KRALLICE "Wolf" EP

Krallice

Wolf EP

2019 | Independent

Η μουσική των Krallice πάντα ήταν θελκτική για τα γούστα μου. Σε ένα τόσο τεχνικό σχήμα δεν κατάφερα να βρω την προσδοκώμενη ελεεινολογία και οι εξαίσιες συνθέσεις τους πάντα έβρισκαν τρόπο να με αποζημιώνουν ψυχολογικά. Έτσι πράττει και το νέο, Wolf, ΕΡ τους. Επιδεικτικό και μετριοπαθές χωρίς να στερείται βάθους ή ουσίας. Η μουσική τους έχει αυτή την κλιμακώμενη επιδείνωση που σε κρατά σε εγρήγορση. Το Αμερικάνικο κουαρτέτο είναι ανεπίληπτοι και ευρηματικοί μουσικαράδες που στο μόνο που αποτυγχάνουν φέτος (έως τώρα) είναι η διάρκεια του όλου αυτού εγχειρήματος. Η ορχηστρική τους ευφράδεια άλλωστε δεν επιτρέπει σύντομες προσπάθειες. Σε αναμονή για το νέο τους full-length λοιπόν.

KRALLICE "Ygg Hur"

Krallice 

Ygg Hur

2015 | Independent

Το αστρικό black metal αυτής της μπάντας με αγγίζει συναισθηματικά χρόνια τώρα, ιδιαίτερα από την Diotima κυκλοφορία τους όπου και κινούνταν σε πιο death metal φόρμες. Το Ygg Hur είναι το νόθο προϊόν μεταξύ των δύο προηγούμενων άλμπουμ του γκρουπ. Η μουσική των Krallice είναι αναπάντεχη και καθηλωτική. Εδώ ακούμε άλλο ένα εγγυημένο αποτέλεσμα μιας βιρτουοζο-παρέας που προτιμά να συνθέτει παρά να φλυαρεί.

KRALLICE "Years Past Matter"

Krallice 

Years Past Matter

2012 | Independent

Η πρώτη κιόλας νότα είναι μια ακτιενεργός ουσία. Η μουσική αρχίζει πρόωρα να δρα ως καταλύτης ενός γνήσιου black metal feeling. Όλο το ψύχος, όλη η παγωμένη θαλερότητα της φύσης. Η υποβόσκουσα θλίψη είναι επίκαιρη. Η οξύνοια που χαρακτηρίζει τα μέλη των Krallice στο ν’ αλλάζουν τον ρυθμό όπως (και το υπογραμμίζω) απαιτείται είναι αφοπλιστική. Η αιχμηρή μελωδία μπροστά από τα αλλόκοτα ρυθμικά αναπλάθει τις διαθέσεις κάθε λίγο και λιγάκι. Εθισμένοι στο μεγαλοπρεπές, οι Αμερικάνοι συγκλονίζουν ολάκαιρους πλανήτες, σείουν σύμπαντα και προσκομίζουν στην Τέχνη ακόμα ένα διαμάντι της. Όποιοι κουραστούν απ’ τις μακροσκελείς συνθέσεις του Years Past Matter θα είναι μόνο οι ειδήμωνες του εύπεπτου. Η καταλληλότητα των αξεπέραστων riffs τους δεν έχει προηγούμενο. Το μπάσο διευθετεί ένα πανδαιμόνιο ρυθμών όπου οι κιθάρες σκιαγραφούν κατά βούληση διαφορετικά τέλη. Όλα διευθετημένα κατά τέτοιο τρόπο ώστε ο ακροατής ν’ αδυνατεί να μην διαχωρίζει την εκάστωτε έξοχη έμπνευση. Στο Diotima ομολόγησα την ικανότητα της μπάντας να γράφει αιώνια μουσική. Το φετινό αριστούργημά τους ψέγει το ενδιαφέρον και ενστερνίζεται ένα ολοκαίνουργιο πρόσωπο μιας μουσικής που γεννήθηκε για να μισιέται. Στέκομαι έρμαιος μπροστά στη δεξιοτεχνία των Krallice να συλλαμβάνουν τόσους επείσακτους κόσμους, ο ένας πάνω στον άλλον, χωρίς να νοθεύεται το βαθύσκιο ίχνος των τραγουδιών τους. Όσοι κουράστηκαν ν’ ακούν μια ταλαίπωρη επανάληψη των early 90s, μόνο ευνοημένοι μπορούν να είναι ύστερα από μια τέτοια εμπειρία. Οι φαύλοι trve του είδους να μας ειδοποιήσουν όταν και αν γίνει η νεκρανάσταση που περιμένουν. Εμείς παραμένουμε στην ελίτ των αχρείων.

KRALLICE "Diotima"

Krallice

Diotima

2011 | Profound Lore Records

Πέρα από την ηχητική πανδαισία, το εικαστικό (νοητικά) μέρος του συγκεκριμένου -τουλάχιστον- νανοθριάμβου είναι αδιαμφισβήτο. Όπως άλλωστε και η νεότερη αισθητική των Αμερικάνων ΒΜ καλλιτεχνών. Εξελίσσουν το είδος με τέτοιο δυσοίωνο τρόπο ώστε καταλήγουν ν’ αλληλοσυγχαίρονται με τους λίγους κι εκλεκτούς της πιάτσας. Τουτέστιν, το Diotima χαίρει μιας ελιτιστικής τέχνης και αξίας η οποία είναι δύσκολο να ΜΗΝ ξεχωρίσει μες στο πλήθος των πλειοψηφικών κουράδων που βγαίνουν στο εμπόριο σε μαζική παραγωγή. Οι κρύες και τσουχτερές παγωνιές αλλά και οι majestic-ούρες τραγουδιών-ύμνων σαν το The Clearing θα απομακρύνουν τον όποιο ανεπιθύμητο. Είναι σχεδόν μαγικό το τι έχουν καταφέρει οι τύποι εδώ μέσα. Η μαμά Νορβηγία εμπνέει, τα στοιχειωμένα δάση της επίσης. Το όραμα των Krallice, πέρα από μονόδρομος, είναι και ολοφάνερο. Α, όπου ΒΜ εννοούμε black metal, έτσι; Τι άλλο άραγε;