ENCOFFINIZED "Chambers of Deprivation"

Encoffinized

Chambers of Deprivation

2020 | Sewer Rot Records

Απολαυστικό, αναίσχυντο death metal old school κοπής μας προσφέρει το ντουέτο των Max "Rutan" Baxter και Chris "Father Mullet" Johnson από την Δυτική Ακτή των Η.Π.Α. Σχετικά νεοσύστατο act, έχουν να επιδείξουν ακόμα ένα demo πριν το το παρουσιαζόμενο άλμπουμ. Ο ήχος του δίσκου είναι ξεπέτσωτος και βρωμάει ψοφίμια και αν ήταν να κάνουμε αναφορές γιατί πρέπει θα έλεγα ότι έχουν την αναντίρρητη ζέχνα των (early) Autopsy και Demilich όσον αφορά τον ήχο. Λίγο Vital Remains με αρκετά doomy riffs και πολύ πιο σάπια παραγωγή, καθώς επίσης και hardcore ιδεολογία όσον αφορά την αμεσότητα και διάρκεια των συνθέσεων. Εκδηλώνεται ακαριαία η δίψα της μπάντας για αυτό που κάνει, χωρίς να πέσει στον σωρό των groups που βασίζονται σε φτηνούς εντυπωσιασμούς.

ABOMINISM s/t

Abominism

Abominism

2019 | Independent

Νεοσύστατη μπάντα από την Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α. το ντουέτο των Stephen Baker και John William Dunn IV. Στο ομώνυμο ντεμπούτο τους παίζουν ένα αρκετά καλό death metal το οποίο είναι ελαφρώς χρωματισμένο με black metal αισθητική. Δεν είναι ότι πρόκειται για την πιο καταχθόνια προσπάθεια που θα ακούσει κανείς ούτε το γεγονός ότι θα ανατριχιάσει ακούγοντας τις ορθές και πολύ μελετημένες μελωδίες τους. Είναι συνετοί όσον αφορά τους καιρούς που διανύουμε και πολύ προσιτοί ασχέτως της ακρότητας που πρεσβεύουν. Το μεγάλο μειονέκτημα φυσικά είναι η χρήση drum programming (δε μπορεί να κάνω τόσο λάθος) το οποίο αδυνατεί να κρύψει την εκνευριστική χροιά του παρ' όλη την εξέλιξη της σημερινής τεχνολογίας. Κρίμα γιατί έχουν κάποιες σοβαρές ιδέες.

MYSTIFIER "Protogoni Mavri Magiki Dynasteia"

Mystifier

Protogoni Mavri Magiki Dynasteia

2019 | Season of Mist

Δεκαοχτώ χρόνια μετά το τελευταίο άλμπουμ τους οι Βραζιλιάνοι Mystifier επιστρέφουν πιο Έλληνες από ποτέ που, πέρα από τον τίτλο του άλμπουμ, αρέσκονται στη συνέχιση του ύφους που άφησαν: ένα black/death metal αρχαίας κοπής, αρκετά συγγενικό με προσπάθειες των δικών μας Rotting Christ και Varathron. Οι συντοπίτες τους Sarcófago σαφώς και είναι ακόμα ένα σημείο αναφοράς όσον αφορά το στυλ του Protogoni Mavri Magiki Dynasteia. Εντάξει, είναι τρού η φάση, δε λέω, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να ικανοποιηθώ πλέον με κάτι τέτοια. Θα έλεγα ότι όσο μπορώ να γουστάρω με το μπαούτσικο blastbeat άλλο τόσο μπορώ να ξενερώσω με κάτι αλά Mortuary Drape leads. Αξιέπαινοι για το ζήλο τους αλλά το νέο άλμπουμ είναι κάτι που αφορά τους (πολύ) φανατικούς οπαδούς της μπάντας.

PISSGRAVE "Posthumous Humiliation"

Pissgrave

Posthumous humiliation

2019 | Profound Lore Records

Είχα ακούσει φυσικά το Suicide Euphoria ντεμπούτο τους, κυρίως λόγω εκείνου του όμορφα αηδιαστικού εξωφύλλου. Δεν απογοητεύτηκα όμως. Το φετινό άλμπουμ τραβάει (όσον αφορά τα εικαστικά) τα πράγματα στα άκρα. Οι Pissgrave είναι μια νοσηρή μπάντα και περιέργως όλο αυτό που κάνουν δεν φαίνεται σαν παρωδία. Μέλη τους είχαν θητεία στους φρικιαστικούς Otesanek και αυτό δείχνει τη νοσογόνο φύση του γκρουπ. Τα riffs είναι οξυμμένα, τα φωνητικά παραληρηματικά και το γενικότερο performance λυσσαλέο. Λίγο Deicide, λίγο Deeds of Flesh και σπανιότερα Incantation-ικό vibe συνθέτουν αυτό το νέο τους μουσικό έκτρωμα. Όποιος νιώσει παρείσακτος δεν δοκιμάζει καν την ακρόαση.

DOOMBRINGER "Walpurgis Fires"

Doombringer

Walpurgis Fires

2019 | Nuclear War Now! Productions

Η κερχνώδης riff-ολογία του νέου δίσκου των Doombringer είναι ικανοποιητική ως ένα βαθμό. Οι συνθέσεις του άλμπουμ είναι πλήρεις από χάρες και δεν κενοκοπούν αλλά ο χαρακτήρας του είναι ισχνός και σίγουρα κάπου υστερεί. Η αγελαία φύση του πορεύεται στα 90's μονοπάτια των προγόνων του δίχως να εκμεταλλευτεί τις εκπλήξεις των όποιων παράδρομων συνάντησε. Δεν ενδίδει, κοινώς, στον κίνδυνο της εξερεύνησης παρά εμμένει στην ασφάλεια της έκφρασης που προκύπτει απερίσκεπτα. Τα είδη αυτά τα αγαπήσαμε με πάθος για όλα τα κλισέ τους αλλά όταν πλέον υπάρχουν υπεράριθμοι αστείρευτοι εκφραστές δύσκολο να διαλέξει κάποιος την ατολμία στην ακραία σκηνή. Για το info, εδώ συμμετέχει και ο δικός μας Θωμάς Ασλανίδης των The Psalm (ex-Nocturnal Vomit).

OSSUARIUM "Living Tomb"

Ossuarium

Living Tomb

2019 | 20 Buck Spin

Πάντοτε υπήρξα οπαδός του doom/death. Είναι ένα κατακλυσμιαίο είδος που σε εξοργίζει αλλά ταυτόχρονα σε βυθίζει στα βαθύτερα σκοτάδια του νου. Οι Ossuarium είναι μια σχετικά νεοσύστατη μπάντα που δεν ψωροπερηφανεύεται. Τα riffs τους είναι ένας συνεχής κατατρεγμός συναισθημάτων. Η υφή του ήχου τους είναι αξιοζήλευτη αν και καταχράζεται τη διάνοια σύγχρονων (αλλά βραχύβιων) acts όπως οι αείμνηστοι Anhedonist. Όχι ότι είναι κίβδηλοι ή κάτι τέτοιο. Είναι όμως πολύ συγγενικοί, χωρίς βέβαια να έχουν την ποσότητα του θρήνου που διέθεταν οι προαναφερθέντες. Τι να λέμε τώρα; Φανταστικό άλμπουμ που στον δικό του κλαυθμό θα αφουγκραστεί κανείς μέχρι και Autopsy παλμούς.

CHARNEL ALTAR s/t demo

Charnel Altar

Charnel Altar demo

2019 | Independent

Σε αυτό το πρώτο demo οι Charnel Altar δεν περιφρονούν οτιδήποτε θεωρείται ιερό ως προς την ακραία σκηνή. Αντιθέτως ενισχύουν την πτωματίλα με τέσσερα τραγούδια που ζέχνουν νεκρούς ασβούς και αίμα. Η σήψη που προκαλούν οι ασθενικές αυτές συνθέσεις δεν είναι πρωτοφανής αλλά πάντα καταφέρνει να σοκάρει με τον ίδιο τρόπο. Για κάποιον μαγικό λόγο καταφέρνουν να ακούγονται σχετικά εύκολα μέσα στο πηχτό σκοτάδι της μουσικής τους. Τα μέλη τους δεν τα γνωρίζουμε αλλά ανήκουν στην επικίνδυνη σκηνή της Αυστραλίας που τα τελευταία χρόνια μας έχει χαρίσει περίσσια τέτοιες στιγμές οδύνης. Πιθανών να είναι ένα ακόμα project μεταξύ των διάφορων ανίερων μπαντών του εκεί υποστρώματος. Το σίγουρο είναι πως σε ένα ενδεχόμενο full-length θα πρέπει όλοι να έχουμε λάβει τα μέτρα μας.

EMBRIONAL "Evil Dead"

Embrional

Evil Dead

2019 | Independent

Τα Πολωνικά ήθη της ακραίας έκφρασης δεν επιδέχονται ατοπήματα. Έτσι κι αυτό το κουαρτέτο από τη χώρα του Βαζέχα έχει καβατζωθεί από την καλογυαλισμένη παραγωγή που οφείλουν να έχουν οι δίσκοι τους και επικεντρώνονται στην τεχνική και το γάργαρο performance. Διαλλακτικοί τα μάλα, απευθύνονται σε πολύ στοχευμένο κοινό που δεν έχει μάθει να διαμαρτύρεται και αυτο-στηρίζεται στον κύκλο του είτε από ανάλογες προσπάθειες είτε από επίδοξες διαδικτυακές μεταφορτώσεις, κυρίως οπτικές, μες στο δωμάτιό τους. Αισθητικά αγγίζουν την κακογουστιά των 90's φυσικά. Δεν είναι ότι γελάς με το υλικό τους. Όχι. Είναι που στον πόλεμο τέτοιοι τύποι θα ήταν οι στρατιώτες της πρώτης σειράς και που θα σφαγιάζονταν νωρίτερα από όλους τους άλλους. Αυτό. 

ARCHGOAT "The Luciferian Crown"

Archgoat

The Luciferian Crown

2018 | Debemur Morti Productions

Φίνο απόσταγμα της ανίερης death/black σκηνής του σύμπαντος το τελευταίο άλμπουμ των Φινλανδών. Όπως όλοι οι δίσκοι τους δηλαδή. Το The Luciferian Crown όμως είναι πιο μενταρισμένο, πιο στρωτό, με λιγότερες σούφρες. Ο ήχος είναι (καθόλου) αιφνιδίως καθαρότερος και οι αποθεώσεις είναι μέσα σε γήπεδο Β’ Εθνικής (γιατί είμαι σε καλή διάθεση σήμερα). Το μόνο που δεν έχετε ξανακούσει από δαύτους σε τόσες δόσεις είναι κάτι χορωδιακά που φουμίζουν το Κακό φτηνού b-movie. Της εργατιάς παλικάρια βασικά με πενταλφικά κάματα ως ψυχοπαίδια του Μεφιστοφελή και άλλων τέτοιων ανάπαλλων φιγούρων που τα άχρηστα 00s τους χάρισαν τη ρώμη να ξεχωρίσουν ως κάτι.

INNUMERABLE FORMS "Punishment in Flesh"

Innumerable Forms

Punishment in Flesh

2018 | Profound Lore Records

Αυτό το περίμενα όσο τίποτα άλλο. Από το promo του 2016 οι Innumerable Forms ήταν ο πλέον διακαής πόθος για ένα full-length. Αν και στο παρελθόν ήταν πολύ πιο οργίλοι (όλοι τους μέλη της hardcore σκηνής) στο ντεμπούτο πετάνε σχεδόν εξ’ ολοκλήρου την ταχύτητα στην άκρη και την αντικαθιστούν με θανάσιμο doom/death κυρίως επηρεασμένο από τους Demilich και Demigod. Παλιά Φινλανδική σκηνή δηλαδή. Το ευτυχές είναι ότι η μπίχλα τους δεν ξεμολύνεται. Το ύφος τους δεν είναι αφόρετο και σίγουρα δεν πρωτοτυπούν μες στο μουσικό συναξάρι. Αλλά λίγο το Incantation-like solo με την πρόστυχη χρήση του τρέμολο, λίγο ο ασουλούπωτος (αλλά διαυγής) ήχος τους, λίγο η φωνάρα του DeTore, με έπεισαν στο φουλ.

DRAWN AND QUARTERED "The One Who Lurks"

Drawn and Quartered

The One Who Lurks

2018 | Krucyator Productions

Η τέχνη των Drawn and Quartered δεν καταλύεται. Σφηνώνει εσαεί στις σκοτεινότερες πτυχές του εαυτού σου. Είναι απειλητική και κατάμαυρη. Οι αθρόες ηχητικές απειλές τους τους κατατάσσουν στο βάθρο με τους σημαντικότερους (προσοχή στην λέξη) εκφραστές του είδους. Ναι, οι συγκρίσεις με τους Incantation και Immolation είναι αναπόφευκτες. Οι DaQ όμως δανείζονται την αθυμία των προαναφερθέντων μόνο σαν έμπνευση. Η αποστροφή και η απέχθεια που προκύπτει μέσα από τα τραγούδια τους είναι ολόδικιά τους. Το The Οne Who Lurks είναι το αιτιατό του μαύρου. Ποιος δειλός να βρεθεί να ανακόψει την ορμή τους; Έξι χρόνια θα είναι πάντα πολλά για οτιδήποτε καινούργιο απ’ αυτούς τους θρύλους.

FINIS "Visions of Doom"

Finis

Visions of Doom EP

2018 | Iron Bonehead Productions

Όταν ο Euronymous έπαιζε ανχόλι doom στο δεύτερο σκέλος του Freezing Moon, όταν οι Sadistic Intent γράφουν leads, όταν η έννοια του μέτρου ξεπερνά το προσδοκώμενο. Οι Γερμανοί τηρούν υπερβολικά τους κανόνες του minimal και πολύ φοβάμαι ότι αυτό συμβαίνει λόγω έλλειψης έμπνευσης. Το death/black metal τους είναι αρκούντως προκλητικό και αυθάδες αλλά γενικά, αν εξαιρέσεις την ομώνυμη σύνθεση, εκεί που οι συνθέσεις πάνε να δαγκώσουν είναι σα να σε γλείφει φαφούτικο στόμα. Αυτό βέβαια είναι το μειονέκτημα κάθε ΕΡ, ειδικά αν δεν σε λένε Bölzer. Πέρα την πλάκα όμως, οι Finis είναι στο σωστό δρόμο για να κυκλοφορήσουν μια μέρα το δικό τους μικρό διαμαντάκι.

BURIAL INVOCATION "Abiogenesis"

Burial Invocation

Abiogenesis

2018 | Dark Descent Records

Αρματωμένοι ξανά με τον Engin Güngör πίσω από το drumkit, μετά από τη φυγή του από τη μπάντα την τριετία 2011-2014, και τον Mustafa Yildiz στα φωνητικά (ο οποίος ξανα-αποχώρησε πρόσφατα) οι Burial Invocation δείχνουν να είναι προσωπική υπόθεση του Cihan Akün στο πρώτο full-length τους. Οι Τούρκοι είχαν προκαλέσει τεράστια αίσθηση στο underground με την κυκλοφορία του Rituals of the Grotesque ΕΡ τους και πολλοί ανέμεναν την ανάλογη συνέχεια. Ξαραχνιάζοντας αισθητά τον ήχο τους, εδώ χρησιμοποιούν το παρελθόν τους σαν σαβαγιάρ για κάτι που τείνει επιδειξιομανές αλλά ποτέ δεν ξεφεύγει από τα όρια του τρού death metal ορεκτικού. Κοινώς, το σάλεμα της ηχητικής σήψης είναι ορατότατο.

EMBRACE OF THORNS "Scorn Aesthetics"

Embrace of Thorns

Scorn Aesthetics

2018 | Iron Bonehead Productions

Το black/death γιουρούσι των Embrace of Thorns εδώ χρωματίζεται με καταπληκτική ατμόσφαιρα που όμοια της δεν θα συναντήσεις στις παρελθοντικές προσπάθειες του γκρουπ. Όχι ότι τα προηγούμενα albums ήταν κακά αλλά το Scorn Aesthetics είναι τόσα βήματα μπροστά (όσον αφορά στη σύνθεση αλλά και στο πνέυμα) που δεν θα δυσκολευτεί να κερδίσει τον οπαδό είτε του νεκρομεταλλικού είτε του μαυρομεταλλικού ήχου. Πρώτη ηχογράφηση του session-ά παιχταρά Γιάννη Βότση με τη μπάντα και τυγχάνει να πετύχει τραγούδια που όσο σκόπιμα και να είναι αποφεύγουν το γιαλαντζί αποτέλεσμα της πλειοψηφίας του είδους. Οι EoT μόλις χτύπησαν τη σθεναρότερη των φλεβών.

TOMB MOLD "Manor of Infinite Forms"

Tomb Mold

Manor of Infinite Forms

2018 | 20 Buck Spin

Φανταστικό, υπερ-πορωτικό death metal παίζουν οι Καναδοί Tomb Mold στο νέο άλμπουμ τους. Η έμπνευσή τους είναι νοθευμένη από το ανίερο feeling των Incantation και ηχητικά παραπέμπουν και σε πιο σύγχρονες μπάντες του είδους όπως οι Vastum, οι Disma και οι Funebrarum. Τίγκα μπιχλιάρικο Αμερικανικό death metal δηλαδή. Το ακαταίσχυντο performance τους παραπέμπει σε επίπεδα βετεράνων και είναι απορίας άξιο πως κρατούν τόσο υπέροχα τις ισορροπίες μέσα στα τραγούδια τους. Ενίοτε τα σύντομα leads τους μπορούν να θυμίσουν και παλιά, καλή Σουηδική σκηνή εκ τας Ευρώπας μιας κι αυτά υποστηρίζονται από ένα υπερ-groovy ρυθμικό υπόβαθρο. 40 λεπτά καύλας.

TORTURE RACK "Malefic Humiliation"

Torture Rack

Malefic Humiliation

2018 | Headsplit Records, 20 Buck Spin, Parasitic Records

Λασπερό και old school κοπής death metal προσφέρουν οι Αμερικανοί Torture Rack στο Malefic Humiliation άλμπουμ τους το οποίο είναι μόλις το δεύτερο της καριέρας τους. Τα αρτύματα που χρησιμοποιούν πάνω σ’ αυτή την παραδοσιακή συνταγή είναι Autopsy vibes και τεχνάσματα παλιών Cannibal Corpse, καθώς και μια ριφολογία άρρηκτα συνδεδεμένη με την άσχημη όψη του είδους παρά την επιτηδευμένα αράθυμη πλευρά του. Διαπρέπουν κυρίως στα mid-tempo σημεία τους και τα solos βασίζονται στη χρήση του tremolo φέρνοντας στο νου βετεράνους όπως οι Rick Rozz, Danny Coralles και Richard Brunelle. Τους λείπει φυσικά η ξεχωριστή ταυτότητα αλλά πετυχαίνουν τον tribute σκοπό τους τα μάλα.

NECROS CHRISTOS "Domedon Doxomedon"

Necros Christos

Domedon Doxomedon

2018 | Sepulchral Voice Records

Διαβάζοντας μια συνέντευξη του Guido Saint Roch (Ysengrin) online πληροφορήθηκα ότι αυτή είναι η τελευταία προσπάθεια του M. Gericke (Mors Dalos Ra) με τους Necros Christos. Λυπάμαι που το ΄08 δεν έδωσα τη δέουσα σημασία σε live τους μιας και είχαν προηγηθεί οι Dead Congregation τότε για τους οποίους και παρευρέθηκα κυρίως. Στο νέο άλμπουμ η μπάντα δείχνει τον γνώριμο εαυτό της με γνήσιο Morbid Angel-ικό πνεύμα και μια doom αύρα που παραπέμπει σε κλασσικούρες τύπου Candlemass. Σε πολλά τραγούδια τους λαμβάνεις επίσης έναν Incantantion/Immolation παλμό. Το μεγάλο μειονέκτημα εδώ όμως είναι η συνολική διάρκεια (112 λεπτά) που σίγουρα θα κουράσει και τον πιο προσηλωμένο οπαδό.

GRAVE UPHEAVAL "Untitled"

Grave Upheaval

Untitled

2018 | Nuclear War Now! Productions

Το άρωμα της σήψης και ο προσφυής θρήνος. Οι Αυστραλοί μας είχαν προειδοποιήσει εδώ και μια πενταετία, στο ντεμπούτο (επίσης άτιτλο) άλμπουμ τους, ότι δεν αστειεύονται με τη μουσική τους. Το φετινό τους ηχητικό απαύγασμα όμως σκάβει ακόμα βαθύτερα τον λάκκο και ανασέρνει οτιδήποτε ενταφιασμένο από το σημείο που σβήνει και η τελευταία ηλιαχτίδα ως τα μπουντρούμια της Κόλασης. Αν ήταν πίνακας θα ήταν το Saturn Devouring His Son του Goya. Όταν μέλη του γκρουπ μοιράζονται το ίδιο μαύρο γάλα σε μπάντες όπως οι Impetuous Ritual και Portal, τότε το αποτέλεσμα δεν εκπλήσσει ακριβώς. Αλλά σαν θηλάσεις το σκοτάδι τους τίποτα δεν βιώνεται με ανάλογη ηδονή.

MOURNFUL CONGREGATION "The Incubus of Karma"

Mournful Congregation

The Incubus of Karma

2018 | Osmose Productions

Όσοι προτιμούν την μουσική τους να κινείται σε επίπονους και βραδυπόδιους ρυθμούς, όσοι έχουν λατρέψει κατά το παρελθόν τα πονήματα θρυλικών μπαντών όπως οι Evoken, οι Thergothon και οι Esoteric, τότε οι Mournful Congregation είναι αυτό που αναζητούν. Αν και χαίρουν ανάλογης εκτίμησης με τους προ-αναφερθέντες (υπάρχουν από το ’93) οι Αυστραλοί απλώς τυγχάνει (κατά τη γνώμη μου πάντα) να μην έχουν βγάλει το δικό τους Stream from the Heavens ακόμα. Όλοι οι δίσκοι τους όμως, (μη εξαιρουμένου του The Incubus of Karma) έχουν αυτή τη γκροτέσκα ατμόσφαιρα και το πένθιμο γλέντι που στήνουν πανέμορφα κιθαριστικά leads που θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί από τον αστείρευτο Andrew Craighan στα καλά του. Θανατεροί.

ON THORNS I LAY "Aegean Sorrow"

On Thorns I Lay

Aegean Sorrow

2018 | Alone Records

Έχοντας αλλάξει τόσα ύφη στη μουσική τους οι Έλληνες On Thorns I Lay κυκλοφορούν ένα ατμοσφαιρικό doom/death άλμπουμ στα πρότυπα παλιών My Dying Bride με επιπλέον μελωδία. Δεν είναι ότι το Aegean Sorrow είναι κακό αλλά οι προθέσεις του γκρουπ, που απέτυχε και στο αλά Theatre of Tragedy υλικό του όσο και στο εμπορικό φλώρικο ροκ του μετέπειτα, δεν μοιάζουν τόσο αγνές πλέον. Σαν δίσκος είναι προσεγμένος και ηχητικά, και συνθετικά, και εκτελεστικά. Δεν ξεφεύγουν όμως στο ελάχιστο από τα κλισέ του είδους, με το υλικό να ακούγεται εκνευριστικά επαναλαμβανόμενο καθ' όλη τη διάρκεια. Αχρείαστα και άχρηστα ορχηστρικά τύπου Skotos δεν θα τα σχολιάσω καν, εννοείται.