POND "Tasmania"

Pond

Tasmania

2019 | Spinning Top

Δεν ξέρω αν το ύφος είναι κοινόκτητο ούτε αν το ότι περιοδεύοντα μέλη των Tame Impala που είναι ενεργά μέλη αυτού του project παίζει κάποιο ρόλο. Αυτό που ακούω όμως παραείναι όμοιο για να το αγνοήσεις. Και για να ακριβολογήσω λίγο περισσότερο, οι Pond του σήμερα μοιράζονται τους κραδασμούς της Currents περιόδου των Impalas. Αυτομάτως καταλαβαίνουμε ότι δεν ακούμε κάτι κοσμογονικό, μήτε κάτι κοσμοσωτήριο. Ένα μεταποιημένο ψυχεδελικό κράμα rock/pop μουσικής είναι όλο κι όλο που σε φάσεις μου θυμίζει λίγο και το πως προσεγγίζουν το συγκεκριμένο είδος οι γείτονες τους, Uknown Mortal Orchestra. Μια συνθετική μικρόνοια την αντιλαμβάνεσαι. Κατά τ' άλλα δε σημαίνει ότι δεν θα ευχαριστηθείς αυτό το άλμπουμ καθόλου.

BEACH HOUSE "7"

Beach House

7

2018 | Sub Pop

Η νοσταλγική εμβοή των Beach House εκτιμήθηκε δεόντως στο Bloom άλμπουμ τους κάποια χρόνια πριν. Ανακαλύπτοντας τη μπάντα βρήκα πολλά ακόμα τραγούδια που ικανοποιούσαν αυτή τη moody πλευρά του εαυτού μου. Πριν το 7 προηγήθηκαν δύο αδύναμοι, κατ’ εμέ, δίσκοι και το νέο τους πόνημα τους βρίσκει να αναζητούν λίγη από την αίγλη του όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος, χωρίς βέβαια να είναι σε ανάλογη φόρμα. Τα νέα τραγούδια, λοιπόν, είναι σαφώς εμμελή αλλά η εκφορά τους είναι πιο τσιτωμένη, λιγότερη χαοτική, περισσότερο εστιασμένη στο σκοπό τους. Συντελούν, έτσι, στο καλύτερο δείγμα του γκρουπ μετά το 2012.

LANA DEL REY "Ultraviolence"

Lana Del Rey 

Ultraviolence

2014 | Polydor, Interscope

Συνεχίζω να την θεωρώ κενή. Όμως το Ultraviolnce είναι μια ανώτερη προσπάθεια του προκατόχου του. Οι μουσικές ατμόσφαιρες που αποπνέει το άλμπουμ είναι ότι ακριβώς φανταζόμουν γι’ αυτή εξ’ αρχής. Οπότε ελπίζω ότι στη συνέχεια θα βρεθεί η χρυσή τομή για το αριστούργημα που μας χρωστάει μια τέτοια φωνή.

MAC DEMARCO "Salad Days"

Mac DeMarco

Salad Days

2014 | Captured Tracks

Mac DeMarco και Salad Days. Άλμπουμ-αδυναμία. Μικρές μελωδίες που ενώθηκαν για να σχηματίσουν ένα όμορφο ορχηστρικό παζλ καλοκαιρινής διάθεσης και ηλιόλουστης υφής. Ο τόνος νοσταλγίας φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα δίσκο με τίτλους όπως Blue Boy, Let Her Go και Goodbye Weekend. Τα χρώματα είναι vintage, τα παντελόνια blue jeans και οι μπλούζες ριγέ (στο οριζόντιο). Το μαλλί χρυσαφί, μπουκλέ και καπελάκι. Παπούτσια δεν υπάρχουν. Άλλωστε βόλτα στην παραλία είσαι…

TAME IMPALA "Lonerism"

Tame Impala

Lonerism

2012 | Modular

Ποτέ δεν έκρυψα την αγάπη μου για τους Beatles. Μπορεί να είναι φουλ κοινότυπο αλλά είμαι κι εγώ μες στη μεγάλη πλειοψηφία αυτών που τη θεωρούν ως τη σημαντικότερη μπάντα όλων των εποχών. Ιδιαίτερα η δεύτερη, πιο ιντελεκτουέ και ψυχεδελική, περίοδος της μπάντας χάρισε στην ανθρωπότητα αριστουργήματα πέρα κάθε αμφισβήτησης. Τα ναρκωτικά που έπαιρναν δηλαδή μας έκαναν καλό. Προς τι ο πρόλογος; Με το εναρκτήριο Be Above It του Lonerism ήρθα αντιμέτωπος μ’ ένα πολυαγαπημένο ύφος φωνητικών μελωδιών που μοιράζονται τη λατρεία τους ισόποσα ανάμεσα στους αγαπημένους Βρετανούς αλλά και τους αξεπέραστους Beach Boys. Ακούγοντας το άλμπουμ θ’ αντιληφθείτε πολύ εύκολα ότι ο χρόνος έχει σταματήσει για τους Tame Impala. Παρασυρόμενοι απ’ την ηχητική θολούρα της 60s pop/rock σκηνής, οι τύποι μας κολακεύουν με το γούστο τους. Μοιχεύουν όλη την τότε ατμόσφαιρα με μια ωφέλιμη έμπνευση που πηγάζει απ’ το παρόν. Σαφώς και αβαντάρονται απ’ την ποιότητα των συνθέσεων τους η οποία είναι δύσκολο ν’ αναγνωρίσεις αν είναι απλή συντυχία. Αποτολμούν να κινηθούν σ’ επικίνδυνα μουσικά λιβάδια αλλά καταλήγουν ν’ ακούγονται απολαυστικά ρετρό. Ένα πράγμα που λατρεύω σ’ αυτούς είναι αυτή η space χρήση των synths που δεν διακυβεύει ούτε στο ελάχιστο τον φανταστικό χαρακτήρα του δίσκου, παρά μόνο τον απογειώνει στο μέγιστο βαθμό. Προφανώς όλη αυτή η ηχητική πανδαισία είναι εσκεμμένη αλλά τους βγάζω το καπέλο στο πως μπόρεσαν να παράγουν τόσο καλαίσθητα το όραμά τους. Δε γίνεται να μην σας αγγίξουν τραγουδάρες όπως τα Why Won’t They Talk to Me ή Music to Walk Home με τους συγκινησιακούς ρυθμούς τους και το κατηγορηματικά υπερ-cult status τους. Η δυσαρέσκεια που προκύπτει με το τέλος του δίσκου τα λέει όλα. Το χέρι είναι ήδη στο repeat.

ARIEL PINK'S HAUNTED GRAFFITI "Mature Themes"

Ariel Pink's Haunted Graffiti

Mature Themes

2012 | 4AD

Ίσως είμαι τόσο τυχερός που τελευταία το internet με εφοδίασε με πραγματικά καλούς δίσκους. Ίσως πάλι να φταίει η διάθεσή μου και τ’ ότι έχω ανάγκη αυτό το διάστημα ν’ ακούω μουσική ακατάπαυστα. Όπως και να’ χει, καταχάρηκα το Mature Themes όσο λίγα πράγματα φέτος. Δεν ξέρω καν αν η οχτάμπιτη ιδιοσυγκρασία είναι ένας κατάλληλος τόπος για ν’ ανθίσει το περίεργο pop της μπάντας. Όχι ότι πρόκειται για οχτάμπιτο εγχείρημα βέβαια. Κάθε άλλο. Όμως αν ακούσετε το μόλις δεύτερο τραγούδι του δίσκου, Is This the Best Spot?, θα καταλάβετε πόσο εξοικειωμένοι είναι οι μουσικοί στο να δημιουργούν πέρα από στεγανά. Εντάξει, η σκέψη τους δεν είναι τακτική αλλά ο τρόπος που λακτίζουν κάθε διαφορετικό στοιχείο εδώ μέσα θα σας κάνει να γελάτε από αμηχανία. Η βάση της μουσικής τους καθώς και οι φωνητικές γραμμές της μπάντας προσδίδουν καθαρά την pop διάθεση. Δίχως να κατακρεουργούν το είδος λοιπόν, οι Ariel Pink’s Haunted Graffiti γητεύονται από έναν αδάμαστο πειραματισμό και φτύνουν δεκατρείς εύρωστες συνθέσεις πέρα κάθε προηγουμένου. Αν και πιθανότατα να είναι μισή αλήθεια αυτό που θα γράψω, νιώθω όμως πως έχουν ενσωματώσει ένα ψευδαισθησιογόνο post punk τόνο στον όλο χαρακτήρα του άλμπουμ που καταλήγουν να δημιουργούν ένα φωτοστεφανωμένο από ψυχεδέλεια αποτέλεσμα. Το επίμονο μπάσο και τα απόμακρα πλήκτρα είναι πανταχού παρόντα. Παρ’ όλα αυτά, ανά φάσεις, οι κιθάρες καπιστρώνουν όλο το παραπάνω ηχητικό background και εκτοξεύουν τις ήδη πανέμορφες ιδέες με σύντομους ρυθμούς ή μελωδίες που ξεχειλίζουν από ουσία. Πιθανότατα απ’ τους πιο ελκυστικούς δίσκους που άκουσα φέτος. Και σίγουρα ο πιο ιδιαίτερος.

ARCTIC MONKEYS "Suck It and See"

Arctic Monkeys

Suck It and See

2011 | Domino

Το τέταρτο, σαραντάλεπτο άλμπουμ των Βρετανών Arctic Monkeys μας τους συστήνει περισσότερο σαν μπάντα από ποτέ. Η νευρόσπαστη δομή (νότα προς νότα) των τραγουδιών τους εως τώρα βέβαια είχε προσδώσει στους τέσσερις αυτούς πιτσιρικάδες ένα προσωπικό ύφος που τους έκανε να ξεχωρίζουν μες στον όλο μουσικό μπαζο-χαμό. Η αλήθεια είναι πως το Suck It and See είναι τουλάχιστον ευχάριστο σαν άκουσμα. Αυτό το indie, και ελαφρώς νεο-ψυχεδελικό, rock τους κρύβει (τώρα περισσότερο από ποτέ, το ξαναλέμε) πανέμορφες μελωδίες που μπορούν να συνοδεύσουν έστω και τις “ρηχές” σας ώρες πολύ ευχάριστα. Ο Alex Turner (τραγουδιστής/βασικός συνθέτης) υποστηρίζει ότι σ’ αυτό το δίσκο προσηλώθηκαν όλοι μαζί στο να κάνουν περισσότερες πρόβες και πως αυτό τους έδεσε πιο πολύ. Όντως, το αποτέλεσμα είναι πασιφανές μιας και ο δίσκος έχει τραγούδια που μοιάζουν με τραγούδια, ασχέτως αν ρηχαίνει η ποιότητα της σύνθεσής τους. Απ’ τους Arctic Monkeys το μόνο που μπορείς να απαιτήσεις είναι super hits τύπου Brianstorm και ο νέος δίσκος τους περιέχει ΚΟΜΜΑΤΟΥΣ σαν το single Don’t Sit Down ‘Cause I’ve Moved Your Chair που γαμούν και δέρνουν. Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι ικανοί να γράψουν φοβερά πράγματα μιας και η στιχουργική αντίληψη του Turner ολοκληρώνει πλήρως το όλο σύνολο με βάση μια μουσική που είναι τουλάχιστον αξιόλογη. Μακάρι όλο το mainstream να ήταν σαν κι αυτό το δισκάκι.