GLISSANDRO 70 s/t

Glissandro 70

Glissandro 70

2006 | Constellation

Ακόμα ένας πειραματικός δίσκος που κυκλοφόρησε η αξιόλογη Constellation, στην ουσία δεν με ενδιαφέρει όμως και βρήκα λίγο συγχυσμένο το όλο αποτέλεσμα. Οι επιρροές είναι διάφορες και πλην των afro στοιχείων του End West δεν βρήκα κάτι αξιομνημόνευτο.

CSEJTHE "L'Horreur de Čachtice"

Csejthe

L'Horreur de Čachtice

2019 | Independent

Ο Καναδάς τα τελευταία χρόνια έχει χτίσει μια καλή σκηνή όσον αφορά το black metal και σχεδόν χαρακτηρίζεται από τον ήχο του και το ύφος όσων το πρεσβεύουν. Οι Csejthe είναι μια από αυτές τις μπάντες που είναι κοντά στα πρότυπα των Délétère, Grimoire κ.α. Το L'Horreur de Čachtice είναι το τρίτο full-length του γκρουπ και πιθανότατα το καλύτερο άλμπουμ τους. Αν προσπεράσει κανείς το ασθενικό ξεκίνημα θα χαρεί να ανακαλύψει το αδιαφιλονίκητο ψύχος που ντύνει τραγούδια σαν το Nébuleuse Τentatrice ή το Sadique Lunatique. Η αντι-πλαστικότητα του δίσκου συσσωρεύεται σαν ηχητικό άγχος έτοιμο να εκραγεί προς πάσα κατεύθυνση και γι' αυτό εκτιμάται δεόντως σαν προσπάθεια.

DEPARTURE CHANDELIER "Antichrist Rise to Power"

Departure Chandelier

Antichrist Rise to Power

2019 | Nuclear War Now! Productions

Ανένδοτοι ως προς την έκφραση οι Departure Chandelier ρίχνουν επιτέλους στην αγορά το ντεμπούτο άλμπουμ τους οχτώ χρόνια μετά την κυκλοφορία του διάσημου (στους underground κύκλους) πλέον demo τους, "The Black Crest of Death, the Gold Wreath of War". Το αξιοσημείωτο είναι πως το Antichrist Rise to Power έχει ηχογραφηθεί μια δεκαετία πριν το συγκεκριμένο demo και μαρτυρά γιατί ακούγεται τόσο συγγενικό χρονικά με μπάντες του δεύτερου κύματος αλλά και τους αξεπέραστους Bathory. Νομίζω ότι η πληροφορία πως το γκρουπ απαρτίζουν μέλη των Akitsa και Ash Pool είναι αρκετή για να υποψιαζόμαστε τουλάχιστον τον φασιστάκο Dominick Fernow στις τάξεις τους. Όσοι μπορούν να καυλώσουν με μια μη συνεσταλμένη κυκλοφορία που θα θυμίσει μέχρι και παλιούς Agatus, ας πέσουν με τα μούτρα.

TRAVELER s/t

Traveler

Traveler

2019 | Gates of Hell Records

Οι Traveler προέρχονται από τον Καναδά και είναι μετά βίας σχηματισμένοι εδώ και μια διετία. Σχήματα σαν κι αυτούς έχουν έλλειψη προβολής και αν εξαιρέσεις τους γερόλυκους της φάσης μόνο συγκεκριμένα groups έτυχαν αναγνώρισης στο πρόσφατο παρελθόν για σύντομο χρονικό διάστημα (βλ. Enforcer, Portrait, κ.α.). Όσοι είστε οπαδοί του παλιού καλού heavy metal και ιδιαίτερα μπαντών όπως οι Judas Priest, Tyrant, Diamond Head και Liege Lord τότε θα εκπλαγείτε με την αυθάδεια των πιτσιρικάδων αυτών. Διαθέτουν μέλη με εξαιρετική συνθετική ικανότητα, μια σπουδαία φωνή πίσω από το μικρόφωνο και τεχνικά είναι αμείλικτοι. Είναι σημαντικό να σημειώσω ότι τα solos του δίσκου αυτού είναι παιγμένα (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!) με ουσία κι αυτό μην το προσπεράσετε έτσι.

AKITSA "Credo"

Akitsa

Credo

2018 | Profound Lore Records

Τρία χρόνια είχαμε να ακούσουμε μια νέα ακεφιά του Pierre-Marc Tremblay (aka O.T.). Ο αψίχολος αυτός Καναδός δεν κάνει καμία έκπτωση στο black metal του το οποίο άλλοτε μπολιάζει με ωμό punk, άλλοτε με γραφικό heavy metal κι άλλοτε το ντύνει με ανταριασμένο noise. Το Credo είναι η αποζημίωση των πιστών οπαδών του όσον αφορά το θέμα της συνέπειας και της ηχητικής συγκρότησης. Με μικροαλλαγές (για το ιστορικό των Akitsa) στο ύφος ανάμεσα στα κομμάτια παραδίδει πιθανώς τον πιο φουρκισμένο δίσκο της καριέρας του που, πέρα από τα πυγμαία riffs των μικρότερων σε διάρκεια τραγουδιών, ερεθίζεται τόσο από το αίσθημα της μελαγχολίας όσο και από Hvis Lyset Tar Oss τερτίπια. Μούρλια.

DÉLÉTÈRE "De Horae Leprae"

Délétère

De Horae Leprae

2018 | Sepulchral Productions

Καναδέζικο ντουέτο που παίζει black metal στα πρότυπα των συμπατριωτών τους Forteresse (μάλιστα ο ένας έχει υπάρξει live μέλος των αναφερόμενων) αλλά και άλλων politically oriented (ή καλύτερα ακροδεξίας/εθνικοσοσιαλιστικής αντίληψης) μπαντών όπως οι Satanic Warmaster. Τα αγαπημένα τους θέματα είναι ο λοιμός και το σκοτάδι και αντιστοίχως ντύνουν το μουσικό τους περίβλημα. Το ύφος τους είναι δραματικό και λυσσαλέο συνάμα και η συχνή χρήση πλήκτρων θα φέρει έντονα στο νου την majestic ατμόσφαιρα των early Emperor. Η ροή των κομματιών είναι αδιάκοπη και, ηχητικά μιλώντας, είναι γραφικοί αλλά και πιστοί στις κλασσικές συνταγές. Μαυρομέταλλοι με τα όλα τους δηλαδή.

TOMB MOLD "Manor of Infinite Forms"

Tomb Mold

Manor of Infinite Forms

2018 | 20 Buck Spin

Φανταστικό, υπερ-πορωτικό death metal παίζουν οι Καναδοί Tomb Mold στο νέο άλμπουμ τους. Η έμπνευσή τους είναι νοθευμένη από το ανίερο feeling των Incantation και ηχητικά παραπέμπουν και σε πιο σύγχρονες μπάντες του είδους όπως οι Vastum, οι Disma και οι Funebrarum. Τίγκα μπιχλιάρικο Αμερικανικό death metal δηλαδή. Το ακαταίσχυντο performance τους παραπέμπει σε επίπεδα βετεράνων και είναι απορίας άξιο πως κρατούν τόσο υπέροχα τις ισορροπίες μέσα στα τραγούδια τους. Ενίοτε τα σύντομα leads τους μπορούν να θυμίσουν και παλιά, καλή Σουηδική σκηνή εκ τας Ευρώπας μιας κι αυτά υποστηρίζονται από ένα υπερ-groovy ρυθμικό υπόβαθρο. 40 λεπτά καύλας.

CARVED CROSS/MALPHAS "Split"

Carved Cross/Malphas

Split

2018 | Tour de Garde

Αμφότεροι πριμιτίβ, με τους Αυστραλούς να είναι τρία τσικ περισσότερο μπουντρουμιακοί, οι Carved Cross και οι Malphas (Καναδάς) κυκλοφορούν ένα μετριότατο split που χωλαίνει κύριως από τις αδύναμες συνθέσεις των Καναδών. Όχι ότι η συμμετοχή των CC βγάζει μάτια αλλά συγκριτικά με τα δύο τραγούδια της Β’ πλευράς το The Dawning of Comprehension Underwhelms All Who Bask in Its Light έχει αυτή την επιτηδευμένη κομψότητα της αρχαίας σύνθεσης και το feeling της ψοφίλας. Από την άλλη, η black metal πτυχή των Malphas (Des Chaines de l’État) είναι αυτή που ξεκάθαρα επικρατεί έναντι του punk εαυτού τους.

KOMMISSARS "II"

Kommissars

II

2018 | Independent

Εξαιρετικά προτεινόμενο ΕΡ από ένα Καναδέζικο τρίο που πραγματεύεται μια μίξη post-punk και noise rock μουσικής. Είναι μόλις η δεύτερη κυκλοφορία του σχήματος (είχε προηγηθεί άλλο ένα ομώνυμο ΕΡ μέσα στο ’17) αλλά η πρώτη που τσεκάρω εγώ. Απαρτίζεται μόλις από πέντε τραγούδια και η διάρκεια του αγγίζει τα δεκαέξι λεπτά. Προφανείς επιρροές δεν υπάρχουν να καταδείξω κι αν είχα να αναφέρω ενδεικτικά μπάντες που έχουν δανείσει λίγη από την αίγλη τους στους Kommissars τότε αυτές θα ήταν οι Mission of Burma, οι Wipers και οι Flipper. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούν είναι σκοτεινή και ο διαγκωνισμός του παλιού προς το νέο συγκινητικός. Ξεκάθαρο φετίχ.

RESPIRE "Dénouement"

Respire

Dénouement

2018 | Zegema Beach Records, Middle-Man Records, Narshardaa Records, Dingleberry Records

Blackgaze με πικρόχολη μελωδία και αισιόδοξο τόνο. Μπερδευτήκατε; Αν ναι, μην ταράζεστε γιατί αυτό εξηγείται συγκριτικά μιας και οι Respire ακούγονται σαν τα αδερφάκια των Deafheaven με ελαφρώς πιο σκοτεινό ήχο. Επίσης μες στο post-metal τους (ντρέπομαι που το αναφέρω σαν όρο γιατί δεν υπάρχει ούτε υπήρξε ποτέ τέτοιο ιδίωμα) έχουν τσέλα, ακορντεόν, τρομπέτες, βιόλες, τρομπόνια και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Είναι σαν μια μικρή φιλαρμονική σκηνή κάποια μέλη των οποίων απλά τυγχάνει να παίζουν και τα συμβατικά rock όργανα. Παρ’ όλα αυτά είναι καλώς ενσωματωμένα στον ήχο τους όλα αυτά και οι black metal εξάρσεις τους είναι πειστικές ως ένα βαθμό. Τίποτα το συγκλονιστικό εντούτοις.

ELISE LeGROW "Playing Chess"

Elise LeGrow

Playing Chess

2018 | S-Curve Records, Awesome Productions, BMG

Η 31 ετών Elise LeGrow καταπιάνεται με ένα θεματικό άλμπουμ κι ας είναι μόλις το ντεμπούτο της. Οι συνεργασίες της με τον Captain Kirk Douglas (The Roots, Dave Matthews Band), τον Questlove (The Roots, Erykah Badu, J Dilla κ.α.) αλλά και τους The Dap Kings καταδεικνύουν κονέ με υψηλά υφιστάμενα πρόσωπα της μουσικής βιομηχανίας και όλα δείχνουν πως, στο ποιοτικό ρεπερτόριο του mainstream, θα μπορούσε να γίνει το next big thing. Πέρα από όλα αυτά όμως, οι φωνητικές της ικανότητες είναι δογματικές. Και όταν μέσα από την δική της δυνατή φωνή καταφέρνει να διυλίσει Winehouse-ικά vibes κάτι σοβαρό θα υπάρχει στο παρασκήνιο.

OUGHT "Room Inside the World"

Ought

Room Inside the World

2018 | Merge Records

Οι Ought είναι σχετικά μια νεοσύστατη μπάντα (δισκογραφεί μόλις από το ’14) και ηχητικά είναι πολύ κοντά στο σύγχρονο punk μπαντών όπως οι Iceage, οι Protomartyr και οι Parquet Courts. Θυμάμαι όταν είχαν κυκλοφορήσει το ντεμπούτο άλμπουμ τους (More Than Any Other Day) πως ήταν από τα καλύτερα εκείνης της χρονιάς με feeling που είχε ως αφετηρία τους τρανούς Pixies και έφτανε μέχρι παλιούς καλούς Smashing Pumpkins. Οι καναδοί στο καινούργιο Room Inside the World έχουν ρίξει τους τόνους αισθητά και πλέον θυμίζουν περισσότερο το indie rock των The Strokes παρά τους προ-αναφερθέντες καλλιτεχνάρες. Πάντως κι εδώ θα βρεί κανείς τραγούδια με ωραία δομή σαν το Take Everything.

LEONARD COHEN "You Want It Darker"

Leonard Cohen

You Want It Darker

2016 | Columbia

Γιατί αν και ημίπνους η φωνή σου είναι το πρωινό φως. Γιατί οι στίχοι σου είναι το αντίφωνο ολόκληρων βίων. Γιατί η φύση διάλεξε Εσένα να προικίσει περισσότερο από όλους και όλα. Γιατί όλα είναι μετά από σένα, μοναδικέ τύπε.

SUMAC "The Deal"

Sumac 

The Deal

2015 | Profound Lore Records

Πάντα ήμουν οπαδός της φιγούρας που ακούει στο όνομα Aaron Turner. Αν και άδοξα συνυπεύθυνος για την μάστιγα της post ταμπέλας που υιοθετήθηκε από τον κάθε ανίδεο, ο Turner αποδείκνυε πάντα το συνθετικό του ταλέντο αλλά και το ρόλο του ως οπαδός της μουσικής ανά τα χρόνια. Φέτος κάνει το κρίσιμο βήμα επιστρέφοντας ακόμη πιο πίσω από τις ρίζες του, δομώντας ένα άλμπουμ τόσο ωμό και πρωτόγνωρο που με ξεπερνάει κυριολεκτικά. Ο τάχιστα ανερχόμενος Nick Yacyshyn (των υπερεκτιμημένων Baptists) βοηθά στο στήσιμο των απόκοσμων εκρήξεων με το ευφάνταστο drumming του.

DARK CIRCLES "MMXIV"

Dark Circles 

MMXIV

2014 | Désordre Ordonné

Το καλύτερο μετα- Cursedικό crust έρχεται και αυτή τη φορά από τον Καναδά. Ως προς την αισθητική όμως μόνο. Γιατί αυτοί οι τύποι ούτε ρέπλικες είναι ούτε τους βλέπω να γίνονται. Μάλλον ότι καλύτερο ξέβρασε το ’14. Ή τουλάχιστον ότι πιο εθιστικό.

COWARDS "World Champions in Male Chastity"

Cowards 

World Champions in Male Chastity

2014 | Independent

Εδώ έχουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με μια αναβίωση των The Birthday Party. Ή όχι. Όπως και να ‘χει το punk των Cowards στοχεύει ακριβώς στην ασχήμια ενός είδους που φαίνεται να έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

THANTIFAXATH "Sacred White Noise"

Thantifaxath 

Sacred White Noise

2014 | Dark Descent Records

Ένα από τα πιο αμφισβητίσιμα album που άκουσα φέτος. Όχι γιατί το αποτέλεσμα υστερεί σε δύναμη αλλά γιατί σε φάσεις ακούγεται τόσο επιτηδευμένο που δεν ξέρω αν του αφαιρεί πόντους αξίας. Όπως και να ‘χει το tech-ό,τι να ‘ναι είδος των Thantifaxath καταλήγει σοβαρά πειστικό αν το εξετάσεις χωρίς καμιά παρωπίδα.

NOMEANSNO "0 + 2 = 1"

Nomeansno

0 + 2 = 1

1991 | Alternative Tentacles

Αν σκεφτεί κανείς τη χρονολογία κυκλοφορίας του (1991) τότε το 0+2=1 των Nomeansno διεκδικεί βραβείο υπερ-νεωτερισμού. Κάθε τραγούδι εδώ μέσα είναι απλά φανταστικό. Ξεχωρίζω μετά βίας το εθιστικό Everyday I Start to Ooze και το Faith No More-ικό έπος του I Think You Know. Κάντε στον εαυτό σας τη χάρη και ακούστε το.

BLOOD CEREMONY "The Eldritch Dark"

Blood Ceremony

The Eldritch Dark

2013 | Rise Above Records

Οι Blood Ceremony είναι μια Καναδέζικη μπάντα που έχει κυκλοφορήσει δύο εξαιρετικούς δίσκους με το ομώνυμο ντεμούτο τους να ξεχωρίζει για την αμεσότητά του και την παγίωση του trademark ήχου τους. Ένας ήχος που δανείζεται εξίσου απ’ τους Black Sabbath των 70s και τους Jethro Tull της ίδιας δεκαετίας το σκοτάδι και τη μυσταγωγία της rock μουσικής. Οι συγκρίσεις με τις μπάντες που αναφέρθηκαν είναι αναπόφευκτες εφόσον το riffing παραπέμπει ευθέως στο Iommi-κο στυλ παιξίματος ενώ η πολυτάλαντη Alia O’Brien που αναλαμβάνει χρέη performer, παίζει πλήκτρα και φλάουτο θυμίζοντας μια θυληκή Ian Anderson. To The Eldritch Dark είναι ένας τίμιος δίσκος που συνεχίζει πετυχημένα το ύφος της σύγχρονης αυτής μπάντας, του μυστηριακού doom αρχέγονων ετών, τις folk τζούρες, την acid έκφραση μιας περσόνας που δίνει το κάτι διαφορετικό σ’ αυτό το γκρουπ, τις ωραίες μελωδίες και τον έυστοχο συνδυασμό γενικά όσως αναφέρθηκαν. Ενδείκνυται ιδιαίτερα για νοσταλγούς των Coven και τα σχετικά. Άξιοι!

ANTEDILUVIAN "Λόγος"

Antediluvian

Λόγος

2013 | Nuclear War Now! Productions

Πολλοί είναι αυτοί που σκυλεύουν το κουφάρι του είδους. Αλλά το πραγματικό death metal χαρίζεται μόνο στους αληθινά ξεχωριστούς οι οποίοι αποτελούν και την συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών. Οι μέρες του παρόντος ζουν μεγαλεία μέσα από μια παγκόσμια έκρηξη του underground. Η έκφραση μπορεί ν’ αλλάζει ανά τους γεωγραφικούς ορίζοντες αλλά η αίσθηση που μένει είναι η ίδια. Οι Antediluvian χαρίζουν γι’ ακόμη μια φορά άπλετο σκοτάδι. Το Λόγος ίσως είναι μια στάλα πιο εύπεπτο απ’ το τίγκα ανίερο ντεμπούτο τους. Εδώ οι Καναδοί είχαν να αντιμετωπίσουν σωρεία απαιτήσεων διαφορετικών βαθμίδων δυσκολίας της μαύρης τέχνης. Τη διατήρηση της τεχνικής κατάρτισης και εκτέλεσης, το ανορθόδοξο riffing και την επίδειξη του απόκοσμου ύφους τους. Όλα, μα όλα όμως, κατάφεραν να τ’ αγγίξουν στο μέγιστο βαθμό. Ξανά. Ακούστε το The Ash and the Stars για παράδειγμα. Ή το Beyond Diurnal Winds. Όλη η συνθετική ευφυία κρύβεται πίσω από έναν τοίχο λάσπης, τα πάντα διακρίνονται αν κοιτάξεις επίμονα μες στην θολή άβυσσο του ήχου τους. Η μπάντα μπαίνει επίσημα πλέον στις πρώτες γραμμές του πολέμου και είναι έτοιμη να θερίσει γαμημένα κεφάλια!