HIGH ON FIRE "Electric Messiah"

High on Fire

Electric Messiah

2018 | eOne

O Matt Pike χαιρετάται σαν ιστορική φιγούρα όντας ο κιθαρισταράς των μοναδικών Sleep. Οι High on Fire είναι εδώ και χρόνια το φονιάδικο μουσικό του όχημα όπου ξεθαρρέβει σε πιο θρασομεταλλίδικες καταστάσεις και γενικά πιο τσαμπουκαλεμένους ήχους. Εδώ θα ακούσει κανείς απλά καλή μουσική χωρίς να συγκλονίζει, τίμια και ιδρωμένη. Ξεχάστε την υπερούσια μαστούρα της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ του μπάντας. Όμως από τον Σαβαώθ του riff μην περιμένετε τίποτα λίγοτερο από μελωδίες που θρασομανούν και γιγαντώνονται πάνω από ένα εκκωφαντικό rhythm section. Και εννοείται πως ο παλιός αυτός λέτσος παραμένει μες στη μπίχλα.

INNUMERABLE FORMS "Punishment in Flesh"

Innumerable Forms

Punishment in Flesh

2018 | Profound Lore Records

Αυτό το περίμενα όσο τίποτα άλλο. Από το promo του 2016 οι Innumerable Forms ήταν ο πλέον διακαής πόθος για ένα full-length. Αν και στο παρελθόν ήταν πολύ πιο οργίλοι (όλοι τους μέλη της hardcore σκηνής) στο ντεμπούτο πετάνε σχεδόν εξ’ ολοκλήρου την ταχύτητα στην άκρη και την αντικαθιστούν με θανάσιμο doom/death κυρίως επηρεασμένο από τους Demilich και Demigod. Παλιά Φινλανδική σκηνή δηλαδή. Το ευτυχές είναι ότι η μπίχλα τους δεν ξεμολύνεται. Το ύφος τους δεν είναι αφόρετο και σίγουρα δεν πρωτοτυπούν μες στο μουσικό συναξάρι. Αλλά λίγο το Incantation-like solo με την πρόστυχη χρήση του τρέμολο, λίγο ο ασουλούπωτος (αλλά διαυγής) ήχος τους, λίγο η φωνάρα του DeTore, με έπεισαν στο φουλ.

YAUTJA "Songs of Lament" EP

Yautja 

Songs of Lament EP

2015 | Forcefield Records

Οι Yautja είναι Αμερικάνοι σε καταγωγή κι έχουν κοινό μέλος με τους Alraune που είχαν κυκλοφορήσει ένα υπέροχο ομότιτλο ΕΡ προ διετίας. Το είδος τους είναι grindcore κατά βάση με πολλά sludge στοιχεία και μια σάπια ηχητική αισθητική που δεν κάνει καμία έκπτωση στον όγκο των δονήσεων. Αν οι Mastodon αποφάσιζαν να εξελίξουν πιο αργά το ύφος του σπουδαίου ντεμπούτου τους θα ακουγόταν κάπως έτσι. Το Songs of Lament είναι εθιστικό.

SUMAC "The Deal"

Sumac 

The Deal

2015 | Profound Lore Records

Πάντα ήμουν οπαδός της φιγούρας που ακούει στο όνομα Aaron Turner. Αν και άδοξα συνυπεύθυνος για την μάστιγα της post ταμπέλας που υιοθετήθηκε από τον κάθε ανίδεο, ο Turner αποδείκνυε πάντα το συνθετικό του ταλέντο αλλά και το ρόλο του ως οπαδός της μουσικής ανά τα χρόνια. Φέτος κάνει το κρίσιμο βήμα επιστρέφοντας ακόμη πιο πίσω από τις ρίζες του, δομώντας ένα άλμπουμ τόσο ωμό και πρωτόγνωρο που με ξεπερνάει κυριολεκτικά. Ο τάχιστα ανερχόμενος Nick Yacyshyn (των υπερεκτιμημένων Baptists) βοηθά στο στήσιμο των απόκοσμων εκρήξεων με το ευφάνταστο drumming του.

ABSTRACTER "Wound Empire"

Abstracter 

Wound Empire

2015 | 7 Degrees records

Οι Abstracter έχουν αυτόν τον πελώριο sludge ήχο στην παραγωγή τους. Εντυπωσιακοί με την πρώτη επαφή αλλά όσο περνούν οι ακροάσεις βλέπεις ότι το Wound Empire πρόκειται απλώς για ένα μέτριο δίσκο που έχει αξιοποιηθεί από απατηλούς συνθέτες. Οι -και καλά- κλιμακώσεις τους είναι αυτές που με έκαναν να βαρεθώ περισσότερο απ’ όλα.

ALICE IN CHAINS "The Devil Put Dinosaurs Here"

Alice in Chains

The Devil Put Dinosaurs Here

2013| Capitol Records

Ή αλλιώς το Staley-ίζειν εστί φιλοσοφείν. Κατά καντάρια έμπνευσης δυνατότεςρο ετούτο απ’ το απλά καλό Black Gives Way to Blue του 2009. Ο Jerry Cantrell έχει κατασταλλάξει στις του Dirt mid-tempo υπέρβαρες συνθέσεις και ο νέος τραγουδιάρης της μπάντας, William DuVall, βιώνει μια ακόμα πιο μεστή ερμηνεία τιμώντας το αείμνηστο junkie που κάποτε έγινε μισή αιτία για το status των Seattle-έων. Οι «νεκροφιλικές» τάσεις των Alice In Chains δικαιολογούνται στο έπακρο μιας και πέρα απ’ τη μοναδικότητα του ύφους ας μην ξεχνάμε ότι ο βασικός συνθέτης της μπάντας είναι αυτός που συνεχίζει να κινεί τα νήματα. Οι παλιές δόξες δεν έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και οποιαδήποτε οπισθοδρομική ιδέα εξυπηρετεί μόνο τα trademarks της μπάντας. Επομένως, το The Devil Put Dinosaurs Here είναι ένας δίσκος που δεν πειραματίζεται, δεν εξελίσσεται ούτε και εκπλήσσει. Ξερνάει όμως την catchy ευφυία του Cantrell στο heavy (και αντι-mainstream) riffing, επιδεικνύει το βαρύγδουπο rhythm section και μοιράζεται το συνδυασμό δύο καλών φωνών που θα σας τσινίξουν να τραγουδήσετε μαζί τους. Μια χαρά δηλαδή. Αν και λιγάκι βαρετό.

THE PSYKE PROJECT "Guillotine"

The Psyke Project

Guillotine

2013 | Black Lake Records, Bloated Veins, Swarm of Nails, Braincrushing Records, Molestin Records

Κάπου είδα το “blackened sludge” ως περιγραφή της μουσικής των The Psyke Project και δε μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα. Αν και σαν μπάντα ποτέ δεν με εντυπωσίασε ιδιαίτερα πολύ, οι Δανοί έχουν ξαναπασχολήσει τους οπαδούς στο παρελθόν ειδικά με το άλμπουμ τους Apnea. Στο Guillotine του 2013 οι The Psyke Project ακούγονται όπως θα όφειλαν ν’ ακούγονται οι Heaven Shall Burn (π.χ.) πριν ξεφτιλίσουν τελείως τη μουσική τους με την εισαγωγή gay μελωδιών. Τα φωνητικά είναι σκισμένα, η μουσική αρκούντως κομψή και σάπια συνάμα. Αξιοπρόσεκτη είναι η παραγωγή του δίσκου όπου ενώ τα πάντα είναι ευδιάκριτα, κρύβονται ταυτόχρονα κάτω από ένα τίγκα λασπωμένο distortion με τις ουρές απ’ τα πιατίνια να αφήνουν τεράστιο χώρο “αναπνοής” για κάθε riff. Εύστοχη είναι η παρουσία τραγουδιών σαν το The Mute όπου προσθέτουν επιπλέον παράνοια στο ύφος του άλμπουμ, ιδιαίτερα όταν τοποθετούνται ακριβώς πριν από επικές μελωδίες όπως το main riff του Empire. Πιθανών ότι καλύτερο έχω ακούσει απ’ αυτούς τους τύπους.

HOWL "Bloodlines"

Howl

Bloodlines

2013 | Relapse Records

Στείρο και κλινικό sludge μαζικής παραγωγής με τα grooves των Pantera έμφυτα στο DNA κάθε Αμερικανού που θέλει να επιδείξει σωστό γούστο. Η διαφορά όμως είναι ότι Pantera μια φορά βγήκανε και δεν έχει άλλη. Τα κατά τ’ άλλα ημι-βαλτώδη riffs των Howl που είναι επιμελώς ηχογραφημένα και εκτελεσμένα δεν ταιριάζουν με τα όσα απαιτεί η αισθητική ενός απ’ τα αγαπημένα μου είδη μουσικής. Προσπαθούν δε να επεκταθούν και σε άλλες Anselm-ικές παρέες (βλ. Crowbar) αποτυγχάνοντας οικτρά ν’ αναπαράγουν το αμωνικό riffing όποτε επιλέγουν να ρίξουν τέλως πάντων το tempo των ψευτέ (=με το ζόρι κακούλης) συνθέσεων. Τα φωνητικά είναι απαράδεκτα και ανέκφραστα. Το Bloodlines στερείται πάθους απ’ όποια άποψη κι αν το εξετάσεις. Πιθανότατα να μην ακουγόντουσαν τόσο λάθος αν είχαν επιλέξει να παρέμβουν καίρια σε πιο ταιριαστά για το ύφος τους σημεία όπως το τέλος του Demonic. Όμως τ’ ότι κατάφεραν σ’ όλο αυτό να χώσουν την ΛΑΘΟΣ Σουηδίλα στις μελωδίες τους είναι ένα γεγονός που δύσκολα τους εξιλεώνει. Σε ποιους ν’ απευθύνονται άραγε;

ZOZOBRA "Savage Masters" EP

Zozobra

Savage Masters EP

2013 | Brutal Panda Records

Τίθεται γενικά πρόβλημα εκτίμησης διάφορων projects που έχουν μέλη άλλων, μεγαλύτερων μπαντών που θερίζουν ή θέριζαν ολόκληρες σκηνές. Οι Zozobra είναι μια τέτοια περίπτωση μπάντας που στο παρελθόν μπήκα στον κόπο ν’ ακούσω λόγω της συμμετοχής του Aaron Harris (Isis) και των Cave In μελών της αλλά δεν εντυπωσιάστηκα. Στο Savage Masters EP του 2013 οι Zozobra έχουν εμφανώς διάχυτες τις rock διαθέσεις τους και είναι ξεκάθαρο ότι γουστάρουν αυτά που παίζουν. Τα τραγούδια είναι δίλεπτα, up tempo, με ικανοποιητικό groove και μεγάλο ήχο με μπασάτη θολούρα. Δυστυχώς όμως, δεν εντυπωσιάστηκα ούτε αυτή τη φορά κι αν είναι να ξεχωρίσω κάποια σύνθεση μέσα απ’ το ΕΡ, τότε θα προτιμήσω το A Chorus of War που, αν και σύντομο, κλέβει λίγο την αίγλη των παλιών καλών Intronaut. Ο επίλογος του δίσκου, Born in a Blaze, έχει επίσης κάτι καλές στιγμές παρότι δεν καταφέρνει να ξεφύγει πέρα απ’ τον απλό εντυπωσιασμό. Όσοι ακολουθείτε τα δισκογραφικά βήματα της μπάντας πάντως μάλλον θα γουστάρετε.

MOSS "Horrible Night"

Moss

Horrible Night

2013 | Rise Above Records

Οι Moss των δύο πρώτων δίσκων ήταν μια απόκοσμη μπάντα. Θεωρώ ότι ειδικά στο δεύτερο άλμπουμ τους (Sub Templum – ακούστε το όλοι εσείς που γουστάρετε doom και καταχρήσεις) κατόρθωσαν να πιάσουν το peak του ολέθριου feeling που μπορεί να ξεχυθεί μέσα από νωθρές συγχορδίες και αβυσσαλέα φωνητικά. Τ’ ότι ανήκουν στο roster της Rise Above νομίζω ότι καθιστά προβλέψιμο το είδος στο οποίο κινούνται. Το Horrible Night είναι ένα βήμα παραπέρα για τη μπάντα. Όμως αυτό το βήμα τους φέρνει πιο κοντά στην ανθρώπινη έκφραση. Η προφανής αλλαγή είναι στον τομέα των φωνητικών όπου ο Olly Pearson τραγουδά πλέον με καθαρή (και ταιριαστή) χροιά. Ενίοτε βέβαια grim-άρει πίσω απ’ το μικρόφωνο κι έτσι αγγίζει λίγο την αίγλη του παρελθόντος. Το Horrible Night τιμά το doom όπως του αρμόζει. Είναι βαρύ, δύσκολο στην πέψη μα και πιο προσιτό στον μέσο ακροατή με αυξημένη αίσθηση του tempo. Το Βρετανικό τρίο είναι αυθεντικοί καΐλες και τα αργά, μπαρουτοκαπνισμένα riffs τους δεν προκαλούν διόλου την ανία. Ο δίσκος συνοδεύεται με μια μποτίλια ούζο και καπνιστό σαλάμι.

KEN MODE "Entrench"

Ken Mode

Entrench

2013 | Season of Mist

Οι KEN Mode είναι κάτι σαν το μεταίχμιο των γούστων όσων γουστάρουν γενικά μουσική που πατά γερά σε hardcore βάσεις. Τα albums τους -όπως και το καινούργιο, Entrench– κινούνται σε πληθωρικούς τόνους. Και αυτό το λέω ενοοώντας τις συνθέσεις αυτές καθ’ αυτές αλλά και την παραγωγή των δίσκων τους. Ξεκινώντας απ’ την τελευταία οι KEN Mode καταφέρνουν να παρουσιάσουν μεστή ατμόσφαιρα παρά την ελαφρώς sludgy χροιά του ήχου τους. Προσωπικά μου θυμίζουν πολύ ενίοτε παλιότερους Yakuza και (σε μικρότερο βαθμό) τους Mastodon του πρώτου δίσκου. Το Entrench είναι εν μέρει ποτισμένο με εκείνη την zeros έκρηξη μιας γαμάτης σκηνής που εκτίμησε το όραμα των πρώιμων The Dillinger Escape Plan, Botch κ.τ.λ. και επέκτεινε το ύφος της σε διάφορα παρακλάδια της ακραίας μουσικής σκηνής. Στο Entrench οι Καναδοί χτίζουν επιτυχημένα τον διάδοχο του φοβερού Venerable και γράφουν γι’ ακόμη μια φορά τραγούδια με πάθος και ουσία. Στα συν τα sing-along σημεία που προσθέτουν ευφυέστατα μες στις συνθέσεις τους όπως στο εισαγωγικό Counter Culture Complex. Οι τύποι έχουν σχηματίσει μια μπάντα που βαδίζει σε σταθερά επίπεδα έκφρασης κι αυτό πρέπει να τους αναγνωριστεί.

PIG DESTROYER "Mass & Volume" EP

Pig Destroyer

Mass & Volume EP

2013 | Relapse Records

Κάποτε είχαμε να παινευόμαστε για τους Teeth of Lions Rule the Divine ή τους Khanate ή τους Moss του δεύτερου άλμπουμ όσον αφορά το απόκοσμο doom/drone/sludge. Το ότι εν έτη 2013, και μετά από ένα σερί εξαιρετικών grindcore κυκλοφοριών καθ’ όλη τη δισκογραφική πορεία τους, θα έφτανα να προσκυνώ τους Pig Destroyer γι’ αυτή την εντελώς απογυμνωμένη και απόκοσμη έκφραση είναι κάτι που ποτέ δεν θα φανταζόμουν. Αν και πριν λίγα χρόνια έκαναν μια βόλτα ισχυρής εξερεύνησης του είδους με το πολύ καλό Natasha EP, το φετινό Mass & Volume ξεπετάγεται όσο κατσούφικο χρειάζεται για να το λατρέψουν οι fans της αργής, πολύ αργής μουσικής. Τα τραγούδια βασίζονται σε no tempo performance και είναι εξίσου (ίσως και περισσότερο σε σημεία) οκνηρά με τις συνθέσεις του Sub Templum ή του μνημειώδους Dommedagsnatt των πελώριων Thorr’s Hammer. Ίσως το Volume ομορφοστολίζεται με έναν πιο συμβατικό παλμό για τ’ αυτιά του ακροατή αλλά η αμμωνική χροιά του ήχου τους είναι (ευτυχώς) πανταχού παρούσα. Στα συν η εξωδιαστημική φωνάρα του JR Hayes τον οποίο κάποτε κάποιοι λάτρεψαν ζωντανά να τραγουδάει χωρίς μικρόφωνο και να καταφέρνει ν’ ακούγεται πάνω από τόνους ηλεκτρικού distortion. Ψόφος κακός.

RORCAL "Világvége"

Rorcal

Világvége

2013 | Cal of Ror Records

Tο Világvége είναι εκ των κορυφαίων κυκλοφοριών του τρέχοντος έτους ήδη. Το εισαγωγικό I λειτουργεί άπταιστα σαν πρόλογος των όσων προμηνύονται εδώ μέσα δίνοντας σκυτάλη στο υπερ-sludge D με την ακράια νωχελικότητα του να συλλαμβάνει τον ακροατή αυτομάτως. Ο δίσκος όμως (η ουσία του δίσκου) αρχίζει να ξεχειλίζει με το II όπου το αυξημένο tempo και η majestic έκφραση θεριεύουν επικίνδυνα. Το black metal περιβάλλον που εξελίσσουν οι Rorcal είναι αυταρχικού ύφους και πρωτεύοντα ρόλο στις συνθέσεις παίζουν τα μεγαλειώδη riffs και τα Ihsahn-ικά φωνητικά. Το άλμπουμ αυτό είναι σπουδαίο γιατί βρίσκεται μονίμως σ’ έναν ηχητικό αναβρασμό όπου κάθε στιγμή (το εννοώ) είναι και ένα highlight. Μοναδική ίσως ένσταση είναι η συνεχής παρουσία φωνητικών που, αν και υπεργαμηστερά, δεν αφήνουν τόσο την ανατριχιαστική ατμόσφαιρα ν’ ανασάνει τη δυσθυμική διάθεση της μπάντας. Όπως και να ‘χει όμως, η δομή του άλμπουμ είναι τουλάχιστον συγκλονιστική και μου υπενθυμίζει γιατί το ακραίο metal μια απ’ τις πιο περιπετειώδεις σκηνές εκεί έξω.

PRIMITIVE MAN "Scorn"

Primitive Man

Scorn

2013 | Throatruiner Records

Η μπάντα ονομάζεται Primitive Man και η ούγκα-μουγκασύνη της είναι σκανδαλώδης, ο ήχος αποτροπιαστικός και οι συνθέσεις σέρνουν το υπέρβαρο tempo όχι του πένθους αλλά της τεστοστερόνης και της τρίχας. Οι πρώτοι πρωτόγονοι που μου ήρθαν στο μυαλό για κάποιο λόγο ήταν οι (κάποτε πολύ) φανταστικοί Lair of the Minotaur. Αυτό σημαίνει ότι πέρα απ’ τα στοιχειώδη riffs της doom θεματολογίας, τα πάντα θάβονται κάτω από τόνους fuzz και μουγκρητών αρχεγονικών εποχών. Και ναι, είναι sludge τύποι μιας και όλα κυλιούνται μες στη λάσπη και τον βούρκο. Αν και θα έπρεπε να τους μυνήσω για το αρχικό riff του Rags που αντιγράφει (άντε, θυμίζει έστω) το main riff του Buried Nations των γνωστών μου Necrophobic Revulsion, προσπερνώ το γεγονός και προσκολλώμαι στο μουντό όραμα του γκρουπ όπου δεσπόζει μια πρωτοφανής επιθετικότητα και μια άνευ προηγουμένου αποκρουστικότητα. Οι ιντερλουδιακές noise-ιες του I Can’t Forget ενισχύουν την όλη ένταση μιας πλούσιας φύσης σε αφθονία που συνθλίβεται. Το Scorn δεν έχει να σας υποδείξει τίποτα καινούργιο από θέμα μουσικής, διαθέτει όμως εκείνο το τσαγανό και τη μαγκιά που θα σας ταρακουνήσει. Ενδεχομένως να σας κάνει να σκεφτείτε τα μούσια που είχατε αφήσει να φυτρώσουν πάνω σας πριν λίγο καιρό και που τόσο άδοξα κόψατε. This is a man’s world.

NEUROSIS "Honor Found in Decay"

Neurosis

Hono Found in Decay

2012 | Neurot Recordings

Οι Neurosis ποτέ δεν υπήρξαν αντιλεγόμενη μπάντα εφ’ οσον ήταν κυρίαρχοι του ίδιου τους του παιχνιδιού. Ένα απ’ τα πολλά θετικά που έχουν είναι ότι αναρρώνουν μεταξύ των κυκλοφοριών τους μιας και εκφράζονται μέσω side projects, solo καριέρας και την σπασμωδική κολλεκτίβα των Tribes of Neurot. Διατηρούν κατ’ αυτό το τρόπο ένα σαφές όραμα για τους Neurosis το οποίο φρεσκάρουν κάθε τόσο. Το Honor Found in Decay άργησε λίγο στο να προωθήσει τη στάχτη που άφησε πίσω του το φανταστικό Given to the Rising του 2007. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Δίχως ίχνος νεωτερισμού λοιπόν, η μπάντα δημιουργεί ένα ακόμα επιστέγασμα της μοναδικής της τέχνης όπου το αργόσυρτο riff συντροφεύει λεπτές μελωδίες με την εύθραυστη φωνή του Scott Kelly να φτύνει οξύληκτες φράσεις περί μιας ειδικής και συμπαντικής αρμονίας. Ο κόσμος των Neurosis είναι το γκρι. Επιχαλκωμένος και περιτριγυρισμένος από φλόγες μιας φωτιάς που σιγοσβήνει. Το feedback των ενισχυτών αποκτά αξία υπό τη συνοδεία ενός τελετουργικού παιξίματος στα τύμπανα. Τα πλήκτρα εισχωρούν ύπουλα και συνουσιάζονται κατάλληλα με όλη την ατμόσφαιρα του δίσκου. Κλασσικά, και σ’ αυτό το άλμπουμ θα ακούσετε τον καλύτερο οργανικό ήχο που μπορεί να παράγει το ανθρώπινο χέρι του θεού Steve Albini. Η αλληλεξάρτηση κάθε μικρής λεπτομέρειας είναι γεγονός και οι Neurosis είναι απ’ τις λίγες μπάντες που καταφέρνουν να συνδέουν όλα αυτά τα μικρά στοιχεία χωρίς να ακούγονται τραγελαφικοί. Το Honor Found in Decay δεν είναι καν μες στους καλύτερους δίσκους της μπάντας αλλά η διαβρωτική ιδιότητα των Neurosis καταφέρνει έστω και ανήθικα να κερδίζει το στοίχημα. Κάπως, κάπου θα βαρέσουν σ’ ένα αδύνατο σημείο και θα παραδεχθείς τη μικροπρέπεια σου μπροστά στην κολοσσιαία έκφρασή τους. Γι’ αυτούς όμως ο συγκεκριμένος δίσκος παραμένει ίσως η πιο αδύναμη στιγμή της δισκογραφίας τους.

YAKUZA "Beyul"

Yakuza

Beyul

2012 | Profound Lore Records

Θυμάμαι κάποια χρόνια πριν, στις χρυσές εποχές του MySpace, έβλεπα σε κάτι βιντεάκια τον Bruce Lamont να ‘χει κάνει όλες αυτές τις πατέντες στο σαξόφωνό του, με τα echos και όλα τα εφέ, και τον ψιλοκορόϊδευα σαν ακόμα έναν καινοτόμο του κώλου. Λίγο αργότερα άκουσα το Samsara άλμπουμ των Yakuza και είχα χεστεί πάνω μου. Κάτι οι τραγουδάρες σαν το Plecostomus και το Cancer Industry, κάτι το υπερ-cult και κατασκότεινο videoclip του Chicago Typewriter με πρωταγωνιστή τον τρίποδο τράγο, με έκαναν τελικά να τους δω μ’ άλλο μάτι. Οι Yakuza παραμένουν μια ιδιαίτερη περίπτωση μπάντας. Μουσικά, απλώνουν τις ρίζες τους σ’ ένα ιδιόρρυθμο heavy metal όπως μας το παρουσίασαν ανά στιγμές μπάντες όπως οι Mastodon ή οι Rwake. Επιπλέον, πικάρονται από ένα progressive πνεύμα όπου down-tempo σημεία κάνουν την εμφάνισή τους, συνοδευόμενα από στοιχειωμένους ήχους ενός φαινομενικά κακοπαιγμένου σαξόφωνου. Κι όμως, όλα αυτά γίνονται με άποψη. Σοβαρά τώρα. Το ωραίο με αυτούς τους τύπους είναι ότι γενικά αφήνουν την εντύπωση μιας πλήρως συγκεντρωμένης εκτέλεσης όσον αφορά τις συνθέσεις τους. Και ως δια μαγείας, δεν σου μένει κάτι το εξωφρενικά περιπετειώδες στο μυαλό. Παρ’ όλα αυτά γνωρίζεις ότι έχουν καταβάλλει κάτι μοναδικό σ’ ένα ταλαίπωρο στυλ μουσικής. Πανάξιοι.

DOWN "Down IV - Part 1" EP

Down

Down IV - Part 1 / aka The Purple EP

2012 | Independent

Η αίσθηση που αφιππεύει το αρχικό riff του Levitation είναι πανομοιότυπη με ό,τι αυτό το supergroup μας έχει χαρίσει εως τώρα. Ο έντονος σφιγμός της μπάντας υπάρχει ακόμα και τώρα που τα χρόνια πέρασαν, οι τρίχες άσπρισαν και η έμπνευση μειώνεται. Είναι αναπάντεχο να μη βρείς το ελάχιστο στοιχείο μες στις συνθέσεις του πρώτου (από μια προσδοκώμενη σειρά τεσσάρων EPs) αυτού ΕΡ που σ’ έκανε να αγαπήσεις τους Down γι’ αυτό που είναι. Το ότι σαν πραγματικοί καλλιτέχνες αναζήτησαν το διαφορετικό είναι δυνάμενο να προβληθεί ως επιχείρημα για τα διαφορετικά vibes που πιθανώς να λάβεις στο τέλος. Οι πέντε αυτοί τύποι συνεχίζουν να έχουν τυφλή πίστη στο heavy riff, τη λάσπη και τη μπόχα. Δεν αλληγορούν πάνω σ’ αυτά αλλά τα ξερνάνε ευθέως και μάλιστα με χαρακτηριστική άνεση. Και ναι, για μένα που τυγχάνει να τους παρακολουθώ απ’ το 2000, είναι ανακουφιστικό το γεγονός ότι μπορούν και γράφουν ακόμα πιασάρικα κομμάτια σαν το Witchtripper. Επιπλέον, εκλαμβάνω τη διάθεση του γκρουπ πολύ ανεβασμένη μετά απ’ την αποχώρηση του Rex Brown. Λες και διανύουν μια δεύτερη νιότη ένα πράγμα, κι αυτό αποδεικνύεται και απ’ το videoclip του Witchtripper αλλά και από κάποιες πρόσφατες live εμφανίσεις της μπάντας. Λίγο όμως τα ανεβασμένα στη μίξη φωνητικά του Phil Anselmo, λίγο η πιο νωχελική παραγωγή του δίσκου, δεν μπορείς παρά ν’ αποδεχτείς το The Purple σαν την πιο αδύναμη στιγμή της μπάντας ως τώρα. Ίσως αν κάποιος τους έπειθε να σύρουν τους κώλους τους μόνιμα και όχι περιστασιακά πίσω στο Nodferatu’s Lair όλα να έμοιαζαν διαφορετικά. Και προς θεού, καλέστε και τον Warren Riker να σας κάνει παρέα. Ναι, επιμένω.

SERPENTINE PATH s/t

Serpentine Path

Serpentine Path

2012 | Relapse Records

Τώρα που προσφύθηκε μέλος των Winter (Stephen Flam) στη μπάντα, οι Serpentine Path είναι αναμφισβήτητα ένα πετυχημένο group που υμνύει τις ένδοξες μέρες των πρώτων. Επισωρεύουν όλη τη μούχλα της θρυλικής αυτής US μπάντας των 90s σε μια ορθή μεταφορά της αισθητικής τους. Η μόνη μομφή είναι ότι πράττουν δεύτεροι αλλά όχι και καταϊδρωμένοι μιας και θαρρώ πως έχουν λάβει όλες τις απαραίτητες ευλογίες. Ως επί το πλείστον, οι Serpentine Path στο ντεμπούτο άλμπουμ τους εμπνέονται από μια ορχηστρική ακηδία και καταλήγουν να συνθέτουν ένα χολωμένο πράγμα μέσα σε οξικούς ρυθμούς και νωχελική διάθεση. Το στοιχείο doom δοξάζεται όπως του αρμόζει με τις όποιες επιτεύξιμες αλλαγές χαρακτήρα να είναι παρούσες. Η ηχητική χαλύβδωση είναι αποτέλεσμα τεσσάρων μουσικών το μουσικό παρελθόν των οποίων αναγνωρίζει την ικανότητά τους σε εφάμιλλες αρχιτεκτονικές. Αδιάσπαστο και ασήκωτο, το άλμπουμ αυτό σε σέρνει στον ψυχρό βούρκο και τον δηκτικό μινιμαλισμό. Η σύγχρονη παραγωγή του είναι ένα επίτευγμα old school αντίληψης. Ο Ryan Lipynsky, για πρώτη φορά σε αποκλειστικό ρόλο τραγουδιάρη, πράττει ύπουλα και νοσηρά. Πολλοί θα εκπλαγούν με το τέρας που κρύβει μέσα του. Το down-tempo κλισέ της μπάντας υπηρετείται άριστα απ’ το απίθανο ντουέτο των Newman/Verni (αμφότερα μέλη των Unearthly Trance) εκτελεσμένο σε μια κατάσταση ημι-παραισθησίας. Τέλος, ο μεγάλος Tim Bagshaw (Ramesses, ex-Electric Wizard) αναλαμβάνει τη ρυθμική λειτουργία μιας εξάχορδης που ζυγίζει κάτι τόνους. Δεν είναι και ο πιο δραστήριος δίσκος που θα ακούσει κανείς, παραμένει όμως ακμαίος και συναρπαστικά αληθινός σε ένα είδος που έχει δεχτεί αμέτρητες μαλακισμένες εμπνεύσεις από πουθαμενατζήδες.

TORCHE "Harmonicraft"

Torche

Harmonicraft

2012 | Volcom Entertainment

Είχα συστηθεί με τη μουσική των Torche κάτι μήνες πριν το live το καλοκαίρι του 2009 (αν θυμάμαι καλά) στη Μαλακάσα μαζί με Down, Mastodon, Slipknot και Kylesa. Μάλιστα οι τύποι ποτέ δεν μου είπαν πολλά πράγματα με τη μουσική τους. Σ’ εκείνο το live όμως οφείλω να παραδεχτώ ότι είχα συγκλονιστεί με τη διάθεσή τους. Η χαρά στο πρόσωπο του drummer τους, Rick Smith, ειδικά είναι ακόμα και τώρα αξεπέραστη. Και οι Torche, είναι αλήθεια, είναι μια μπάντα που είναι γεννημένοι για να ανεβάζει τα party decibels σε συναυλιακούς χώρους. Τονώνουν τον οργανισμό, είναι χοροπηδηχτοί και ρυθμικοί και όλα αυτά τα καλούδια γενικά. Επίσης ο ήχος της κιθάρας ή του μπάσου δεν είναι τίποτα φλώρικος. Όχι. Οι Torche είναι heavy εζ φακ. Το ότι προέρχονται από ένα περιβάλλον που ευωδιάζει sludge και ηχητικό όγκο είναι ένα γεγονός εμφανές. Από την άλλη όμως, οι Torche ακούγονται σαν τους Jane’s Addiction του metal. ‘Οταν μάλιστα κάθε τραγούδι τους προλαβαίνει να ξεθωριάσει μες στη δίλεπτη (μέσες-άκρες) διάρκειά του, τότε δε μπορώ παρά να κοιτάξω το συγκεκριμένο άλμπουμ υπό συγκεκριμένη οπτική γωνία. Και, εδώ που τα λέμε, το Harmonicraft είναι ένας δίσκος που δεν αποφέρει κανένα βάρος στον μουσικό κόσμο. Αυτό είναι ταυτόχρονα και το μειονέκτημα αλλά και το πλεονέκτημά του. Γιατί ενώ δεν με χαλάει στην τελική, με κάνει να απορώ τι άλλο (εποικοδομητικό) θα μπορούσα να κάνω όλα αυτά τα 38 λεπτά ώρας που σπαταλάει το παίξιμό του.

THE MEN "Leave Home"

The Men

Leave Home

2011 | Sacred Bones Records

Άλλο πάλι τούτο. Οι The Men είναι περιπτωσάρα μπάντας. Εκεί που ακούς τα χαώδη και αδόμητα ηχοτόπια των κιθαριστικών feedbacks σου σκάνε μια Godspeed You! Black Emperor μελωδιάρα με μεστή ατμόσφαιρα και όλα τα συναφή. Στα καπάκια rock n’ roll-ίζουν με αμερικάνικο, εφηβικό τρόπο (απλώς λίγο πιο βαριά). Εν συνεχεία μετατρέπουν το όλο στυλ τους σε ένα Black Cobra meets Kyuss υβρίδιο. Εκεί που γειώνεσαι τελείως όμως είναι όταν ακούς το L.A.D.O.C.H. τραγούδι του άλμπουμ. Πρόκειται για ένα sludge ύμνο που εκθειάζει τη σάπια αντίληψη μπαντών όπως οι τρι-θεοί Eyehategod. Σκισμένα φωνητικά, κιθάρες κουρδισμένες στα Τάρταρα της Κολάσεως, ένας doom ορυμαγδός και ασήκωτα riffs. Πλέον καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά με την πάρτυ τους. Οι The Men είναι βλάκες με την καλή έννοια. Και παρ’ όλα όσα είπα έως τώρα, είναι απλώς μια μπάντα που παίζει σύγχρονο punk με τους δικούς της όρους. Όταν μάλιστα είσαι ικανός να γράψεις τόσο ωραία τραγούδια σαν κι αυτούς, τότε δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα και κανέναν. Και αυτή η μπάντα σαρώνει τα πάντα στο διάβα της. Γιατί έτσι. Γιατί μπορεί.