FIRE! ORCHESTRA "Echoes"

Fire! Orchestra 

Echoes

2023 | Rune Grammofon

Απαιτητικό λόγω διάρκειας και μόνο, παιγμένο από 43 μουσικούς συνολικά, αναφέρω το Mars Volta worship που διακρίνω στο Lost Eyes in Dying Hand. Πολύ μεγάλο για να του δώσει κανείς τη δέουσα προσοχή στους σύγχρονους ρυθμούς.

DUKE PEARSON "The Phantom"

Duke Pearson 

The Phantom

1968 | Blue Note

Jazz συνέχεια με αυτό το άλμπουμ από το παρελθόν, ο Pearson ήταν ένας παιχταράς πιανίστας που εδώ δημιούργησε κάτι πιο εύπεπτο για τον ακροατή μιας και ο δίσκος έχει congas και τέτοιου είδους κρουστά που κάνει όλο το άκουσμα ελαφρώς πιο latin (??)

HAILU MERGIA & THE WALIAS "Tche Belew"

Hailu Mergia & the Walias 

Tche Belew

1977 | Kaifa Records

Εξωτική jazz/funk από την Αιθιοπία, με rhythm sections που κυριολεκτικά σκοτώνουν, όπως μόνο οι Αφρικανοί ξέρουν. Musicawi Silt κι άσε με να σβήσω. Ρουφάτε το ως το μεδούλι.

PAUL CHAMBERS QUARTET "Bass on Top"

Paul Chambers Quartet

Bass on Top

1957 | Blue Note

Σε συνέχεια του προηγούμενου post, το Blue & Sentimental δηλαδή, έρχομαι να γράψω λίγες λέξεις για το υπέροχο Bass on Top, παιγμένο από ένα υπέροχο κουαρτέτο με μπροστάρη τον παιχταρά μπασίστα Paul Chambers. Ο δίσκος με αποζημιώνει με πανέμορφη jazz και μου είναι οικείος στ' αυτιά μου λόγω της συμμετοχής κιθάρας (Kenny Burrell). Πόσο τέλεια μπορεί να ηγηθεί το μπάσο σε ένα σύνολο θα το ανακαλύψετε και στις έξι συνθέσεις του άλμπουμ, ιδιαίτερα στις στιγμές που ο Paul αποφασίζει να πιάσει το δοξάρι του.

KAMASI WASHINGTON "Heaven and Earth"

Kamasi Washington

Heaven and Earth

2018 | Young Turks

Το Heaven and Earth είναι ένα μεγαλεπήβολο άλμπουμ και θέλει τόλμη όσο και όρεξη (κυρίως) για να το ακούσεις. Κι αυτό γιατί η συνολική του διάρκεια αγγίζει σχεδόν τις δυόμιση ώρες. Πιθανότατα να μην αγγίζει τα επίπεδα του The Epic δίσκου του αλλά η σύγχρονη jazz του Kamasi Washington ως δια μαγείας καταφέρνει με την προοδευτικότητά της να ενθουσιάζει, αντί να βουρλίζει, τον ακροατή λόγω της εκνευριστικά καλής ροής της. Πέρα από το άψογο performance στο background ο σολίστας αυτός καλλιτέχνης διακρίνεται άνετα ως ηγετική φιγούρα δίχως να φλυαρεί, διατηρώντας την απόλυτη ισορροπία μέσα στα πολυσχιδή τραγούδια του, τα οποία εδώ είναι σαφώς πιο ευκολοχώνευτα για τους οπαδούς.

MARC RIBOT'S CERAMIC DOG "YRU Still Here?"

Marc Ribot’s Ceramic Dog

YRU Still Here?

2018 | Northern Spy

Ο Marc Ribot στο παρελθόν έχει συνεργαστεί από τον Tom Waits και τον John Zorn εως τον Elvis Costello και τους Los Cubanos Postizos. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ πλαισιώνει τους Ceramic Dog του με τους Ches Smiths (Secret Chiefs 3, Xiu Xiu, Trevor Dunn’s Trio-Convulsant κ.α.) και τον Shahzad Ismaily (συνεργασίες με Bonnie Prince Billy, Elysian Fields, Lou Reed, Will Oldham κ.α.). Αυτό που θα ακούσετε εδώ μέσα είναι ένα μεταμοντέρνο punk που μπορεί να χωρέσει το fusion, την jazz, την Κουβανέζικη μουσική και το rock και να τα συνδυάσει όλα σαν είναι το φυσιολογικότερο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος. Πολύ πιθανότατα επίσης να ακούσετε και τον καλύτερο δίσκο του τρέχοντος έτους.

BOHREN & DER CLUB OF GORE "Piano Nights"

Bohren & der Club of Gore

Piano Nights

2014 | PIAS Recordings

Μια μικρή αναφορά στο νωχελικό piano jazz των Bohren and Der Club of Gore: Το νέο τους δισκάκι ονομάζεται Piano Nights και συνεχίζει την μαύρη παράδοση των albums τους. No tempo φόρμες, κυρίως της jazz σκηνής, θα σας επουλώσουν πολλές από τις ταλαιπωρημένες μέρες σας. Συνίσταται, ως σκοτεινή μουσική, η ακρόασή του τα βράδια. «Εννοείται», θα λέγανε οι περισσότεροι. Και θα είχαν και δίκιο.

SHINING "One One One"

Shining

One One One

2013 | Universal, Indie Recordings

Αυτούς τους τύπους τους ανακάλυψα με το προηγούμενο άλμπουμ τους, Blackjazz, το οποίο είχε κάνει ένα σχετικό ντόρο. Μάλιστα μου είχε αρέσει αρκετά παρότι πολύ digital για τα γούστα μου. Το One One One το κατέβασα αφού είχα δει κάποιες αποθεωτικές κριτικές στο διαδίκτυο και περίμενα κάτι ανάλογο ή ακόμα καλύτερο του Blackjazz. Πιάστηκα όμως μαλάκας με το μι κεφαλαίο. Ήμουν σχεδόν βέβαιος για το τι πατάτα επρόκειτο ν’ ακούσω με τις πρώτες κιόλας νότες του I Won’t Forget. Κι όμως, η συνέχεια αποδείχτηκε ακόμα χειρότερη απ’ όσο την περίμενα. Το One One One είναι μια μαλακία και μισή, ένα ψηφιακό metal/progressive πράγμα βουτηγμένο στην αθλιότητα. Και όχι, δεν με πείθουν τα άκυρα σαξόφωνα και οι πομπώδεις ρυθμοί στο background, ούτε τα τόσο ψεύτικα και μπροστά στην παραγωγή τύμπανα, ούτε και η εκνευριστική χροιά του παπάρα του τραγουδιστή τους (Jørgen Munkeby) που θέλει λίγο να γίνει ο ακόμα πιο ξεχωριστός Draiman. Μην κάνετε το λάθος και εξαπατηθείτε από τίτλους όπως Blackjazz Rebels κ.τ.λ. Η αλήθεια είναι ότι οι τύποι είναι παπάρια μέντολες.

BUMCELLO "Al"

Bumcello

Al

2012 | Tôt ou Tard

Βασίλη, μην ξεχάσεις, είπαμε στις 5:30 στους Τρείς Ιεράρχες. Φέρε και κανά χαρτομάντηλο γιατί θα γίνουμε λούτσα με τόση ζέστη. Χριστίνα, εσύ έχεις κανονίσει για τις μπουμπουνιέρες έτσι; Γιώργο, εσύ πρέπει να πας στο αεροδρόμιο να πάρεις τους συγγενείς της Μαίρης. Α!, Βασίλη, θέλω κι άλλη χάρη. Εσύ, πριν τελειώσει ο γάμος, θέλω να φύγεις για το μαγαζί ρε φίλε. Να πας να τσεκάρεις αν είναι όλα κομπλέ γιατί ο υπεύθυνος μου φαινόταν λίγο στον κόσμο του. Μήτσο, τι ώρα είπες ότι έχω ραντεβού στο κομμωτήριο; Α, ρε Βασίλη, όλο ξεχνάω. Έχω κι ένα σι-ντι να σου δώσω για τον DJ. Θα του πεις να παίζει αυτό όταν έρχεται ο κόσμος μέχρι να εμφανισθούμε εμείς. Κάποιοι Μπουμτσέλο, κάπως έτσι ονομάζονται. Χαλαρή φάση σου λέω. Θα τους μουρλάνουμε τους πρωτευουσιάνους με τέτοια κατάσταση και θέα σ’ όλο τον κόλπο. Θα ‘ναι μαγικά σου λέω. Νίκο, εσύ με τους άλλους θα πηγαίνεις σιγά στον δρόμο για να σ’ ακολουθούν και οι άλλοι. Δεν ξέρουν που είναι το μαγαζί ρε. Βάσω, τελικά η ανηψούλα σου θα ντυθεί παρανυφάκι; Ψησ’ το μικρό ρε, αφού και η Μαίρη θέλει. Νίκο, αυτός είναι ο καφές μου; Freddo δεν παρήγγειλα; Έχει βάλει γάλα μέσα ο μαλάκας; Τέλως πάντων, τι άλλα λέγαμε;

YAKUZA "Beyul"

Yakuza

Beyul

2012 | Profound Lore Records

Θυμάμαι κάποια χρόνια πριν, στις χρυσές εποχές του MySpace, έβλεπα σε κάτι βιντεάκια τον Bruce Lamont να ‘χει κάνει όλες αυτές τις πατέντες στο σαξόφωνό του, με τα echos και όλα τα εφέ, και τον ψιλοκορόϊδευα σαν ακόμα έναν καινοτόμο του κώλου. Λίγο αργότερα άκουσα το Samsara άλμπουμ των Yakuza και είχα χεστεί πάνω μου. Κάτι οι τραγουδάρες σαν το Plecostomus και το Cancer Industry, κάτι το υπερ-cult και κατασκότεινο videoclip του Chicago Typewriter με πρωταγωνιστή τον τρίποδο τράγο, με έκαναν τελικά να τους δω μ’ άλλο μάτι. Οι Yakuza παραμένουν μια ιδιαίτερη περίπτωση μπάντας. Μουσικά, απλώνουν τις ρίζες τους σ’ ένα ιδιόρρυθμο heavy metal όπως μας το παρουσίασαν ανά στιγμές μπάντες όπως οι Mastodon ή οι Rwake. Επιπλέον, πικάρονται από ένα progressive πνεύμα όπου down-tempo σημεία κάνουν την εμφάνισή τους, συνοδευόμενα από στοιχειωμένους ήχους ενός φαινομενικά κακοπαιγμένου σαξόφωνου. Κι όμως, όλα αυτά γίνονται με άποψη. Σοβαρά τώρα. Το ωραίο με αυτούς τους τύπους είναι ότι γενικά αφήνουν την εντύπωση μιας πλήρως συγκεντρωμένης εκτέλεσης όσον αφορά τις συνθέσεις τους. Και ως δια μαγείας, δεν σου μένει κάτι το εξωφρενικά περιπετειώδες στο μυαλό. Παρ’ όλα αυτά γνωρίζεις ότι έχουν καταβάλλει κάτι μοναδικό σ’ ένα ταλαίπωρο στυλ μουσικής. Πανάξιοι.

JOHN ZORN "In Search of the Miraculous"

John Zorn

In Search of the Miraculous

2010 | Tzadik

Φυσικά και είναι αδιανόητο να έχει κάποιος παρακολουθήσει τη δισκογραφία του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη. Για να είμαι δίκαιος μαζί σας, ο John Zorn είναι περίπτωση μουσικού που δε χωράει σε καμιά νόρμα και τυχαίνει απλώς να εμφανίζεται μπροστά μου ανά φάσεις. Δε μπορώ να πω ότι έχω απολαύσει ο,τιδήποτε έχω ακούσει από δαύτον όμως κατα γενική ομολογία πάντοτε βρίσκει τρόπους να με αποστομώνει. Μιλάμε για ένα ανεξάντλητο μουσικό ταλέντο που από το 1983 ως και τις μέρες μας κυκλοφορεί αδιαλλείπτως καλούς ως και εξωφρενικά καλούς δίσκους. Από τους φοβερούς και τρομερούς Naked City ως και τους Mr. Bungle έχει προσφέρει ένα χέρι βοηθείας. Το In Search of the Miraculous μας συστείνει τον συνθέτη John Zorn μιας κι εδώ δεν παίζει κανένα όργανο. Το cast των μουσικών που αναπαράγουν τη μουσική του πλαισιώνουν οι Shanir Blumenkranz, Greg Cohen, Ben Perowsky, Rob Burger και Kenny Wollesen. Αν και το πιάνο είναι αυτό που επικρατεί μέσα στις μελωδίες αυτού του ουτοπικού, μελωδικού, ταξιδιάρικου και πανέμορφου jazz δίσκου το χαρακτηριστικό του είναι η χρήση ενός double bass (ακουστικού) και του ηλεκτρικού μαζί. Τα τύμπανα είναι παιγμένα από τον εκπληκτικό Perowsky (ακούστε οπωσδήποτε το Camp Songs). Αν έχετε εκείνο το υπόγειο που όλοι ονειρεύονται και το οποίο διαθέτει μπιλιάρδο και μια “μικρή” γωνίτσα κάβας, μια αναπαυτική πολυθρόνα και τζάκι, τότε βρήκατε τη μουσική υπόκρουση που θα συνοδεύει τις νυχτερινές, κουλτουριάρικες συνήθειες σας. Άντε, καλοάκουστο εύχομαι…