PROTOMARTYR "Formal Growth in the Desert"

Protomartyr 

Formal Growth in the Desert

2023 | Domino

Σταθερά ποιοτικοί και αγαπημένοι, οι Αμερικάνοι κυκλοφορούν ακόμα ένα ωραίο post-punk δισκάκι, όχι τόσο εντυπωσιακό σαν τον προπομπό του όπου τα πάντα παραήταν κλειστά, ασφυκτικά και στενάχωρα. Must άκουσμα όπως και να 'χει.

PARQUET COURTS "Wide Awaaaaake!"

Parquet Courts

Wide Awaaaaake!

2018 | Rough Trade

Ό,τι πιο σημαντικό καλλιτεχνικά κυκλοφόρησε φέτος είναι αδιαμφισβήτητα το νέο άλμπουμ των Parquet Courts. Ίσως αυτό να ισχύει για τα τελευταία χρόνια γενικότερα. Η καρδιά της punk ιδεολογίας είναι εδώ, σε αυτό το Clash-ικό μανιφέστο με το πνεύμα της βελτιοδοξίας διάσπαρτο στους στίχους που βιτριολικά θέτουν το άγχος και την αγωνία που επικρατεί στο σύγχρονο πολιτισμό σε συμπαντική εμβέλεια. Μουσικά, επίσης, πρόκειται για την πιο ολοκληρωμένη δουλειά της μπάντας με τα τραγούδια να δανείζονται όλες τις κλασσικές αξίες του rock, συνθέτοντας ένα παζλ ήχων τόσο συμπαγές όσο λίγα.

KOMMISSARS "II"

Kommissars

II

2018 | Independent

Εξαιρετικά προτεινόμενο ΕΡ από ένα Καναδέζικο τρίο που πραγματεύεται μια μίξη post-punk και noise rock μουσικής. Είναι μόλις η δεύτερη κυκλοφορία του σχήματος (είχε προηγηθεί άλλο ένα ομώνυμο ΕΡ μέσα στο ’17) αλλά η πρώτη που τσεκάρω εγώ. Απαρτίζεται μόλις από πέντε τραγούδια και η διάρκεια του αγγίζει τα δεκαέξι λεπτά. Προφανείς επιρροές δεν υπάρχουν να καταδείξω κι αν είχα να αναφέρω ενδεικτικά μπάντες που έχουν δανείσει λίγη από την αίγλη τους στους Kommissars τότε αυτές θα ήταν οι Mission of Burma, οι Wipers και οι Flipper. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούν είναι σκοτεινή και ο διαγκωνισμός του παλιού προς το νέο συγκινητικός. Ξεκάθαρο φετίχ.

ICEAGE "Beyondless"

Iceage

Beyondless

2018 | Matador

Υγιής μπάντα αυτοί οι Δανοί που αντί να γράφουν γηραλέες συνθέσεις αυτού που πρωτοπαρουσίασαν στο μουσικό κοινό εμπνέονται από διάφορα είδη και καταλήγουν, στο Beyondless, σ’ αυτό που μέλλει να είναι η καλύτερη προσπάθειά τους εως τώρα δισκογραφικά. Κρατώντας τα βασικά συστατικά του post-punk τους και δίχως να χάσουν ίχνος έντασης εδώ μας παρουσιάζουν δέκα συνθέσεις χωρίς τίποτα περιττό, μπλέκοντας ύφη, όργανα (χρήση σαξόφωνου, βιολιών κ.α.), περνόντας έτσι μέσα από τα λιβάδια του fusion και του cabaret chanson έστω στιγμιαία. Το εισαγωγικό Hurrah και το ομώνυμο track που κλείνει τον δίσκο είναι μάλλον οι συνθέσεις που ξεχωρίζω αλλά όλα τα μεταξύ αυτών τραγούδια τιμούν την ιδιοσυγκρασία μπαντών όπως οι μεγάλοι The Birthday Party.

OUGHT "Room Inside the World"

Ought

Room Inside the World

2018 | Merge Records

Οι Ought είναι σχετικά μια νεοσύστατη μπάντα (δισκογραφεί μόλις από το ’14) και ηχητικά είναι πολύ κοντά στο σύγχρονο punk μπαντών όπως οι Iceage, οι Protomartyr και οι Parquet Courts. Θυμάμαι όταν είχαν κυκλοφορήσει το ντεμπούτο άλμπουμ τους (More Than Any Other Day) πως ήταν από τα καλύτερα εκείνης της χρονιάς με feeling που είχε ως αφετηρία τους τρανούς Pixies και έφτανε μέχρι παλιούς καλούς Smashing Pumpkins. Οι καναδοί στο καινούργιο Room Inside the World έχουν ρίξει τους τόνους αισθητά και πλέον θυμίζουν περισσότερο το indie rock των The Strokes παρά τους προ-αναφερθέντες καλλιτεχνάρες. Πάντως κι εδώ θα βρεί κανείς τραγούδια με ωραία δομή σαν το Take Everything.

THE SOFT MOON "Criminal"

The Soft Moon

Criminal

2018 | Sacred Bones Records

Οι The Soft Moon είναι μια σύγχρονη μπάντα που ηχητικά κινείται ανάμεσα στο φάσμα που καλύπτουν μπάντες από τους The KVB ως και τους (ηλεκτρονικούς) Cold Cave. Αυτό σημαίνει πως αν έχετε παρακολουθήσει σχήματα σαν τους A Place to Bury Strangers και τους Drab Majesty, τότε θα ξέρετε εν ολίγοις τι να περιμένετε απ’ αυτούς. Πνευματικό παιδί του Luis Vasquez που λατρεύει το industrial και το darkwave. Το Criminal είναι το τέταρτο άλμπουμ του και πρώτο για την Sacred Bones και συνεχίζει αισθητικά πολύ κοντά στο Deeper του ’15 αν κι εκεί ο Καλιφορνέζος καλλιτέχνης είχε αρτιώσει το ύφος το οποίο έχει διαλέξει να παίζει. Αρκετά καλή σαν προσπάθεια όμως και η φετινή.

SHAME "Songs of Praise"

Shame

Songs of Praise

2018 | Dead Oceans

Σχετικά νεοσύστατο Βρετανικό act (Νότιο Λονδίνο συγκεκριμένα) που μόλις κυκλοφόρησε ένα ντεμπούτο τόσο generic αλλά και τόσο δυνατό που μπορεί να αναστατώσει κάθε αίσθηση. Οι πιτσιρικάδες αυτοί ξεθάβουν το post-punk των The Fall, των The Clash και των The Psychedelic Furs και το φέρνουν στο σήμερα με περίσσιο ανάστημα. Από το εισαγωγικό Dust on Trial ακόμα έχουν στιγμές κορύφωσης που αρπάζουν τον ακροατή απ’ τα μούτρα. Ηγετική φιγούρα είναι ο μπασίστας/τραγουδιστής Josh Finerty (παρακολουθείστε τους λάιβ, το αξίζουν). Το άλμπουμ είναι τόσο κιθαριστικό, τόσο ανέλπιστα ευμνήμονο που λογικά θα βαδίσει ασκόνταφτο μες στις συνειδήσεις των οπαδών μες στα χρόνια.

CHAIN CULT "Demo"

Chain Cult

Demo

2018 | La Vida Es Un Mus

Αν και τελευταία έχω πάψει να ακούω τέτοιες νέες προσπάθειες του είδους στο underground, έδωσα μια ευκαιρία σε αυτό το demo γιατί μου το πρότεινε ένας φίλος. Μετά εκπλήξεως ανακάλυψα πως την ηχογράφηση την ανέλαβε ο Γιώργος Χριστοφορίδης (Delete the Mass, Conspiracy of Denial κ.α.) και μάλιστα εντυπωσιάστηκα με το πόσο επιτυχημένο ήταν το αποτέλεσμα. Οι Chain Cult μας πληροφορούν στο bandcamp τους πως είναι ένα dark/post punk τρίο που εδρεύει στην Αθήνα. Στυλιστικά συγγενεύουν με τους Warsaw, πριν αυτοί μετονομαστούν σε Joy Division, συν κάποια ελληνικά σχήματα των 80s (βλ. Γενιά του Χάους). Τα 17 λεπτά του demo δεν θα απογοητεύσουν κανέναν.

EAGULLS "Ullages"

Eagulls

Ullages

2016 | Partisan

Κάποιοι μπορεί να τους θυμούνται στο προ-διετίας φανταστικό ντεμπούτο τους. Στο φέτινο Ullages παραμένουν το ίδιο εθιστικοί με αρίδηλες punk τραγουδάρες που μπορείς να ακούς ξανά και ξανά και ξανά.

SAVAGES "Adore Life"

Savages

Adore Life

2016 | Matador, Pop Noire

Το Silence Yourself έσκασε προ τριετίας σαν μια μικρή βόμβα. Οι Savages φέτος κυκλοφορούν με την ίδια τιμιότητα τη φυσική συνέχεια του ντεμπούτου τους. Οι μικρές ανάσες του ομώνυμου και του Mechanics είναι απαραίτητες για ένα δίσκο punk υφής όπως το φετινό Adore Life. Έτσι, αναδεικνύουν το εθιστικό beat των υπόλοιπων τραγουδιών τους.

PROTOMARTYR "Under Color of Official Right"

Protomartyr 

Under Color of Official Right

2014 | Hardly Art

Το post-punk σε πρώτη μοίρα. Η μπάντα αυτή δημιουργεί έναν ουσιαστικό, μουσικά, δίσκο όπου τίποτα και όλα έχουν πρωτεύοντα ρόλο. Όλα τα τραγούδια είναι μικροί ύμνοι και ιδιαίτερα αυτά τα δίλεπτα έπη μέσα στα οποία μπλέκονται ο νεωτερισμός παρέα με τον Nick Cave.

MERCHANDISE "Totale Nite"

Merchandise

Totale Nite

2013 | Night People

Συνέχεια για τους Merchandise και για φέτος μετά το περσινό, πολύ καλό Children of Desire. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο άγουρα απ’ το πρόσφατο παρελθόν τους. Πιστοί στην αιώνια αξία του post punk, βρίσκουν λίγο χώρο να rock-άρουν πριν χυθούν πάλι στην απαραίτητη shoegaze-ίλα τραγουδιών όπως το I’ll Be Gone. Η μελωδία του οποίου εισάγει την ομώνυμη, εννιάλεπτη σύνθεση που σολάρει αρρωστημένα πάνω απ’ το αυτιστικό ρυθμικό. Στην πορεία ο χαρακτήρας γίνεται πιο dreamy μα αφήνεται πάλι άμεσα στο πιο up-tempo μοτίβο. Το ωραίο με τη μπάντα αυτή είναι ότι στα τραγούδια της παρεπιδημεί το σκοτάδι ανεξάρτητα με το πως εκτελούν το καθένα απ’ αυτά. Φυσικά αυτό είναι αποτέλεσμα της noise-άτης και δυστοπικής χροιάς που χτίζουν με διάφορους ήχους, όπως το φαινομενικά παράφωνο σαξόφωνο ή τα μποφοριασμένα synths. Κάπως έτσι, γλιτώνουν εν μέρει και την ταμπέλα του mainstream μιας και αποτινάζουν την καθαρότητα και την διάυγεια απ’ τον ήχο τους. Σίγουρα θ’ ακούσετε πάρα πολλά καλύτερα πράγματα απ’ αυτό το ΕΡ αλλά αν βρείτε τον χρόνο ίσως αξίζει να του δώσετε λίγη απ’ την προσοχή σας.

POP. 1280 "Imps of Perversion"

Pop. 1280

Imps of Perversion

2013 | Sacred Bones Records

Τους Pop. 1280 τους άκουσα απ’ το προηγούμενο άλμπουμ τους, The Horror, το οποίο έσπερνε κυριολεκτικά. Η φωνή του Chris Bug είναι το μόνο που με ξενερώνει ανά φάσεις γιατί μου θυμίζει τις εκνευριστικές χροιές των Dave Wyndorf και Trent Reznor αλλά η Ian MacKaye υφή της σώζει επιτυχώς την κατάσταση. Κατά τ’ άλλα, οι τύποι επιδίδονται σε ένα οργιαστικό post-punk εγχείρημα με φανταστικό ήχο και αντίληψη του είδους. Το Imps of Perversion είναι ισάξιο, αν όχι ανώτερο, του φανταστικού προκάτοχού του. Γουστάρω που δεν φοβούνται να ριχτούν στην πυρά της ορχηστρικής διαστροφής με σπόντες τύπου Population Control όπου ο ήχος ακούγεται σαν λάθος της παραγωγής με ρομποτικά φωνητικά και έναν επικίνδυνο μινιμαλισμό. Το μανιακό μπάσο και η εξέλιξη του ρυθμού με τα βασανιστικά τύμπανα και την χαοτική κιθάρα σέρνουν τρομακτικά τον δίσκο στα σκοτεινά eighties και δη στην τέχνη μπαντών όπως οι αλησμόνητοι The Birthday Party. Ο δίσκος αποτυπώνει όλη την φανταστική ατμόσφαιρα παρόμοιων acts μέσα σε μόλις έντεκα συνθέσεις. Πολύ δυνατό.

SAVAGES "Silence Yourself"

Savages

Silence Yourself

2013 | Matador

Αν μη τι άλλο, καταδεικνύεται ότι οι πιο λαμπρές ιδέες προσφέρονται από τα outsiders των όποιων μουσικών σκηνών. Μετά απ’ την ακρόαση του ντεμπούτου άλμπουμ των Savages δεν έψαξα το παρελθόν της μπάντας αν και απ’ όσο θυμάμαι κάτι πρέπει να είχαν επιδείξει την προηγούμενη χρονιά, ανοίγοντας για τα καλά τις ορέξεις των απανταχού punkers. O Ράγκι με ειδοποίησε προσωπικά για τη ζημιά που επρόκειτο να πάθω. Είχε δίκιο εν μέρει αλλά όχι εξ’ αιτίας της νέας μουσικής επανάστασης που ξεβράζει το Silence Yourself στο σύνολό του. Το άλμπουμ αυτό δε μπορώ να το αντιμετωπίσω μήτε ως καινοτόμο, μήτε ως πρωτοπόρο. Η στρατηγικά εγκλωβισμένη ευφυία του post punk στα έντεκα τραγούδια του δίσκου μαρτυρά μια παραπάνω από απλά καλίσθητη αντίληψη περί του είδους όσον αφορά τα μέλη του γκρουπ. Η συνεχόμενη «να δείς που το’ χω ξανακούσει αυτό» αίσθηση των μελωδιών είναι μια συνταρακτική επίτευξη και το γεγονός ότι όλα αυτά παράχθηκαν από τέσσερα άτομα του ασθενούς φύλου κάνει το όλο θέμα εξωφρενικά cheesy. Αυτά συν η εκτελεστική δεινότητα και ακρίβεια συγκαταλέγουν το άλμπουμ ήδη ανάμεσα στις καλύτερες κυκλοφορίες των πολλών τελευταίων χρόνων. Όσοι δεν το εκτιμήσουν, λυπάμαι αλλά έχουν σοβαρή έλλειψη γούστου.

NIKKI LOUDER "Golden Men"

Nikki Louder

Golden Men

2013 | Moonlee Records, Založba Radio Študent

Η δυνατή ιστορία του Barefeet θα μπορούσε να είναι μια απόλυτη εικόνα του δίσκου. Η αφηρημένη θολούρα της παραμόρφωσης, η ομίχλη της σύνθεσης αυτής καθαυτής, οι τόσο γαμημένα catchy αλλά πικρόχολες μελωδίες της κιθάρας, τα γεμάτα πάθος φωνητικά. Το Golden Men είναι κατά βάση μια σπουδαία noise rock δισκάρα. Η μπάντα εδρεύει στη Σλοβενία (κι όμως) και εμβολιάζει ένα ούτως ή άλλως επικίνδυνο είδος με post punk πινελιές. Το αποτέλεσμα είναι απειλητικό. Ο ήχος του δίσκου για σεμινάριο. Το αξιόλογο είναι πως ενώ οι συνθέσεις δεν σπαταλιούνται στο γρήγορο σκρατσάρισμα, καταφέρνουν με το ευθύ ύφος τους να ακούγονται ιδιαίτερα απειλητικές με τις κιθάρες να έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο φυσικά. Το αγαπημένο μου track πιθανών να είναι το φοβερά εθιστικό Indian Companion το οποίο κρύβει την ηχητική πρωτο-μαστούρα των πρώιμων Soundgarden, απλώς με πιο απελπισμένα φωνητικά. Ένα τέλειο άλμπουμ για όσους ξεκινάνε από The Jesus Lizard και φτάνουν μέχρι και σε πιο mainstream καλλιτέχνες.

BEACH FOSSILS "Clash the Truth"

Beach Fossils

Clash the Truth

2013 | Captured Tracks

Έχω την εντύπωση πως το Clash the Truth ήταν μέσα στους πολυαναμενόμενους δίσκους της νέας χρονιάς για πολλούς. Το αυτοετερολυτικό mainstream των Beach Fossils όπως και να ‘χει μου χάρισε το πρώτο ευχάριστο άκουσμα του νέου χρόνου. Και ναι, είναι πολύ νωρίς ακόμα γι’ αυτό και γουστάρω ακόμα περισσότερο. Το freejazz style παίξιμο τυμπάνων στο Sleep Apnea και ο κολλητικός ρυθμός του, το new wave μπάσο στο Careless, οι δίλεπτες, πανέμορφες μελωδίες του γκρουπ, όλα είναι ανεπιτήδευτα και οικεία. Το παλλινοστικό χρώμα των συνθέσεων, η pop διάθεση των φωνητικών γραμμών, η ανάλαφρη παραγωγή, σερβίρονται σ’ ένα ομοιογενές άλμπουμ που ενώ δεν βγάζει μάτια εξυπηρετεί τον indie στόχο του και ακούγεται υπερευχάριστα. Αν και παλεύω να συλλάβω πλήρως την έννοια του συγκεκριμένου όρου, πιστεύω πως τα τραγούδια είναι μπολιασμένα μ’ έναν twee τόνο και αυτό το λέω με κάθε επιφύλαξη. Όσον αφορά το ύφος του δίσκου υπάρχει ομοσκεδαστικότητα, άρα αυτό επιτρέπει στις δεκατέσσερις συνθέσεις του να κυλούν σα νερό. Ακόμα και οι σφήνα τζούρες όπως το Holiday έχουν νόημα για το πως συνδέονται τα τραγούδια μεταξύ τους. Οι υπόκαυστες μελωδίες τους ίσως αναγκάσουν τα πόδια σας να ρίξουν μερικές γυροβολιές μες στο δωμάτιό σας. Χορέψτε σα να μην μπήκε ο χειμώνας ακόμη. Θα το παλέψουμε το κρύο.

SLUG GUTS "Playin' in Time with the Deadbeat"

Slug Guts

Playin' in Time with the Deadbeat

2012 | Sacred Bones Records

Ένα μπουντρούμι στο βροχερό Λονδίνο. Φάση ψιλο-γιαπί, ίσως σοβατισμένο με το ξεθωριασμένο κίτρινο να δεσπόζει στους τέσσερις τοίχους. Απ’ το ταβάνι στάζει υγρασία και διαπότισε τον εξοπλισμό της μπάντας. Ο σκοτεινός απόηχος post punk προβών στοιχειώνει το μέρος. Όλα αυτά μπορεί να στέκουν στην περιγραφή του group, με μόνη διαφορά όμως ότι οι Slug Guts χαιρετούν από Αυστραλία μεριά. Και τι σας χάλασε; Ίσα ίσα που δανείζονται εν μέρει τη μαύρη φωτιά που καίει τα σωθικά του Nick Cave και των κακών σπόρων του εδώ και κάτι δεκαετίες. Τι να λέμε τώρα; Άλλος ήχος και άλλη αισθητική η μπάντα. Θα ψυχεδελιαστείς τόσο που μετά βίας πείθεσαι ότι πρόκειται για μια κυκλοφορία του σήμερα. Ένα ψυχοσωματικό πατατράκ, το beat των νεκρών (ουπς!), το σαξόφωνο, το αστικό περίβλημα γύρω απ’ τις μελωδίες. Αυτή η μουσική είναι γεννημένη μέσα σε υπονόμους και δε βγαίνει παραέξω. Ενδείκνυται για ανθρώπους που ζουν στους δικούς τους οχετούς ή σε θλιμμένα, μικρά και βρωμερά δωμάτια που φιλοξενούν ξεθωριασμένα posters ανώνυμων πορνοστάρ. Προσοχή όμως με τη χρήση του άλμπουμ. Για τις όποιες παράπλευρες απώλειες δεν ευθύνεται κανείς άλλος παρά εσείς οι ίδιοι. Δισκάρες της διαστροφής. Έλα να βράζει το underground. Οι της Sacred Bones πάντως, όπως αποδεικνύεται, είναι άνθρωποι με γούστο.

BEASTMILK "Use Your Deluge" EP

Beastmilk

Use Your Deluge EP

2012 | Svart Records

Riff-ολογική ανάσπαση, μουντάδα, μια ατμοσφαιράρα να. Το συγκεκριμένο ΕΡ ανασταίνει μέχρι και τον διαβρωμένο σκελετό του νεκρού πτώματος και τον παρασέρνει σ’ έναν ανίερα εθιστικό χορό. Μιλάμε για τραγουδάρες αναθεματισμένες απ’ τις μαύρες μέρες των Joy Division. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι είναι επηρρεασμένοι απ’ την Φινλανδική post-punk σκηνή των 80s. Το σκηνικό είναι up-tempo με τύμπανα και μπάσο κομπλέ να σε βουτάνε απ’ το σβέρκο και να σε λικνίζουν ακατάπαυστα. Εδώ είναι η μαγκιά της μπάντας όμως. Οι ίδιες συνθέσεις αν είχαν ηχογραφηθεί σε μουσικό χρόνο ανάμεσα σε αλεγκρέτο και αντάτζιο θα προκαλούσαν το ίδιο ψυχολογικό τραύμα. Οι κιθάρες -αυτές- είναι που χαρακτηρίζουν αρρενογονικά το όλο σύνολο έχοντας δανειστεί σπερμογόνα κύτταρα απ’ το DNA των Echo & the Bunnymen και Σία. Οι Beastmilk χρίουν με μαύρο μύρο τέσσερις τραγουδάρες κανονικής διάρκειας και σε καταβασανίζουν μέχρι αηδίας. Δύσκολο να ξεχωρίσεις αγαπημένη στιγμή. Και αυτό βέβαια γαμάει γιατί δεν είναι και το ζητούμενο της υπόθεσης. Μπορεί αν, συνεχίζοντας αυτό το ύφος, κυκλοφορούσαν ένα κανονικό full-length, να μιλούσαμε για τον δίσκο της χρονιάς. Συνεπώς, η μικρή διάρκεια του Use Your Deluge είναι το μόνο αρνητικό που μπορείς να προσάψεις σ’ αυτό το αριστούργημα. Και τα φωνητικά του Kvohst είναι γι’ ακόμη μια φορά μοναδικά. Τι, δεν σας είπα ότι τραγουδάει ο Kvohst εδώ μέσα;

POP. 1280 "The Horror"

Pop. 1280

The Horror

2012 | Sacred Bones Records

Αυτόν τον καιρό, στο δειλινό ενός καλοκαιριού που καν δε μύρισα, δεν γεύτηκα ούτε ευχαριστήθηκα, ο παλμός τέτοιων underground anthems είναι αντίδοτο μιας εγκυμονούσας θλίψης. Αφού δεν μπορώ να ευχαριστηθώ πολλά πράγματα τελικώς, τα δηλητηριασμένα τραγούδια του The Horror κάνουν ταίρι με τις λερωμένες μέρες μου. Μπορεί να άργησα λίγο να το ακούσω αλλά είμαι χαρούμενος που αυτό συνέβη στην παρούσα φάση της ζωής μου. Οι Pop. 1280 δεν είναι μια ατσαμπουκάλευτη μπάντα. Οι διεστραμένα μονότονοι ήχοι τους (Nature Boy), οι λοιμώδεις μελωδίες τους (Burn the Worm), η νοθευμένη αισθητική τους και τα λοιπά γνωστά σάπια χαρίσματα που μπορούν να κάνουν ένα δίσκο μνημειώδη είναι όλα τους παρόντα. Η κλιμακωτή Joy Division-ική ανάπτυξη, η Motörhead αύρα, τα post χρώματα, όλα μια γαμάτη μουσική παρτούζα. Αν δεν υπήρχε ο διακεκομμένος (τα-πα-πα) του Dogboy ρυθμός μπορεί και να βρώμαγε λίγο περισσότερο η όλη Hawkwind-ίλα. Γάμησέ τα κατάσταση δηλαδή. Στην τελική εδώ έχουμε να κάνουμε με σκληρό rock με όποια αφέλεια συνεπάγεται αυτό. Μια punk ψυχή που ρυμουλκεί την όλη διάθεση της μπάντας να perform-άρει τόσο γαμηστερά. Ήδη τους φαντάζομαι να δίνουν live στο άγνωστο καταγώγι με τους τριάντα καμενατζήδες άκυρους να ιδρώνουν το μέρος.

BROKEN CUPS "Slaves of the Grave"

Broken Cups

Slaves of the Grave

2012 | Independent

Φτάνει το The Sickness ας πούμε, και διακρίνεις μέχρι και ένα διστακτικό rockabilly. Κατά τα άλλα το βαρύτονο μουρμουρητό, η minimal κιθάρα και τα εξωφρενικά όμοια με drum machine τύμπανα κατατάσσουν κατά κάποιο τρόπο τους Broken Cups σε ένα synth-punk υβρίδιο, με τις darkwave και post αναφορές επίσης παρούσες. Το αξιοπερίεργο είναι ότι η μπάντα εδρεύει στην Βουδαπέστη. Όταν νευριάζει λίγο περισσότερο, ο τραγουδιστής της μπάντας, Dávid Fekete, ακούγεται σαν μέλος κάποιας πρωτο-industrial μπάντας, με όλο τον ηχητικό μαμμωνά μιας ναζιστικής σκηνής (A.B.H. κ.α.). Είναι ξεχωριστοί σαν άκουσμα, σίγουρα. Μες στα πλεονεκτήματα του δίσκου θα συμφωνήσει κανείς πως είναι οι μικρές διάρκειες των τραγουδιών. Το μήνυμα άμεσο, οι ρυθμοί και τα beats εθιστικά, δυο με τρία λεπτά υπομονή θέλει, όλα στα μπαμ. Σε κομμάτια όπως το Skin on Skin ακούς μέχρι και μια ψιλο-funk κιθάρα να ξεφαντώνει αυτιστικά. Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι πως τέτοια σύντομα τραγουδάκια μπορούν να σε σκλαβώσουν.