L'RAIN "I Killed Your Dog"

L'Rain 

I Killed Your Dog

2023 | Mexican Summer

Σοβαρό δισκάκι από την ταλαντούχα Taja Cheek. Χρειάζεται υπομονή και χρόνο, δεν ανακαλύπτει  τον τροχό, δεν σπάει κανένα όριο αλλά είναι όμορφα ταξιδιάρικο, με σύντομα τραγούδια που δεν κουράζουν, το Knead Bee π.χ. με πάει μιά δεκαετία πίσω.

FLUTE & VOICE "Imaginations of Light"

Flute & Voice 

Imaginations of Light

1971 | Pilz

Δημιουργημένο από το γερμανικό ντουέτο των Hans Reffert και Hans Brandeis (πολυοργανοπαίχτες αμφότεροι) το minimal αυτό δισκάκι ικανοποιεί τις εκάστοτε folk και ambient ορέξεις μου. Από τα πολύ ωραία παλιά που ανακαλύφθηκαν μες στο έτος.

PANOPTICON "The Scars of Man on the Once Nameless Wilderness I & II"

Panopticon

The Scars of Man on the Once Nameless Wilderness I & II

2018 | Bindrune Recordings

Ακόμα μια τεράστια σε διάρκεια φετινή κυκλοφορία από τους Panopticon οι οποίοι δεν είναι άλλοι από το one-man project του Αμερικανού Austin Lunn. Έχοντας χτίσει ένα ισχυρό fan base από το ’08 είναι συνεπής στις κυκλοφορίες του με βασικό χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου project να αποτελεί τη μίξη ενός ατμοσφαιρικού black metal με bluegrass/country μουσική. Στη νέα προσπάθεια του παίζει USBM τύπου Krallice (λιγότερα τεχνικό και πολυσχιδές) όπως και μουσική επηρεασμένη από μπάντες σαν τους Enslaved και Windir. Τον θεωρούσα πάντα βαρετό και τα πολλά καθαρόαιμα country τραγούδια του δίσκου δεν βοηθούν στο να εκτιμήσω γενικά το σύνολό του. Βλαχο-Τενεσσιάνος βοσκός η φάση του.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ & ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ "Με Στόμα Που Γελά"

Θανάσης Παπακωνσταντίνου & Σωκράτης Μάλαμας

Με Στόμα Που Γελά

2018 | Αχός

Κάκιστες οι φουλ συνεργασίες του Θανάση, έντεχνα κουραφέξαλα που στερούν τη γενναιόδωρη ποικιλία που συναντούσες σε δίσκους του παρελθόντος. Και το φετινό άλμπουμ όπως και η συνεργασία με τον (ούτως ή άλλως αχώνευτο) Διονύση Σαββόπουλο ουδεμία σχέση έχουν με τον περιπετειώδη συνθέτη (ιδιαίτερα η 00s φάση του). Όσοι λοιπόν έχουν εντρυφήσει στα παν-Ethnic αριστουργήματα του (Βραχνός Προφήτης, Αγρύπνια, Η Βροχή από Κάτω κοκ) εδώ δυστυχώς θα πρέπει να υπομείνουν την ανάλατη λαϊκούρα του Σωκράτη ο οποίος αναλαμβάνει εξ’ ολοκλήρου το performance εκτός από το εισαγωγικό Στα Πόδια Της. Κατά τ’ άλλα οι φανατισμένοι θα βρουν κι εδώ 13 λόγους για να ανάβουν τον αναπτήρα τους στις συναυλίες.

LEONARD COHEN "You Want It Darker"

Leonard Cohen

You Want It Darker

2016 | Columbia

Γιατί αν και ημίπνους η φωνή σου είναι το πρωινό φως. Γιατί οι στίχοι σου είναι το αντίφωνο ολόκληρων βίων. Γιατί η φύση διάλεξε Εσένα να προικίσει περισσότερο από όλους και όλα. Γιατί όλα είναι μετά από σένα, μοναδικέ τύπε.

ANCIENT VVISDOM "Deathlike"

Ancient VVisdom

Deathlike

2013 | Prosthetic Records

Εδώ να δεις γέλια. Ρε, που σκάνε ένας ένας; Πάρε κόσμε να ‘χεις φάση, όλα σε τιμή ευκαιρίας. Ειδική ποικιλία Σαμπαθασεμπλικών φρούτων που επειδή είναι έμφυτοι φελλώροι είπαν να ντύσουν λίγο την wow μουσική τους μ’ αυτό το vintage εωσφορικό και λίγο hippie-love is all you need περίβλημα μπας και γλιτώσουν την κατακραυγή. Υποπτεύομαι εγώ… Ακουστική μπλα-μπλαδίαση που συνοδεύεται από στίχους τύπου “never live again”, “die”, “life”, “world” και ξανά μανά από την αρχή. Όταν ήταν έφηβοι μάλλον θα είδαν τυπωμένο τον δεκάλογο του LaVey-ικού σατανισμού στο γαμάτο fanzine του τόπου τους και χρίστηκαν γνήσιοι αναρχικοί. Ό,τι αντίστοιχο είχε συμβεί με δικά μας κουμάσια δηλαδή που διάβασαν τότε το άρθρο στο πάλαι πότε ένδοξο Forest που είχε πλασάρει μέχρι και τους θεούς της απόλυτης γελοιότητας σαν όργανα του Έκπτωτου Αγγέλου. Έλα, τι ψάχνεις; Για τους Manowar ομιλώ. Τι λέγαμε όμως; Α ναι, για τους Ancient Vvisdom. Παίζουν ακουστικά και που-και-που πετάνε και ρυθμικά με την metal κιθάρα τους μέσω του φάκιν μέταλ Marshall ενισχυτή τους. Αγνοείστε τους και ζείστε πιο ευτυχισμένοι.

BURZUM "Sôl Austan, Mâni Vestan"

Burzum

Sôl Austan, Mâni Vestan

2013 | Byelobog Productions

Τα εκ της φυλακής γεννώμενα και η επιστροφή αυτών. Όταν δηλαδή ο Varg Vikernes μπορούσε να δημιουργήσει μουσική στο PC του και εκεί που όλοι νόμιζαν ότι είχε επέρθει μια μόνιμη καταστολή της τέχνης του, ο ίδιος χάριζε με απαράμιλλη πειθώ του μαύρου (Burzum, ντε) δίσκους σαν το ευφάνταστο Hliðskjálf που ήταν επικότερο από δέκα Fallen στη σειρά (γκούχου-γκούχου). Το ambient του Sôl Austan, Mâni Vestan σκάει με ανάλογη ηχητική ευμάρεια, αν και δεν έχει οξύτερες μελωδίες. Αν και αυτού του είδους την τέχνη ο Varg κάποτε πρόβαλλε σχεδόν εκβιαστικά ως δήθεν μονόδρομο, φρόντισε να καθησυχάσει τις φοβίες των οπαδών του με την κυκλοφορία του τρομακτικά καλού Belus και μιας ακόμα, αδύναμης συνέχειας. Στο νέο του άλμπουμ όμως επιστρέφει στην δημιουργία μινιμαλιστικών ηχοτοπίων με τις folk τζούρες όπως μόνο αυτός γνωρίζει να κάνει. Το Sôl Austan, Mâni Vestan είναι απολαυστικό με τον τρόπο του. Και σίγουρα απευθύνεται σε αυτούς που ακούνε τα Hvis Lyset Tar oss και Filosofem δίχως να προσπερνάνε τα Tomhet και Rundtgåing av den Transcendentale Egenhetens Støtte αντίστοιχα, χαλώντας την μαγεία που απορρέει μέσα απ’ αυτά.

BON IVER s/t

Bon Iver

Bon Iver

2011 | Jagjaguwar, 4AD

Το πορτοκαλί φανάρι της άδειας λεωφόρου. Δύση του ηλίου. Σα ν’ αχνοφαίνεται το retro poster πάνω στους ξεθωριασμένους τοίχους της παμπάλαιας πολυκατοικίας. Η θάλασσα απέναντι. Το πορτοκαλί φως του ηλίου. Ο υπόκωφος παλμός της πόλης. Όλα αρχίζουν να ξυπνάνε. Οι επόμενες στιγμές θα περιέχουν ιστορίες από κάθε σοκάκι, κάθε φωνή που αντηχεί σιγανά στα αυτιά όσων κοιτούν τη θέα. Μετά, κενό. Οι βραδινές ώρες δεν αφορούν κανέναν πλέον. Γιατί εκεί είναι το παρόν. Και το παρόν δεν το αφηγείται κανείς, παρά μόνο βιώνεται. Μια αλλαγή πλάνου. Το πορτοκαλί φανάρι της άδειας λεωφόρου. Ανατολή του ηλίου. Το ίδιο poster, ίδιος τοίχος. Η θάλασσα απέναντι. Το πορτοκαλί φως του ηλίου. Ο υπόκωφος παλμός της πόλης. Μια παρέα που κοιμάται μες στο αυτοκίνητο. Ένας οδηγός, κι αυτός νυσταγμένος. Η γαλήνη σταλάζει απ’ τον ουρανό. Ο ήχος των πουλιών. Είναι αυτά τα σύντομα, μα ατέλειωτα συνάμα, ημίωρα που αφορούν τη μουσική του δίσκου. Η ακουστική νοσταλγία που τόσο μοιάζει στον φθινοπωρινό ήλιο. Ο ημι-νηφάλιος τόνος του μοιάζει κάτι παραπάνω από απλά οικείος. Ναι, υπάρχουν και τέτοιες μουσικές. Μια χαρά μου κάνουν.

PESTE NOIRE "L'Ordure à l'État Pur"

Peste Noire

L'Ordure à l'État Pur

2011 | La Mesnie Herlequin

Αγνοώντας παντελώς το εθνικιστικό μήνυμα του DJ Famine στους στίχους των Peste Noire θα βρει κανείς ενδιαφέροντα μουσικά τερτίπια στην L’Ordure à L’État Pur κυκλοφορία τους. Πέντε μόλις συνθέσεις συμπληρώνουν μία ολόκληρη μουσική ώρα μες στην οποία η μπάντα περί πολλά τυρβάζει μα δύσκολα μπορώ να την κατατάξω στο black metal ιδίωμα. Ιδιαίτερα καλά είναι κάποια συμφωνικά σημεία όπως το τέλος του Cochon Carotte et les Sœurs Crotte.

FLEET FOXES "Helplessness Blues"

Fleet Foxes

Helplessness Blues

2011 | Sub Pop, Bella Union

Εδώ μέσα δεν θα βρείτε ποικίλες εκφάνσεις έκφρασης. Ο ήπιος τόνος του δίσκου συνεχίζεται απ’ το πρώτο έως και το τελευταίο του δευτερόλεπτο. Τα σκόρπια δείγματα που είχα ακούσει στο παρελθόν από αυτούς τους τύπους δεν ήταν παγιωμένα στα ίδια και τα ίδια παρ’ όλο που ποτέ δεν μ’ εντυπωσίασαν. Ρίχνοντας μια ματιά στα ανά τον κόσμο blogs, το νέο τους πόνημα χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης και μάλιστα ήδη φιγουράρει ανάμεσα στα κορυφαία albums του τρέχοντος έτους. Έτσι λοιπόν δελεάστηκα απ’ την όποια ακρόασή του. Το Helplessness Blues είναι ένας δομημένος δίσκος του οποίου οι μελωδίες έχουν μελετηθεί αρκετά ως φαίνεται. Μάλιστα, για να πω την αλήθεια, η μπάντα ακούγεται σαν μια απεγνωσμένη προσπάθεια αναγέννησης του πνεύματος των σπουδαίων Simon & Garfunkel. Η ραχοκοκαλιά κάθε σύνθεσης πολλές φορές ποτίζεται με gospel επιρροές, ειδικά στα φωνητικά. Λένε τις ιστορίες τους με το δικό τους τρόπο, ναι, αλλά ως εκεί. Ο δίσκος απευθύνεται κυρίως σε ψευτοκουλτουριάρικο κοινό που χειμώνα καλοκαίρι τυλίγει υφάσματα γύρω απ’ το λαιμό του, καπνίζει πούρο και πίνει κρασί. Ίσως τα ίδια τα μέλη της μπάντας είναι του ίδιου στυλ κόπανοι. Η ανία και η βαρεμάρα είναι εξίσου ατέρμονες. Μη τυχόν και ξεγελαστείτε, αυτά είναι για τους nerds της υπόθεσης. Μέγα χασμουρητό…

HEXVESSEL "Dawnbearer"

Hexvessel

Dawnbearer

2011 | Svart Records

Δεν είναι ότι καθυστέρησα να ακούσω τον δίσκο. Ούτε άργησα να κρίνω αν αυτό που άκουσα με ικανοποίησε ή όχι. Μερικές φορές όμως, όταν έχεις να συγκρίνεις δύο διαφορετικούς χαρακτήρες του ίδιου ανθρώπου (Mathew McNerney, κοινώς Kvohst) ίσως χρειάζεται να αφήσεις το χρόνο να περάσει τόσο μαρτυρικά όσο την ανάγκη να βροντοφωνάξεις από την καύλα της χαράς. Σε τούτο το γήινο διαμαντάκι θα χαρείτε την αφοπλιστική ικανότητα folk συνθέσεων του Βρετανού (με λίγη βοήθεια από τον κύριο Andrew “Aort” McIvor) πέρα των πανέμορφων φωνητικών χορδών που διαθέτει. Μόλις έφθασαν δειλά δειλά οι πρώτες μέρες του φθινοπώρου και έτυχε να παίζει μετά από καιρό το Dawnbearer στο στερεοφωνικό μου. Είναι σαν εκείνο να με διάλεξε. Ήταν καιρός να γράψω κάτι για τον μαγικό παλμό του. Το παράδοξο της όλης φάσης είναι ότι ενώ σαν δίσκος διαθέτει τελετουργικά σημεία (οι promo φωτογραφίες νομίζω πως είναι εμπνευσμένες από Haitian Vodou) εκεί που συνεπαίρνεσαι είναι καθαρά από το αιθέριο, και πολλές φορές ονειρικό, άγγιγμα των οργάνων. Θεωρώ αριστουργηματική τη χρήση κάποιων παραδοσιακών οργάνων όπως το μαντολίνο στο απίστευτα κολληματικό The Death Knell Tolls και σίγουρα οι πανέξυπνες φωνητικές μελωδίες βοηθούν ακόμη περισσότερο το όλο σύνολο. Ο δίσκος αυτός πάλλεται απ’ την ίδια καρδιά κι αυτό είναι η μεγάλη επιτυχία του αγαπητού μας τραγουδιστή στο συγκεκριμένο project. Το να μοιράζεσαι επίσης την παράνοια των Virus, δηλαδή το πνεύμα των Ved Buens Ende, υπό ένα ακουστικό πρίσμα (The Tunnel at the End of the Light), τότε τα θέλγητρα είναι ακατανίκητα. Άλλοι ύμνοι όπως το τίγκα αλα-Θανάσης Παπακωνσταντίνου (μην ακούσω μαλακία) A Cabalist Under the Gallows κόβουν επίσης την ανάσα. Μιλάμε για ένα σύγχρονο μουσικό κόσμημα. Χωρίς πλάκα, αγοράστε το με κλειστά τα μάτια.