Showing posts with label Pop. Show all posts
Showing posts with label Pop. Show all posts

09 September 2018

PAUL McCARTNEY "Egypt Station"

Paul McCartney
Egypt Station
2018 | Capitol

Μια πενταετία μετά το τελευταίο του solo άλμπουμ, ο γερόλυκος Paul McCartney ανταμώνει ξανά με τους οπαδούς του ανά τον κόσμο με μια κυκλοφορία που χρησιμοποιεί σαν μόστρα το μουσικό παρελθόν του με τους θεόρατους Beatles αλλά και μια σύγρονης υφής παραγωγή. Αν τσεκάρεις το Fuh You single θα απογοητευτείς οικτρά και δεν θα θες στα αλήθεια να ακούσεις τον δίσκο ο οποίος στον αντίλαλό του δεν έχει να προσφέρει κάτι συνταρακτικό στην τελική. Εντάξει, δεν εναντιώνεσαι εύκολα σε τέτοιον καριερίστα αλλά η δίψα του να βρεθεί στο προσκήνιο πάση θυσία τον οδηγεί σε ανυπόφερτες συνθέσεις και πειθαρχημένες γραφικότητες όταν θα έπρεπε να αποστάξει την εξερεύνηση και να μην δίνει λόγο σε απολύτως κανέναν.

15 July 2018

DEAFHEAVEN "Ordinary Corrupt Human Love"

Deafheaven
Ordinary Corrupt Human Love
2018 | Anti-

Αυτός ήταν ο δίσκος που χρόνια περίμενα από τους Deafheaven. Οι μάσκες επιτέλους έπεσαν και αυτοί οι Δανδήδες του black metal για χιπστεράδες κυκλοφορούν το άλμπουμ με τα διαδοχικά χτυπήματα. Μην προτρέχεις όμως, αναγνώστη, καθώς αυτό που θέλω να εννοήσω είναι ότι τέτοια μπούρδα δύσκολα θα βρει αντάξια της. Τώρα που γουρμάσαν δισκογραφικά λοιπόν αυτοί οι Αμερικανοί φελλώροι ξεχύνονται στην αγορά με ανέμπνευστη pop, ξεπερασμένα τερτίπια και ανώφελο song writing. Αυτός είναι ο μούστος της τέχνης τους και έχει τη γέυση γλίνας, λάσπης και σκατού. Να το θέσω όσο πιο κομψά μπορώ: τα τριζόνια έχουν πολύ μεγαλύτερη έμπνευση μουσικά από δαύτους. Στον κάδο!

03 July 2016

PAUL SIMON "Stranger to Stranger"

Paul Simon
Stranger to Stranger
2016 | Concord

Υποκειμενικότητας εμφάνιση εδώ. Τον Paul Simon γενικά τον λατρεύω οπότε όχι τόσο τυχαία αυτή η επιλογή. 13ο άλμπουμ σαν σόλο καλλιτέχνης και όχι και τόσο άσχημο για έναν εβδομηνταπεντάρη θρύλο της μουσικής.

02 May 2014

CLOUD NOTHINGS "Here and Nowhere Else"

Cloud Nothings
Here and Nowhere Else
2014 | Carpark, Wichita

Οι Cloud Nothings είναι μια μπάντα που έμαθα στο προηγούμενο άλμπουμ τους και που δεν μου άρεσαν καθόλου. Στο νέο Here and Nowhere Else δισκάκι τους έχουν μια πιο θετική διάθεση, ελαφρο-punk ύφους με όμορφες κιθάρες και εκτελέσεις. Τα νέα τραγούδια κυλούν ομαλά και αυτό κάνει τον δίσκο ιδιαίτερα ευχάριστο στην ακρόασή του. Η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει και τόσο γι’ αυτούς και συνεχίζω να μην τους θεωρώ κάτι συνταρακτικό. Παρ’ όλα αυτά θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα για τη σύνθεση του τραγουδιού της χρονιάς που διανύουμε με το άσμα που ακούει στο όνομα Pattern Walks. Πρόκειται για ένα περιπετειώδης τραγούδι που μπορεί να ξεχωριστεί από “τρία μέρη” με τα δύο τελευταία να έχουν μια τέλεια post-punk κατάληξη. Αν γράφανε αυστηρά τέτοια καλούδια θα ήταν μια από τις αγαπημένες μου μπάντες άνετα. Μόνο και μόνο γι’ αυτό αξίζει κανείς να ασχοληθεί μαζί τους.

30 November 2013

BRUCE SOORD w/ JONAS RENKSE "Wisdom of Crowds"

Bruce Soord w/ Jonas Renkse
Wisdom of Crowds
2013 | Kscope

Το Wisdom of Crowds είναι ένα αναχρονιστικό, progressive projectτου Bruce Soord (των The Pineapple Thief) και του Jonas Renkse (Katatonia, Bloodbath). Η μουσική του δίσκου πορεύεται μέσα σε εύθραυστες μελωδίες, μια γνωστή συνταγή έκφρασης που ταιριάζει με την χαρακτηριστική, νοσταλγική χροιά του Renkse. Η λιτότητα των τραγουδιών είναι στοχευμένη και συνειδητά αποσκοπεί στο να συγκινήσει τον ακροατή πότε με την Depeche Mode-ίλα που ζέχνει, πότε με τα Wilson-ικά χορωδιακά και γενικά τον mainstream χαρακτήρα τους. Η λειψή αρχιτεκτονική τους απευθύνεται σε ένα διαλλακτικό κοινό αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι κατακριτέο. Γενικά όμως το Wisdom of Crowds σαν άλμπουμ είναι λίγο. Συμπαθητικό αλλά λίγο. Αν και οι ιδέες που παίζουν εδώ είναι πολλά υποσχόμενες, κάπου χάνονται σε μια φλύαρη προσπάθεια δημιουργίας ατμόσφαιρας. Η εισηγμένη περσόνα του Renkse στο ύφος του δίσκου αρκείται μόνο στην standard εκφορά των λέξεων χαρίζοντας μόνο τη μαγεία της φωνής του. Οι μελωδίες του όμως είναι μονότονες και τελικά κουράζουν (κάτι που προσωπικά εντοπίζω και στα τελευταία albums των Katatonia). Το κάθε track μεμονωμένα ίσως να λειτουργεί πιο ευχάριστα. Στο σύνολο όμως, η συνεργασία αυτή χάνει στους πόντους.