FÖLLAKZOID "II"

Föllakzoid

II

2013 | Sacred Bones Records

Εδώ η φράση «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου» γίνεται «λίγο stoner, λίγο psych και το μπάφο μου». Οι πρόσφατοι οπαδοί των παραπάνω ιδιωμάτων ίσως κάνουν λίγη χαρά. Η αλήθεια όμως είναι πως το II των Föllakzoid κινείται σε μια χρυσή μετριότητα μινιμαλισμού που συμπληρώνεται με την ηχητική παρέμβαση από space samples. Είναι πιθανών τύποι που μεγάλωσαν ακούγοντας Monster Magnet και κάθε Jalamanta του stoner και στη συνέχεια τους προέκυψε το kraut rock και οι μαγικοί μανιταρο-πλανήτες μέσω αυτών. Διεσπαρμένα φωνητικά-απαγγελιές, το λιτό lead-άκι της φουλ πεταλιασμένης κιθάρας, τύμπανα που ταλανίζουν εσαεί τον ίδιο ρυθμό μες στο κάθε γαμημένο τραγούδι και το χασμουρητό πάει σύννεφο. Αν αυτή η μουσική υποτίθεται ότι είναι επεκτεινόμενη κι έχει χώρο εμπνευσμένης ανάπτυξης, τότε καλύτερα ας κάψω όλα τα Gong albums που έχω αγοράσει αυθεντικά. Και, μα τω Δία!, έλεος πια με αυτή τη συγκεκριμένη, επηρμένη ρετρολαγνεία. Κρίμα για την Sacred Bones.

HOWL "Bloodlines"

Howl

Bloodlines

2013 | Relapse Records

Στείρο και κλινικό sludge μαζικής παραγωγής με τα grooves των Pantera έμφυτα στο DNA κάθε Αμερικανού που θέλει να επιδείξει σωστό γούστο. Η διαφορά όμως είναι ότι Pantera μια φορά βγήκανε και δεν έχει άλλη. Τα κατά τ’ άλλα ημι-βαλτώδη riffs των Howl που είναι επιμελώς ηχογραφημένα και εκτελεσμένα δεν ταιριάζουν με τα όσα απαιτεί η αισθητική ενός απ’ τα αγαπημένα μου είδη μουσικής. Προσπαθούν δε να επεκταθούν και σε άλλες Anselm-ικές παρέες (βλ. Crowbar) αποτυγχάνοντας οικτρά ν’ αναπαράγουν το αμωνικό riffing όποτε επιλέγουν να ρίξουν τέλως πάντων το tempo των ψευτέ (=με το ζόρι κακούλης) συνθέσεων. Τα φωνητικά είναι απαράδεκτα και ανέκφραστα. Το Bloodlines στερείται πάθους απ’ όποια άποψη κι αν το εξετάσεις. Πιθανότατα να μην ακουγόντουσαν τόσο λάθος αν είχαν επιλέξει να παρέμβουν καίρια σε πιο ταιριαστά για το ύφος τους σημεία όπως το τέλος του Demonic. Όμως τ’ ότι κατάφεραν σ’ όλο αυτό να χώσουν την ΛΑΘΟΣ Σουηδίλα στις μελωδίες τους είναι ένα γεγονός που δύσκολα τους εξιλεώνει. Σε ποιους ν’ απευθύνονται άραγε;

UNCLE ACID AND THE DEADBEATS "Mind Control"

Uncle Acid and the Deadbeats

Mind Control

2013 | Rise Above Records

Αυτό μάλιστα. Πριν προτρέξουν διάφοροι μουσικάντες να μιλήσουν περί ανακύκλωσης θεμάτων, ας παραδεχτούμε ότι το Mind Control σφίζει από ενέργεια. Και ναι, δανείζεται εξίσου το πρωτόλειο doom riffing, τον ψυχεδελικό τόνο των 60s και στην τελική ίσως είναι μέρος αυτού του occult (και όποιον πάρει η μπάλα) rock που φιγουράρει συχνά-πυκνά σαν είδος τα τελευταία χρόνια. Στο μυαλό μου το Mind Control διασπάται τέλεια σε δύο πλευρές βινυλίου με την acid τραγουδάρα Death Valley Blues να κυρήττει την έναρξη της Β’ πλευράς όπου τα αλά The Beatles ψυχεδελικά ψήγματα της μπάντας βγαίνουν στο προσκήνιο. Ο ήχος είναι ανεπανάληπτος, τίγκα οργανικός και αναπνέει καύλα. Και να φανταστείτε ότι το προηγούμενο άλμπουμ τους, Bloodlust, το θεωρούσα απλά καλό. Εδώ μέσα όμως, σας το υπόσχομαι, συμβαίνουν μαγικά πράγματα που μέχρι να φτάσουν στον μεσμερισμό του Follow the Leader θα σας έχουν σκλαβώσει. Οι Uncle Acid στις συνθέσεις τους περιέχουν τη ζωοφόρο αλήθεια του σκοτεινού rock και πρέπει να ‘σαι τουλάχιστον άπειρος για να μην συλλάβεις το πνεύμα τους. Στα πολύ υψηλά για εφέτος.

TORCHE "Harmonicraft"

Torche

Harmonicraft

2012 | Volcom Entertainment

Είχα συστηθεί με τη μουσική των Torche κάτι μήνες πριν το live το καλοκαίρι του 2009 (αν θυμάμαι καλά) στη Μαλακάσα μαζί με Down, Mastodon, Slipknot και Kylesa. Μάλιστα οι τύποι ποτέ δεν μου είπαν πολλά πράγματα με τη μουσική τους. Σ’ εκείνο το live όμως οφείλω να παραδεχτώ ότι είχα συγκλονιστεί με τη διάθεσή τους. Η χαρά στο πρόσωπο του drummer τους, Rick Smith, ειδικά είναι ακόμα και τώρα αξεπέραστη. Και οι Torche, είναι αλήθεια, είναι μια μπάντα που είναι γεννημένοι για να ανεβάζει τα party decibels σε συναυλιακούς χώρους. Τονώνουν τον οργανισμό, είναι χοροπηδηχτοί και ρυθμικοί και όλα αυτά τα καλούδια γενικά. Επίσης ο ήχος της κιθάρας ή του μπάσου δεν είναι τίποτα φλώρικος. Όχι. Οι Torche είναι heavy εζ φακ. Το ότι προέρχονται από ένα περιβάλλον που ευωδιάζει sludge και ηχητικό όγκο είναι ένα γεγονός εμφανές. Από την άλλη όμως, οι Torche ακούγονται σαν τους Jane’s Addiction του metal. ‘Οταν μάλιστα κάθε τραγούδι τους προλαβαίνει να ξεθωριάσει μες στη δίλεπτη (μέσες-άκρες) διάρκειά του, τότε δε μπορώ παρά να κοιτάξω το συγκεκριμένο άλμπουμ υπό συγκεκριμένη οπτική γωνία. Και, εδώ που τα λέμε, το Harmonicraft είναι ένας δίσκος που δεν αποφέρει κανένα βάρος στον μουσικό κόσμο. Αυτό είναι ταυτόχρονα και το μειονέκτημα αλλά και το πλεονέκτημά του. Γιατί ενώ δεν με χαλάει στην τελική, με κάνει να απορώ τι άλλο (εποικοδομητικό) θα μπορούσα να κάνω όλα αυτά τα 38 λεπτά ώρας που σπαταλάει το παίξιμό του.

ROUTES "Land of Holy Dope"

Routes

Land of Holy Dope

2012 | Ides of August Industries

Η φόρα που πήραν με το προ τετραετίας ομώνυμο ντεμπούτο τους τους διατηρεί σε τροχιά. Ακόμα. Ο τόνος του νέου τους τερατουργήματος δεν είναι οι αποχρώσεις του πορτοκαλί αυτή τη φορά. Το χρώμα που τους αρμόζει είναι το βρωμιλί πλέον. Ξηλώσαν τις κλωστές της έμπνευσης και απογυμνώθηκαν. Όλα τους τα τραγούδια είναι μικροί θρίαμβοι μιας μουσικής σκηνής που φορέθηκε πολύ τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, φοριέται ακόμα από κάποιους αλλά εμφανώς λιγότερους, και είναι σε ύφεση πια. Οι Routes, άθελα ή μη, σκάνε out of season και είναι συνοπτικοί σ’ αυτά που προτείνουν. Προς τέρψη δική μας, η όποια διαλλακτικότητα σβήνει στο κενό. Εδώ έχουμε να κάνουμε άνετα με ένα διαμαντάκι πέρα κάθε αμφιβολίας.