STARFLYER 59 s/t (aka "Silver")

Starflyer 59

Starflyer 59

1994 | Tooth & Nail

Αυτή είναι η πρώτη μου επαφή με τους Starflyer 59 και δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Στην ουσία εδώ μπορεί να ακούσει κανείς μια απαλή, γλυκανάλατη dream pop με νωχελικά φωνητικά, μόνο που η παραγωγή του δίσκου είναι ultra heavy. Μιλάμε για το heaviness της ηλεκτρικής κιθάρας που θα συναντήσει κανείς στις πρώτες ηχογραφήσεις των Smashing Pumpkins. Δημιούργημα του Jason Martin ο οποίος έχει αναλάβει όλα τα όργανα πλην του μπάσου, στο οποίο συνέβαλε ο Andrew Larson.

DEAFHEAVEN "Ordinary Corrupt Human Love"

Deafheaven

Ordinary Corrupt Human Love

2018 | Anti-

Αυτός ήταν ο δίσκος που χρόνια περίμενα από τους Deafheaven. Οι μάσκες επιτέλους έπεσαν και αυτοί οι Δανδήδες του black metal για χιπστεράδες κυκλοφορούν το άλμπουμ με τα διαδοχικά χτυπήματα. Μην προτρέχεις όμως, αναγνώστη, καθώς αυτό που θέλω να εννοήσω είναι ότι τέτοια μπούρδα δύσκολα θα βρει αντάξια της. Τώρα που γουρμάσαν δισκογραφικά λοιπόν αυτοί οι Αμερικανοί φελλώροι ξεχύνονται στην αγορά με ανέμπνευστη pop, ξεπερασμένα τερτίπια και ανώφελο song writing. Αυτός είναι ο μούστος της τέχνης τους και έχει τη γέυση γλίνας, λάσπης και σκατού. Να το θέσω όσο πιο κομψά μπορώ: τα τριζόνια έχουν πολύ μεγαλύτερη έμπνευση μουσικά από δαύτους. Στον κάδο!

RESPIRE "Dénouement"

Respire

Dénouement

2018 | Zegema Beach Records, Middle-Man Records, Narshardaa Records, Dingleberry Records

Blackgaze με πικρόχολη μελωδία και αισιόδοξο τόνο. Μπερδευτήκατε; Αν ναι, μην ταράζεστε γιατί αυτό εξηγείται συγκριτικά μιας και οι Respire ακούγονται σαν τα αδερφάκια των Deafheaven με ελαφρώς πιο σκοτεινό ήχο. Επίσης μες στο post-metal τους (ντρέπομαι που το αναφέρω σαν όρο γιατί δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ τέτοιο ιδίωμα) έχουν τσέλα, ακορντεόν, τρομπέτες, βιόλες, τρομπόνια και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Είναι σαν μια μικρή φιλαρμονική σκηνή κάποια μέλη των οποίων απλά τυγχάνει να παίζουν και τα συμβατικά rock όργανα. Παρ’ όλα αυτά είναι καλώς ενσωματωμένα στον ήχο τους όλα αυτά και οι black metal εξάρσεις τους είναι πειστικές ως ένα βαθμό. Τίποτα το συγκλονιστικό εντούτοις.

TITLE FIGHT "Hyperview"

Title Fight

Hyperview

2015 | Anti-

Οι Title Fight είναι μια μπάντα με punk καταβολές αλλά στο τελευταίο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν τα μέλη της μιλούσαν για επιρροές από Dinosaur Jr. και Beach Boys! Το αποτέλεσμα μόνο ως ενδιαφέρον μπορεί να κριθεί γιατί το Hyperview είναι διάχυτο με μια ονειρική pop αλλά και το shoegaze. Δε γνωρίζω πως μπορεί να το έκριναν οι παλιότεροι οπαδοί του γκρουπ αλλά εμένα μου αρέσει αρκετά για να κάτσω να εξετάσω τέτοιες λεπτομέρειες.

CLOUDS COLLIDE "Until the Wind Stops Blowing..."

Clouds Collide

Until the Wind Stops Blowing...

2013 | Khrysanthoney

Μια μπάντα που συγγενεύει με το στυλ των υπερhype-αρισμένων Deafheaven. Αν και σε σχέση με τους τελευταίους βρίσκω πως υστερούν συνθετικά, οι CC κερδίζουν τις εντυπώσεις όσον αφορά τον ήχο – πιο black metal, σε φάσεις suicidal, και πιο προκλητικός. Πολύ καλό άλμπουμ.

MERCHANDISE "Totale Nite"

Merchandise

Totale Nite

2013 | Night People

Συνέχεια για τους Merchandise και για φέτος μετά το περσινό, πολύ καλό Children of Desire. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο άγουρα απ’ το πρόσφατο παρελθόν τους. Πιστοί στην αιώνια αξία του post punk, βρίσκουν λίγο χώρο να rock-άρουν πριν χυθούν πάλι στην απαραίτητη shoegaze-ίλα τραγουδιών όπως το I’ll Be Gone. Η μελωδία του οποίου εισάγει την ομώνυμη, εννιάλεπτη σύνθεση που σολάρει αρρωστημένα πάνω απ’ το αυτιστικό ρυθμικό. Στην πορεία ο χαρακτήρας γίνεται πιο dreamy μα αφήνεται πάλι άμεσα στο πιο up-tempo μοτίβο. Το ωραίο με τη μπάντα αυτή είναι ότι στα τραγούδια της παρεπιδημεί το σκοτάδι ανεξάρτητα με το πως εκτελούν το καθένα απ’ αυτά. Φυσικά αυτό είναι αποτέλεσμα της noise-άτης και δυστοπικής χροιάς που χτίζουν με διάφορους ήχους, όπως το φαινομενικά παράφωνο σαξόφωνο ή τα μποφοριασμένα synths. Κάπως έτσι, γλιτώνουν εν μέρει και την ταμπέλα του mainstream μιας και αποτινάζουν την καθαρότητα και την διάυγεια απ’ τον ήχο τους. Σίγουρα θ’ ακούσετε πάρα πολλά καλύτερα πράγματα απ’ αυτό το ΕΡ αλλά αν βρείτε τον χρόνο ίσως αξίζει να του δώσετε λίγη απ’ την προσοχή σας.

DEAFHEAVEN "Sunbather"

Deafheaven

Sunbather

2013 | Deathwish Inc.

Το Sunbather δεν δημιουργεί νέα δεδομένα στα του black metal πλαίσια. Πιθανότατα όμως να είναι απ’ τους δίσκους που θα ενοχλήσει τους trve του είδους για πάμπολλους λόγους. Πέρα απ’ την καταγωγή τους, (ΗΠΑ) οι Deafheaven είναι μια μπάντα που ανήκει στις τάξεις της Deathwish Inc. Αυτό αυτομάτως δηλώνει μια βασική αρχή σταθερότητας όσον αφορά τη γλυκόπικρη μελωδία. Και αυτό ακριβώς συμβαίενι ουσιαστικά στο νέο άλμπουμ του γκρουπ μες στο οποίο θεμελιώνεται η μεγαλεπίβολη σύνθεση, η majestic αίσθηση και τα μακρόσυρτα, freedom riffs. Πολλούς ίσως τους κουράσει το ασταμάτητο blastbeat αλλά προσωπικά θεωρώ ότι είναι ένα απ’ τα trademarks των πανέμορφων τραγουδιών τους και ένας λόγος γεφυρώματος με το ένδοξο παρελθόν του black metal. Κατά τ’ άλλα, οι τύποι σπάνε τη μονοτονία με αρκούντως ευφάνταστα ορχηστρικά lapses, πιάνα, καθαρές συγχορδίες και άλλα τέτοια. Το αποτέλεσμα είναι επικό και συστήνει ένα εναλλακτικό πρόσωπο, ένα Godspeed You! Black Emperor-ικής υφής black metal, επιτυγχάνοντας σ’ όλα τα ρίσκα που πήρε η μπάντα κατά τη δημιουργία και εκτέλεσή του.

MY BLOODY VALENTINE "m b v"

My Bloody Valentine

m b v

2013 | Domino, m b v

Τους My Bloody Valentine τους άκουσα και τους εκτίμησα όντας σχετικά μεγάλος. Δεν ήταν ποτέ η μπάντα που έθρεψε την εφηβεία μου ή αυτήν την εποχή (τέλoς πάντων) όπου κι αφομοίωνα τις μουσικές σαν σφουγγάρι. Στον μουσικό πλανήτη τους (όπως και σε πολλά άλλα είδη) έκανα ένα δειλό “άνοιγμα” μεταγενέστερα. Το κλασσικό Loveless, αν και δεν ήταν ποτέ γραμμένο σε μια απ’ τις πολλές κασσέτες μου, μου είχε αρέσει παρα πολύ και θυμάμαι καμιά δεκαετία πίσω να το ακούω ασταμάτητα. Το M B V έρχεται μετά από κάτι χιλιετίες αδράνοιας και στάζει με φουλ ονειρική διάθεση αλλά και ποιότητα. Αδυνατώ να εκφέρω γνώμη για το αν είναι όντως το άλμπουμ που οι οπαδοί της μπάντας αδημονούσαν ν’ ακούσουν. Πάντως τραγούδια σαν το Who Sees You με συναρπάζουν με την οκνηρή έκφρασή τους και τη θολή εικόνα τους. Ο νέος δίσκος δεν είναι κοσμογονικός και σαφώς δεν τον συγκρίνω με το παρελθόν του γκρουπ. Μετά από αρκετές ακροάσεις όμως, κατάφερε να κινηθεί μέσα μου ατάραχα και να απλώσει την περίεργη ομοιομορφία του παρ’ όλη την εκκεντρικότητά του. Δίσκος που ποντάρει στο να σας πετύχει στο κατάλληλο mood. Πολύ επικίνδυνος στο να μισηθεί.

THE RAVEONETTES "Observator"

The Raveonettes

Observator

2012 | Vice Records

Μέχρι και στις ιδόρρυθμες μπαλάντες τους είναι έθος να υπάρχει αυτή η σκουριά στον ήχο, ο αέρας που ηχογραφείται παρέα με κάθε ανάσα που φτύνουν. Δεν ξέρω γιατί ακριβώς αλλά πάντα θεωρούσα τους The Raveonettes μια μπαντάρα ολκής μ’ ένα ολοδικό της όραμα. Το Lust Lust Lust του 2007 βέβαια είχε βοηθήσει πολύ σ’ αυτό. Παραμένει μέχρι και τώρα αδιαμφισβήτητο αριστούργημα. Το φετινό Observator καπαρώνει μεν μια υπέρτατη ποιότητα, φανερώνει δε ένα πιο ήπιο πρόσωπο της μπάντας. Φυσικά και σπέρνει μιας και οι γοητευτικές μελωδίες της κιθάρας είναι κι εδώ παρούσες. Και όχι ότι κι ότι. Μιλάμε για το trademark guitar work των The Raveonettes και ότι συνεπάγεται αυτού. Ακριβώς στη μέση του άλμπουμ σκάει το Sinking with the Sun και αναβιώνουμε το δημιουργικό μεράκι της μπάντας με πιο up-tempo φάση, φαζαριστό background και τα λοιπά. Φροντίζουν έτσι να μας υπενθυμίζουν ότι μπορούν με χαρακτηριστική άνεση να γράφουν το πιο απολαυστικά άβολο mainstream. Αν και το noise-άτο, πιο ατζαμίδικο, στυλ τους χρωμάτιζε με άλλης κλάσης φινέτσα, το Observator δεν παύει να είναι ένας καλός δίσκος. Δυστυχώς όμως έχω πολλά καλύτερα πράγματα που κυκλοφόρησαν φέτος για ν’ ακούω.

AU "Both Lights"

Au

Both Lights

2012 | Hometapes, Leaf

Κοίτα, η αλήθεια είναι ότι το ντουέτο των Luke Wyland και Dana Valatka έχει ένα αέρα που ενίοτε πνέει μέσα σε λιβάδια ηδονικόυ sight-seeing. Σε ένα κόσμο μελωδίας και χρωμάτων, με έντονο το Godspeed You! Black Emperor ημίφως. Το εναρκτήριο Εpic στοιχειώνεται από ένα Σκοτσέζικο πνέυμα, κάτι που συναντάται και στη συνέχεια του άλμπουμ γενικά. Από μεριάς Valatka, έχουμε να κάνουμε με drumming που συνδυάζει όλο το metal και rock παρελθόν του. Ο δε Wyland είναι ο βασικός συνθέτης και ιθύνων νους της μπάντας. Η όλη κατάσταση όμως με την μουσική των AU (προφέρεται αϋ-γιου) κάπου χολαίνει. Οι τύποι συγκρούονται με την ίδια την φιλοδοξία τους. Έτσι, μένουν όλα μισο-τελειωμένα και ερείπια. Για να γίνω πιο κατανοητός, το παραπάνω ντουέτο είναι σαν να ρίχνει τα θεμέλια μα ποτέ δεν τελειώνει το κατασκεύασμα. Το σαξόφωνο παλεύει να σώσει πολλές φορές τον indie χαρακτήρα του δίσκου (pop αλλά και rock) και ενώ σε κομμάτια όπως τα Why I Must και Solid Gold καταφέρνεις να χαρείς με αυτό που ακούς, υπάρχουν άλλα (Old Friend, Get Alive) που είναι για τον πούτσο. Και βασικά, για να μην πολυλογώ, το νέο δισκάκι της μπάντας είναι ένα αποτυχημένο -στο σύνολό του- δημιούργημα που δεν προσφέρει τίποτα απολύτως.