PAULINE OLIVEROS "The Wanderer"

Pauline Oliveros 

The Wanderer

1984 | Lovely Music, Ltd.

Ο συνθετικός μινιμαλισμός βρίσκει τον ορισμό του σε ένα τέτοιο basic έργο, με την Oliveros να αναλαμβάνει να δημιουργήσει συναισθήματα με τη χρήση ακορντεόν και μόνο, μιλάμε για τόνους θράσους που φτύνει ολάκαιρες σκηνές.

LUNAR MIASMA "Three Legged Elephant"

Lunar Miasma 

Three Legged Elephant

2010 | Stunned Records

Ο Πάνος Αλεξιάδης ως Lunar Miasma με χρήση αναλογικών synths σε ένα πειραματικό άλμπουμ, κυρίως drone μουσικής, δημιουργεί ενδιαφέροντες ήχους. Ξεχωρίζουν το Owl και το Silver Clouds με την εμμονική του λούπα στο background.

STEVE REICH "Music for 18 Musicians"

Steve Reich 

Music for 18 Musicians

1978 | ECM Records

Μινιμαλιστικής μουσικής συνέχεια και εδώ, με ένα έργο που απ' όσα διάβασα θεωρείται κλασικό, έχει επαναλαμβανόμενα μοτίβα σε κάθε section πανω από τα οποία χτίζεται η ελάχιστη μελωδία. Το έργο ακούγεται σε συνέχειες, πολύ καλό το υλικό.

JOAN LABARBARA "Tapesongs"

Joan LaBarbara 

Tapesongs

1977 | Chiaroscuro Records

Ασύγκριτη Αμερικανίδα σοπράνο σε μιά δουλειά που έχει τη φωνή της σαν main όργανο, στα background μουσικά χαλιά συμμετέχει ο John Cage μεταξύ άλλων, έχει ενδιαφέρον να ακούσει κανείς τις τεχνικές της και πως αυτές συνθέτουν το minimal αυτό έργο.

SURVIVE "RR7349"

Survive

RR7349

2016 | Relapse Records

Η Relapse, μετά την ένταξη μιας μπάντας σαν τους Nothing στο roster της, εκπλήσσει ακόμα περισσότερο το αγοραστικό κοινό της κυκλοφορώντας το RR7349 των Survive, ενός synth-based κουαρτέτου από το Τέξας. Κινηματογραφικά ηχοτόπια και ονειρικό ambience θα βιώσει κανείς με τη συγκεκριμένη κυκλοφορία που, αν μη τι άλλο, είναι αρκούντως εθιστική και ανασαίνει τα έωλα 80s και την ηχητική αισθητική παιχνιδιών της Amiga.

SCORPION VIOLENTE "Uberschleiss"

Scorpion Violente

Uberschleiss

2010 | Avant!

Αν και οι Scorpion Violente είναι νεοσύστατη μπάντα (το Uberschleiss είναι μόλις το ντεμπούτο άλμπουμ τους) οι μουσικάρες που παράγουν είναι κάτι παραπάνω από απλά εθιστικές. Τολμώ να πω μάλιστα ότι όσον αφορά την ηλεκτρονική μουσική γενικότερα, τούτο είναι απ’ τα αγαπημένα μου δισκάκια ever. Η καύλα με αυτό το ντουέτο απ’ τη Γαλλία αρχίζει απ’ τον εικαστικό τομέα και συγκεκριμένα το κορυφαίο εξώφυλλο του δίσκου. Το full σατανίλα vintage περίβλημά του καθορίζεται άμεσα απ’ την τραγοφορούσα, ξώστηθη γκόμενα. Το χρώμα και ειδικά ο τόνος του κρύβουν μια πελώρια ποιότητα στην αισθητική της μπάντας. Όμως οι εκπλήξεις δε σταματούν μόνο στα οπτικά καλούδια. Με το που σκάσει η μελωδία του Viol et Revanche καταλαβαίνεις ότι κάτι ιδιαίτερο παίζει μ’ αυτούς τους τύπους. Το συγκεκριμένο τραγούδι μάλιστα είναι απ’ τα πιο ιδιαίτερα και σκοτεινά που έχω ακούσει ποτέ μου (ω, ναι!). Κάτι σαν το ιδανικό soundtrack των σκηνών με τα μασονικά όργια όπως τα παρουσίασε ο αείμνηστος Stanley Kubrick στο Eyes Wide Shut. Τίγκα αρρώστια λέμε. Το είδος του κυμαίνεται από μια dark techno εκδοχή ως μια obscure disco έκρηξη. Απλά μοναδικό.