夢遊病者 "Skopofoboexoskelett"

夢遊病者 (Sleepwalker) 

Skopofoboexoskelett

2023 | Sentient Ruin Laboratories

Πομπώδες presentation της Sentient Ruin για μιά μπάντα που ακούγεται η ελάχιστα περισσότερο δομημένη black metal εκδοχή ενός Disco Volante, το χάος της οποίας όμως καταντά το αποτέλεσμα μοναδικό και πάρα πολύ ενδιαφέρον. Χαοτικό τουλάχιστον. Αυτό ήταν και ζητούμενο, υποθέτω.

FIRE! ORCHESTRA "Echoes"

Fire! Orchestra 

Echoes

2023 | Rune Grammofon

Απαιτητικό λόγω διάρκειας και μόνο, παιγμένο από 43 μουσικούς συνολικά, αναφέρω το Mars Volta worship που διακρίνω στο Lost Eyes in Dying Hand. Πολύ μεγάλο για να του δώσει κανείς τη δέουσα προσοχή στους σύγχρονους ρυθμούς.

BLUT AUS NORD "Disharmonium - Nahab"

Blut aus Nord 

Disharmonium - Nahab

2023 | Debemur Morti Productions

Σταθερός Vindsval σε μιά ακόμη περίτεχνη, δυσθυμική κυκλοφορία, κρατάει ακόμα το ενδιαφέρον των οπαδών του είδους (αλλά και της μπάντας) σε εγρήγορση, μεγάλο κεφάλαιο του black metal, με σχεδόν δύο b2b έπη που δεν θα αναφέρω.

ORNETTE COLEMAN "Science Fiction"

Ornette Coleman 

Science Fiction

1972 | Columbia

Τα αγαπημένα μου απ' αυτό το free jazz έπος είναι τα ορχηστρικά, ιδιαίτερα το ομώνυμο και το Civilization Day με την ξέφρενη σύνθεση και εκτέλεσή τους, σε στιγμές αγγίζει τον απόλυτο θόρυβο, σε αντίθεση με την ατμοσφαιρική εξωφυλλάρα του.

ASHENSPIRE "Hostile Architecture"

Ashenspire 

Hostile Architecture

2022 | Code666 Records

Αντιφασιστικό avant-garde black metal από Σκωτία με βιολί σε πρωτεύοντα ρόλο, σαξόφωνο και πιάνο στα λίγο πιο πίσω, ένας drummer που ερμηνεύει παθιασμένα σε στυλ Dan Eyre (A Forest of Stars), συνθεσάρες με νόημα. Ε, γάμησε μας, τι άλλο καλύτερο θες;

DEATHSPELL OMEGA "The Furnaces of Palingenesia"

Deathspell Omega

The Furnaces of Palingenesia

2019 | Norma Evangelium Diaboli

Κατά κάποιο τρόπο οι Deathspell Omega αγναντεύουν από την κορυφή που οι ίδιοι δημιούργησαν, τελείως ευφάνταστα, την τελευταία δεκαπενταετία. Αλήθεια, θα ήταν πολύ κλισέ μια οποιαδήποτε κριτική στο έργο τους όσον αφορά την μετά-Si Monvmentvm Reqvires, Circvmspice περίοδό τους. Και αυτό ισχύει τόσο στο μουσικό όσο και στο στιχουργικό περιεχόμενο στο οποίο οι πολύ προσεκτικοί και ψαγμένοι οπαδοί τους θα δώσουν ιδαίτερη βάση συσχετίζοντας το concept του νέου άλμπουμ με τη φιλοσοφία του Σαρτρ και του Μπατάιγ. Εγώ θα αρκεστώ στο να αναφέρω πως είναι απορίας άξιο να καταφέρνουν έναν τόσο έντονο παλμό σε συνθέσεις που έχουν γεννηθεί στην ίδια φλέβα της πρότερης δισκογραφίας τους. Θα συναντήσει κανείς εδώ τη λύσσα των Antaeus και την καλύτερη δυσαρμονία της πιάτσας σε κλίμακες φουλ μινόρε που θα τσαλακώσουν την καρδιά σας. Κι όλα αυτά με έναν οργανικό, ζεστό ήχο που κάνει μέχρι και την εκφορά του Aspa (;) να στάζει δηλητήριο.

KRALLICE "Wolf" EP

Krallice

Wolf EP

2019 | Independent

Η μουσική των Krallice πάντα ήταν θελκτική για τα γούστα μου. Σε ένα τόσο τεχνικό σχήμα δεν κατάφερα να βρω την προσδοκώμενη ελεεινολογία και οι εξαίσιες συνθέσεις τους πάντα έβρισκαν τρόπο να με αποζημιώνουν ψυχολογικά. Έτσι πράττει και το νέο, Wolf, ΕΡ τους. Επιδεικτικό και μετριοπαθές χωρίς να στερείται βάθους ή ουσίας. Η μουσική τους έχει αυτή την κλιμακώμενη επιδείνωση που σε κρατά σε εγρήγορση. Το Αμερικάνικο κουαρτέτο είναι ανεπίληπτοι και ευρηματικοί μουσικαράδες που στο μόνο που αποτυγχάνουν φέτος (έως τώρα) είναι η διάρκεια του όλου αυτού εγχειρήματος. Η ορχηστρική τους ευφράδεια άλλωστε δεν επιτρέπει σύντομες προσπάθειες. Σε αναμονή για το νέο τους full-length λοιπόν.

MARC RIBOT'S CERAMIC DOG "YRU Still Here?"

Marc Ribot’s Ceramic Dog

YRU Still Here?

2018 | Northern Spy

Ο Marc Ribot στο παρελθόν έχει συνεργαστεί από τον Tom Waits και τον John Zorn εως τον Elvis Costello και τους Los Cubanos Postizos. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ πλαισιώνει τους Ceramic Dog του με τους Ches Smiths (Secret Chiefs 3, Xiu Xiu, Trevor Dunn’s Trio-Convulsant κ.α.) και τον Shahzad Ismaily (συνεργασίες με Bonnie Prince Billy, Elysian Fields, Lou Reed, Will Oldham κ.α.). Αυτό που θα ακούσετε εδώ μέσα είναι ένα μεταμοντέρνο punk που μπορεί να χωρέσει το fusion, την jazz, την Κουβανέζικη μουσική και το rock και να τα συνδυάσει όλα σαν είναι το φυσιολογικότερο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος. Πολύ πιθανότατα επίσης να ακούσετε και τον καλύτερο δίσκο του τρέχοντος έτους.

LYCHGATE "The Contagion in Nine Steps"

Lychgate

The Contagion in Nine Steps

2018 | Blood Music

Ακούγοντας το νέο άλμπουμ των Βρετανών Lychgate σάστισα με αυτά που μου ήρθαν στο νου ως μέτρο σύγκρισης. Από Arcturus και Negative Plane εως Evoken και Disembowelment! Το The Contagion in Nine Steps είναι ένα άλμπουμ τόσο δύσκολο σε σύλληψη όσο ελάχιστα. Αυτό φυσικά δεν το κάνει καταναγκαστικά καλό. Η ηχητική του χυδαιότητα είναι που το κάνει τόσο ελκυστικό, η προοδευτικότητα και το αίμα που το συντέλεσαν, ο μυστικισμός που κρύβει, το σκοτάδι που ίπταται πάνω σου καθώς το βιώνεις. Οι Lychgate ηγεμονεύουν σε νεκρό τοπίο. Τίποτα εφάμιλλο δεν αγγίζει το απόκοσμο βαλς τους.

DØDHEIMSGARD "A Umbra Omega"

Dødheimsgard 

A Umbra Omega

2015 | Peaceville Records

Οι Dødheimsgard δεν χρειάζονται συστάσεις. Το A Umbra Omega έρχεται μετά από μια οκταετία να γεμίσει τα κενά του τεχνικού, πιο death metal-ίζον, Kvohst-ικού Supervillain Outcast. Εδώ έχει επιστρέψει ο Aldrahn με μια ερμηνεία εφάμιλλη (αν όχι ανώτερη) του 666 International και όλα φαίνονται να είναι έρμαια μπροστά στη συμπαντική τους δύναμη. Ο ενορχηστρωτής της όλης φάσης δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Vicotnik φυσικά. Στο τελευταίο αυτό άλμπουμ ξεπερνά όρια και γαλαξίες και αποδεικνύει για ακόμη μια φορά την αισχρή μοναδικότητά του στον τομέα της σύνθεσης. Απλησίαστοι.

THANTIFAXATH "Sacred White Noise"

Thantifaxath 

Sacred White Noise

2014 | Dark Descent Records

Ένα από τα πιο αμφισβητίσιμα album που άκουσα φέτος. Όχι γιατί το αποτέλεσμα υστερεί σε δύναμη αλλά γιατί σε φάσεις ακούγεται τόσο επιτηδευμένο που δεν ξέρω αν του αφαιρεί πόντους αξίας. Όπως και να ‘χει το tech-ό,τι να ‘ναι είδος των Thantifaxath καταλήγει σοβαρά πειστικό αν το εξετάσεις χωρίς καμιά παρωπίδα.

PLEBEIAN GRANDSTAND "Lowgazers"

Plebeian Grandstand 

Lowgazers

2014 | Throatruiner Records

Αν από τις πρώτες κιόλας νότες του Thrvst δεν ανατριχιάσεις, τότε έχεις χάσει κάθε νόημα της ακραίας μουσικής. Οι ΡΒ κάνουν ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ άλμα και ξερνάνε τις πιο συγκεχυμένες ιδέες των Deathspell Omega σε ένα avant-garde αριστούργημα που όμοιο του δύσκολα θα ξαναέχει.

SHINING "One One One"

Shining

One One One

2013 | Universal, Indie Recordings

Αυτούς τους τύπους τους ανακάλυψα με το προηγούμενο άλμπουμ τους, Blackjazz, το οποίο είχε κάνει ένα σχετικό ντόρο. Μάλιστα μου είχε αρέσει αρκετά παρότι πολύ digital για τα γούστα μου. Το One One One το κατέβασα αφού είχα δει κάποιες αποθεωτικές κριτικές στο διαδίκτυο και περίμενα κάτι ανάλογο ή ακόμα καλύτερο του Blackjazz. Πιάστηκα όμως μαλάκας με το μι κεφαλαίο. Ήμουν σχεδόν βέβαιος για το τι πατάτα επρόκειτο ν’ ακούσω με τις πρώτες κιόλας νότες του I Won’t Forget. Κι όμως, η συνέχεια αποδείχτηκε ακόμα χειρότερη απ’ όσο την περίμενα. Το One One One είναι μια μαλακία και μισή, ένα ψηφιακό metal/progressive πράγμα βουτηγμένο στην αθλιότητα. Και όχι, δεν με πείθουν τα άκυρα σαξόφωνα και οι πομπώδεις ρυθμοί στο background, ούτε τα τόσο ψεύτικα και μπροστά στην παραγωγή τύμπανα, ούτε και η εκνευριστική χροιά του παπάρα του τραγουδιστή τους (Jørgen Munkeby) που θέλει λίγο να γίνει ο ακόμα πιο ξεχωριστός Draiman. Μην κάνετε το λάθος και εξαπατηθείτε από τίτλους όπως Blackjazz Rebels κ.τ.λ. Η αλήθεια είναι ότι οι τύποι είναι παπάρια μέντολες.

TERRA TENEBROSA "The Purging"

Terra Tenebrosa

The Purging

2013 | Trust No One Recordings

“Οι επιφανειακές αλλαγές διαιωνίζουν τα προβλήματα του σήμερα. Οι σημερινές προκλήσεις δεν είναι δυνατό να αντιμετωπιστούν με απαρχαιωμένες αντιλήψεις και αξίες που δεν έχουν πλέον καμιά σημασία.”

Δανείστηκα τις παραπάνω προτάσεις απ’ το The Best That Money Can’t Buy (Beyond Politics, Poverty & War) του J. Fresco για να έχω ένα πάτημα πάνω στην ιδιοσυγκρασία του μυστήριου τρίο που απαρτίζει την κολλεκτίβα των Terra Tenebrosa. Με τη σειρά τους αυτοί οι τύποι δανείζονται στοιχεία από μπάντες που έχουν παίξει εδώ και χρόνια τη μουσική του μέλλοντος (βλ. Ved Buens Ende, Deathspell Omega κ.α.) και τα συγχέουν τόσο μοναδικά στις συνθέσεις τους με αποτέλεσμα να αστραποβολούν ένα κατάμαυρο σκοτάδι έμπνευσης και να εκτοξεύουν βολές ρίγους προς πάσα κατεύθυνση με τις ουσιαστικές τραγουδάρες που γράφουν. Το The Purging σκάει σαν ακόμα μια φανταστική κυκλοφορία στην δισκογραφία της μπάντας (μόλις δεύτερο άλμπουμ). Έτσι απλά. Όσοι έχουν βουλιάξει στο ύφος τους κατά το παρελθόν μπορούν να κάνουν ήδη χαρές για το νέο αυτό πόνημα. Οι άλλοι καλό θα ήταν να σπεύσουν να συστηθούν με την άψογη έκφρασή τους. Οτιδήποτε άλλο είναι μόνο περιττό.

COILGUNS "Commuters"

Coilguns

Commuters

2013 | Pelagic Records

Όταν πρόσφατα ένας φίλος θέλησε να μου βάλει το νέο άλμπουμ των Coilguns η αρχική αντίδρασή μου ήταν ότι πιθανώς επρόκειτο για μια L.A. μπάντα που στην καλύτερη παίζει το τίγκα άδοξο NWOAHM. Εξεπλάγην όμως όταν άκουσα τον ηχητικό όλεθρο που ξεχύθηκε απ’ το μπασοηχείο που ήταν συνδεδεμένο με το κινητό του τηλέφωνο. Στο Commuters η ποσότητα των διαφορετικών επιρροών που έχουν μπολιάσει στο μοντέρνο hardcore τους συνάδει απόλυτα με την ποιοτική έκφραση του γκρουπ. Το τεράστιο πλεονέκτημα της μπάντας είναι η φωνή της, ένας τραγουδιστής που βγάζει μάτια και που επιτέλους δεν ακούγεται χάλια ούτε στα καθαρά του σημεία. Το Commuters κατάφερε να με ρουφήξει μέσα του και ενίοτε άκουγα ήχους βιομηχανικού black metal, εξωγήινα riffs όπως εκφράζονται απ’ τους μέγιστους Virus (21 Almonds a Day), δυσαρμονίες των late Ulcerate, την ευφυία των DEP κ.ο.κ. Όλα αυτά σε σπόντες, κλάσματα της ώρας, που δεν επιτρέπουν τον κατακερματισμό της αμεσότητας, με τους Coilguns του συγκεκριμένου δίσκου να είναι μια προγραμματισμένη γροθιά στη μάπα του ακροατή. Μακάρι το μέλλον τους να είναι εξίσου περιπετειώδες αλλά και ουσιώδες.

JOHN ZORN "Templars: In Sacred Blood"

John Zorn

Templars: In Sacred Blood

2012 | Tzadik

Είχα ακούσει το ντεμπούτο των Moonchild όταν είχε κυκλοφορήσει αλλά δεν θυμάμαι και πολλά απ’ το χάος του δίσκου. Δεν είχα ενθουσιαστεί όμως, αυτό είναι σίγουρο. Πάντα παίζεις κορώνα-γράμματα άλλωστε τις εντυπώσεις σου για ένα άλμπουμ του John Zorn. Επειδή όμως είμαι διατεθιμένος ν’ ακούσω κάθε τι στο οποίο συμμετέχει ο Mike Patton και ο λατρεμένος Trevor Dunn, δεν θα μπορούσα ν’ αγνοήσω το Templars: In Sacred Blood. Οι μυστήριοι, απόκρυφοι τίτλοι των τραγουδιών ήταν άλλο ένα κίνητρο για ν’ ακούσω το συγκεκριμένο άλμπουμ. Το ύφος του δίσκου είναι μια κουρκουτισμένη acid jazz εκτελεσμένη από τέσσερις άψογους μουσικούς που σκέφτονται πέρα από στεγανά. Ο συνθέτης Zorn όμως από μόνος του αρκεί για να καταρρίψει όλους τους μουσικούς κανόνες του σύμπαντος. Ο Patton επικαλείται, ο Dunn ΠΑΝΤΑ καταφέρνει να υπερέχει, ο Joey Baron χρωματίζει τις διαστρεβλωμένες συνθέσεις και ο John Medeski καθορίζει γενικά τον εκάστωτε τόνο. Στο Murder of the Magicians το distorted μπάσο και το εισαγωγικό, γεμάτο σατανίλα ο-ο-ο του Μιχαλάκη είναι απ’ τις στιγμές που ξεχωρίζουν. Ο δίσκος απευθύνεται σε άτομα που γουστάρουν γενικά να ασθμαίνουν κατά την ακρόαση μουσικής. Να δούμε τι άλλο…

KRALLICE "Years Past Matter"

Krallice 

Years Past Matter

2012 | Independent

Η πρώτη κιόλας νότα είναι μια ακτιενεργός ουσία. Η μουσική αρχίζει πρόωρα να δρα ως καταλύτης ενός γνήσιου black metal feeling. Όλο το ψύχος, όλη η παγωμένη θαλερότητα της φύσης. Η υποβόσκουσα θλίψη είναι επίκαιρη. Η οξύνοια που χαρακτηρίζει τα μέλη των Krallice στο ν’ αλλάζουν τον ρυθμό όπως (και το υπογραμμίζω) απαιτείται είναι αφοπλιστική. Η αιχμηρή μελωδία μπροστά από τα αλλόκοτα ρυθμικά αναπλάθει τις διαθέσεις κάθε λίγο και λιγάκι. Εθισμένοι στο μεγαλοπρεπές, οι Αμερικάνοι συγκλονίζουν ολάκαιρους πλανήτες, σείουν σύμπαντα και προσκομίζουν στην Τέχνη ακόμα ένα διαμάντι της. Όποιοι κουραστούν απ’ τις μακροσκελείς συνθέσεις του Years Past Matter θα είναι μόνο οι ειδήμωνες του εύπεπτου. Η καταλληλότητα των αξεπέραστων riffs τους δεν έχει προηγούμενο. Το μπάσο διευθετεί ένα πανδαιμόνιο ρυθμών όπου οι κιθάρες σκιαγραφούν κατά βούληση διαφορετικά τέλη. Όλα διευθετημένα κατά τέτοιο τρόπο ώστε ο ακροατής ν’ αδυνατεί να μην διαχωρίζει την εκάστωτε έξοχη έμπνευση. Στο Diotima ομολόγησα την ικανότητα της μπάντας να γράφει αιώνια μουσική. Το φετινό αριστούργημά τους ψέγει το ενδιαφέρον και ενστερνίζεται ένα ολοκαίνουργιο πρόσωπο μιας μουσικής που γεννήθηκε για να μισιέται. Στέκομαι έρμαιος μπροστά στη δεξιοτεχνία των Krallice να συλλαμβάνουν τόσους επείσακτους κόσμους, ο ένας πάνω στον άλλον, χωρίς να νοθεύεται το βαθύσκιο ίχνος των τραγουδιών τους. Όσοι κουράστηκαν ν’ ακούν μια ταλαίπωρη επανάληψη των early 90s, μόνο ευνοημένοι μπορούν να είναι ύστερα από μια τέτοια εμπειρία. Οι φαύλοι trve του είδους να μας ειδοποιήσουν όταν και αν γίνει η νεκρανάσταση που περιμένουν. Εμείς παραμένουμε στην ελίτ των αχρείων.

SIGH "In Somniphobia"

Sigh

In Somniphobia

2012 | Candlelight Records

Γουστάρω Sigh, μην σας λέω μαλακίες. Γουστάρω εκείνο το κλασσικό Hail Horror Hail του 1997 αλλά και το απολαυστικά μυστήριο Imaginary Sonicscape. Κι αν ο Mirai Kawashima είναι η αδιαμφισβήτητη ηγετική φιγούρα της μπάντας, εγώ θα τολμήσω να πω ότι γουστάρω το παίξιμο του Shinichi Ishikawa (κάποτε live μέλος των cult Abigail) μέχρι αηδίας. Ο ήχος της Fender του ίσως να φταίει. Ίσως και ο τρόπος που δομεί το riff αλλά και τα εύστοχα solos του. Στο νέο άλμπουμ των Γιαπωνέζων ο ακροατής θα θυσιαστεί γι’ ακόμη μια φορά στην πελώρια φάρσα που έχουν στήσει οι πέντε περίεργοι αυτοί τύποι. Από τα NWOBHM θέματα χαρωπής υφής και τη δισολική κιθάρα του Shinichi σε baroque, mini-οπερετικά άσματα ελεγειακού χαρακτήρα. Το πως έχουν καταφέρει να μοιράσουν τον ήχο του άλμπουμ ισόποσα ανάμεσα σε κιθάρα και πλήκτρα είναι απορίας άξιο. Το μόνο που γνωρίζω στα σίγουρα είναι η προσθήκη σαξοφώνου σ’ όλο αυτό το τσιρκοειδές πανηγύρι κάνει ακόμα πιο περίπλοκα τα πράγματα. Πάντως, αυτή τη φορά δεν θα πάρω.

KRALLICE "Diotima"

Krallice

Diotima

2011 | Profound Lore Records

Πέρα από την ηχητική πανδαισία, το εικαστικό (νοητικά) μέρος του συγκεκριμένου -τουλάχιστον- νανοθριάμβου είναι αδιαμφισβήτο. Όπως άλλωστε και η νεότερη αισθητική των Αμερικάνων ΒΜ καλλιτεχνών. Εξελίσσουν το είδος με τέτοιο δυσοίωνο τρόπο ώστε καταλήγουν ν’ αλληλοσυγχαίρονται με τους λίγους κι εκλεκτούς της πιάτσας. Τουτέστιν, το Diotima χαίρει μιας ελιτιστικής τέχνης και αξίας η οποία είναι δύσκολο να ΜΗΝ ξεχωρίσει μες στο πλήθος των πλειοψηφικών κουράδων που βγαίνουν στο εμπόριο σε μαζική παραγωγή. Οι κρύες και τσουχτερές παγωνιές αλλά και οι majestic-ούρες τραγουδιών-ύμνων σαν το The Clearing θα απομακρύνουν τον όποιο ανεπιθύμητο. Είναι σχεδόν μαγικό το τι έχουν καταφέρει οι τύποι εδώ μέσα. Η μαμά Νορβηγία εμπνέει, τα στοιχειωμένα δάση της επίσης. Το όραμα των Krallice, πέρα από μονόδρομος, είναι και ολοφάνερο. Α, όπου ΒΜ εννοούμε black metal, έτσι; Τι άλλο άραγε;

VIRUS "The Agent That Shapes the Desert"

Virus

The Agent That Shapes the Desert

2011 | Duplicate Records

Ποτέ μου δε θα φανταζόμουν πως τη βαριά κληρονομιά των Ved Buens Ende θα την συνέχιζε συνθετικά ο Czral (ή Carl Michael-Eide). Γιατί μπορεί στο πλευρό του -όσον αφορά τους Virus– να’ χει ως τώρα μόνιμο συνεργάτη τον Einar Sjurso (μέλος των θεών Beyond Dawn) αλλά θαρρούσα πως αυτή η ευχάριστη δυσαρμονία των συνθέσεων των VBE ήταν κυρίως αποτέλεσμα της συνθετικής διάνοιας του Vicotnik (ή Yusaf Parvez, μέλος των Dodheimsgard). Με το ντεμπούτο album τους ακόμα οι Virus με σκάλωσαν. Η συνέχεια με το The Black Flux ήταν αποθεωτική και τώρα καταφτάνουν ν’ αποδείξουν ότι μόνο τυχαίοι δεν είναι, κυκλοφορώντας τον πιο μεστό δίσκο της καριέρας τους. Ο ένας ύμνος διαδέχεται τον άλλο με ιλιγγιώδη ταχύτητα και αν ψάξεις να βρεις από που αντλούν αυτοί οι μουρλο-Νορβηγοί τις όποιες επιρροές τους είσαι χαμένος από χέρι. Μέσα στη δίνη ενός κυκλοθυμικού riffing κι ενός ΤΟΣΟ ευφάνταστου drumming η μουσική παλέτα της μπάντας δημιουργεί κάτι που μες στη χαώδης (αλλά rock) δομή του μπορεί ν’ αναμίξει μέχρι και western πινελιές. Μιλάμε για μεγάλο θράσος. Το The Agent That Shapes the Desert στέκει περίτρανα ως κάτι πραγματικά μοναδικό σ’ ότι αφορά οποιαδήποτε μουσική πρόταση κι αναδεικνύει εναλλακτικές πτυχές του ταλέντου του Czral όσο και του Einar. Εγώ αναρωτιέμαι αν αυτά τα riff προορίζονταν για το νέο δίσκο των VBE σ’ εκείνη την ατυχή επανένωση της μπάντας λίγα χρόνια πριν, τι θα μπορούσαν να είχαν γεννήσει σε συνδυασμό μ’ ότι μουσική φυλάει στα συρτάρια του ο Vicotnik όλα αυτά τα χρόνια; Τροφή για σκέψη! Προς το παρόν όμως, απολαύστε κάτι αρρωστημένα τέλειο.