HAIMAD "The Return" EP

Haimad

The Return EP

2019 | Northern Silence Productions

Οι Haimad είναι μια παμπάλαια black metal μπάντα που σχηματίστηκε στα μέσα των 90's στη Σουηδία. Η τελευταία τους προσπάθεια ήταν ακόμα ένα ΕΡ που κυκλοφόρησε το 1999 και το The Return επιστρέφει μετά από είκοσι χρόνια απραξίας. Είναι λογικό λοιπόν ότι όσοι μπουν στη διαδικασία να ακούσουν το άλμπουμ θα βιώσουν μια old school εμπειρία του ήχου που θα παραπέμψει στις "συμφωνικές" προσπάθειες των (early) Arcturus και Emperor όπως επίσης και στους Old Man's Child, Dimmu Borgir και Dark Fortress. Σχετικά καλή, αν και παρωχημένη, αυτή η νέα τους προσπάθεια με το The Prophecy τραγούδι να κερδίζει τις εντυπώσεις ως το πιο περιπετειώδες και το Upon a Throne of Ice να χαρίζει αυτή την ανοίκεια θλίψη που αρμόζει σε μπάντες του είδους.

ROTTING CHRIST "The Heretics"

Rotting Christ

The Heretics

2019 | Season of Mist

Εντάξει, έχουν πάψει εδώ και πολλά χρόνια να προσφέρουν στυγερές συνθέσεις και το μόνο που πραγματικά κάνουν είναι μια ανακύκλωση των στοιχείων τους από το '99 και μετά. Αυτό το σύμπλεγμα ιδεών τους πλέον τους χαρίζει μεν μια ποιοτική σταθερότητα μα η συνεναιτικότητα τους δεν δημιουργεί μεγαλεία. Δεν είναι (ούτε αυτό) κακό άλμπουμ. Οι Rotting Christ του σήμερα είναι συντονισμένοι, ένα μεγάλο όνομα της σκηνής και ξέρουν πως να ικανοποιήσουν τον οπαδό. Το θέμα είναι ότι δεν προκαλούν εκείνες τις μεγάλες ψυχικές εντυπώσεις όπως έκαναν στο περιπετειώδες ξεκίνημά τους. To The Heretics βρίθει από συμφωνικά μέρη, Γρηγοριανά περάσματα κ.ο.κ. Η μελωδικότητα τους όμως παραείναι τετριμμένη και το tag "black metal" κάτω από την ανάρτηση θα μπει για επικοινωνιακούς λόγους.

UADA "Cult of a Dying Sun"

Uada

Cult of a Dying Sun

2018 | Eisenwald Tonschmiede

Χεβιμεταλλάδικο και μελωδικό black metal παίζουν οι Γερμανοί Uada. Ενώ το προηγούμενο άλμπουμ τους, Devoid of Light, ήταν μια σχετικά ευχάριστη ανάσα, στο φετινό πόνημά τους έμεινα ανανόητος με τις συνθέσεις. Χαϊδαναστημένα παιδιά της σύγχρονης εποχής, οι Uada είναι ένα act που εξυπηρετεί άπταιστα τους κανόνες της μουσικής βιομηχανίας ως έχει. Δεν είναι δύσκολο, μήτε ακατόρθωτο, το να προφέρουν όλο και περισσότεροι το όνομά τους σε λίγο καιρό. Αναμασσούν γενικά το standard πρότυπο της εμπορικής καταξίωσης και ουσιαστικά δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα το ουσιαστικό, ιδιαίτερα όταν αφορούν ένα είδος το κάλεσμα του οποίου θα παραμείνει ανάντηχο αν η ψυχή δεν είναι εντελώς μαύρη.

ROTTING CHRIST "Rituals"

Rotting Christ

Rituals

2016 | Season of Mist

Αρκούντως διασκεδαστικό και πιθανών ότι καλύτερο έχω ακούσει μετά το A Dead Poem του 1997 είναι το νέο άλμπουμ των συμπατριωτών μας Rotting Christ. Κλισαδούρες τύπου “δεήσεις μαυροσέλιδων γριμορίων” σαφώς και δεν θα μπορούσαν να λείπουν αλλά όταν μπλέκουν με την ποίηση του Μπωντλαίρ, κάτι που μέχρι και η θεότητα που ακούει στο όνομα Diamanda Galas έχει προλάβει να εκμεταλλευτεί, ένα Πάτερ ἡμῶν για το έτσι της φάσης, σανσκριτικά, Αιγυπτιακά, και ω!, μια διασκευή στους αείμνηστους Aphrodite’s Child, τότε κάτι μου λέει ότι τέτοιοι δίσκοι κατ’ ανάγκη βγαίνουν. Φανταστείτε πόσο απάλευτη θεωρώ την 1999-2013 περίοδό τους. Ο ορισμός του βαρετού power chord.

BATUSHKA "Литоургиiа"

Батюшка

Литоургиiа

2015 | Witching Hour Productions

Ας κάνω ένα σχόλιο για το πολυακουσμένο Litourgiya των Πολωνών Batushka. Αν και διαθέτει εξαιρετική riff-ολογία σε ορισμένα σημεία θεωρώ ότι το άλμπουμ είναι τουλάχιστον υπερεκτιμημένο και σχεδόν βαρετό μέχρι νύστας. Σπάνε ανά φάσεις τον black metal οδυρμό για να ξεράσουν doom τελετουργίες με εκείνα τα υμνικά φωνητικά του Варфоломей να είναι η αστεία εκδοχή του ανατριχιαστικού Masked Ball της Jocelyn Pook. Πολύ χασμουρητό γενικά η φάση τους.