TRAVELER s/t

Traveler

Traveler

2019 | Gates of Hell Records

Οι Traveler προέρχονται από τον Καναδά και είναι μετά βίας σχηματισμένοι εδώ και μια διετία. Σχήματα σαν κι αυτούς έχουν έλλειψη προβολής και αν εξαιρέσεις τους γερόλυκους της φάσης μόνο συγκεκριμένα groups έτυχαν αναγνώρισης στο πρόσφατο παρελθόν για σύντομο χρονικό διάστημα (βλ. Enforcer, Portrait, κ.α.). Όσοι είστε οπαδοί του παλιού καλού heavy metal και ιδιαίτερα μπαντών όπως οι Judas Priest, Tyrant, Diamond Head και Liege Lord τότε θα εκπλαγείτε με την αυθάδεια των πιτσιρικάδων αυτών. Διαθέτουν μέλη με εξαιρετική συνθετική ικανότητα, μια σπουδαία φωνή πίσω από το μικρόφωνο και τεχνικά είναι αμείλικτοι. Είναι σημαντικό να σημειώσω ότι τα solos του δίσκου αυτού είναι παιγμένα (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!) με ουσία κι αυτό μην το προσπεράσετε έτσι.

BLACK VIPER "Hellions of Fire"

Black Viper

Hellions of Fire

2018 | High Roller Records

Θέλει υπομονή για να σμίξεις όλα τα κενά του παρόντος ως το σπουδαίο παρελθόν των Razor ή των Agent Steel. Οι Νορβηγοί Black Viper τιμούν την κληρονομιά του speed/heavy όσο κανείς. Βέβαια στο οπλοστάσιό τους διαθέτουν τον Cato Stormoen (Deathhammer) και τον μικρό θεούλη Arild Myren Torp (Obliteration, Nekromantheon) που είναι υπεύθυνος για την κιθαριστική πανδαισία του ντεμπούτου αυτού άλμπουμ. Χτισμένο εξ’ ολοκλήρου με την τεχνική του riff πάνω στο riff οι Μαύρες Οχιές μοιάζουν αστείρευτες και δημιουργούν επισκοπού ένα full-length εσώβαθο αλλά και με τη βολή του προσδιορισμένου ήχου. Η σύνθεσή τους όμως παραείναι βλογημένη για να κερδίσει ο tribute χαρακτήρας της μπάντας.

MR. BOOZE "The Mourning Hypocrites"

Mr. Booze

The Mourning Hypocrites

2018 | Independent

Όταν η ίδια η μπάντα δηλώνει ευθαρσώς πως υμνεί τη δύναμη του Iommi-κου riff, τότε ξέρεις τι να περιμένεις λίγο πολύ. Η προέλευση και η ρίζα καταδεικνύεται αλλά καλό θα ήταν να αναφερθούν και συνεχιστές του ύφους ως σημεία έμπνευσης για τους Καλαματιανούς αυτούς μουσικούς. Οι (σχεδόν συγγενικές) Σουηδικές μπάντες των Spiritual Beggars και Grand Magus (του πρώτου άλμπουμ) είναι σοβαρά πατήματα για τη δημιουργία του The Mourning Hypocrites. Οι πρώτοι για το πιο up-tempo riffing και οι δεύτεροι προφανώς για τον τρόπο που έντυσαν το blues υπό το heavy metal πρίσμα. Είναι άσκοπο να μιλήσουμε για την ανωτερότητα του δίσκου σε σχέση με τα δύο προηγούμενα τους. Αυτό είναι το δικό τους Vol 4.

VARATHRON "Patriarchs of Evil"

Varathron

Patriarchs of Evil

2018 | Agonia Records

Θα γνωρίζεις πιθανότατα αυτούς τους ήρωες της τοπικής σκηνής που έχουν χτίσει το δικό τους μύθο και μαζί με ονόματα όπως οι Rotting Christ, Necromantia και Zemial ήταν από τους πρωτεργάτες αυτού που τελικά ονομάστηκε ελληνικό black metal. Στον νέο οπαδό το Patriarchs of Evil ίσως ακουστεί ξεπερασμένο μιας κι εδώ η μπάντα επισκέπτεται το μακρινό παρελθόν της ως προς το feeling αλλά και την τεχνοτροπία των trademark heavy metal riffs τους. Αν εξαιρέσεις την (κατ’ εμέ) καθαρή παραγωγή του, ο νέος δίσκος έχει αρκετό καλό υλικό που τιμά την ιστορία της μπάντας ξανά. Το performance τείνει σε σημεία βιρτουόζικο και τα φωνητικά του Στέφανου θα ενθουσιάσουν (ιδιαίτερα το ξένο κοινό).

JUDAS PRIEST "Firepower"

Judas Priest

Firepower

2018 | Epic

Με ένα εξώφυλλο που παραπέμπει στο λατρεμένο μου Screaming for Vengeance, το Firepower εμφανίζεται διαπρύσιο του heavy metal και οι Judas Priest επιστρέφουν ξανά δισκογραφικά μετά από τέσσερα χρόνια (για να μην πω εικοσιοχτώ και φανώ αφοριστικός) γεμάτοι ένταση και με το αίσθημα της ανανέωσης εμφανές. Αν και οι εποχές έχουν αλλάξει και οι Priest είναι τόσο επαγγελματικοί όσο απαιτούν οι καιροί, ούτε η παραγωγή δεν με βρίσκει σύμφωνο ακριβώς (ο Andy Sneap ποτέ δεν με ικανοποίησε βασικά), αυτό που διακυβεύεται εδώ επιτυγχάνεται 100%. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, λοιπόν, τα τραγούδια φέρουν το ατσάλι του metal όπως σμιλεύτηκε από την ίδια την μπάντα μες στις δεκαετίες. 

SOLSTICE "White Horse Hill"

Solstice

White Horse Hill

2018 | Dark Descent Records, Invictus Productions, Iron Bonehead Productions

O Richard Walker συνεχίζει ακάθεκτος την πορεία των Solstice 20 χρόνια μετά το τελευταίο του full-length, το πολύ New Dark Age. Όσοι γνωρίζουν τη μπάντα θα χαρούν να ανακαλύψουν κι εδώ πως η έμπνευση δεν έχει εγκαταλείψει τον βασικό δημιουργό της και πως το White Horse Hill κινείται στο γνώριμο επικό doom στο ύφος των Bathory, While Heaven Wept και Solitude Aeternus με Into Glory Ride χροιά. Η μοναδική μομφή του άλμπουμ είναι το αχρείαστο εισαγωγικό και το Beheld, a Man of Straw ιντερλούδιο τα οποία δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στην όλη ροή. Ο νέος Ιρλανδός τραγουδιστής Paul Kearns (ex-Arcane Sun) επίσης ταιριάζει στο νέο υλικό με το βαρύτονο στυλ του στα φωνητικά.

TRIBULATION "Down Below"

Tribulation

Down Below

2018 | Century Media Records

Αποστάτες από τα ακραία των ακραίων (βλ. θητεία στους Repugnant και Stench) και πέρασμα από τους (ποιοτικούς) Enforcer, τα μέλη των Tribulation ήταν ζήτημα χρόνου πότε θα κατέληγαν στο στυλ των τελευταίων albums. Ποτέ δεν θεώρησα ότι είχαν δυνατή φωνή μες στο metal γενικότερα αλλά στα νεότερα δημιουργήματα τους και ιδιαίτερα στο τελευταίο, Down Below, πολλές φορές ακούς συγχορδίες αλά The Mission με heavy metal χροιά. Η δουλειά που έχει γίνει στα leads και στα solos είναι αξιοπρόσεκτη αλλά γενικά η δρακουλέ/γοτθική ατμόσφαιρα που αναζητούν χωλαίνει στο σύνολο μιας και οι συνθέσεις ακούγονται αρκετά παιδικές για να χωρέσουν στον macho κόσμο του μέτσολ. Και καλά κακούληδες φάση δηλαδή.

BLACK SABBATH "13"

Black Sabbath

13

2013 | Vertigo Records

Το ποιοτικό ναυάγιο στις καριέρες των fab four έχει συμβεί δεκαετίες τώρα. Εξαίρεση αποτελούν κάποια μεμονωμένα tracks (που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού) απ’ τον solo Tony Iommi. Ίσως και κάποια απ’ το αρκετά μακρινό παρελθόν του Geezer Butler. Αν εξετάσω το 13 σαν ούγκα οπαδός, τότε πρόκειται για το νέο δίσκο των Black Sabbath και τελειώνουμε εδώ. Το End of the Beginning κλείνει το μάτι στην ομώνυμη σύνθεση του ντεμπούτου τους, “μας μεράκλωσαν πάλι”, “δώσε μωρή κιθάρα”, “ο Ozzy είναι θεός” και όλα αυτά τα γραφικά. Και η αλήθεια είναι ότι είναι ευτυχές τ’ ότι, παρά τα χρόνια τους και τις μεταξύ τους σχέσεις, κατάφεραν επιτέλους και κυκλοφόρησαν ένα νέο άλμπουμ. Τι συμβαίνει στ’ αλήθεια όμως; Εδώ δεν υπάρχει ο roll-ίστας Bill Ward. Αντ’ αυτού, πίσω απ’ το drumkit νοίκιασαν τον ατάλαντο Brad Wilk (Rage Against the Machine, Audioslave) ο οποίος όμως δεν είναι δα και το κύριο πρόβλημα. Πέρα απ’ τον άθλιο ήχο των ρυθμικών κιθάρων -κάτι που σώζει η heavy φύση της riffολογίας του Iommi- οι συνθέσεις είναι ως επί το πλείστον βαρετές και αδίκως ξεχειλωμένες. Τα μισά τραγούδια δεν έχουν καν λόγο ύπαρξης και η μαγεία έχει χαθεί σε κάθε τομέα. Με κάθε σεβασμό προς τους μεγάλους αυτούς μουσικούς, το 13 είναι μια μεγάλη πατάτα. Δέχομαι κάθε είδους κράξιμο τώρα.

ALICE IN CHAINS "The Devil Put Dinosaurs Here"

Alice in Chains

The Devil Put Dinosaurs Here

2013| Capitol Records

Ή αλλιώς το Staley-ίζειν εστί φιλοσοφείν. Κατά καντάρια έμπνευσης δυνατότεςρο ετούτο απ’ το απλά καλό Black Gives Way to Blue του 2009. Ο Jerry Cantrell έχει κατασταλλάξει στις του Dirt mid-tempo υπέρβαρες συνθέσεις και ο νέος τραγουδιάρης της μπάντας, William DuVall, βιώνει μια ακόμα πιο μεστή ερμηνεία τιμώντας το αείμνηστο junkie που κάποτε έγινε μισή αιτία για το status των Seattle-έων. Οι «νεκροφιλικές» τάσεις των Alice In Chains δικαιολογούνται στο έπακρο μιας και πέρα απ’ τη μοναδικότητα του ύφους ας μην ξεχνάμε ότι ο βασικός συνθέτης της μπάντας είναι αυτός που συνεχίζει να κινεί τα νήματα. Οι παλιές δόξες δεν έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και οποιαδήποτε οπισθοδρομική ιδέα εξυπηρετεί μόνο τα trademarks της μπάντας. Επομένως, το The Devil Put Dinosaurs Here είναι ένας δίσκος που δεν πειραματίζεται, δεν εξελίσσεται ούτε και εκπλήσσει. Ξερνάει όμως την catchy ευφυία του Cantrell στο heavy (και αντι-mainstream) riffing, επιδεικνύει το βαρύγδουπο rhythm section και μοιράζεται το συνδυασμό δύο καλών φωνών που θα σας τσινίξουν να τραγουδήσετε μαζί τους. Μια χαρά δηλαδή. Αν και λιγάκι βαρετό.

SATAN "Life Sentence"

Satan

Life Sentence

2013 | Listenable Records

Το Life Sentence είναι ένας δίσκος που θα ευνοήσει όσους οπαδούς συναλλαχτούν μαζί του. Βέβαια απευθύνεται στους σκληροπυρηνικούς του heavy metal, αυτούς που εμμένουν στις κυκλοφορίες των early 80s και του NWOBHM γενικότερα. Τους Satan τους είχα αφήσει στο κλασσικό Court in the Act άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1983. Προς έκπληξή μου διαπίστωσα πως οι τύποι έχουν επιλέξει μια αρκετά σύγχρονη παραγωγή για το Life Sentence δίχως ν’ ανασκάβουν την αισθητική παλιών ημερών. Παρ’ όλα αυτά, το heavy metal τους είναι απ’ τα λίγα ουσιαστικά σε σχέση με αντίστοιχα άλλων γερόλυκων (ξερατά με τον όρο) του είδους. Οι κιθάρες έχουν ισχύουσα θέση στη μουσική τους και ξερνάνε ρυθμικούς ολέθρους, φανταστικά riffs και γαμηστερά solos όπως απαιτεί η φύση των απολαυστικών συνθέσεων τους. Πάρτε για παράδειγμα το Cenotaph που ξεκινάει μ’ ένα υπέροχο riff, συνεχίζει με φανταστικό ρυθμικό background και κάνει περατζάδα από ένα speed lapse. Η αίσθηση που αποπνέει είναι τίγκα νοσταλγική. Τρού – ξετρού, οι Satan του σήμερα έχουν να πουν πολλά περισσότερα από νέες μπάντες του είδους. Αφήστε αφέλειες και φορέστε τα άσπρα Asics σας.

UNCLE ACID AND THE DEADBEATS "Mind Control"

Uncle Acid and the Deadbeats

Mind Control

2013 | Rise Above Records

Αυτό μάλιστα. Πριν προτρέξουν διάφοροι μουσικάντες να μιλήσουν περί ανακύκλωσης θεμάτων, ας παραδεχτούμε ότι το Mind Control σφίζει από ενέργεια. Και ναι, δανείζεται εξίσου το πρωτόλειο doom riffing, τον ψυχεδελικό τόνο των 60s και στην τελική ίσως είναι μέρος αυτού του occult (και όποιον πάρει η μπάλα) rock που φιγουράρει συχνά-πυκνά σαν είδος τα τελευταία χρόνια. Στο μυαλό μου το Mind Control διασπάται τέλεια σε δύο πλευρές βινυλίου με την acid τραγουδάρα Death Valley Blues να κυρήττει την έναρξη της Β’ πλευράς όπου τα αλά The Beatles ψυχεδελικά ψήγματα της μπάντας βγαίνουν στο προσκήνιο. Ο ήχος είναι ανεπανάληπτος, τίγκα οργανικός και αναπνέει καύλα. Και να φανταστείτε ότι το προηγούμενο άλμπουμ τους, Bloodlust, το θεωρούσα απλά καλό. Εδώ μέσα όμως, σας το υπόσχομαι, συμβαίνουν μαγικά πράγματα που μέχρι να φτάσουν στον μεσμερισμό του Follow the Leader θα σας έχουν σκλαβώσει. Οι Uncle Acid στις συνθέσεις τους περιέχουν τη ζωοφόρο αλήθεια του σκοτεινού rock και πρέπει να ‘σαι τουλάχιστον άπειρος για να μην συλλάβεις το πνεύμα τους. Στα πολύ υψηλά για εφέτος.

GHOST "Infestissumam"

Ghost

Infestissumam

2013 | Loma Vista Recordings

Οι Ghost κατάφεραν με το ντεμπούτο άλμπουμ τους να κάνουν ολόκληρη metal σκηνή ν’ ασχοληθεί μαζί τους. Να πω την αλήθεια, είχα ευχαριστηθεί κι εγώ εκείνον τον δίσκο γιατί ήταν πάνω απ’ όλα διασκεδαστικός με όμορφα τραγούδια που μπορούσες να σιγοψιθυρίσεις σα να ήταν κάποιο ένοχο φετίχ ή κάτι τέτοιο τέλως πάντων. Αν και γνώριζα πως ο αλτρουισμός της μπάντας είχε σχέση μόνο με τις εμφανίσεις των μελών, τα περίεργα κοστούμια τους και τη διατήρηση της μυστικής ταυτότητας τους, ήλπιζα πως πιθανών η μουσική τους να πιάσει ουσιαστικότερα βάθη σκοταδιού στο μέλλον. Με το Infestissumam όμως δεν χαίρεται κανείς. Είναι τελείως παιδικό, στα όρια του γελοίου και κάποιες “συμφωνικές” τζούρες τύπου μεταγενέστερων, τραγελαφικών Therion μ’ έκαναν κυριολεκτικά να τους στραβοκοιτάξω. Οι τύποι μπορεί να τραγουδούν για Ασμοδαίους, Εωσφόρους και Σατανάδες αλλά μουσικά απευθύνονται σε δεκάχρονα με συνθέσεις ξεφτιλο-pop πρωτίστως και λίγου άγουρου heavy metal. Αν όμως αυτός είναι ο τρόπος τους να προσηλυτίσουν περισσότερο λαό στις τάξεις της σκληρής μουσικής, τότε μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι πράττουν το θέλημα του Σκοτεινού Άρχοντα. Μην μπείτε καν στον κόπο να το ακούσετε.

WARLORD "The Holy Empire"

Warlord

The Holy Empire

2013 | Sons of a Dream Music LLC

Βάστα γερά το ξίφος σου, ιππότη, για να κόψουμε προς μέρη άγνωστα του βασιλείου. Τι είδους Βαλχάλες θα συναντήσουμε κανείς δεν ξέρει. Στο ταξίδι θα μας συντροφεύσουν σφυρηλατημένα στη μάχη riffs προγονικών μαχών, κάτι μεταξύ του τραγελαφικά αστείου και του ηλίθια προσβλητικού, ντίχτιρ-ντα τσιφτετελοσύνες, ψευτοπερηφανέ μελωδίες του κακού χαμού που θα σου φέρουν δάκρυα γέλιου. Θα πάρουμε μαζί μας και τ’ άλλα, τα anime ultra tracks που απέρριψαν οι της Sailor Moon ιθύνοντες για βασικό soundtrack του cartoon. Power metal φάση της συμφοράς και μουσική που θα ντύνει υπερήλικες καραφλομαλλιάδες πάνω σε όρη και βουνά με την ανεμοδαρμένη τρίχα και τα όλο υποκριτική τεντωμένα χέρια μπροστά απ’ τα μάτια, πάνω από κεφάλια και δεν συμμαζεύεται. Και να φανταστείς ότι αυτή η μπάντα κάποτε έπαιξε το επικό metal (ναι ρε) όπως του άρμοζε. Κρίμα για το εντελώς σπαταλημένο ταλέντο του απλησίαστου Mark Zonder. Το άλμπουμ αυτό δεν είναι καν αστείο μετά από μια ακρόαση. Ούστ! βλάχο, παράτα την κιθάρα σου τώρα.

DARKTHRONE "The Underground Resistance"

Darkthrone

The Underground Resistance 

2013 | Peaceville Records

Είχα αρχίσει την συγκεκριμένη κριτική γράφοντας για το τι είναι και τι δεν είναι ο Fenriz. Είχα φτάσει να γεμίσω περίπου μιάμισυ σελίδα χαρτιού και όπως πήγαινε θα συνέχιζα γι’ αρκετές σελίδες ακόμα. Δεν θα κάνω το λάθος όμως αυτή τη φορά να προσπαθήσω ν’ αποδείξω το πόσο γαμάτος τύπος είναι ο θεούλης drummer, παύλα τραγουδιστής, παύλα μπασίστας, των Darkthrone. Γιατί οι Darkthrone είναι μια ενότητα δύο ατόμων, ένα ντουέτο η χημεία του οποίου πιάνει δυσθεόρατο peak ακόμα και μετά από τόσα χρόνια δισκογραφίας. Ας αρχίσω με το εξής απλό: το The Underground Resistance είναι κατ’ εμέ το καλύτερο άλμπουμ των Νορβηγών σ’ όλη την μετά-F.O.A.D. περίοδό τους. Οι τύποι δεν είναι μουστακαλήδες μεσήλικες που βασανίζουν τα όργανα τους παίζοντας ξεφτιλο-heavy metal της πούτσας. Οι Darkthrone είναι επικίνδυνοι. Η ενέργειά τους είναι εφηβική, το performance αξιοζήλευτο. Αναπλάθουν στο μοναδικό ύφος τους εκαθαμβωτικά riffs που άρπαξαν απ’ το eighties καζάνι και καταπλήσσουν τους πάντες. Η αυτογένεση όλων εκείνων των black metal διαμαντιών του 2ου κύματος του είδους έχει καταργηθεί εδώ και πολύ καιρό άλλωστε. Όλα εκείνα τα albums έκαναν εσένα κι εμένα μάγκες του κώλου, και σταδιακά αναπτύξαμε και γνώμη για το πως πρέπει να παίζεται η μουσική. Μια παραποιημένη εικόνα των πραγμάτων. Οι Darkthrone μας ξανασηκώνουν το μεσαίο δάχτυλο, φτύνουν στο σάπιο γούστο μας και ξεχύνονται σε έναν μουσικό πόλεμο άνευ προηγουμένου. Προσκυνούν τους Celtic Frost, διϋλίζουν τις Mercyful Fate επιρροάρες τους, χρησιμοποιούν αρκετά το speed (ναι ρε, speed) metal σαν βάση, μεθάνε με την επικούρα των Manilla Road και ξερνούν έξι συνθέσεις με ένα ευκρινέστατο μεγαλείο. Ενδιαφέρον έχει ν’ ακούσετε τον τρόπο που βασανίζει ο Nocturno Culto την μαύρη εξάχορδη που του ανήκει και όλες αυτές τις ανίερες ψιλές που προσθέτει πάνω στα ρυθμικά. Ο Fenriz απ’ την άλλη, πέρα απ’ το υπεράριστο drumming, εκφράζει κάποιες απ’ τις χίλιες φωνές (όπως λέει και ο ίδιος) που διαθέτει τελείως απενεχοποιημένα. Το αποτέλεσμα είναι επιτυχημένο και ύμνοι σαν το 14-λεπτο Leave No Cross Unturned, το εισαγωγικό Dead Early ή το φανταστικό Valkyrie το αποδεικνύουν περίτρανα. Το ηθικό δίδαγμα παραμένει πάντα το ίδιο: πρώτα Darkthrone και μετά οξυγόνο!

MANILLA ROAD "Mysterium"

Manilla Road

Mysterium

2013 | Shadow Kingdom Records

Μια χρόνια περίπτωση love it or hate it μπάντας. Όσοι δεν έχουν επαφή με το heavy metal σαφώς και θα μείνουν ασυγκίνητοι. Θα προσπεράσω και την αιώνια βλακεία των οπαδών του συγκεκριμένου είδους να χαρακτηρίζουν όλες αυτές τις μπάντες της ίδιας συνομοταξίας ως true και θα πω απλά πως οι Manilla Road είναι άξιοι εκφραστές αυτής της μουσικής σκηνής. Με παντοτινό ηγέτη τον Mark Shelton, οι τύποι δεν έχουν σταματήσει να κυκλοφορούν αξιόλογους δίσκους εδώ και κάτι δεκαετίες. Το 2013 βέβαια, και δη το Mysterium άλμπουμ, τους βρίσκει ακόμα πιο παππούδες να συνεχίζουν να υπερασπίζουν το μοναδικό ύφος τους. Ίσως και να ‘ναι πολύ μακριά πλέον απ’ τις cult δημιουργίες των Open the Gates και The Deluge. Αυτό δε σημαίνει ότι έχουν χάσει την ικανότητά τους να συνθέτουν όμορφα τραγούδια που εμπνέουν δεκάδες άλλους καλλιτέχνες. Η λατρεμένη εμμονή τους στο heavy metal οδηγεί σε τραγούδια όπως το Hermitage στο οποίο καταφέρνουν να επιδείξουν δύναμη ερρήμην σούπερ-ντούπερ παραγωγών της τελευταίας τεχνολογίας. Οι οπαδοί θα ευχαριστηθούν πουτανιάρικα riffs σαν αυτό του Do What Thou Will, solos με ουσία και ένα rhythm section που διαχειρίζεται το ρόλο του συμβατικά μεν, όμορφα δε. Μια χαρά δισκάκι.

ENFORCER "Death by Fire"

Enforcer

Death by Fire

2013 | Nuclear Blast

Όταν το ιδρυτικό σου μέλος, το οποίο έχει συμμετάσχει στο φοβερό The Horror ως μέλος των Tribulation, αποφασίζει να παίξει heavy metal τότε σίγουρα θ’ ακούσεις κάτι ενδιαφέρον. Αν και ο Olof Wikstrand τρέχει το συγκεκριμένο σχήμα αρκετά χρόνια τώρα (για πολύ καιρό μάλιστα ως one-man band) εγώ έμαθα τους Enforcer με την κυκλοφορία του προηγούμενού άλμπουμ τους, Diamonds. Το hype που περιέβαλλε τον συγκεκριμένο δίσκο ήταν πλήρως δικαιολογημένο μιας και επρόκειτο για ένα μικρό αριστούργημα του είδους. Στο φετινό Death by Fire οι Σουηδοί συνεχίζουν με αστείρευτη καύλα να ξερνάνε μ’ επιδεξιότητα riff-άρες που αναπνέουν την NWOBHM ατμόσφαιρα. Τα πάντα εδώ μέσα είναι σαλεμένα, έρμαια μιας εφηβικής υπερ-όρεξης που καταστρέφει τα πάντα στο διάβα της. Οι Enforcer ευνοούνται απ’ την ίδια τους την πόρωση και συνθέτουν αλεπάλληλους heavy metal ύμνους, τα πιο πιασάρικα ρυθμικά της πιάτσας, refrains που τραγουδιούνται δυνατά στις συναυλίες κι όλα τα συναφή. Αν και μπορεί να θεωρηθώ ιερόσυλος, η ενέργεια τους με φέρνει πίσω στο 1986 και συγκεκριμένα στο τεράστιο Powerslave των Iron Maiden. Δεν υπάρχει αμφιβολία πλέον, οι Enforcer είναι έτοιμοι να κατακτήσουν τον κόσμο. Ας ελπίσουμε μόνο ότι δεν θα καταλήξουν θύματα των καιρών. Αν και με τέτοια βλαμμενίαση στα κεφάλια τους, ούτε οι ίδιοι δεν θα στεναχωρηθούν για την όποια εξέλιξη. Χωνέψτε το, είναι μπαντάρα.

SIGH "In Somniphobia"

Sigh

In Somniphobia

2012 | Candlelight Records

Γουστάρω Sigh, μην σας λέω μαλακίες. Γουστάρω εκείνο το κλασσικό Hail Horror Hail του 1997 αλλά και το απολαυστικά μυστήριο Imaginary Sonicscape. Κι αν ο Mirai Kawashima είναι η αδιαμφισβήτητη ηγετική φιγούρα της μπάντας, εγώ θα τολμήσω να πω ότι γουστάρω το παίξιμο του Shinichi Ishikawa (κάποτε live μέλος των cult Abigail) μέχρι αηδίας. Ο ήχος της Fender του ίσως να φταίει. Ίσως και ο τρόπος που δομεί το riff αλλά και τα εύστοχα solos του. Στο νέο άλμπουμ των Γιαπωνέζων ο ακροατής θα θυσιαστεί γι’ ακόμη μια φορά στην πελώρια φάρσα που έχουν στήσει οι πέντε περίεργοι αυτοί τύποι. Από τα NWOBHM θέματα χαρωπής υφής και τη δισολική κιθάρα του Shinichi σε baroque, mini-οπερετικά άσματα ελεγειακού χαρακτήρα. Το πως έχουν καταφέρει να μοιράσουν τον ήχο του άλμπουμ ισόποσα ανάμεσα σε κιθάρα και πλήκτρα είναι απορίας άξιο. Το μόνο που γνωρίζω στα σίγουρα είναι η προσθήκη σαξοφώνου σ’ όλο αυτό το τσιρκοειδές πανηγύρι κάνει ακόμα πιο περίπλοκα τα πράγματα. Πάντως, αυτή τη φορά δεν θα πάρω.