ULCERATE "Vermis"

Ulcerate

Vermis

2013 | Relapse Records

Η αδυσώπητη ανατροπή της ουσίας των Ulcerate συμβαίνει με το αδιανόητο drumming του ήδη τεράστιου Jamie Saint Merat. Πολλά έχουν ειπωθεί για τον ίδιο, ακόμα περισσότερα για τους δίσκους που προηγήθηκαν αλλά η αλήθεια είναι μία για μένα: καταμεσής του τεχνικού κυκεώνα των θεόρατων riffs ξεπροβάλλει πάντα η περσόνα του σπουδαίου αυτού μουσικού για να εξαφανίσει κάθε μέλος του γκρουπ. Προφανώς αυτό δε συμβαίνει επιτηδευμένα αλλά ο τύπος έχει έρθει από άλλο πλανήτη και είναι καταδικασμένος να κρατά τον πήχη τόσο υψηλά. Γενικά το Vermis είναι ένας δίσκος που δανείζεται τον χαρακτήρα και την ατμόσφαιρα των προηγούμενων δίσκων τους. Δεν πρωτοπορεί σε κανέναν τομέα και οι συνθέσεις είναι σαφώς λιγότερο μνημειώδεις απ’ τον γιγαντιαίο προκάτοχό του. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα εξαντλημένα ρυθμικά, τη γνώριμη φωνή και μια ατμόσφαιρα στο repeat, έρχονται τα τύμπανα σαν όργανο ν’ αναδείξουν τον lead χαρακτήρα τους ενάντια σε κάθε γκετοποιημένη αντίληψη περί μουσικής έκφρασης. Κανείς δεν θα στεναχωρηθεί με το Vermis. Αλλά κανείς δεν θα ενθουσιαστεί κιόλας.

CEREBRUM "Cosmic Enigma"

Cerebrum

Cosmic Enigma

2013 | Amputated Vein Records

Τεχνικό death metal στα χνάρια των μεγάλων Atheist, Death και Cynic του πρώτου δίσκου μας προσφέρουν οι Ελληναράδες Cerebrum. Αν και τον συγκεκριμένο δίσκο τον άκουσα σε μια περίοδο όπου συνειδητά απέχω από παρόμοια ακούσματα, δεν θα μπορούσε να μην με συγκινήσει μιας και μεγάλωσα με τις μουσικές των μπαντών που ανέφερα. Η συμμετοχή των George Kollias (τύμπανα) και George Skullkos (μπάσο) ήταν ένα επιπλέον κίνητρο για να δω τι παίζει με το άλμπουμ. Τα ονόματά τους επίτηδες γράφτηκαν με λατινικούς χαρακτήρες ώστε να δηλώσουν τον international αέρα του γκρουπ. Το ντεμπούτο της μπάντας μου είχε αρέσει επίσης αρκετά αλλά σε σύγκριση με το Cosmic Enigma ακούγεται πολύ πιο στείρο και ελλιπές. Μιλάμε για performance υψηλής κλάσης που στοχεύει παράλληλα στην ουσιώδη σύνθεση death metal ασμάτων, ξεφεύγοντας ενίοτε σε jazz-y φόρμες όπως διδάχτηκαν κυρίως απ’ τη μπάντα του θεούλη Kelly Schaefer και το τρομακτικό rhythm section του Roger Patterson με τον Steve Flynn. 

SUFFOCATION "Pinnacle of Bedlam"

Suffocation

Pinnacle of Bedlam

2013 | Nuclear Blast

Η απουσία του Mike Smith είναι αισθητή μόνον όσον αφορά τον ελάχιστα πιο πλαστικό ήχο στα τύμπανα. Κατά τ’ άλλα, ο πολύς Dave Culross είναι ένα καθαρόαιμο κτήνος που ξεφτιλίζει με χαρακτηριστική άνεση το drumkit του. Τα φιλόκαλα μέλη των Suffocation όμως αυτή τη φορά νιώθω πως απέτυχαν στο να με εντυπωσιάσουν και κυκλοφόρησαν τον πιο μέτριο δίσκο της καριέρας τους. Αν και όσον αφορά το brutal death metal το Pinnacle of Bedlam δεν παύει να είναι ένα καλλιτέχνημα μ’ όλη την σημασία της λέξης, αυτή τη φορά εντοπίζω μια μικρή δυσλειτουργία στον τομέα της σύνθεσης. Λίγο η έλλειψη τραχύτητας σε ορισμένα riffs πιο core φάσης, λίγο η ημι-μαγεία που ταλαιπωρεί μέχρι να σκάσει το έπος του Rapture of Revocation, λίγο το ότι ίσως αυτή τη στιγμή αυτή η μουσική δεν είναι ότι ακριβώς ζητάω, το Pinnacle of Bedlam είναι το λιγότερο αγαπημένο μου άλμπουμ απ’ τους τρομερούς αυτούς Αμερικάνους. Τα υψηλά επίπεδα είναι στάνταρ πράγματα για δαύτους αλλά μια πιο έντονη αυτοδιερεύνηση ίσως είχε καλύτερα αποτελέσματα. Τι διάολο; Απ’ αυτούς έχουμε ελπίδα…

ULCERATE "The Destroyers of All"

Ulcerate
The Destroyers of All
2011 | Willowtip Records

Ανασύνταξη μουσικών χώρων; Εώς και οι μύθοι πλέον καταρρέουν όταν κάθε πολέμιος της όποιας άνθισης του είδους (tru και καλά) καταβάζουν τα μάτια τους μπροστά σε μια τέτοια δύναμη. Κάθε wannabe ντίβα της ξεπέτας αλλά και ενθρονισμένοι ή εκκολλαπτόμενοι ηγέτες θα δυσκολευτούν να καταλογίσουν αυτό το κάτι που καταλογίζεται από συνήθεια. Ήγγικεν η ώρα του πλήρους απογαλακτισμού από κάθε είδος στεγανού και προκατάληψης. Αυτοί εδώ οι χαζεμένοι τύποι χαιρετούν από τη Νέα Ζηλανδία την οποία οι περισσότεροι γνωρίζουμε μόνο μέσα απ’ τον τηλεοπτικό “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”. Η έκπληξη όμως δεν είναι ότι ανακαλύψαμε μπάντα από εκείνα τα μέρη. Η ουσία των Ulcerate μουσικά απεικονίζει κάτι τερατώδες. Η στριφνή, στυφή και noise-άτη κιθαριστική επίθεση στοιχειώνει τα αισθήματα τόσο λόγω ήχου όσο και δομής του κάθε μέτρου. Τα αρχιδιακά αναβράζοντα growls ίσως είναι κοινά αλλά με περίσσια ψυχή. Ο θησαυρός της μπάντας όμως ακούει στο όνομα Jamie St. Merat, τα τύμπανα του οποίου ξεφτιλίζουν τον όποιο επιτήδειο. Ξέρετε τώρα, είναι από κείνους τους δίσκους που, ακούγοντας τους, σε πιάνει το χαζό χαμόγελο της αφόπλισης.