STARFLYER 59 s/t (aka "Silver")

Starflyer 59

Starflyer 59

1994 | Tooth & Nail

Αυτή είναι η πρώτη μου επαφή με τους Starflyer 59 και δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Στην ουσία εδώ μπορεί να ακούσει κανείς μια απαλή, γλυκανάλατη dream pop με νωχελικά φωνητικά, μόνο που η παραγωγή του δίσκου είναι ultra heavy. Μιλάμε για το heaviness της ηλεκτρικής κιθάρας που θα συναντήσει κανείς στις πρώτες ηχογραφήσεις των Smashing Pumpkins. Δημιούργημα του Jason Martin ο οποίος έχει αναλάβει όλα τα όργανα πλην του μπάσου, στο οποίο συνέβαλε ο Andrew Larson.

BEACH HOUSE "7"

Beach House

7

2018 | Sub Pop

Η νοσταλγική εμβοή των Beach House εκτιμήθηκε δεόντως στο Bloom άλμπουμ τους κάποια χρόνια πριν. Ανακαλύπτοντας τη μπάντα βρήκα πολλά ακόμα τραγούδια που ικανοποιούσαν αυτή τη moody πλευρά του εαυτού μου. Πριν το 7 προηγήθηκαν δύο αδύναμοι, κατ’ εμέ, δίσκοι και το νέο τους πόνημα τους βρίσκει να αναζητούν λίγη από την αίγλη του όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος, χωρίς βέβαια να είναι σε ανάλογη φόρμα. Τα νέα τραγούδια, λοιπόν, είναι σαφώς εμμελή αλλά η εκφορά τους είναι πιο τσιτωμένη, λιγότερη χαοτική, περισσότερο εστιασμένη στο σκοπό τους. Συντελούν, έτσι, στο καλύτερο δείγμα του γκρουπ μετά το 2012.

TITLE FIGHT "Hyperview"

Title Fight

Hyperview

2015 | Anti-

Οι Title Fight είναι μια μπάντα με punk καταβολές αλλά στο τελευταίο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν τα μέλη της μιλούσαν για επιρροές από Dinosaur Jr. και Beach Boys! Το αποτέλεσμα μόνο ως ενδιαφέρον μπορεί να κριθεί γιατί το Hyperview είναι διάχυτο με μια ονειρική pop αλλά και το shoegaze. Δε γνωρίζω πως μπορεί να το έκριναν οι παλιότεροι οπαδοί του γκρουπ αλλά εμένα μου αρέσει αρκετά για να κάτσω να εξετάσω τέτοιες λεπτομέρειες.

LANA DEL REY "Ultraviolence"

Lana Del Rey 

Ultraviolence

2014 | Polydor, Interscope

Συνεχίζω να την θεωρώ κενή. Όμως το Ultraviolnce είναι μια ανώτερη προσπάθεια του προκατόχου του. Οι μουσικές ατμόσφαιρες που αποπνέει το άλμπουμ είναι ότι ακριβώς φανταζόμουν γι’ αυτή εξ’ αρχής. Οπότε ελπίζω ότι στη συνέχεια θα βρεθεί η χρυσή τομή για το αριστούργημα που μας χρωστάει μια τέτοια φωνή.

GROUPER "The Man Who Died in His Boat"

Grouper

The Man Who Died in His Boat

2013 | Kranky

Η ειδυλλιακή εικόνα του σπιτιού στην εξοχή το οποίο περιβάλλεται απ’ την ανείπωτη ομορφιά μιας φύσης σε αφθονία. Ίσως να στέκεται στην άκρη της γκρεμίλας που οδηγεί στο σημείο όπου σκάνε αδύναμα τα κύματα του ωκεανού. Στον κήπο, η γυναίκα με την κοτσίδα μαζεύει λουλούδια απ’ την πρασιά. Είναι το διάλλειμα που κάνει μεταξύ του πρωινού καφέ και του μεσημεριανού φαγητού. Στο μεσοδιάστημα γράφει σκόρπιες ιδέες σε σκόρπια χαρτιά που κάποτε ίσως γίνουν το επόμενο διήγημά της. Όλο το σκηνικό παρατηρείται απ’ τους τρίτους με τη ζεστή θολούρα ενός Instagram γκρίζου με τη vintage νοσταλγία. Είχα καιρό ν’ ακούσω ένα ambient άλμπουμ. Οι Grouper μου το χαρίζουν ακουστικά με την αιθέρια γυναικεία φωνή να συμμετέχει σαν το κύριο και βασικό όργανο της φάσης. Εντυπωσιάστηκα άραγε; Όχι ιδιαίτερα. Παρ’ όλ’ αυτά, την τρίτη φορά που έβαλα το The Man Who Died in His Boat να παίζει στ’ ακουστικά μου, αυτό με συντρόφευσε διακριτικά κατά την ανάγνωση ενός βιβλίου. Οι δύο προηγούμενες φορές όμως, στις οποίες και έδωσα βάση για την ουσία του δίσκου, αποδείχτηκαν βαρετές και σχολαστικά ανιαρές. Όσοι από εσάς γουστάρετε αρκετά να παρασέρνεστε από μια ορχηστρική νηνεμία, ίσως αυτό το άλμπουμ να προτείνεται για την πάρτυ σας. Ο επιτηδευμένος “αέρας” πάνω απ’ τις συνθέσεις των Grouper δεν είναι για μένα πάντως. Για το ρηχό της υπόθεσης λοιπόν…

WILD NOTHING "Nocturne"

Wild Nothing

Nocturne

2012 | Captured Tracks

Είναι τέλεια αυτά τα αεροπέδητα τραγουδάκια. Σε τοποθετούν σε ένα πάλλευκο σκηνικό όπου τα πάντα λαμπυρίζουν, δίχως να είναι απόλυτα σμιλευμένα μες στην αισιοδοξία. Οι κιθάρες, αυτές, δείχνουν έναν ένθερμο ζήλο στο ν’ αγγίζουν τις όποιες ευαίσθητες χορδές σας. Μια πλήρης επαγρύπνηση του ωραίου που συνοδεύεται από επίπονα όμορφα φωνητικά. Φωνητικά ήπια, μα κατάφωτα, κουρνιάζουν στην όμορφη μουσική των Wild Nothing. Η αναπάντεχη ατμόσφαιρα συντειρείται απ’ τη χρήση synths, μια σχεδόν μόνιμη τακτική της μπάντας, που συνήθως κατευνάζουν το πνεύμα και προωθούν το στοιχείο του ονειρικού. Το Nocturne είναι μια μεγάλη ανακούφιση. Και επιπλέον διαβολεμένα κολλητικό. Στον δίσκο αυτό θ’ ανακαλύψετε μια τεράστια αγχιστεία με τη σκηνή του post punk απ’ την οποία η μπάντα δανείζεται τα χρώματα και τα κατανέμει πανέξυπνα μες στις συνθέσεις. Όχι ιδιαίτερα ετερόθερμο, θα σας χαρίσει κάθε στιγμή τον ίδιο παλμό. Δε νομίζω άλλωστε να ήταν διαφορετικό το ζητούμενο απ’ τα μέλη του συγκροτήματος. Η γοητεία τραγουδιών όπως το Counting Days σε σαγηνεύει τόσο ύπουλα που καταλήγει να γίνεται το διακριτικό φετίχ σας. Ολοφάνεροι νοσταλγοί της δεκαετίας του ’80, οι Wild Nothing συνενώνουν τις αμάραντες μέρες της μ’ ένα πρωτόπειρο παρόν. Ο τρόπος που παίζονται τα τύμπανα και το φιλόδοξο μπάσο είναι εκθαμβωτικός. Έχουν αφαιρέσει την έκρηξη και σεργιανίζουν μέσα σε Cure-ικά λιβάδια πειθήνια, τροποποιώντας τα συναισθήματα.

BEACH HOUSE "Bloom"

Beach House

Bloom

2012 | Sub Pop

Το εύπεπτο indie των Beach House μου κάνει μιά χαρά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το Bloom που κυκλοφόρησε μόλις πρόσφατα είναι ένα άλμπουμ τεραστίων διαστάσεων. Είναι, αντ' αυτού, ένα δυσλεξικό δισκάκι το οποίο συμβιβάστηκα στο να γουστάρω. Θέλω να πω ότι δεν χαλιέμαι με την easy-going, αιθέρια φύση των τραγουδιών αλλά δεν συγκινούμαι κιόλας. Στο νέο τους πόνημα δράττονται της ευκαιρίας να χτίσουν τις εύστοχες μελωδίες τους πίσω από ένα στρώμα αστερικής παραγωγής και μιας loose ερμηνείας. Το ωραίο είναι ότι πινελιάζουν διακριτικά τα κυρίως μέρη της μουσικής με κιθαριστικές τσαχπινιές παιξίματος "νότα-σε-νότα". Ευχαριστήθηκα πολύ τα Myth, New Year και Irene.

TWIN SISTER "Color Your Life" EP

Twin Sister

Color Your Life EP

2010 | Infinite Best Recordings

Να ένας ακόμα δίσκος για chilling καταστάσεις. Ξέρετε τώρα, mojito το σούρουπο στην αιώρα μποέμ παραλιακού μαγαζιού με φόντο το ηλιοβασίλεμα. Πέρα απ’ αυτά τα αγαθά όμως, το δισκάκι αυτό δικαίως έκανε κάποιο όνομα (απ’ όσα διαβάζω στο ηλεκτρονικό δίκτυο) μιας και διαθέτει και εσωστρέφεια και γλυκιά μελαγχολία. Τους έχουν χαρακτηρίσει ως chillwave, dream pop και indie μα η αλήθεια είναι ότι βρίσκονται κάπου ανάμεσα στους Cocteau Twins και μιας οργανικής trip-hop. Το νεαρό της ηλικίας των μελών της μπάντας αφήνει υποσχέσεις για πάμπολες ακόμα όμορφες μουσικές αν και δε δείχνουν ιδιαίτερα να βιάζονται όσον αφορά τις κυκλοφορίες τους. Πληροφοριακά, προέρχονται εκ Αμερικής μεριάς, Long Island συγκεκριμένα κι έχουν κυκλοφορήσει μόνο δύο EPs ως σήμερα. Το πρώτο full-length αναμένεται τον Σεπτέμβριο της χρονιάς που διανύουμε. Η φωνή της Andrea Estella συνδυάζει κράμματα χροιών της Beth Gibbons και ενίοτε της Björk και είναι πραγματικά και αντικειμενικά όμορφη. Μια επίσκεψη στο site της μπάντας μαρτύρησε και ένα ωραίο playlist (προφανώς και επιρροές) που άκουγαν κατά τη διάρκεια ηχογραφήσεων του album τους. Massive Attack, Herbie Hancock, Laid Back κ.α. Μια χαρά δηλαδή. Εν αναμονή του νέου τους πονήματος λοιπόν, απολαύστε τους…

THE RADIO DEPT. "Clinging to a Scheme"

The Radio Dept.

Clinging to a Scheme

2010 | Labrador

Πέρα από καλό death metal και stoner οι Σουηδοί εξάγουν κι άλλες πάμπολλες όμορφες μουσικές. Μια μπάντα που κινείται στην κατηγορία της dream pop και shoegaze μουσικής είναι και οι The Radio Dept. οι οποίοι μετέφρεσαν εν αγγλιστεί το όνομα “Radioavdelningen” ενός μαγαζιού επισκευής ραδιοφώνων και βάφτισαν το συγκεκριμένο σχήμα. Αν και η μπάντα έχει κυκλοφορήσει μονάχα τρία full-length δισκάκια υφίσταται από το 1995, κάτι που δεν τους κάνει τεμπέληδες μιας κι έχουν δημιουργήσει αρκέτα EPs όλο αυτό το διάστημα. Θα ήταν αναπόφευκτο το να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τις συγκρίσεις με μπάντες όπως οι Cocteau Twins και My Bloody Valentine αν και οι ίδιοι ανάμεσα στις επιρροές τους αναφέρουν σχήματα σαν τους Joy Division, Pet Shop Boys, Nick Drake, Kraftwerk και Neu! μεταξύ άλλων. Το Clinging to a Scheme είναι το τελευταίο δισκάκι που κυκλοφόρησαν και είναι αντικειμενικά και υποκειμενικά πανέμορφο. Τραγούδια σαν το A Token of Gratitude και David μπορούν να γίνουν ο καλύτερος σύντροφος της ανιαρής ρουτίνας σας. Η αίσθηση που αναδύεται μέσα απ’ το συγκεκριμένο album είναι ατμοσφαιρική και αιθέρια. Το ατού της μπάντας είναι ότι καταφέρνει να ξεχωρίσει μέσα από μια πληθώρα alternative-και-καλά ακουσμάτων που το μόνο που σου προσφέρουν είναι ένα μόνιμο χασμουρητό. Ο τόνος των τραγουδιών τους είναι νοσταλγικός αλλά καθόλου μελό. Για τους μερακλήδες της υπόθεσης διατηρούν ένα υπερυγιές status παρά τη mainstream φύση των συνθέσεων τους. Πολύ καλό σας λέω…