GRIZZLY BEAR "Shields"

Grizzly Bear

Shields

2012 | Warp

Δεν υπαινίσσομαι τίποτα. Οι Νεϋορκέζοι αυτοί τύποι είναι μια μπαντάρα περιοπής στο τελευταίο τους άλμπουμ. Το μοναδικό είναι ότι τάσσονται υπέρ μιας ψυχεδελικής προσέγγισης μέσα σ’ όλο αυτό το, άδοξα βαφτισμένο, indie rock/pop. Λυπάμαι μόνο που εδώ και μια δεκαετία δεν έχω πάρει χαμπάρι τις δράσεις του σχήματος. Το Shields είναι το τέταρτο -κιόλα- άλμπουμ του γκρουπ. Δεν ξέρω για τις προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας αλλά το νεότερο πόνημά τους είναι ένα στροβιλιζόμενο ημι-ακουστικό, εμπνευσμένα ηλεκτρικό, παράδοξα δομημένο πράγμα όποτε και όπου πρέπει. Κι όλα αυτά δίχως να γίνει ουδεμία έκπτωση στη μελωδία. Το αποτέλεσμα είναι ένας φουλ arty δίσκος που τροφοδοτεί με χαμόγελα τα όποια mainstream πρόσωπα δίχως να πληγώνει την αισθητική του ποιοτικού (και καλά) ακρωατηρίου. Πρέπει να γίνει ειδική μνεία στο όνομα του Chris Taylor, παραγωγού και μπασίστα της μπάντας, ο οποίος πέρα από το αξιοζήλευτο ηχητικό αποτέλεσμα κατάφερε να παράγει κάποιες από τις καλύτερες μπασογραμμές που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα η διακριτική εκτέλεσή τους προωθεί το σύνολο κι έτσι, μέσα σε μια ορχηστρική νηνεμία, απολαμβάνεις ύμνους σαν τα Yet Again, Gun-Shy, Half Gate και Sleeping Ute.

BON IVER s/t

Bon Iver

Bon Iver

2011 | Jagjaguwar, 4AD

Το πορτοκαλί φανάρι της άδειας λεωφόρου. Δύση του ηλίου. Σα ν’ αχνοφαίνεται το retro poster πάνω στους ξεθωριασμένους τοίχους της παμπάλαιας πολυκατοικίας. Η θάλασσα απέναντι. Το πορτοκαλί φως του ηλίου. Ο υπόκωφος παλμός της πόλης. Όλα αρχίζουν να ξυπνάνε. Οι επόμενες στιγμές θα περιέχουν ιστορίες από κάθε σοκάκι, κάθε φωνή που αντηχεί σιγανά στα αυτιά όσων κοιτούν τη θέα. Μετά, κενό. Οι βραδινές ώρες δεν αφορούν κανέναν πλέον. Γιατί εκεί είναι το παρόν. Και το παρόν δεν το αφηγείται κανείς, παρά μόνο βιώνεται. Μια αλλαγή πλάνου. Το πορτοκαλί φανάρι της άδειας λεωφόρου. Ανατολή του ηλίου. Το ίδιο poster, ίδιος τοίχος. Η θάλασσα απέναντι. Το πορτοκαλί φως του ηλίου. Ο υπόκωφος παλμός της πόλης. Μια παρέα που κοιμάται μες στο αυτοκίνητο. Ένας οδηγός, κι αυτός νυσταγμένος. Η γαλήνη σταλάζει απ’ τον ουρανό. Ο ήχος των πουλιών. Είναι αυτά τα σύντομα, μα ατέλειωτα συνάμα, ημίωρα που αφορούν τη μουσική του δίσκου. Η ακουστική νοσταλγία που τόσο μοιάζει στον φθινοπωρινό ήλιο. Ο ημι-νηφάλιος τόνος του μοιάζει κάτι παραπάνω από απλά οικείος. Ναι, υπάρχουν και τέτοιες μουσικές. Μια χαρά μου κάνουν.

FLEET FOXES "Helplessness Blues"

Fleet Foxes

Helplessness Blues

2011 | Sub Pop, Bella Union

Εδώ μέσα δεν θα βρείτε ποικίλες εκφάνσεις έκφρασης. Ο ήπιος τόνος του δίσκου συνεχίζεται απ’ το πρώτο έως και το τελευταίο του δευτερόλεπτο. Τα σκόρπια δείγματα που είχα ακούσει στο παρελθόν από αυτούς τους τύπους δεν ήταν παγιωμένα στα ίδια και τα ίδια παρ’ όλο που ποτέ δεν μ’ εντυπωσίασαν. Ρίχνοντας μια ματιά στα ανά τον κόσμο blogs, το νέο τους πόνημα χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης και μάλιστα ήδη φιγουράρει ανάμεσα στα κορυφαία albums του τρέχοντος έτους. Έτσι λοιπόν δελεάστηκα απ’ την όποια ακρόασή του. Το Helplessness Blues είναι ένας δομημένος δίσκος του οποίου οι μελωδίες έχουν μελετηθεί αρκετά ως φαίνεται. Μάλιστα, για να πω την αλήθεια, η μπάντα ακούγεται σαν μια απεγνωσμένη προσπάθεια αναγέννησης του πνεύματος των σπουδαίων Simon & Garfunkel. Η ραχοκοκαλιά κάθε σύνθεσης πολλές φορές ποτίζεται με gospel επιρροές, ειδικά στα φωνητικά. Λένε τις ιστορίες τους με το δικό τους τρόπο, ναι, αλλά ως εκεί. Ο δίσκος απευθύνεται κυρίως σε ψευτοκουλτουριάρικο κοινό που χειμώνα καλοκαίρι τυλίγει υφάσματα γύρω απ’ το λαιμό του, καπνίζει πούρο και πίνει κρασί. Ίσως τα ίδια τα μέλη της μπάντας είναι του ίδιου στυλ κόπανοι. Η ανία και η βαρεμάρα είναι εξίσου ατέρμονες. Μη τυχόν και ξεγελαστείτε, αυτά είναι για τους nerds της υπόθεσης. Μέγα χασμουρητό…