν και υπεργαμηστερά, δεν αφήνουν τόσο την ανατριχιαστική ατμόσφαιρα ν’ ανασάνει τη δυσθυμική διάθεση της μπάντας. Όπως και να ‘χει όμως, η δομή του άλμπουμ είναι τουλάχιστον συγκλονιστική και μου υπενθυμίζει γιατί το ακραίο metal μια απ’ τις πιο περιπετειώδεις σκηνές εκεί έξω.

COILGUNS "Commuters"

Coilguns

Commuters

2013 | Pelagic Records

Όταν πρόσφατα ένας φίλος θέλησε να μου βάλει το νέο άλμπουμ των Coilguns η αρχική αντίδρασή μου ήταν ότι πιθανώς επρόκειτο για μια L.A. μπάντα που στην καλύτερη παίζει το τίγκα άδοξο NWOAHM. Εξεπλάγην όμως όταν άκουσα τον ηχητικό όλεθρο που ξεχύθηκε απ’ το μπασοηχείο που ήταν συνδεδεμένο με το κινητό του τηλέφωνο. Στο Commuters η ποσότητα των διαφορετικών επιρροών που έχουν μπολιάσει στο μοντέρνο hardcore τους συνάδει απόλυτα με την ποιοτική έκφραση του γκρουπ. Το τεράστιο πλεονέκτημα της μπάντας είναι η φωνή της, ένας τραγουδιστής που βγάζει μάτια και που επιτέλους δεν ακούγεται χάλια ούτε στα καθαρά του σημεία. Το Commuters κατάφερε να με ρουφήξει μέσα του και ενίοτε άκουγα ήχους βιομηχανικού black metal, εξωγήινα riffs όπως εκφράζονται απ’ τους μέγιστους Virus (21 Almonds a Day), δυσαρμονίες των late Ulcerate, την ευφυία των DEP κ.ο.κ. Όλα αυτά σε σπόντες, κλάσματα της ώρας, που δεν επιτρέπουν τον κατακερματισμό της αμεσότητας, με τους Coilguns του συγκεκριμένου δίσκου να είναι μια προγραμματισμένη γροθιά στη μάπα του ακροατή. Μακάρι το μέλλον τους να είναι εξίσου περιπετειώδες αλλά και ουσιώδες.

VUYVR "Eiskalt"

Vuyvr

Eiskalt

2013 | Independent

Βδελυμική έκφραση και λυσσαλέο feeling. Το underground ζει και μας προσφέρει διαμαντάκια σαν και αυτό το κομψοτέχνημα απέχθειας. Το Eiskalt είναι ένα grindore αριστούργημα που αυτοεκθρονίζεται με black metal δυσαρμονίες και μελωδίες του ολέθρου. Η στριμμένη φύση του λειτουργεί ως ψυχικό καθαρτικό και όλες οι σύντομα πελώριες συνθέσεις του εκπνέουν φθαρτές ανάσες οργής. Οι Vuyvr έρχονται απ’ την Ελβετία και αφανίζουν τα πάντα στο διάβα τους. Είναι αναπόφευκτο το να τους συγκρίνεις  με τους Ισλανδούς παιχταράδες Forgardur Helvitis αλλά και πάλι οι δύο αυτές μπάντες καταφέρνουν να εκφράζονται διαφορετικά. Διακριτά, ύπουλα ρυθμικά πίσω απ’ τα leads σε τραγούδια όπως το Idolatry, βόρεια παγωμένα μεγαλεία σε riffs όπως αυτό του Slaves, το ρυπαρό κλίμα στην όλη ατμόσφαιρα του δίσκου κ.α. είναι μερικά πράγματα που προδίδουν την καίρια έμπνευση της μπάντας. Το επιπρόσθετο credit δίνεται στην ικανότητά τους να ολοκληρώσουν ένα άλμπουμ που ακούγεται μονομιάς χωρίς μια μικρή στιγμή βαρεμάρας. Σαρωτικοί και εύστοχοι. Για πάρτε κανά μάτι εδώ.

MERZBOW / SHORA "Switching Rethorics" split

Merzbow/Shora

Switching Rethorics

2002 | Bisect Bleep Industries

Μια φρικιαστική σύμπραξη. Δύο υπερμεγέθη (ποιοτικά) καλλιτεχνικά ονόματα ηχογραφούν την εφιαλτική άποψη μιας ολοκαίνουργιας ακραίας μουσικής. Το πως μπορούν να ενσωματώσουν τη noise (όνομα και πράμα) αισθητική του μουρλο-Ιάπωνα μέσα στις (τότε) αγχωμένες συνθέσεις τους, με τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα, την απώτερη Converge-ική παράνοια, σκισμένοι τόσο φωνητικά όσο και ορχηστρικά, μόνο οι Ελβετοί μουσικάντες μπορούν να μας το εξηγήσουν. Το σίγουρο είναι ότι το όραμα όσων ενεπλάκησαν στην υπόθεση “Switching Rethorics” πιθανότατα ξεπερνάει κατά πολύ τις προσδοκίες. Ναι, το γνωρίζουμε ότι απευθύνεται σε κατεστραμμένους εγκέφαλους κι ίσως σε λίγο “γκάου” τύπους αλλά αυτό δε μειώνει ούτε στο ελάχιστο την αντικειμενική του αξία. Λίγες φορές δύο (φαινομενικά) αντίθετοι κόσμοι καταφέρνουν και τέμνονται σε τέτοιο βαθμό ώσπου ο ένας ουσιαστικά να μοιάζει σαν φυσική προέκταση του άλλου κι αντιστρόφως. Εδώ, η μονοτονία του ταραγμένου ψυχικά Merzbow αναπνέει μέσα από ένα ένα οργισμένο κράμμα σπασμένων ηχητικών σημείων και σε κομμάτια σαν το “Black Cat” καταφέρνει να τσιτώσει τόσο πολύ τον ακροατή που σύντομα έπη σαν τα “Erode/Implode” και “Conciliated Coercion” βασικά μοιάζουν να λυτρώνουν τα βασανισμένα αυτιά αν και επιτυγχάνουν το ακριβώς αντίθετο. Δίσκος που λειτουργεί σαν το νέφτι στον κώλο ή σαν τα διάφορα μείγματα του horse doping. Ακούστε με δικιά σας ευθύνη.