HEXVESSEL "All Tree"

Hexvessel

All Tree

2019 | Century Media Records

Οι Hexvessel έγιναν άθυρμα του ίδιου τους του οράματος. Τι σημαίνει αυτό; Από τα γεννοφάσκια της μπάντας ακόμα ο folk παλμός δεν ήταν μόνο αισθητός αλλά η κινητήρια δύναμη αυτής της μουσικής κολεκτίβας, τιμόνι της οποίας παραμένει ο ακμαίος Matthew McNerney (aka Kvohst για τις παλιές καραβάνες της ακραίας σκηνής). Η δισκογραφική αλληλουχία του συγκεκριμένου act φυσικά και μαρτυρούσε αυτή την εξέλιξη αλλά είναι αμάρτημα να αποτινάζει κάποιος τις μαύρες στιγμές και την σκοτεινή ψυχή του όταν μάλιστα αυτές είναι ο λόγος που σε κάνουν να ξεχωρίζεις μέσα στον συφερτό. Οι Φινλανδοί είναι αμείλικτοι όσον αφορά την ατμόσφαιρά τους πλέον. Το ύφος χρωματίζεται εξ' ολοκλήρου ακουστικό αλλά προκύπτει αμερόληπτο και ποιοτικό όπως και να 'χει.

AZAGHAL "Valo Pohjoisesta"

Azaghal

Valo Pohjoisesta

2018 | Immortal Frost Productions

Η ακρόαση του δίσκου είναι ο ορισμός της παροιμίας με τη μύγα που τρώει σίδερο. Τόσο αργά ΓΝΩΡΙΖΑ εξαρχής ότι θα κυλήσει το άλμπουμ αυτό. Όχι απαραιτήτως γιατί είναι κακό αλλά κυρίως γιατί είναι κλισέ και κουρτέσικο μόνο ως προς τη mainstream απαίτηση. Κοινώς, καμιά έκπληξη και κανένας τρόμος από κάποιους που τάσσονται στη μαυρομεταλλική ιδέα. Όταν παρωδίες τύπου Ajaton δείχνουν τόσο heavy metal έλεος τότε η πεποίθηση του αμετανόητα mediocre αυτο-ενισχύεται και υπερισχύει. Θυμάμαι το Codex Antitheus άλμπουμ τους και θυμάμαι να περνάω καλά ακούγοντας το. Κάτι πρέπει να αλλάξει στη μπάντα. Ίσως ο Niflungr να σκεφτεί την πιθανότητα ενός κανονικού τραγουδιστή. Ίσως.

ARCHGOAT "The Luciferian Crown"

Archgoat

The Luciferian Crown

2018 | Debemur Morti Productions

Φίνο απόσταγμα της ανίερης death/black σκηνής του σύμπαντος το τελευταίο άλμπουμ των Φινλανδών. Όπως όλοι οι δίσκοι τους δηλαδή. Το The Luciferian Crown όμως είναι πιο μενταρισμένο, πιο στρωτό, με λιγότερες σούφρες. Ο ήχος είναι (καθόλου) αιφνιδίως καθαρότερος και οι αποθεώσεις είναι μέσα σε γήπεδο Β’ Εθνικής (γιατί είμαι σε καλή διάθεση σήμερα). Το μόνο που δεν έχετε ξανακούσει από δαύτους σε τόσες δόσεις είναι κάτι χορωδιακά που φουμίζουν το Κακό φτηνού b-movie. Της εργατιάς παλικάρια βασικά με πενταλφικά κάματα ως ψυχοπαίδια του Μεφιστοφελή και άλλων τέτοιων ανάπαλλων φιγούρων που τα άχρηστα 00s τους χάρισαν τη ρώμη να ξεχωρίσουν ως κάτι.

NUMINOUS "Bellum in Terris"

Numinous

Bellum in Terris EP

2018 | Northern Heritage Records

Το προ-επταετίας ντεμπούτο του συγκεκριμένου σχήματος με είχε στοιχειώσει ολότελα. Κάθε άκουσμά του ήταν μια πολυέξοδη, συναισθηματικά, εμπειρία. Ο συγκερασμός του παλιού με το νέο. Οι Φινλανδοί επιστρέφουν φέτος ξανά για να μας χαρίσουν δύο καινούργια τραγούδια σε αυτό το ΕΡ. Ο ήχος είναι ελαφρώς καθαρότερος και οι συνθέσεις φλερτάρουν με τη βιτριολική ψυχή των Deathspell Omega. Βέρο black metal με δυσαρμονκές τράμπες κοινώς. Η αλήθεια είναι ότι και το ομώνυμο track και το Rape Nature τα ευχαριστήθηκα. Σαφώς όμως δεν είναι ικανά για να ικανοποιήσουν την όρεξη μου σαν οπαδό. Ας είναι μόνο προπομπός ενός νέου άλμπουμ.

HOODED MENACE "Ossuarium Silhouettes Unhallowed"

Hooded Menace

Ossuarium Silhouettes Unhallowed

2018 | Season of Mist

Σταθερά και χωρίς εκπλήξεις συνεχίζουν δισκογραφικά οι Φινλανδοί Hooded Menace οι οποίοι είναι ξεκάθαρα πλέον κύημα του Lasse Pyykkö (Phlegethon, Vacant Coffin κ.α.). Όπως μας συνήθισαν στα προηγούμενα full-lengths τους, έτσι και στο φετινό άλμπουμ θα γευτείτε ποιοτικότατο doom/death, αγέλαστο και δύσοψο, στα πρότυπα της παλιάς, μεγάλης Βρετανικής σκηνής των My Dying Bride, Anathema και Paradise Lost. Βέβαια (ίσως και λόγω καταγωγής) κάποιοι που δεν κατάφεραν ποτέ να γιατρέψουν τις πληγές του παρελθόντος θα ψιθυρίσουν σε σημεία την λέξη Amorphis (βλ. μέση του Cathedral of Labyrinthine Darkness). Δικαιολογημένα ή όχι, όλοι καταλάβατε τι αναπαράγει (απάρθενα μεν, αμόλεφτα δε) το γκρουπ.

GRUNT "Castrate the Illusionist"

Grunt

Castrate the Illusionist

2018 | Freak Animal Records

25 χρόνια δράσης αισίως για τους Grunt που δεν είναι παρά ένα ακόμα power electronics/noise project του φασιστάκου Mikko Aspa, ιδιοκτήτη της Northern Heritage Records αλλά και πόσων άλλων ακόμα (και η Freak Animal είναι δικό του παράρτημα) και γνωστού κυρίως από τη συμμετοχή του στα κρίσιμα albums των Γάλλων οραματιστών Deathspell Omega. Το Castrate the Illusionist είναι μια noise κυκλοφορία που λειτουργεί πολύ στα πρότυπα ενός full-length αλλά δεν έχει στοιχεία διάκρισης από τον σωρό. Είναι διεστραμμένο, ναι, αλλά η ανάγκη του δημιουργού να εξωτερικεύει πολύ συχνά αυτό το πρόσωπο του κάνει την μετριότητα να διακρίνεται, έστω αμυδρά. Για τους συλλέκτες και μόνο.

ORANSSI PAZUZU "Värähtelijä"

Oranssi Pazuzu 

Värähtelijä

2016 | Svart Records

Ίδιας ιδιοσυγκρασίας και κράσης με αυτή των Αluk Τodolo είναι οι μοναδικοί Φινλανδοί Oranssi Pazuzu που στο φετινό Värähtelijä ακολουθούν μια παρόμοια υπναγωγική λογική με το άλμπουμ-προπομπό Valonielu. Αν και θα προτιμούσα την ύπαρξη κάποιων παλιότερων βίαιων black metal ξεσπασμάτων, η συνεχής ψυχεδελική τροφοδότηση νοτών με αποζημιώνει διαφορετικά.

KARJALAN SISSIT "Tanssit on Loppu Nyt"

Karjalan Sissit

Tanssit on Loppu Nyt

2006 | Eternal Soul Records

Στον σκληρό δίσκο κάποιου γνωστού κάποιοι δαίμονες πέταξαν μέσα δύο albums των/του Karjalan Sissit τα οποία και άρπαξα στο USB μου. Έδωσα έως τώρα σημασία στην Tanssit On Loppu Nyt κυκλοφορία τους και εξεπλάγην ευχάριστα με το noise/dark ambient πράγμα που ξεβράζουν. Δεν είχα καμιά ιδέα για την ύπαρξή τους αλλά χαίρομαι ιδιαίτερα που τους ανακάλυψα έστω και με αυτόν τον περίεργο τρόπο. Taa on Katastrofi, Saatana.

CLANDESTINE BLAZE "Harmony of Struggle"

Clandestine Blaze

Harmony of Struggle

2013 | Northern Heritage

Παιδί της εργατιάς ο φασίστας Mikko Aspa (Deathspell Omega, Fleshpress, Stabat Mater, Creamface κ.α.), τρέχει αδιαλείπτως από project σε project τιμώντας αυτούς τους λίγους που τον ακολουθούν πιστά σε κάθε του κίνηση. Στο Harmony of Struggle ο Φινλανδός καλλιτέχνης ξεθάβει απ’ το χρονοντούλαπό του ένα black metal όπου θεριεύει το μακρόσυρτο riffing κατά των διδαχών των παλιών Darkthrone και της Νορβηγικής σκηνής γενικότερα. Οι Clandestine Blaze είναι μια ολόδική του υπόθεση. Κι αν πολλοί έχουν μπουχτίσει στις αμφίβολες κόπιες αναβίωσης του είδους καλό θα ήταν να καθησυχαστούν μιας και ο Mikko αποδεικνύεται αρκετά γενναιόδωρος. Κι αυτό γιατί, πέρα απ’ την κατάλληλη ηχητική προσέγγιση, έχει καταφέρει να χωρέσει σύντομες μα ουσιαστικές επικούρες μέσω των synths, αλά At the Heart of Winter ψυχρότητες στο Autumn of Blood and Steel, περάσματα με πιάνο στο Myth Turned Alive και διάφορες τέτοιες πουτανιές. Θα μπορούσαμε να γειώσουμε κάθε προσπάθεια του εκτός των συγκλονιστικών Deathspell Omega μα η αλήθεια είναι ότι θα ήταν κρίμα να αγνοήσουμε δίσκους σαν το Harmony of Struggle που στέκουν όχι απλά αξιοπρεπώς αλλά είναι πραγματικά καλοί.

HEXVESSEL "Iron Marsh" EP

Hexvessel

Iron Marsh EP

2013 | Svart Records

Άλλη μια ωραία κυκλοφορία για τον Βρετανό τραγουδιστή/τραγουδοποιό και την Φινλανδική κολλεκτίβα του. Η folk φόρμα των Hexvessel έχει αποτυπωθεί πανέμορφα πλέον στα τραγούδια που κυκλοφορούν και το Iron Marsh επιδυκνύει τα αιχμηρά σημεία της μουσικής που έχουν δημοσιεύσει εως τώρα οι συγκεκριμένοι τύποι. Αυτό σημαίνει πως κι εδώ θα γευτούμε το το νωθρό, ψυχεδελικό και πρωτόλειο doom σαν απόρροια των δύο δίσκων που προηγήθηκαν. Αν και περισσότερο κοντά στο ύφος του No Holier Temple (που είναι και πιο πρόσφατο) το συγκεκριμένο ΕΡ κρύβει ευχάριστες εκπλήξεις  όπως την επανεκτέλεση του συγκλονιστικού The Tunnel at the End of the Light που κάνει βουτιά στα άδυτα των ψυχοτρόπων sixties, μια διασκευή στο Woman of Salem της Yoko Ono -δείγμα του καλού γούστου του McNerney– συν τρία τραγούδια όπου η ακουστική έκφραση υποστηρίζεται από ήχους hammond, εγχόρδων και πνευστών, όλα συγχωνευμένα σε ηχοχρώματα νοσταλγίας και σκοταδιού. Τα βήματα της μπάντας είναι τόσο σίγουρα που διασώζουν το κύρος της και ο Kvohst άξιος εκφραστής του είδους που πρεσβεύει.

KRYPTS "Unending Degradation"

Krypts

Unending Degradation

2013 | Dark Descent Records

Μιλώντας πολύ σύντομα περί της Φινλανδικής σκηνής, ο Μίλτος (drummer των Abyssus) μου πρότεινε να τσεκάρω τους συγκεκριμένους death metallers. Οι Krypts στο Unending Degradation άλμπουμ τους, το οποίο μάλιστα είναι μόλις το ντεμπούτο τους, ζωντανεύουν το old school πνεύμα χωρίς να κάνουν έκπτωση στο όλο feeling του είδους. Κι αυτό είναι κάτι πάνω στο οποίο ποντάρουν τις όχι και τόσο εμπνευσμένες ιδέες τους. Δίχως να συνταράσσουν τα πλήθη, δημιουργούν mid-tempo συνθέσεις με άκυρα blast-οειδή ξεσπάσματα που ξεθυμαίνουν άδοξα, διατηρώντας τον επικό χαρακτήρα της μπάντας. Προσωπική μου άποψη είναι πως αν είχαν διαβεί τον ανίερο δρόμο της πιο γρήγορης έκφρασης ίσως και να είχαν κυκλοφορήσει κάτι πολύ σπουδαίο. Κατά τ’ άλλα όμως, όλοι τους είναι άτομα που νιώθουν απ’ το πως πρέπει να παίζεται η συγκεκριμένη μουσική κι αυτό προδίδεται και απ’ τις διακριτικές Bolt Thrower επιρροές τους αλλά και απ’ τον αξιόλογο ήχο της παραγωγής. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην περάσετε καλά ακούγοντας το Unending Degradation, ιδιαίτερα όσοι μεγαλώσατε με το death metal της Florida και των ευρωπαϊκών εκείνων μπαντών που δε συμβιβάστηκαν ποτέ στο να προσθέσουν γλυκούλικες μελωδίες στην όλη καφρίλα τους. Ονόματα δε λέμε, υπολείψεις δεν θίγουμε.

ROTTEN SOUND "Species at War" EP

Rotten Sound

Species at War EP

2013 | Season of Mist

Οι Φινλανδοί πολέμιοι εφορμούν κατά των αυτιών μας περίπου δύο χρόνια μετά την τελευταία full-length κυκλοφορία τους. Αυτή τη φορά με το Species at War EP τους το οποίο ψιλιάζομαι ότι εξετάζει το θέμα του πολέμου απ’ την δική τους οπτική γωνία. Βέβαια ο τίτλος του ΕΡ αλλά και των τραγουδιών μαρτυρούν κάτι τέτοιο. Οι Rotten Sound προωθούν το εκκωφαντικό grindcore εδώ και πολλά χρόνια. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Βέβαια έπρεπε να φτάσει η σειρά του The Solution για να μου τραβήξουν την προσοχή κι εν συνεχεία τα Peace και Salvation. Αυτό πιθανότατα γιατί σαν τα μεγαλύτερα σε διάρκεια τραγούδια της συγκεκριμένης κυκλοφορίας μπορούν να ξεμπροστιάσουν το ταλέντο του γκρουπ στο να συνθέτει τέτοιους υπερηχητικούς παιάνες. Το προφανές της φάσης είναι πως οι τύποι έχουν αφομοιώσει τέλεια πλέον τον ήχο των Entombed και μάλιστα στις mid-tempo στιγμές τους αναρωτιέσαι αν ακούς κάποιο ακυκλοφόρητο track των Σουηδών θεών του death metal. Όσοι έχουν παρακολουθήσει τους Rotten Sound καθ’ όλη την δισκογραφική τους πορεία δεν έχουν να κερδίσουν κάτι παραπάνω απ’ την ακρόαση του νέου ΕΡ. Παρ’ όλ’ αυτά, το Species at War δεν εξευτελίζει τη συλλογή των οπαδών τους και προστίθεται σαν μια ακόμα τίμια grindcore εξέγερση στα ράφια τους. Γι’ αυτούς που δεν έχουν συστηθεί με το γκρουπ ακόμα, καλύτερα να ξεκινήσουν με τα Exit και Murderworks albums τους.

BEASTMILK "Use Your Deluge" EP

Beastmilk

Use Your Deluge EP

2012 | Svart Records

Riff-ολογική ανάσπαση, μουντάδα, μια ατμοσφαιράρα να. Το συγκεκριμένο ΕΡ ανασταίνει μέχρι και τον διαβρωμένο σκελετό του νεκρού πτώματος και τον παρασέρνει σ’ έναν ανίερα εθιστικό χορό. Μιλάμε για τραγουδάρες αναθεματισμένες απ’ τις μαύρες μέρες των Joy Division. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι είναι επηρρεασμένοι απ’ την Φινλανδική post-punk σκηνή των 80s. Το σκηνικό είναι up-tempo με τύμπανα και μπάσο κομπλέ να σε βουτάνε απ’ το σβέρκο και να σε λικνίζουν ακατάπαυστα. Εδώ είναι η μαγκιά της μπάντας όμως. Οι ίδιες συνθέσεις αν είχαν ηχογραφηθεί σε μουσικό χρόνο ανάμεσα σε αλεγκρέτο και αντάτζιο θα προκαλούσαν το ίδιο ψυχολογικό τραύμα. Οι κιθάρες -αυτές- είναι που χαρακτηρίζουν αρρενογονικά το όλο σύνολο έχοντας δανειστεί σπερμογόνα κύτταρα απ’ το DNA των Echo & the Bunnymen και Σία. Οι Beastmilk χρίουν με μαύρο μύρο τέσσερις τραγουδάρες κανονικής διάρκειας και σε καταβασανίζουν μέχρι αηδίας. Δύσκολο να ξεχωρίσεις αγαπημένη στιγμή. Και αυτό βέβαια γαμάει γιατί δεν είναι και το ζητούμενο της υπόθεσης. Μπορεί αν, συνεχίζοντας αυτό το ύφος, κυκλοφορούσαν ένα κανονικό full-length, να μιλούσαμε για τον δίσκο της χρονιάς. Συνεπώς, η μικρή διάρκεια του Use Your Deluge είναι το μόνο αρνητικό που μπορείς να προσάψεις σ’ αυτό το αριστούργημα. Και τα φωνητικά του Kvohst είναι γι’ ακόμη μια φορά μοναδικά. Τι, δεν σας είπα ότι τραγουδάει ο Kvohst εδώ μέσα;

HEXVESSEL "No Holier Temple"

Hexvessel

No Holier Temple

2012 | Svart Records

Οι εγγενείς αδυναμίες ενός πολυμορφικού χαρακτήρα, τα σύμβολα του απόκρυφου πάνω σε αρχαίες πέτρες, το φυσιολατρικό μοτίβο της μελωδίας, η δύναμη της μαγείας και τα ξεχασμένα ξόρκια που την καθόρισαν χιλιετίες, η εγκάρδια συγχορδία και το μελαγχολικό βιολί. Εν συνεχεία, έχουμε την οδυνηρή εκτέλεση, το φωτεινό μπεζ ανάμεσα σε ψηλά δέντρα του δάσους, τη ρετρό θέα της παλιάς καλύβας, πέτρες σε σχηματισμό, το ολόγιομο φεγγάρι, αίμα στο υγρό έδαφος. Όλα όσα χαρακτήρισαν το επίπονα όμορφο ντεμπούτο αυτού του neofolk μουσικού project αγγίζουν επίσης το όραμα αυτής της συνέχειας. Το No Holier Temple είναι ένα άλμπουμ προσωπικών στιγμών που σε χορηγεί με οξυγόνο, σε ταξιδεύει στη μυστική Ανατολή αλησμόνητων χρόνων, σε σέρνει στον βάλτο του μέρους όπου φωτογραφήθηκε η γυναίκα στο εξώφυλλο του πρώτου heavy metal δίσκου. Τα χρώματα του είναι ακριβώς ίδια – θολά, γκρίζα, ένα ξεβαμμένο μαύρο στον αέρα. Οι άναρθρες κραυγές αλλά και ο τόνος των λέξεων που εκφέρει ο Kvohst (Dodheimsgard, Code, Void, The Tragedians κ.α.) είναι παγανιστικού ύφους. Τα proto-doom δαιμόνια του His Portal Tomb ανατριχιάζουν, η ιστορία του Woods to Conjure συγκινεί, το ατέρμονο τελετουργικό έπος Unseen Sun πίνει το πεγιότ που μοιράστηκαν οι The Doors και τα ουράνια ιντερλούδια ενώνουν τα κομμάτια μιας αλμπουμάρας δίχως αμφισβήτηση ως προς το ποιόν της. Κάτι μου λέει πως ο Mathew McNerney (ο Kvohst, ντε) κάτι ήξερε που αφοσιώθηκε στο όραμά του. Μοναδικός.

ORANSSI PAZUZU "Kosmonument"

Oranssi Pazuzu

Kosmonument

2011 | Spinefarm Records

Το black metal είχε και έχει διάφορες εκφάνσεις, προοπτικές και δυναμικές στο σύνολο του. Μια από αυτές είναι το μπόλιασμα ψυχεδελικών στοιχείων μες στην όλη ακρότητα και τη βία. Ας πούμε οι μνημειώδεις Ved Buens Ende ήταν από τις πρώτες μπάντες που όρισαν ένα αρλεκίνικο, ιδιότροπο, μοναδικό και ψυχοτρόπο στυλ μες στον όλο κακό χαμό της μουσικής τους. Οι παρουσιαζόμενοι Oranssi Pazuzu έχουν μια διαφορετική ταυτότητα, μια ξεχωριστή νοοτροπία, όχι τόσο ως προς την προοδευτικότητα, αλλά ως προς το ηχητικό αποτέλεσμα. Θα έπαιρνα όρκο ότι χαιρετούν την κάποτε ένδοξη kraut rock σκηνή και κλέινουν ερωτικά το μάτι σε άλλα υποείδη του metal όπως είναι το doom. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Uusi Olento Nousee το οποίο αρχίζει με κάτι υπέροχες κιθάρες που ακούγονται σαν το βούισμα της μύγας και καταλήγει σε ένα υπέρβαρο, σάπιο και υπερ-heavy θέμα του θανατά. Ένα άλλο αγαπημένο μου τραγούδι από το δίσκο, το Loputon Tuntematon περιέχει ένα φανταστικό black metal riff πάνω από το οποίο σκάει μια ακόμα πιο φανταστική, θλιμμένη μελωδία. Όλα απογειώνονται. Η μουσική τους ανά φάσεις είναι επική στο μέγιστο βαθμό. Επική, εννοώντας την αυτοκρατορική διάθεση και το απόκοσμο feeling που μας χάρισαν μπάντες σαν τους Emperor του πρώτου άλμπουμ. Το ψυχρό mood επίσης είναι χαρακτηριστικό στοιχείο των ήχων τους. Εν συνοψία, το Kosmonument είναι ένας εκ των κορυφαίων δίσκων της προηγούμενης χρονιάς από μια σκηνή που (πλην εξαιρέσεων όπως Thergothon, Demilich, Demigod) συνήθιζα να βρίζω. Το χειρότερο είναι ότι μες στην ίδια χρονια μια επίσης Φινλανδική μπάντα κυκλοφόρησε έναν ακόμα καλύτερο δίσκο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα πούμε αργότερα.

HEXVESSEL "Dawnbearer"

Hexvessel

Dawnbearer

2011 | Svart Records

Δεν είναι ότι καθυστέρησα να ακούσω τον δίσκο. Ούτε άργησα να κρίνω αν αυτό που άκουσα με ικανοποίησε ή όχι. Μερικές φορές όμως, όταν έχεις να συγκρίνεις δύο διαφορετικούς χαρακτήρες του ίδιου ανθρώπου (Mathew McNerney, κοινώς Kvohst) ίσως χρειάζεται να αφήσεις το χρόνο να περάσει τόσο μαρτυρικά όσο την ανάγκη να βροντοφωνάξεις από την καύλα της χαράς. Σε τούτο το γήινο διαμαντάκι θα χαρείτε την αφοπλιστική ικανότητα folk συνθέσεων του Βρετανού (με λίγη βοήθεια από τον κύριο Andrew “Aort” McIvor) πέρα των πανέμορφων φωνητικών χορδών που διαθέτει. Μόλις έφθασαν δειλά δειλά οι πρώτες μέρες του φθινοπώρου και έτυχε να παίζει μετά από καιρό το Dawnbearer στο στερεοφωνικό μου. Είναι σαν εκείνο να με διάλεξε. Ήταν καιρός να γράψω κάτι για τον μαγικό παλμό του. Το παράδοξο της όλης φάσης είναι ότι ενώ σαν δίσκος διαθέτει τελετουργικά σημεία (οι promo φωτογραφίες νομίζω πως είναι εμπνευσμένες από Haitian Vodou) εκεί που συνεπαίρνεσαι είναι καθαρά από το αιθέριο, και πολλές φορές ονειρικό, άγγιγμα των οργάνων. Θεωρώ αριστουργηματική τη χρήση κάποιων παραδοσιακών οργάνων όπως το μαντολίνο στο απίστευτα κολληματικό The Death Knell Tolls και σίγουρα οι πανέξυπνες φωνητικές μελωδίες βοηθούν ακόμη περισσότερο το όλο σύνολο. Ο δίσκος αυτός πάλλεται απ’ την ίδια καρδιά κι αυτό είναι η μεγάλη επιτυχία του αγαπητού μας τραγουδιστή στο συγκεκριμένο project. Το να μοιράζεσαι επίσης την παράνοια των Virus, δηλαδή το πνεύμα των Ved Buens Ende, υπό ένα ακουστικό πρίσμα (The Tunnel at the End of the Light), τότε τα θέλγητρα είναι ακατανίκητα. Άλλοι ύμνοι όπως το τίγκα αλα-Θανάσης Παπακωνσταντίνου (μην ακούσω μαλακία) A Cabalist Under the Gallows κόβουν επίσης την ανάσα. Μιλάμε για ένα σύγχρονο μουσικό κόσμημα. Χωρίς πλάκα, αγοράστε το με κλειστά τα μάτια.