夢遊病者 "Skopofoboexoskelett"

夢遊病者 (Sleepwalker) 

Skopofoboexoskelett

2023 | Sentient Ruin Laboratories

Πομπώδες presentation της Sentient Ruin για μιά μπάντα που ακούγεται η ελάχιστα περισσότερο δομημένη black metal εκδοχή ενός Disco Volante, το χάος της οποίας όμως καταντά το αποτέλεσμα μοναδικό και πάρα πολύ ενδιαφέρον. Χαοτικό τουλάχιστον. Αυτό ήταν και ζητούμενο, υποθέτω.

IKUE MORI "Garden"

Ikue Mori 

Garden

1996 | Tzadik

Γιαπωνέζα, βασικό όργανό της τα τύμπανα, ασχολείται με την πειραματική ηλεκτρονική μουσική, άπειρες συνεργασίες με τον John Zorn, γενικά ό,τι φαντάζεστε πως μπορείτε να ακούσετε μετά απ' όλ' αυτά υπάρχουν μέσα στη συγκεκριμένη κυκλοφορία.

PAIN JERK "Aktion Bruit"

Pain Jerk 

Aktion Bruit

1995 | AMP

Καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Ιάπωνα Kohei Gomi ο οποίος είναι υπεύθυνος για όλη την επίπονη βαβούρα της συγκεκριμένης κυκλοφορίας. Noise που έχει απώτερο σκοπό να ματώσει τα αυτιά του ακροατή και να τον κάνει να νιώσει όσο πιο άβολα γίνεται.

TNB "Noise War 1"

TNB

Noise War 1

1988 | Kas

Τέσσερις μακροσκελείς συνθέσεις κορυφαίου noise υλικού, μάστορες Ιάπωνες του ηλεκτρονικού πειραματισμού, όχι εκκωφαντικό, κυρίως εμμονικά samples που εθίζουν τον ακροατή, επαναθέτουν το mood σε μηδενικά στάδια, κάνουν format στον εγκέφαλο.

KEIJI HAINO & SUMAC "American Dollar Bill - Keep Facing Sideways, You're Too Hideous to Look at Face on"

Keiji Haino & Sumac

American Dollar Bill - Keep Facing Sideways, You're Too Hideous To Look At Face On

2018 | Thrill Jockey

Η παρέα του σπουδαίου Aaron Turner συνεργάζεται με τον Ιάπωνα πιονέρο του avant-garde, Keiji Haino, και το αποτέλεσμα είναι πολύ καλύτερο απ’ όσο ακούγεται θεωρητικά. Σαν εγχείρημα κρίνεται επιτυχημένο μιας και οι Sumac εδώ έχουν αναλάβει το ρυθμικό υπόβαθρο (στο οποίο ούτως ή άλλως διακρίνονται) με τον Keiji να αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο, είτε με τα φωνητικά του, είτε με ότι όργανο διαλέξει να παίξει πάνω από αυτό. Όσοι περιμένουν το σφιχτό performance της μπάντας εδώ θα απογοητευτούν να ανακαλύψουν πως οι Αμερικάνοι εξερευνούν τα λιβάδια της ελεύθερης έκφρασης σε κάτι που ενώ δεν έχει δομή καταλήγει σε καθαρτικό θόρυβο.

CHURCH OF MISERY "And Then There Were None..."

Church of Misery

And Then There Were None...

2016 | Rise Above Records

Αξιόλογη είναι η καινούργια κυκλοφορία των Church of Misery όπου οι συνθέσεις είναι πραγματικά καλές στιγμές του doom/heavy είδους. Στα συν το guest appearance σπουδαίων μουσικών με τον Scott Carlson να ξεχωρίζει στον ρόλο τραγουδιστή/στιχουργού. Λίγο όμως το ότι δεν ψήνομαι και πολύ για τέτοια μουσική πλέον, λίγο το ότι το cvlt φαίνεσθαι της μπάντας έχει προ πολλού ξεθωριάσει, δε νομίζω ότι θα ακούσω το And Then There Were None… παραπάνω φορές απ’ όσες το έχω ήδη ακούσει.

BORIS "Präparat"

Boris

Präparat

2013 | Daymare Recordings

Οι Γιαπωνέζοι, είμαι σχεδόν βέβαιος, πως πράττουν απερίσκεπτα. Το πως συνδέουν άλλωστε όλα αυτά τα στοιχεία της μουσικής τους, τη γαλήνη ενός December, το doom, τις alternative τζούρες, είναι κάτι που παράγουν απολύτως φυσικά. Το συνταρακτικό με τη μουσική τους, όπως την εκλαμβάνω εγώ, είναι ότι αποτελείται από διάσπαρτες απευαισθητοποιημένες μελωδίες που στην τελική συγκροτούν τεράστια τείχη ορχηστρικής μαεστρίας. Το Präparat κυλάει σα νερό. Ταλαντεύεται ανάμεσα σε ονειρικά ηχοτόπια, σέρνεται στο βάλτο των καλύτερων fuzz της πιάτσας, αναπαράγει το Sabbath-ικό riff όπως λίγοι και εν ολίγοις συνοψίζει τους άπειρους πειραματισμούς της μέχρι τώρα πορείας των Boris. Όλοι θα βρουν κάτι να γουστάρουν σ’ αυτή τη μπάντα. Γι’ αυτούς που δεν τους γνωρίζουν, είναι δύσκολο να προτείνεις κάτι απ’ τη ζηλευτή δισκογραφία τους. Οι πιο καμμένοι μουσικόφιλοι πάντως καλό θα ήταν ν’ αναζητήσουν τις συνεργασίες τους με τον επίσης Ιάπωνα ημίθεο (και noise καλλιτεχνάρα) Merzbow. Αν και το Präparat διαθέτει επίσης αυτό το ευλογημένο μυστήριο που κάνει αυτή τη μπάντα τόσο μοναδική.

SIGH "In Somniphobia"

Sigh

In Somniphobia

2012 | Candlelight Records

Γουστάρω Sigh, μην σας λέω μαλακίες. Γουστάρω εκείνο το κλασσικό Hail Horror Hail του 1997 αλλά και το απολαυστικά μυστήριο Imaginary Sonicscape. Κι αν ο Mirai Kawashima είναι η αδιαμφισβήτητη ηγετική φιγούρα της μπάντας, εγώ θα τολμήσω να πω ότι γουστάρω το παίξιμο του Shinichi Ishikawa (κάποτε live μέλος των cult Abigail) μέχρι αηδίας. Ο ήχος της Fender του ίσως να φταίει. Ίσως και ο τρόπος που δομεί το riff αλλά και τα εύστοχα solos του. Στο νέο άλμπουμ των Γιαπωνέζων ο ακροατής θα θυσιαστεί γι’ ακόμη μια φορά στην πελώρια φάρσα που έχουν στήσει οι πέντε περίεργοι αυτοί τύποι. Από τα NWOBHM θέματα χαρωπής υφής και τη δισολική κιθάρα του Shinichi σε baroque, mini-οπερετικά άσματα ελεγειακού χαρακτήρα. Το πως έχουν καταφέρει να μοιράσουν τον ήχο του άλμπουμ ισόποσα ανάμεσα σε κιθάρα και πλήκτρα είναι απορίας άξιο. Το μόνο που γνωρίζω στα σίγουρα είναι η προσθήκη σαξοφώνου σ’ όλο αυτό το τσιρκοειδές πανηγύρι κάνει ακόμα πιο περίπλοκα τα πράγματα. Πάντως, αυτή τη φορά δεν θα πάρω.

BLACK CHOW ft. PUPAJIM "Wonderland" EP

Black Chow ft. Pupajim

Wonderland EP

2011 | Jahtari

Ποτέ δεν ήμουν οπαδός της dubstep ή όπως αλλιώς λέγεται αυτό τέλως πάντων. Όταν όμως μέσα της συγχωνεύεται μια εγκόσμια trip-hop αίσθηση τότε ο μουσικός εγωισμός μου δεν αφήνει ίχνος αμφισβήτησης σε όσα αφορούν την αληθινή ποιότητα ανάλογων ήχων. Πόσο σκοτεινοί μπορούν να γίνουν οι Portishead; Πόσο πολύ μπορεί να εκφυλιστεί η παράνοια ενός αστικού περιβάλλοντος παρατηρώντας το βραδιάτικα σαν κάποιος τελείως εξωτερικός παρατηρητής; Τα φώτα, η νωχελική κίνηση των μηχανών, η έμφυτη γέννηση του μαύρου, η ενέργεια, η αντίδραση, ένας εκβιασμός της φύσης. Επιπλέον έχουμε μια ερμητική ερμηνεία, ζοφερή χρήση βιομηχανοποιημένων samples, την ηδονή μιας απολαυστικής ασάφειας και την ιδεώδη ατμόσφαιρα συννεφιασμένων αιθέρων που όλα μαζί συνταιριάζουν στο τελικό ακουστικό σύνολο. Ένα ΕΡ είναι μόνο θα μου πείτε. Θα δείτε όμως και μόνοι σας πως η θέρμη της μουσικής των Black Chow δεν σηκώνει καταφρόνηση. Η μεστή από ουσία νηνεμία του Wonderland κάποιο τρόπο θα βρει να διαιωνιστεί μέσα σας.

MERZBOW / SHORA "Switching Rethorics" split

Merzbow/Shora

Switching Rethorics

2002 | Bisect Bleep Industries

Μια φρικιαστική σύμπραξη. Δύο υπερμεγέθη (ποιοτικά) καλλιτεχνικά ονόματα ηχογραφούν την εφιαλτική άποψη μιας ολοκαίνουργιας ακραίας μουσικής. Το πως μπορούν να ενσωματώσουν τη noise (όνομα και πράμα) αισθητική του μουρλο-Ιάπωνα μέσα στις (τότε) αγχωμένες συνθέσεις τους, με τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα, την απώτερη Converge-ική παράνοια, σκισμένοι τόσο φωνητικά όσο και ορχηστρικά, μόνο οι Ελβετοί μουσικάντες μπορούν να μας το εξηγήσουν. Το σίγουρο είναι ότι το όραμα όσων ενεπλάκησαν στην υπόθεση “Switching Rethorics” πιθανότατα ξεπερνάει κατά πολύ τις προσδοκίες. Ναι, το γνωρίζουμε ότι απευθύνεται σε κατεστραμμένους εγκέφαλους κι ίσως σε λίγο “γκάου” τύπους αλλά αυτό δε μειώνει ούτε στο ελάχιστο την αντικειμενική του αξία. Λίγες φορές δύο (φαινομενικά) αντίθετοι κόσμοι καταφέρνουν και τέμνονται σε τέτοιο βαθμό ώσπου ο ένας ουσιαστικά να μοιάζει σαν φυσική προέκταση του άλλου κι αντιστρόφως. Εδώ, η μονοτονία του ταραγμένου ψυχικά Merzbow αναπνέει μέσα από ένα ένα οργισμένο κράμμα σπασμένων ηχητικών σημείων και σε κομμάτια σαν το “Black Cat” καταφέρνει να τσιτώσει τόσο πολύ τον ακροατή που σύντομα έπη σαν τα “Erode/Implode” και “Conciliated Coercion” βασικά μοιάζουν να λυτρώνουν τα βασανισμένα αυτιά αν και επιτυγχάνουν το ακριβώς αντίθετο. Δίσκος που λειτουργεί σαν το νέφτι στον κώλο ή σαν τα διάφορα μείγματα του horse doping. Ακούστε με δικιά σας ευθύνη.