Showing posts with label Screamo. Show all posts
Showing posts with label Screamo. Show all posts

26 November 2013

PIANOS BECOME THE TEETH / TOUCHÉ AMORÉ "Gravity, Metaphorically / Hiding" split

Pianos Become the Teeth / Touché Amoré
Gravity, Metaphorically / Hiding split
2013 | Deathwish Inc., Topshelf Records

Στην αρχή πήγα να ψαρώσω για τα καλά με την Vincent Cavanagh χροιά του Kyle Durfey των Pianos Become the Teeth. Η αλήθεια είναι ότι το Hiding, το οποίο είναι και η συμμετοχή των προαναφερθέντων στο συγκεκριμένο split, θυμίζει λίγο Anathema πριν αυτοί αποτινάξουν κάθε ίχνος παραμόρφωσης από τον ήχο τους. Βέβαια οι Pianos Become the Teeth γυρίζουν το τραγούδι σε ένα emotional πράγμα στην πορεία αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Σαν τραγούδι δεν έχει να πει πολλά αλλά στέκει αξιοπρεπώς σαν μια ημι-πενιχρή σύνθεση ή κάποιο leftover της μπάντας το οποίο μόνο σε μια τέτοια κυκλοφορία θα μπορούσε να σταθεί. Οι Touché Amoré είναι εμφανώς πιο διαχυτικοί και επιθετικοί αλλά κι αυτοί εμμένουν στο emotional στοιχείο της φάσης. Μάλιστα το τραγούδι που προσφέρουν στο συγκεκριμένο split (Gravity, Metaphorically) έχει ένα ωραίο πέρασμα κάπου στο μέσο της διάρκειας του πριν ξεσπάσουν σύντομα με αυτήν την απελπισμένη διάθεση. Σαν release δεν το χαρακτηρίζεις ανούσιο, σίγουρα όμως είναι ημιτελές. Ίσως ένα τραγούδι παραπάνω έκαστως θα έκανε το όλο split πιο ενδιαφέρον. Υφολογικά οι δύο μπάντες ταιριάζουν αλλά η συναισθηματική αψάδα σβήνει τόσο γρήγορα όσο και η διάρκειά του. Εξυπακούεται ότι ζείτε και χωρίς αυτό.

09 May 2013

NO OMEGA "Shame"

No Omega
Shame
2013 | Throatruiner Records

Το Shame είναι ένα συν στα δισκογραφικά της αξιόλογης της Throatruiner Records. Ένα καθοριστικό καλλιτεχνικό για τους No Omega βήμα, καθώς το hardcore που εκτελεί και συνθέτει η μπάντα είναι πλημμυρισμένο από το πικρό αίσθημα που αποπνέουν οι κιθάρες. Τόσο ώστε να διακρίνονται σχετικά εύκολα από αντίστοιχους ομοϊδεάτες τους. Οι καταβολές της μπάντας προέρχονται και από post κυκλοφορίες των 00s. Τουτέστιν, χτίζουν ένα φιλόδοξο background παράνοιας, αρκούντως στρυφνό και τοξικό συνάμα, δίχως να χάνουν την πάγια αμεσότητά τους με τον ακροατή. Το αξιοζήλευτο είναι πως στο όλο ύφος τους καταφέρνουν να προσθέτουν τόσο λαθραία black metal περάσματα, ενώ αφήνουν για πολλά δευτερόλεπτα ambient feedbacks ως ανάσες (βλ. Utopianist). Το αποτέλεσμα ξεπερνά την απλά γραφική προσπάθεια του καλλιτέχνη να ξεχωρίσει κι έτσι το μόνο που μένει είναι ένας δίσκος φορτισμένος συναισθηματικά που θα καταφέρει να αγαπηθεί από μια πλειάδα οπαδών του είδους για όλα αυτά που προσφέρει. Πολύ δυνατό.