Showing posts with label Norway. Show all posts
Showing posts with label Norway. Show all posts

07 October 2018

DEATHHAMMER "Chained to Hell"

Deathhammer
Chained to Hell
2018 | Hells Headbangers Records

Το ηχητικό συνέπαρμα των Νορβηγών θορυβοποιών δεν έχει προηγούμενο. Δηλαδή έχει αλλά θα πρέπει κανείς να πάει στις απαρχές του thrash metal ως είδος και δη στις ηλεκτρισμένες μέρες των Metallica, Dark Angel (με Don Doty στο line-up) και Slayer των δύο πρώτων δίσκων αυστηρά. Η μπάντα της οποίας patch είχε ο Necro στο F.O.A.D. άλμπουμ, μετά από τρεις δίσκους κυκλοφορεί εμμονικά ακόμα ένα εστιασμένο, μικρό έπος υπό τις δόξες και τις τιμές του τραπάτσαλου αλλά σφριγηλού παρελθόντος. Το fast paced tempo συγκινεί τα μάλα αλλα εδώ θα βρείτε και πιο επικούρες (βλ. Into the Burning Pentagram) και στο ομώνυμο, το Aura Noir-ικό πέρασμα απλά φέρνει δάκρυα στα μάτια.

16 September 2018

BLACK VIPER "Hellions of Fire"

Black Viper
Hellions of Fire
2018 | High Roller Records

Θέλει υπομονή για να σμίξεις όλα τα κενά του παρόντος ως το σπουδαίο παρελθόν των Razor ή των Agent Steel. Οι Νορβηγοί Black Viper τιμούν την κληρονομιά του speed/heavy όσο κανείς. Βέβαια στο οπλοστάσιό τους διαθέτουν τον Cato Stormoen (Deathhammer) και τον μικρό θεούλη Arild Myren Torp (Obliteration, Nekromantheon) που είναι υπεύθυνος για την κιθαριστική πανδαισία του ντεμπούτου αυτού άλμπουμ. Χτισμένο εξ’ ολοκλήρου με την τεχνική του riff πάνω στο riff οι Μαύρες Οχιές μοιάζουν αστείρευτες και δημιουργούν επισκοπού ένα full-length εσώβαθο αλλά και με τη βολή του προσδιορισμένου ήχου. Η σύνθεσή τους όμως παραείναι βλογημένη για να κερδίσει ο tribute χαρακτήρας της μπάντας.

25 August 2018

DARVAZA "Darkness in Turmoil"

Darvaza
Darkness in Turmoil EP
2018 | Terratur Possessions

Ιταλο-Νορβηγική σύμπραξη που ασχολείται προφανώς με το black metal (το όνομα της Terratur Possessions άλλωστε παραείναι κράχτης για να υποθέσεις κάτι διαφορετικό) όσο πιο ξάστερα γίνεται. Αν και η διάρκεια του ΕΡ είναι μικρή (22 λεπτά) οι τρεις συνθέσεις του αρκούν για να δείξουν τις προθέσεις του project. Όσοι αναζητούν ήχους γαλήνης ας προσπεράσουν. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι εδώ μέσα θα γευτεί κάποιος την ψύχρα του είδους. Έχει ενδιαφέρον επίσης να ακούσει κανείς κάποια σατυρικά φωνητικά τερτίπια του Wraath (Behexen, Mare, κ.α.) που ζητούν ελέηση από τον μεγάλο Attila Csihar αλλά ως εκεί. Κάτι απόθητα rock lapses δεν είναι και τόσο καλάρεστα στην τελική. Μετριότης.

02 August 2018

FAUSTCOVEN "In the Shadow of Doom"

Faustcoven
In the Shadow of Doom
2018 | Nuclear War Now! Productions

Κλασσική υπερμπάντα του υποστρώματος αυτοί οι οραματιστές Νορβηγοί από το Trondheim, οι οποίοι πιλατεύουν το γνήσιο evil πνεύμα με τρόπους ζηλευτούς. Αβάσταχτες συνθέσεις του doom metal υπό το μαυρομεταλλικό πρίσμα με έντονη avant-garde φλέβα και παλμό. Το In the Shadow of Doom είναι ακόμα μια μικρή νίκη απέναντι στο παρζαβλό mainstream και την γενικότερη εμπορικοποίηση του ακραίου ήχου. Ασάπητη η τέχνη του ντουέτου σαλεύει ξέφρενη, μαρτυρικά, πάνω από ταμπέλες και είδη για να μας χαρίσει τον μεστωμένο φόβο που οφείλει και αξίζουμε. Θρηνητικό, μελωδικό, αργό, ερεθιστικό, το άλμπουμ αυτό είναι πετρόψυχο και άστοργο. Ρούφα το ως το μεδούλι.

08 July 2018

IMMORTAL "Northern Chaos Gods"

Immortal
Northern Chaos Gods
2018 | Nuclear Blast

Πολλοί περίμεναν αυτό το νέο άλμπουμ των Νορβηγών superstars. Όχι μόνο γιατί είναι ένα νέο full-length μετά από εννέα χρόνια αλλά περισσότερο γιατί είναι το πρώτο χωρίς τον Abbath στις τάξεις του σχήματος. Στο line-up όμως συνεχίζει να υπάρχει γνήσια φλέβα μιας κι εδώ έχει αναλάβει τη σύνθεση ο Demonaz. Το στυλ της μπάντας συνεχίζει την κληρονομιά ενός At the Heart of Winter και μετά δυσκολίας διακρίνεις την απουσία του, επί ετών, βασικού συνθέτη. Παρ’ όλα αυτά εδώ μέσα δεν υπάρχει τίποτα το συγλονιστικό και όσοι περίμεναν τη χρήση βιτριολικών riffs όπως αυτά του Diabolical Fullmoon Mysticism και Pure Holocast καλό θα ήταν να προσπεράσουν.

29 April 2018

AURA NOIR "Aura Noire"

Aura Noir
Aura Noire
2018 | Indie Recordings

Μετά την τριπαρισμένη πτώση του Carl-Michael από εκείνον τον τέταρτο όροφο έχουμε χάσει σχεδόν όλες τις ελπίδες να τον ξαναδούμε πίσω από το φυσικό του όργανο, τα τύμπανα δηλαδή. Χάσαμε και τις τράμπες με τον αλήτη Apollyon μες στις τάξεις των Aura Noir. Το νέο άλμπουμ των Νορβηγών θεών δεν συγκινεί όσο τα προηγούμενα τους. Η trademark σύνθεση είναι εκεί, το performance δεν λιποψυχεί, αλλά αυτά μας τα έδωσαν οι ίδιοι στο παρελθόν σε καλύτερες εκδοχές. Μη βιάζεσαι όμως να κρίνεις τη μπάντα που ακόμα και τώρα που μοιάζει κουρασμένη όσο ποτέ, συνεχίζει και κατουράει ολάκαιρες σκηνές του σύμπαντος. Άλλωστε τους Aura Noir δεν τους συγκρίνεις με άλλους γιατί δεν υπάρχει αντίπαλος τους.

16 February 2018

BARREN WOMB "Old Money/New Lows"

Barren Womb
Old Money/New Lows
2018 | Spartan Records, Loyal Blood Records

Οι Barren Womb είναι ένα Νορβηγικό ντουέτο που σε άλλες εποχές θα μπορoύσε να έχει κάνει καριέρα στις τάξεις της Dischord. Χρησιμοποιούν μόνο κιθάρες και τύμπανα για να παράξουν κάτι που ενώ υμνεί το noise rock θα μπορούσε να είναι πολύ δημοφιλές. Μηχανεύονται ρυθμικά που σε πολλούς θα φέρουν δάκρυα συγκίνησης αλλά το κυριότερο ατού τους είναι η ικανότητά τους να δημιουργούν τραγούδια. Τουτέστιν, το Old Money/New Lows γίνεται ένα άλμπουμ προσιτό σε όλους δίχως να προσβάλλει το δύσκολο και αηδιαστικά απαιτητικό κοινό των καιρών μας γιατί εμποιεί το γνήσιο feeling του είδους, ιδιαίτερα στα early 90s.

16 April 2015

DØDHEIMSGARD "A Umbra Omega"

Dødheimsgard 
A Umbra Omega
2015 | Peaceville Records

Οι Dødheimsgard δεν χρειάζονται συστάσεις. Το A Umbra Omega έρχεται μετά από μια οκταετία να γεμίσει τα κενά του τεχνικού, πιο death metal-ίζον, Kvohst-ικού Supervillain Outcast. Εδώ έχει επιστρέψει ο Aldrahn με μια ερμηνεία εφάμιλλη (αν όχι ανώτερη) του 666 International και όλα φαίνονται να είναι έρμαια μπροστά στη συμπαντική τους δύναμη. Ο ενορχηστρωτής της όλης φάσης δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Vicotnik φυσικά. Στο τελευταίο αυτό άλμπουμ ξεπερνά όρια και γαλαξίες και αποδεικνύει για ακόμη μια φορά την αισχρή μοναδικότητά του στον τομέα της σύνθεσης. Απλησίαστοι.

29 November 2013

SHINING "One One One"

Shining
One One One
2013 | Universal, Indie Recordings

Αυτούς τους τύπους τους ανακάλυψα με το προηγούμενο άλμπουμ τους, Blackjazz, το οποίο είχε κάνει ένα σχετικό ντόρο. Μάλιστα μου είχε αρέσει αρκετά παρότι πολύ digital για τα γούστα μου. Το One One One το κατέβασα αφού είχα δει κάποιες αποθεωτικές κριτικές στο διαδίκτυο και περίμενα κάτι ανάλογο ή ακόμα καλύτερο του Blackjazz. Πιάστηκα όμως μαλάκας με το μι κεφαλαίο. Ήμουν σχεδόν βέβαιος για το τι πατάτα επρόκειτο ν’ ακούσω με τις πρώτες κιόλας νότες του I Won’t Forget. Κι όμως, η συνέχεια αποδείχτηκε ακόμα χειρότερη απ’ όσο την περίμενα. Το One One One είναι μια μαλακία και μισή, ένα ψηφιακό metal/progressive πράγμα βουτηγμένο στην αθλιότητα. Και όχι, δεν με πείθουν τα άκυρα σαξόφωνα και οι πομπώδεις ρυθμοί στο background, ούτε τα τόσο ψεύτικα και μπροστά στην παραγωγή τύμπανα, ούτε και η εκνευριστική χροιά του παπάρα του τραγουδιστή τους (Jørgen Munkeby) που θέλει λίγο να γίνει ο ακόμα πιο ξεχωριστός Draiman. Μην κάνετε το λάθος και εξαπατηθείτε από τίτλους όπως Blackjazz Rebels κ.τ.λ. Η αλήθεια είναι ότι οι τύποι είναι παπάρια μέντολες.

27 June 2013

BURZUM "Sôl Austan, Mâni Vestan"

Burzum
Sôl Austan, Mâni Vestan
2013 | Byelobog Productions

Τα εκ της φυλακής γεννώμενα και η επιστροφή αυτών. Όταν δηλαδή ο Varg Vikernes μπορούσε να δημιουργήσει μουσική στο PC του και εκεί που όλοι νόμιζαν ότι είχε επέρθει μια μόνιμη καταστολή της τέχνης του, ο ίδιος χάριζε με απαράμιλλη πειθώ του μαύρου (Burzum, ντε) δίσκους σαν το ευφάνταστο Hliðskjálf που ήταν επικότερο από δέκα Fallen στη σειρά (γκούχου-γκούχου). Το ambient του Sôl Austan, Mâni Vestan σκάει με ανάλογη ηχητική ευμάρεια, αν και δεν έχει οξύτερες μελωδίες. Αν και αυτού του είδους την τέχνη ο Varg κάποτε πρόβαλλε σχεδόν εκβιαστικά ως δήθεν μονόδρομο, φρόντισε να καθησυχάσει τις φοβίες των οπαδών του με την κυκλοφορία του τρομακτικά καλού Belus και μιας ακόμα, αδύναμης συνέχειας. Στο νέο του άλμπουμ όμως επιστρέφει στην δημιουργία μινιμαλιστικών ηχοτοπίων με τις folk τζούρες όπως μόνο αυτός γνωρίζει να κάνει. Το Sôl Austan, Mâni Vestan είναι απολαυστικό με τον τρόπο του. Και σίγουρα απευθύνεται σε αυτούς που ακούνε τα Hvis Lyset Tar oss και Filosofem δίχως να προσπερνάνε τα Tomhet και Rundtgåing av den Transcendentale Egenhetens Støtte αντίστοιχα, χαλώντας την μαγεία που απορρέει μέσα απ’ αυτά.

26 March 2013

DARKTHRONE "The Underground Resistance"

Darkthrone
The Underground Resistance 
2013 | Peaceville Records

Είχα αρχίσει την συγκεκριμένη κριτική γράφοντας για το τι είναι και τι δεν είναι ο Fenriz. Είχα φτάσει να γεμίσω περίπου μιάμισυ σελίδα χαρτιού και όπως πήγαινε θα συνέχιζα γι’ αρκετές σελίδες ακόμα. Δεν θα κάνω το λάθος όμως αυτή τη φορά να προσπαθήσω ν’ αποδείξω το πόσο γαμάτος τύπος είναι ο θεούλης drummer, παύλα τραγουδιστής, παύλα μπασίστας, των Darkthrone. Γιατί οι Darkthrone είναι μια ενότητα δύο ατόμων, ένα ντουέτο η χημεία του οποίου πιάνει δυσθεόρατο peak ακόμα και μετά από τόσα χρόνια δισκογραφίας. Ας αρχίσω με το εξής απλό: το The Underground Resistance είναι κατ’ εμέ το καλύτερο άλμπουμ των Νορβηγών σ’ όλη την μετά-F.O.A.D. περίοδό τους. Οι τύποι δεν είναι μουστακαλήδες μεσήλικες που βασανίζουν τα όργανα τους παίζοντας ξεφτιλο-heavy metal της πούτσας. Οι Darkthrone είναι επικίνδυνοι. Η ενέργειά τους είναι εφηβική, το performance αξιοζήλευτο. Αναπλάθουν στο μοναδικό ύφος τους εκαθαμβωτικά riffs που άρπαξαν απ’ το eighties καζάνι και καταπλήσσουν τους πάντες. Η αυτογένεση όλων εκείνων των black metal διαμαντιών του 2ου κύματος του είδους έχει καταργηθεί εδώ και πολύ καιρό άλλωστε. Όλα εκείνα τα albums έκαναν εσένα κι εμένα μάγκες του κώλου, και σταδιακά αναπτύξαμε και γνώμη για το πως πρέπει να παίζεται η μουσική. Μια παραποιημένη εικόνα των πραγμάτων. Οι Darkthrone μας ξανασηκώνουν το μεσαίο δάχτυλο, φτύνουν στο σάπιο γούστο μας και ξεχύνονται σε έναν μουσικό πόλεμο άνευ προηγουμένου. Προσκυνούν τους Celtic Frost, διϋλίζουν τις Mercyful Fate επιρροάρες τους, χρησιμοποιούν αρκετά το speed (ναι ρε, speed) metal σαν βάση, μεθάνε με την επικούρα των Manilla Road και ξερνούν έξι συνθέσεις με ένα ευκρινέστατο μεγαλείο. Ενδιαφέρον έχει ν’ ακούσετε τον τρόπο που βασανίζει ο Nocturno Culto την μαύρη εξάχορδη που του ανήκει και όλες αυτές τις ανίερες ψιλές που προσθέτει πάνω στα ρυθμικά. Ο Fenriz απ’ την άλλη, πέρα απ’ το υπεράριστο drumming, εκφράζει κάποιες απ’ τις χίλιες φωνές (όπως λέει και ο ίδιος) που διαθέτει τελείως απενεχοποιημένα. Το αποτέλεσμα είναι επιτυχημένο και ύμνοι σαν το 14-λεπτο Leave No Cross Unturned, το εισαγωγικό Dead Early ή το φανταστικό Valkyrie το αποδεικνύουν περίτρανα. Το ηθικό δίδαγμα παραμένει πάντα το ίδιο: πρώτα Darkthrone και μετά οξυγόνο!

21 June 2012

BURZUM "Umskiptar"

Burzum
Umskiptar
2012 | Byelobog Productions

Αυτό που με απασχολεί είναι τα σύννεφα μες στις συνθέσεις του αγαπημένου/μισητού Νορβηγού καλλιτέχνη. Από το προηγούμενο άλμπουμ του είχα εκφράσει τη δυσαρέσκειά μου. Κι αν αυτό με κάνει λιγότερο true σε τύπους που “έπιασαν” το νόημα του τότε λυπάμαι πραγματικά. Ακούω αυτή τη μπάντα πάνω από δέκα χρόνια και μπορώ να έχω κι εγώ μια ελάχιστη γνώμη. Ο Vikernes προσπαθεί να είναι επικός, το καταλάβαμε. Μάλιστα κινείται πιθανώς στη σωστή κατεύθυνση μιας και στα αυτιά μου όλα βροντοφωνάζουν BATHORY περιέργως. Παρόλα αυτά οι συνθέσεις είναι βαρετές που σου έρχεται να πεθάνεις. Το Umskiptar δεν κρύβει καν εκείνες τις δυο-τρείς τσαχπινιές του προηγούμενου δίσκου. Down-tempo κυρίως με τον διάσημο mainman να προβαίνει σε αφηγηματικές αφηγήσεις που αφηγούνται μια αφήγηση κ.ο.κ. Τα riffs είναι τρίτης κλάσης και αν μείνουν στο μυαλό είναι επειδή ο ακροατής θα κάνει προσπάθεια ώστε να ακούσει σοβαρά το άλμπουμ. Αν έβγαζε οποιαδήποτε άλλη μπάντα τέτοιο άλμπουμ, θα χασμουριόμασταν και θα το πετάγαμε στον κάδο. Τώρα που το έχει κυκλοφορήσει μια προσωπικότητα σαν τον Varg, χασμουριόμαστε και το πετάμε στον κάδο. 

02 May 2012

DISKORD "Dystopics"

Diskord
Dystopics
2012 | No Posers Please!

Αν και ο απόηχος του Doomscapes φαντάζει σχετικά νωπός ακόμα, έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια από εκείνο το αριστουργηματικό full-length του 2007. Οι Νορβηγοί αν και demo-γραφούσαν από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας έκαναν αίσθηση κάπου στα μέσα της με εκείνο το Hdfh EP πριν μας πάρουν κυριολεκτικά τα σώβρακα δυό χρόνια αργότερα. Το μουσικό τρίο των Eyvind Wærsted Axelsen, Hans Jørgen Ersvik και Håvard Østli (νέο μέλος στις κιθάρες) συνεχίζει τις τεχνικές αναζητήσεις του από κει που σταμάτησε με το προηγούμενο άλμπουμ. Ένας Cynic-ος και Atheist-ικός μουσικός προσανατολισμός που εμπνέεται απ’ τη μούχλα των Autopsy και Abscess εξίσου. Οι Νορβηγοί κάνουν μια αισθητή διαφορά από τις μπάντες του σωρού γιατί πρωτίστως είναι (και ακούγονται) μπεργκέτες με γνήσιο νταλκά για το death metal αίσθημα. Παρ’ όλ’ αυτά, ως δια μαγείας, λίγη σχέση έχουν να κάνουν με οποιοδήποτε ίχνος φθηνού ντιλεταντισμού, ξεδιπλώνοντας αφοπλιστικές δυνατότητες μιας τεχνικής κατάρτισης που δεν μπλα-μπλιάζει το τελικό σύνολο αλλά, αντιθέτως, το απογειώνει. Οι μικρές doom εναποθέσεις αποτίουν φόρο τιμής στους μεγάλους του ιδιώματος διατηρώντας τα obscure επίπεδα του death metal σε ικανοποιητικό βαθμό. Το ντεπόζιτο των Diskord είναι γεμάτο με σαπίλα του βάλτου, μπόχα, δυσωδία αλλά και μια εκλεπτυσμένη μορφή ακραίας έκφρασης. Από τις πολύ ιδιαίτερες μπάντες των τρέχοντων ετών που αξίζει να ανακαλύψετε.

22 April 2012

AURA NOIR "Out to Die"

Aura Noir
Out to Die
2012 | Indie Recordings

Thrash (πέρα από trve death) ήταν το Seven Churches. Thrash ήταν και οι Slayer λίγα χρόνια αργότερα. Τις ίδιες χρονιές έπαιζαν μπάλα και οι παλιοί Destruction. Thrash ποτέ δεν ήταν οι Municipal Waste, ούτε οι Warbringer, ούτε οι Evile. Αυτά ήταν τραγελαφικά συμβάντα που απλώς έτυχε να υπάρξουν (κυριολεκτικό shit happens). Το απόλυτο thrash/θρας όμως, με όλη την κιτς αισθητική, την υπερμπίχλα που οφείλει να κουβαλάει σαν ιδίωμα, τα επίπεδα επικινδυνότητας, το extreme στοιχείο μέσα του και όλα τα παρελκόμενα έχει πιθανότατα παιχτεί από τους Aura Noir. Εδώ δεν γίνεται μια κριτική στο νέο άλμπουμ της μπάντας. Εδώ γίνεται ένας απολογισμός περί τίνος πρόκειται αυτή η μπάντα. Γιατί όλα τα παιδιά της είναι ίδια ένα προς ένα. Κι αυτό εξ’ αιτίας της μοναδικής νοοτροπίας που σέρνουν οι ιθύνοντες νόες. Το Out to Die είναι απλά το καινούργιο γαμηστερό άλμπουμ των Aura Noir. Αυτό που διαθέτει το καλύτερο θρας. Κομμάτια σαν το Priest’s Hellish Fiend δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης άλλωστε. Και στην τελική, μια μπάντα που αυτο-ονομάζεται ως the ugliest band in the world και έχει για frontman την πιο απολαυστικά ποζέρικη και άσχημη μάπα ever αξίζει τουλάχιστον τα συγχαρητήριά μας.

14 March 2011

VIRUS "The Agent That Shapes the Desert"

Virus
The Agent That Shapes the Desert
2011 | Duplicate Records

Ποτέ μου δε θα φανταζόμουν πως τη βαριά κληρονομιά των Ved Buens Ende θα την συνέχιζε συνθετικά ο Czral (ή Carl Michael-Eide). Γιατί μπορεί στο πλευρό του -όσον αφορά τους Virus– να’ χει ως τώρα μόνιμο συνεργάτη τον Einar Sjurso (μέλος των θεών Beyond Dawn) αλλά θαρρούσα πως αυτή η ευχάριστη δυσαρμονία των συνθέσεων των VBE ήταν κυρίως αποτέλεσμα της συνθετικής διάνοιας του Vicotnik (ή Yusaf Parvez, μέλος των Dodheimsgard). Με το ντεμπούτο album τους ακόμα οι Virus με σκάλωσαν. Η συνέχεια με το The Black Flux ήταν αποθεωτική και τώρα καταφτάνουν ν’ αποδείξουν ότι μόνο τυχαίοι δεν είναι, κυκλοφορώντας τον πιο μεστό δίσκο της καριέρας τους. Ο ένας ύμνος διαδέχεται τον άλλο με ιλιγγιώδη ταχύτητα και αν ψάξεις να βρεις από που αντλούν αυτοί οι μουρλο-Νορβηγοί τις όποιες επιρροές τους είσαι χαμένος από χέρι. Μέσα στη δίνη ενός κυκλοθυμικού riffing κι ενός ΤΟΣΟ ευφάνταστου drumming η μουσική παλέτα της μπάντας δημιουργεί κάτι που μες στη χαώδης (αλλά rock) δομή του μπορεί ν’ αναμίξει μέχρι και western πινελιές. Μιλάμε για μεγάλο θράσος. Το The Agent That Shapes the Desert στέκει περίτρανα ως κάτι πραγματικά μοναδικό σ’ ότι αφορά οποιαδήποτε μουσική πρόταση κι αναδεικνύει εναλλακτικές πτυχές του ταλέντου του Czral όσο και του Einar. Εγώ αναρωτιέμαι αν αυτά τα riff προορίζονταν για το νέο δίσκο των VBE σ’ εκείνη την ατυχή επανένωση της μπάντας λίγα χρόνια πριν, τι θα μπορούσαν να είχαν γεννήσει σε συνδυασμό μ’ ότι μουσική φυλάει στα συρτάρια του ο Vicotnik όλα αυτά τα χρόνια; Τροφή για σκέψη! Προς το παρόν όμως, απολαύστε κάτι αρρωστημένα τέλειο.

12 March 2011

Interview: Obliteration

Ακολουθεί συνέντευξη για το Musikal Aesthetics webzine με τον Sindre Solem, κιθαρίστα και τραγουδιστή της μπάντας.


Πως ακριβώς μόλυνε το αίμα των Obliteration ο ιός του death metal της παλιάς σχολής; Αν λάβουμε υπόψη το νεαρό της ηλικίας σας και τις υπόλοιπες σύγχρονες μπάντες, αυτό είναι κάπως ανορθόδοξο.

Χεχεχε, πραγματικά δεν ξέρω. Ξεκινήσαμε ακούγοντας punk και κάποια hard rock/metal πράγματα και κάπως μεγάλωσε μέσα μας. Έχουμε αναπτύξει μια γεύση οργανικού, αγνού κι αληθινού ήχου και παραγωγών της μουσικής που γουστάραμε, έτσι υποθέτω πως μας βγήκε φυσικά. Νιώθαμε αηδιασμένοι με το πως ηχούσαν οι μπάντες στις αρχές του 2000, τα πάντα έπρεπε να είναι σύγχρονα και επαγγελματικά ως τα δόντια, με triggers, plug ins, pro tools κι όλα αυτά τα σκατά γι’ αυτό και ο τρόπος με τον οποίο αρχίζαμε να παίζουμε μουσική κι όπως ηχογραφήσαμε το υλικό μας ήταν κάποιου είδους αντίδραση κατά του μοντέρνου metal, υποθέτω. Ή τουλάχιστον αυτό συνέβη υποσυνείδητα, αλλά γνωρίζαμε ότι θέλαμε να rock-άρουμε δυνατά.

Κουβαλώντας το φορτίο ενός σπουδαίου δίσκου σαν το “Nekropsalms”, τι θα μπορούσατε να κάνετε ώστε κάποια νέα σας προσπάθεια να ζεύει ακόμα περισσότερο;

Σε ευχαριστούμε πολύ, είμαστε πολύ ευχαριστημένοι μ’ αυτόν το δίσκο. Χεχε, δεν είμαι σίγουρος, θα συνεχίσουμε ν’ αφήνουμε το στίγμα μας στη μουσική προσπαθώντας να εξελίξουμε το death metal στυλ μας. Έχω ένα προαίσθημα ότι ο επόμενος δίσκος θα είναι περισσότερο σκοτεινός και πιο ατμοσφαιρικός αλλά συνάμα πιο επηρρεασμένος από το punk. Και θα κάνουμε κάποιες αλλαγές χρησιμοποιώντας διαφορετικό εξοπλισμό όταν θα τον ηχογραφήσουμε ώστε να επιτύχουμε έναν βαθύτερο ήχο κατά κάποιο τρόπο. Όμως θα μπορείς ν’ ακούς τους Obliteration εκεί μέσα. Δε μπορούμε να το υπεραναλύσουμε γιατί θα ξεφεύγαμε. Γι’ αυτό ακριβώς θ’ ακολουθήσουμε την ισχύουσα ροή των πραγμάτων και θα προσπαθήσουμε να φτιάξουμε ακόμα ένα cool δίσκο.

Autopsy, γλυκοί μου Autopsy έτσι; Χάρηκα που ανακάλυψα μια μπάντα που ήταν τόσο επηρρεασμένη από τους Αμερικάνους πρωτοπόρους του death metal χωρίς να τους αντιγράφουν στεγνά. Οι σκέψεις σου πάνω σ’ αυτό;

Χεχε, ευχαριστούμε. Οι Autopsy είναι με διαφορά η πιο γλυκιά μπάντα εκεί έξω, χεχε. Οι Autopsy είναι οι αδιαμφισβήτητοι ηγέτες του στριμμένου, τρομακτικού κι ακραίου metal και μια από τις αγαπημένες μου μπάντες (όπως και των υπόλοιπων παιδιών της μπάντας) εδώ και πολύ καιρό. Όμως νομίζουμε πως είναι σημαντικό να προσπαθούμε να φτιάξουμε κάτι δικό μας απ’ το να αντιγράφουμε και να δανειζόμαστε killer riffs. Πραγματικά μου αρέσουν ένα κάρο μπάντες που αντιγράφουν τους Autopsy σαν τους Lobotomized, Bonesaw και ούτω καθεξής. Και δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΝΑ ΔΑΝΕΙΖΕΣΑΙ riffs όταν αυτό γίνεται με καλές προθέσεις, αλλά εμείς σαν μπάντα δεν λειτουργούμε έτσι. Θέλουμε απλά να δημιουργήσουμε δολοφονική metal μουσική και να θέσουμε την προσωπική μας σφραγίδα πάνω σ’ αυτή.

Ποια είναι η ανταπόκριση για το δίσκο εως τώρα; Πιστεύω θα είναι αρκετά εντυπωσιακή και πως ο δίσκος θα έγινε ευπρόσδεκτος απ’ τους περισσότερους οπαδούς.

Η ανταπόκριση για το “Nekropsalms” είναι εξαιρετική και από τον μουσικό τύπο, και από τους οπαδούς αλλά και από άλλες μπάντες/μουσικές προσωπικότητες. Μάλιστα μόλις κερδίσαμε κι ένα βραβείο γι’ αυτό, εδώ στη Νορβηγία, ως “το καλύτερο album απ’ το Όσλο για το 2009”. Ήταν αρκετά τρελό. Παντού γύρω οι αντιδράσεις ήταν σπουδαίες, από τους πιο πιστούς οπαδούς του death metal ως και σκοτεινούς black metal τύπους, μεταλλικούς πάνκηδες, hipsters, χεχε… Πάντα θα’ χεις κάποιους που δεν θα τους αρέσει αλλά συνέβησαν τόσο γαμάτα πράγματα μ’ αυτή μας την κυκλοφορία που δεν μας νοιάζει και τόσο η κριτική. Οι περισσότερες επικρίσεις όμως έγιναν εναντίον του εξωφύλλου, χεχε.

Έχετε περιοδεύσει μ’ ένα μάτσο ανατριχιαστικές μπάντες σαν τους Deathhammer, τους σπουδαίους Ramesses και τους Unearthly Trance. Πως ήταν το να μοιράζεσαι τη σκηνή μ’ αυτούς τους καλλιτέχνες; Επωφελείται μουσικά ο ένας απ’ τον άλλον;

Έχουμε περιοδεύσει μόνο με τους Ramesses δύο φορές αλλά έχουμε παίξει αρκετές φορές με αυτές τις μπάντες κι άλλα σπουδαία σχήματα. Είναι φανταστικό να μοιράζεσαι τη σκηνή με κάποιον που έχει τις ίδιες μουσικές απόψεις με σένα. Και με το να παίζεις με ολοένα και περισσότερες δολοφονικές μπάντες καταλήγεις σε κάτι περισσότερο από απλά μια συναυλιά. Μετατρέπεται περισσότερο σε μια εκδήλωση/εμφάνιση/εμπειρία/τελετουργία ή κατι τέτοιο. Έτσι λοιπόν, γίνεται συναρπαστικό για μας το γεγονός ότι παίζουμε με μπάντες που αγαπάμε, μας ωθεί να κάνουμε καλύτερες εμφανίσεις και ναι, μπορούμε να μάθουμε πολλά ο ένας απ’ τον άλλον καθώς μοιραζόμαστε τη σκηνή όπως και να εμπνευστούμε. Ο Adam των Ramesses με έχει εμπνεύσει πολλές φορές στο να γίνω καλύτερος frontman/τραγουδιστής και μπορώ να πω τα ίδια και για τους Sonic Ritual και για τους Autopsy π.χ. Γάμησε τα, έχουμε παίξει με τόσες πολλές μπαντάρες…

Λάβατε κοπλιμέντα και απ’ τον Fenriz των Darkthrone και μάλιστα σας πρότεινε και σαν “μπάντα της εβδομάδας” στο blog του. Σας αγχώνει καθόλου αυτό;

Όχι, όχι πραγματικά, αλλά στ’ αλήθεια εκτιμούμε την υποστήριξη του. Μας στηρίζει εδώ και πολύ καιρό και τα κοπλιμέντα του, οι συμβουλές και η κριτική του πάντα εκτιμούνται απ’ το στρατόπεδο των Obliteration. Η πρώτη φορά που μας στήριξε με κοπλιμέντα και τα λοιπά ψιλο-φρίκαρα, ήταν κάτι αρκετά αγχωτικό για μένα. Αλλά τώρα είναι όλα τέλεια, χεχε. Τον συνάντησα κι εχθές το βράδυ, καταπληκτικός τύπος.

Η black metal μετάβαση που συμβαίνει στο “The Worm That Gnaws In The Night” είναι απλά φανταστική. Να περιμένουμε παρόμοια εγχειρήματα σε κάποια από τις νέες σας συνθέσεις;

Ευχαριστώ φίλε! Είναι από τα αγαπημένα μου μέρη στον δίσκο. Ναι, νομίζω ότι μπορείτε να περιμένετε περισσότερα απ’ αυτό το στυλ στην επερχόμενη δουλειά μας. Το υλικό πάνω στο οποίο δουλεύουμε τώρα αγγίζει πιο σκοτεινά μέρη σαν κι αυτό, έτσι είναι αρκετά ασφαλές να πούμε ότι το album μας θα έχει μέρη/riffs/τραγούδια που μοιράζονται το ίδιο μοχθηρό συναίσθημα σαν το τέλος του “The Worm That Gnaws In The Night”. Αλλά το αφήνουμε απλώς να κυλάει καθώς δεν έχουμε ολοκληρώσει τη γραφή του ακόμα. Είμαι σίγουρος ότι θα σκοτώνει όμως.

Πως ακριβώς επιτύχατε αυτόν το ζεστό, οργανικό ήχο;

Χρησιμοποιούμε ζεστό, οργανικό εξοπλισμό, χεχε. Ηχογραφούμε μόνοι μας τα πάντα αναλογικά (μόνο που όλα τα σώζουμε σε σκληρό δίσκο κι όχι σε ταινίες) και χρησιμοποιούμε τα αυτιά μας για να φτιάξουμε τον ήχο στους ενισχυτές, στα τύμπανα και ούτω καθεξής. Ηχογραφούμε πάντα τελείως βασικά και γρήγορα του στυλ DIY (Do It Yourself) χωρίς φανταχτερά plg ins, triggers, pro tools ή τέτοια πράγματα. Χρησιμοποιούμε μηχανήματα που ηχούν καλά και θερμά, σαν τον ενισχυτή Orange του ’73, και καλούς high gain ενισχυτές. Το σημαντικό είναι ότι χρησιμοποιούμε τα αυτιά μας ψάχνοντας τον ήχο που θέλουμε και που ταιριάζει καλύτερα στα τραγούδια μας. Ο Arild, κιθαρίστας και παραγωγός του δίσκου λέει: “Απλά χρησιμοποιήσαμε τ’ αυτιά μας και προσπαθήσαμε να επικεντρωθούμε στο να επιτύχουμε τον αληθινά ακουστικό ήχο των τυμπάνων όταν κάναμε τη μίξη. Έπειτα προσπαθήσαμε να προσαρμόσουμε τα πάντα γύρω απ’ αυτόν τον ήχο…”

Πιστεύω ακράδαντα ότι το αληθινό death metal έχει στοιχεία από το doom metal. Εννοώ μπάντες σαν τους Morbid Angel, Sadistic Intent κ.ο.κ. Ποιά είναι η σχέση σας με το Sabbath-ικό υλικό και πως το αντιλαμβάνεστε ως μέρος του death metal γενικά;

Πράγματι, το doom είναι ένα σημαντικό είδος για το ακραίο metal, αν θες τη γνώμη μου. Και προσφέρει μια εντελώς νέα διάσταση και βάθος στη μουσική. Η σχέση μου με το Sabbath-ικό υλικό είναι σπουδαία, το αγαπώ. Οι Black Sabbath είναι θεοί για εμάς αλλά μπάντες όπως οι Pentagram, Sleep, Electric Wizard, Coven, Witchcraft, Witch, Cathedral, OM, St. Vitus κ.ο.κ. αποτελούν επίσης έμπνευση. Το υλικό που είναι εμπνευσμένο από τους Black Sabbath είναι πάντοτε μουσική με περίσσια ψυχή. Τα doom σημεία στο ακραίο metal δίνουν στις μπάντες μια δυναμική και ποικιλομορφία που διαχωρίζει τους καλούς απ’ τους σπουδαίους, τους άντρες απ’ τα αγόρια κ.λ.π. Νομίζω πως αυτά τα σημεία προσδίδουν μεγαλύτερη ουσία στο όλο χάος και είναι απαραίτητα για τους Obliteration εφόσον έτσι κρατάμε το ενδιαφέρον και διαδίδουμε τη φρίκη με σωστό τρόπο.

Το punk επίσης φαίνεται να έχει τεράστια επίδραση στη μουσική σας κατεύθυνση. Ποιές είναι οι μπάντες με τις οποίες συνδέεστε; Θαρρώ προέρχονται κυρίως απ’ τη δεκαετία του 80…

Γάμησε τα, ναι! Το punk attitude είναι τόσο ισχυρό και τόσο σημαντικό για το καλό metal. Λατρεύω τόνους απ’ την παλιά punk μουσική όπως: Testors, Discharge, Sacrilege (τα demos), Misfits, Bad Brains, Cro Mags, Black Flag, Samhain, Negative Approach, Void, Anti Sect, Dead Boys, Adrenalin OD, Doom, μέχρι και τους Bad Religion και τόσους άλλους. Αλλά υπάρχουν επίσης άπειρες καινούργιες crust/punk μπάντες εκεί έξω όπως οι Summon the Crows, Dishonorable Discharge, Dishammer, World Burns to Death, Tragedy, Severed Head of State, Detestation, Murderess, Speedergarben, Skitsystem, Imperial Leather αι τόσες πολλές ακόμα. Το punk δεν έχει πεθάνει!

Πότε να περιμένουμε το νέο δίσκο; Υπάρχουν τραγούδια σε εξέλιξη;

Ελπίζουμε να το κυκλοφορήσουμε στα τέλη του 2011 μα δε γνωρίζουμε ακόμα. Μόλις υπογράψαμε με την Indie Recordings έτσι θα ξέρω πως ότι αφορά το δίσκο θα είναι εξαιρετικά καλά δουλεμένο. Δουλεύουμε σκληρά γι’ αυτό τώρα αλλά δεν είμαστε μακριά απ’ την πρόοδο που αναφέρεις. Έχουμε μερικά τραγούδια έτοιμα καθώς και μια πληθώρα σημείων/riffs. Ας ελπίσουμε ότι θα ολοκληρωθεί κάποια στιγμή μες στο καλοκαίρι ώστε να μπορέσουμε να το ηχογραφήσουμε. Μπορώ να υποσχεθώ ένα τρομακτικό album. Οι οπαδοί του “Nekropsalms” δεν θα απογοητευτούν.

Τέλος στο μαρτύριο. Μπορέις να μου πεις τους πέντε δίσκους που είχαν το μεγαλύτερο αντίκτυπο σε σένα προσωπικά; Επιπλέον, θα χαιρόμασταν να προτέινεις νέες μουσικές.

Σκατά, είναι τόσοι πολλοί! Οι πρώτοι είναι αρκετά εμφανείς μα θα προσπαθήσω να συμπεριλάβω και κάποιους πιο σκοτεινούς. Χωρίς συγκεκριμένη σειρά.

1. AUTOPSY – Mental Funeral
2. DARKTHRONE – Goatlord
3. REPULSION – Horrified
4. AURA NOIR – The Merciless
5. BLACK SABBATH – Master of Reality

Χεχε, όχι και τόσο σκοτεινό υλικό αλλά αυτοί οι δίσκοι είχαν ισχυρό αντίκτυπο σε μένα. Μερικές άλλες μουσικές συμβουλές, παλιές και νέες είναι οι εξής: Natur (NYC), In Solitude, Sonic Ritual, Bastard Priest, Morbus Chron, Okkultokrati, Black Magic, Negative Plane, Nekromantheon, Deathroner, Curved Air, Naam, Sarcofagus, Altaar, Execration, Diskord, Summon the Crows, Beastmilk, Hexvessel, Swallowed, Salute, Maim, Mismal, Corrupt(rip), Antichrist, Parabellum, Haust, Utarm, Dream Death, Captain Beyond, Saturnlia Temple, Mare, One Tail One Head κ.ο.κ. Υπάρχει πληθώρα καλής μουσικής εκεί έξω.

Ελάτε να παίξετε και στην Ελλάδα κάποια στιγμή. Τα τελευταία λόγια είναι δικά σου.

Σ’ ευχαριστώ για την ωραία συνέντευξη. Θέλουμε πάρα πολύ να παίξουμε στην Ελλάδα, κάντε μας κράτηση, σας παρακαλούμε! Συνέχισε να υποστηρίζεις το αντισυμβατικό underground, παρέμεινε μουσικό φρικιό, να περνάς καλά και hail Satan!

12 October 2010

Interview: Darkthrone

Ακολουθεί συνέντευξη για το Musikal Aesthetics webzine με τον Fenriz - τύμπανα, μπάσο, εκατομμύρια φωνές.



Ήμουν πρόσφατα στο σπίτι με ένα φίλο μου κι έπαιζε το “Plaguewielder”. Ο φίλος μου αν και δεν ακούει Darkthrone είπε: “Τι γαμηστερό rock n’ roll! Ποιούς ακούμε;”. Να υποθέσω ότι κρύβατε πάντα τέτοια “παλαιά” στοιχεία στη μουσική σας;

Αυτό είναι το λιγότερο rock n’ roll album που κάναμε ποτέ. Ίσως είναι rock n’ roll σε σύγκριση με τους Dimmu Borgir αλλά νομίζω ότι οι περισσότερες από τις δομές του έχουν πολύ μικρή σχέση με τα τέλη της δεκαετίας του στυλ των 50s. Χαχαχα… Όχι δεν αποκρύβουμε κάτι στη μουσική μας, αλήθεια. Απλά γράφουμε και φτιάχνουμε ότι αισθανόμαστε, είναι 100% φυσικό και μη-τεχνητό. Και οι περισσότερες επιρροές μου είναι επίσης υποσυνείδητες. Ό,τι συμβαίνει, συμβαίνει.

Κάποτε, το να τραγουδάς στους Darkthrone ήταν η κρυφότερη επιθυμία πολλών οπαδών σας. Πλέον όχι μόνο τραγουδάς αλλά αναλαμβάνεις και τα καθήκοντα του μπάσου. Πολλές οι εκπλήξεις, δε νομίζεις;

Σίγουρα δε γνώριζα αυτή την επιθυμία. Τέλος πάντων, ήμουν ο πρώτος τραγουδιστής στους Darkthrone, από το 1988 ως το πρώτο demo το 1989. Εκείνη την εποχή έγραφα το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής, οι άλλοι όμως σύντομα εντάχθηκαν στη μπάντα στα τέλη του 1988 και το 1989 και το 1990 και έτσι γράφαμε σχεδόν τα πάντα μαζί, βοηθώντας με τα μέρη κ.λ.π. Αλλά μετά την ηχογράφηση του “A Blaze in the Northern Sky” το καλοκαίρι του 1991 αποφάσισα ότι ο καθένας πρέπει να γράφει τα δικά του και ότι όλα θα έπρεπε να γίνονται αποδεκτά και να ηχογραφούνται. Κι έτσι έχει ως τώρα από τότε. Όμως εγώ και ο Ted (Nocturno Culto) είμαστε πολυ-οργανοπαίχτες. Όταν διασκευάσαμε ζωντανά το “Visual Aggression” των Celtic Frost το 1989, o Ted έπαιζε τύμπανα ενώ εγώ τραγουδούσα κι έπαιζα κιθάρα. Αυτό είναι κάτι που κάθε διμελής μπάντα σαν κι εμάς (δεν είναι πολλοί γύρω, το ξέρω) χρειάζεται καθώς καταλαβαίνουμε τι θέλουμε λίγο καλύτερα. Ή ίσως όχι. Δεν ασχολούμαστε με την επιστήμη γύρω από πυραύλους εδώ. Θέλουμε απλά να rock-άρουμε. Έτσι, όταν αποφάσισα ότι η φωνή μου δεν ήταν η σωστή για τους Darkthrone (ακούστε το Thulcandra, τραγουδώ περισσότερο με στυλ NYHC – λατρεύω το NYHC αλλά όχι στους Darkthrone εκείνης της εποχής) ζήτησα από τον Ted να παρέμβει. Κι εγώ θα μπορούσα να συνεχίσω να κάνω φωνητικά στο demo των Isengard που ηχογράφησα και έπαιξα ολομόναχος το καλοκαίρι του 1989. Έτσι έκανα γενικά πολλά φωνητικά απλά όχι στους Darkthrone. Έκανα ξανά κάποια στο “Goatlord” κι ύστερα πάλι στο “Sardonic Wrath”; Τέλος πάντων, έχω επαναφέρει σιγά σιγά μερικά φωνητικά μου (έχω πολλές, πολλές διαφορετικές φωνές) και τώρα έχουμε την KISS εκδοχή των Darkthrone. Τραγουδάω τα τραγούδια μου και ο Ted τα δικά του. Επίσης όταν φτιάχνω τραγούδια πρέπει να παίξω μπάσο και κιθάρα, οπότε μπορώ κάλλιστα να ηχογραφώ το μπάσο σ’αυτά.

Αν συνέχιζες τους Isengard θα έπαιζες το υλικό που γράφεις τώρα για τους Darkthrone ή υπάρχει κάποια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα τους; Υπάρχει κάποια, έστω ελάχιστη, πιθανότητα να ακούσουμε τίποτα καινούργιο από τους Isengard;

Υπάρχει μια μεγάλη διαχωριστική γραμμή πιστεύω. Θέλω να πω πως οι Isengard ήταν ένα project απ’ το 1989 ως το 1995. Δεν το σκέφτηκα ποτέ από τότε, μόνο που όταν έχεις τον καθένα να ζητάει περισσότερα απ’ αυτούς ποτέ δεν μου διαφεύγει. Ίσως κάνω κάτι ακόμα με αυτή τη μπάντα αλλά ίσως σε ένα αργό στυλ του “Over de Syngende Øde Moer”, όχι υπερβολικά folk ή τουλάχιστον death metal. Δεν έχω κάνει σχέδια γι’ αυτό, ποτέ δεν κάνω σχέδια, όμως έχω ακραία ποσά εργασίας που πρέπει να φροντίσω όσον αφορά τους Darkthrone, το blog μου, όλα τα γραπτά μου. Δεν υπάρχει χρόνος τώρα. Πρέπει επίσης να διατηρώ την καθημερινή μου εργασία για να είμαι σε θέση ν’ ακούω όλη τη μουσική που μου στέλνουν. Μερικές φορές η ζωή είναι αρρωστημένη.

Με ποιά albums θα συσχέτιζες το “Circle the Wagons” ώστε να πείσεις κάποιον heavy metal οπαδό (που νομίζει ότι παίζετε black metal ακόμα) να σας ακούσει;

Πεποιθήσεις σαν κι αυτή πάντοτε αποτυγχάνουν. Το μυαλό πρέπει να είναι ανοικτό και εκεί να βρίσκεται και η θέληση. Ωστόσο, καταλαβαίνω που θες να καταλήξεις. Λοιπόν, πρωτίστως έχουμε ΠΑΛΙΟ ΗΧΟ. Δεν έχει να κάνει καμιά σχέση με τις χιλιάδες μπάντες που κάνουν κάποιο comeback με “παλιά, βαρετά riffs αλλά με ΝΕΟ ΗΧΟ¨. Γάμησε τες αυτές τις μπάντες αλλά τους ευχαριστώ πιθανών που τουλάχιστον προσπαθούν. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Το NWOBHM με σύγχρονο ήχο είναι απλά απελπιστικό. Θα τους πρότεινα να ακούσουν το νέο Enforcer album που ονομάζεται “Diamonds”. Και δε μπορώ επίσης να κατηγοριοποιήσω τη μουσική μας γιατί το στυλ του Ted με το δικό μου διαφέρουν πολύ. Αλλά νομίζω ότι όλα μου τα riffs είναι ως επί το πλείστον απ’ το 1979 ως το 1985 και η παραγωγή του ήχου μας άκουγεται σαν μια χαμένη Σουηδική μπάντα, από το 1984 ίσως.

Έχω την εντύπωση πως οι τελευταίες σας κυκλοφορίες στοχεύουν κατά κύριο λόγο σε κάποιο έιδος μουσικής καθοδήγησης. Παρ’ όλα αυτά, καταφέρνετε να σταθείτε σαν φρέσκια πνοή μες στη μουσική σκηνή. Πως το επιτυγχάνεται αυτό; Υπάρχει κάποια αλλαγή ενδιαφέροντος προς τον παλιό ήχο από το κοινό σας;

Σ’ ευχαριστώ για αυτή την όμορφη ερώτηση. Και ναι, το ενδιαφέρον προς το παλιό υλικό έχει γίνει ΤΕΡΑΣΤΙΟ στο underground απ’ την έναρξη των 00s, πολύ περισσότερο μεταξύ 2005 με 2007 ενώ τα δύο τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον για το παλιό, αληθινό metal είναι ΜΑΖΙΚΟ. Εμείς πιθανότατα μετατοπίσαμε μια ολόκληρη βάση οπαδών, που μάλλον ήταν πουστιά εκ μέρους μας, αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή καθώς οφείλουμε να κάνουμε ότι είναι στις καρδιές μας.

Έχεις ακούσει το “Belus”; Τι γνώμη έχεις;

Το 70% των συνεντεύξεων που έκανα για το “Circle the Wagons” (ίσως έχω κάνει γύρω στις 70 μέχρι τώρα) με ρώτησαν σχετικά με αυτό. Είναι σπουδαίος δίσκος και περίμενα να επιστρέψει στο feeling του “Filosofem”. Κάνει ένα νεύμα επίσης στους παλιούς Destruction μέσα σ’ ένα απ’ τα τραγούδια, για όσους από εσάς μπορούν να το ακούσουν αυτό.

Υπάρχει περίπτωση να ξαναγράψει ο Varg στιχουργικά θέματα σε κάποιο album σας;

1993/1994: Ήθελα να γράψει ο Varg καθώς φυλακίστηκε ξαφνικά κι έτσι θα μπορούσε να μιλήσει στις μάζες με στίχους μέσω των Darkthrone το 1994. Η κατάσταση έχει αλλάξει πλέον, μπορεί να γράψει και πάλι με τους Burzum τώρα.

Συνεχίζεις να γυμνάζεσαι;

Ναι, αλλά η μπυροκοιλιά παραμένει. Χαχαχα…

Αν και δεν θα’ πρεπε να ρωτήσω, εξ’ αιτίας της πρόσφατης επανένωσης τους, δε νομίζεις ότι οι Obliteration συνεχίζουν από κει που σταμάτησαν οι Autopsy πίσω στο ’95 (εξαιρώντας τους Abscess φυσικά);

Καλά, δεν είμαι και πολύ εξοικειωμένος με το υλικό των Autopsy μετά το “Mental Funeral”. Αυτό που ξέρω είναι πως και οι δύο Autopsy αποθεώθηκαν από το κοινό στις ΗΠΑ όταν και έπαιξαν ζωντανά. Μάλιστα αλληλοχαιρετίστηκαν κιόλας. Επιπλέον, άκουσα κάποια νέα τραγούδια των Obliteration μόλις σήμερα!

Ακολούθως, τι έχεις να πεις για την επιστροφή των Autopsy;

Το μόνο που άκουσα εως τώρα είναι το single, έτσι μπορεί κάποιος να υποθέσει πως επέστρεψαν μ’ ένα γερό κτύπημα, ε;

Προτιμάς τους Matthew Herbert, τους Doctor Rockit, τους Radio Boy ή τους Wishmountain περισσότερο;

Ποτέ δεν είχα πολλά τραγούδια των Wishmountain. Υπήρχαν κάποια στο mix CD “Let’s All Make Mistakes” το οποίο ήταν ΥΠΕΡΟΧΟ. Προτιμώ τον απλό Herbert, από το 1996 μέχρι και το 2002 περιπου.

Τέλος της ανάκρισης με μια τελευταία ερώτηση. Ένας φίλος μου είναι περίεργος να μάθει τι είδους ταινιών γουστάρεις. Αλήθεια, ασχολείσαι με τον κινηματογράφο καθόλου;

Πηγαίνω μόνος μου κι εχθές είδα το “Persona” του Imar Bergman. Δε σημαίνει ότι έχω ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Διαθέτω μια ισόβια ελεύθερη κάρτα κι έτσι πηγαίνω ως αναψυχή με ανοιχτό μυαλό. Η καλύτερη ταινία που είδα πέρυσι ήταν η “Me and You and Everyone We Know” ενώ η καλύτερη ταινία που είδα φέτος ήταν η “Wendy and Lucy”. Φαντάσου ότι βλέπω αυτές τις ταινίες μόνος μου κυρίως σε κινηματογράφους που είναι σχεδόν άδειοι. Υπάρχουν ταινίες για διαφορετικές περιπτώσεις αλλά αυτές που μου αρέσουν είναι οι χιουμοριστικές και οι απλά ΚΑΛΕΣ ταινίες – θα μπορούσε να είναι διασκέδαση ακόμη και τι τυπικό σινεμά του ’80, ή όπως είδατε παραπάνω. Μου αρέσουν ταινίες που μιλούν για τη ζωή, την ανθρώπινη κατάσταση κ.λ.π.

Πρόσθεσε ότι γουστάρεις. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Εύχομαι τα καλύτερα για σένα.

Ελέγξτε το Band of the Week blog sto darkthronemyspaceofficial κι ακούτε Dead Moon και The Associates.