RESPIRE "Dénouement"

Respire

Dénouement

2018 | Zegema Beach Records, Middle-Man Records, Narshardaa Records, Dingleberry Records

Blackgaze με πικρόχολη μελωδία και αισιόδοξο τόνο. Μπερδευτήκατε; Αν ναι, μην ταράζεστε γιατί αυτό εξηγείται συγκριτικά μιας και οι Respire ακούγονται σαν τα αδερφάκια των Deafheaven με ελαφρώς πιο σκοτεινό ήχο. Επίσης μες στο post-metal τους (ντρέπομαι που το αναφέρω σαν όρο γιατί δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ τέτοιο ιδίωμα) έχουν τσέλα, ακορντεόν, τρομπέτες, βιόλες, τρομπόνια και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Είναι σαν μια μικρή φιλαρμονική σκηνή κάποια μέλη των οποίων απλά τυγχάνει να παίζουν και τα συμβατικά rock όργανα. Παρ’ όλα αυτά είναι καλώς ενσωματωμένα στον ήχο τους όλα αυτά και οι black metal εξάρσεις τους είναι πειστικές ως ένα βαθμό. Τίποτα το συγκλονιστικό εντούτοις.

INTRONAUT "Habitual Levitations (Instilling Words with Tones)"

Intronaut

Habitual Levitations (Instilling Words with Tones)

2013 | Century Media Records

Οι Intronaut είναι μια μπάντα που πάντα πειραματιζόταν. Αυτό είναι γνωστό. Το πρόβλημα όμως είναι ότι το Habitual Levitations (Instilling Words With Tones) είναι το τέταρτο άλμπουμ τους και αντί να έχει απογαλακτιστεί απ’ την Tool-ική επιρροή, εκτιμώ ότι εδώ είναι ακόμα πιο εμφανής. Εντάξει, έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον. Γενικά σαν δίσκος ίσως είναι ο λίγότερο δυνατός γι’ αυτούς τους τύπους. Πιθανότατα οι μουσικοί να τον εξετάσουν διαφορετικά και να συγκινηθούν από όλα αυτά τα τεχνικά σημεία τους, τα μέτρα που ακολουθούν ενίοτε αλλά εγώ κοιτάω πάνω απ’ όλα το αν θα μου μείνουν οι συνθέσεις. Το παρελθόν τους είναι πιο περιπετειώδες και προτείνω τα Prehistoricisms και Valley of Smoke σαν σημεία αναφοράς. Ειδικά το πρώτο κατάφερνε να συνδυάσει την τεχνική με την παράνοια τόσο μοναδικά. Κατά τ’ άλλα, θα χαρείτε τον Danny Walker σ’ ένα ακόμα αξιοζήλευτο performance πίσω απ’ το drumkit του όπως και τις ιδιαίτερες μπασογραμμές του παιχταρά Joe Lester. Οι Intronaut φαίνεται να έχουν απαλείψει κάθε μυστηριακό τόνο και προτιμούν μάλλον να συνεχίσουν σ’ αυτό το πιο clean ύφος. Εγώ δε συμφωνώ αλλά εσάς ίσως σας κάνει.

BOTANIST "IV: Mandragora"

Botanist

IV: Mandragora

2013 | The Flenser

Το concept του συγκεκριμένου project βασίζεται στην εκθείαση/προβολή της φυσικής ομορφιάς και του γήινου πλούτου. Οι Botanist είναι ένα one-man band που θεωρεί πως κινείται σε black metal πλαίσια εφ’ όσον καπλαντίζει τη μουσική του με έναν απίστευτα γελοίο ήχο στα τύμπανα και ρηχές κιθάρες μιας και καλά avant-garde φύσεως. Το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον ξεκαρδιστικό με τις ανέμπνευστες μελωδίες να προσφέρουν επικές στιγμές κωμικής τραγωδίας. Η στειρότητα του όλου εγχειρήματος πραγματικά δεν έχει προηγούμενο. Χωρίς να ξέρω τις διαδικασίες ηχογράφησης αυτού του αστείου αριστουργήματος, υποπτεύομαι ότι επετεύχθη εξ’ ολοκλήρου μέσω του τυπά που κινεί τα νήματα πίσω απ’ την πελώρια αυτή μπάντα. Το κλίμα παλεύει να ακουστεί και καλά δυσοίωνο, και καλά ατμοσφαιρικό, και καλά πρωτοποριακό και πρωτόγονο συνάμα. Πραγματικά, κάποιος ας του κάψει τον εξοπλισμό. Το IV: Mandragora μάλιστα είναι ο τέταρτος δίσκος του γκρουπ (δηλαδή δεν αστειέυεται που έχει το γιώτα-βι με διαλυτικά, όντως το εννοεί). Τρέμω στη σκέψη του πόση άλλη παρόμοια μουσική έχει κυκλοφορήσει στο παρελθόν. Εδώ ο κόσμος καίγεται και ο Botanist χτενίζεται…