ÉLIANE RADIGUE "Triptych"

Éliane Radigue 

Triptych

2009 | Important Records

Μαθήτρια του Pierre Schaeffer (google-άρετε για περισσότερα infos), με σπουδές σε πιάνο, σε ένα κλασικό release υπέρτατης drone μουσικής. Μιά από τις τύπες που εξερεύνησαν τα ηχοτόπια όσο λίγοι, σπουδαίο υλικό πέρα από κάθε κριτική.

BLUT AUS NORD "Disharmonium - Nahab"

Blut aus Nord 

Disharmonium - Nahab

2023 | Debemur Morti Productions

Σταθερός Vindsval σε μιά ακόμη περίτεχνη, δυσθυμική κυκλοφορία, κρατάει ακόμα το ενδιαφέρον των οπαδών του είδους (αλλά και της μπάντας) σε εγρήγορση, μεγάλο κεφάλαιο του black metal, με σχεδόν δύο b2b έπη που δεν θα αναφέρω.

RUÏM "Black Roayal Spiritism - I. O Sino da Igreja"

Ruïm 

Black Roayal Spiritism - I. O Sino da Igreja

2023 | Peaceville Records

Νέα τραγούδια από Blasphemer νέα τραγούδια από Blasphemer νέα τραγούδια από Blasphemer νέα τραγούδια από Blasphemer νέα τραγούδια από Blasphemer νέα τραγούδια από Blasphemer νέα τραγούδια από Blasphemer, νέα τραγούδια από Blasphemer, νέα τραγούδια από Blasphemer, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία εδώ.

DEATHSPELL OMEGA "The Furnaces of Palingenesia"

Deathspell Omega

The Furnaces of Palingenesia

2019 | Norma Evangelium Diaboli

Κατά κάποιο τρόπο οι Deathspell Omega αγναντεύουν από την κορυφή που οι ίδιοι δημιούργησαν, τελείως ευφάνταστα, την τελευταία δεκαπενταετία. Αλήθεια, θα ήταν πολύ κλισέ μια οποιαδήποτε κριτική στο έργο τους όσον αφορά την μετά-Si Monvmentvm Reqvires, Circvmspice περίοδό τους. Και αυτό ισχύει τόσο στο μουσικό όσο και στο στιχουργικό περιεχόμενο στο οποίο οι πολύ προσεκτικοί και ψαγμένοι οπαδοί τους θα δώσουν ιδαίτερη βάση συσχετίζοντας το concept του νέου άλμπουμ με τη φιλοσοφία του Σαρτρ και του Μπατάιγ. Εγώ θα αρκεστώ στο να αναφέρω πως είναι απορίας άξιο να καταφέρνουν έναν τόσο έντονο παλμό σε συνθέσεις που έχουν γεννηθεί στην ίδια φλέβα της πρότερης δισκογραφίας τους. Θα συναντήσει κανείς εδώ τη λύσσα των Antaeus και την καλύτερη δυσαρμονία της πιάτσας σε κλίμακες φουλ μινόρε που θα τσαλακώσουν την καρδιά σας. Κι όλα αυτά με έναν οργανικό, ζεστό ήχο που κάνει μέχρι και την εκφορά του Aspa (;) να στάζει δηλητήριο.

DRASTUS "La Croix de Sang"

Drastus

La Croix de Sang

2019 | Norma Evangelium Diaboli

Μάλιστα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα άλμπουμ ακατάβλητης παραφωνίας. Στυλιστικά συγγενεύει με οτιδήποτε αρέσκομαι να ακούω από την πιο "σύγχρονη" σκηνή και οι αναφορές στη Γαλλική σκηνή των Antaeus και Deathspell Omega είναι παραπάνω από άμεσες. Ναι, γι' αυτό το είδος παραφωνίας μιλάω. Που ακμάζει στα τραγούδια σαν έρποντας τρόμος με αμείωτη ένταση μόνο και μόνο για να λάμψει το σκοτάδι της riff-ολογίας (του Drast στην προκειμένη). Μια ακατάσχετη κιθαριστική τέλεση που τιθασεύεται μόνο από το συνολικό tempo ξεφεύγοντας από την παγίδα του αλόγιστου blastbeat. Δέκα χρόνια μετά το ντεμπούτο άλμπουμ του ο Drast ωριμάζει μέσα στην αναθεματισμένη ψυχή μιας χώρας που πρωταγωνιστεί στην υπόθεση black metal των τελευταίων χρόνων και μας δίνει απλόχερα την καλύτερη δουλειά του έως τώρα.

CÉNOTAPHE "Empyrée" EP

Cénotaphe

Empyrée EP

2019 | Nuclear War Now! Productions

Ντουέτο από την Γαλλία που απαρτίζεται από τον François Roux (Fog) και τον Khaosgott (το αληθινό όνομα μου διαφεύγει) με τον πρώτο να αναλαμβάνει εκνευριστικά πετυχημένα όλα τα όργανα και τον δεύτερο τα παθιασμένα φωνητικά. Δεν είχα επαφή με τις προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας γι' αυτό είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που ανακάλυψα αυτό το black metal act που στυλιστικά φέρνει στο νου τους συμπατριώτες τους Nécropole. Αρκούντως μελωδικό μα παιγμένο με μια άσβεστη μανία, το Empyrée δικαιολογεί γιατί ανήκει στις τάξεις της NWN! Τα φωνητικά μου θυμίζουν αρκετά αυτά του Αλέξανδρου Αντωνίου (Macabre Omen) και είναι το δυνατό χαρτί αυτής της άρρωστης, αλλά ατμοσφαιρικής συνάμα, κυκλοφορίας.

CARPENTER BRUT "Leather Teeth"

Carpenter Brut

Leather Teeth

2018 | No Quarter

Οι Carpenter Brut είναι το αρτιστικό προσωνύμιο του Γάλλου μουσικού, Franck Hueso, ο οποίος προφανώς και έχει παραδοθεί πλήρως στις απολαύσεις της synth-based μουσικής που έχει τις βάσεις της τόσο σε 80’s κινηματογραφικά soundtracks όσο και στο new wave. Το Leather Teeth είναι δίσκος που θα τον απολαύσετε για την τόσο γνώριμη υφή του όσο και για τα πραγματικά catchy τραγούδια του. Το (όχι και τόσο) αναπάντεχο info είναι πως ο Hueso εδώ παρασέρνει στη διαφθορά δύο λατρεμένους μου καλλιτέχνες ως guest φωνητικάριους. Τον Matthew McNerney (ή Kvohst - Hexvessel, Beastmilk, Dødheimsgard κ.α.) και τον “πολύ” Kristoffer Rygg (τον Garm, ντε).

ANTAEUS "Condemnation"

Antaeus

Condemnation

2016 | Norma Evangelium Diaboli

Ορθόδοξο και ωμό black metal προσφέρουν οι Antaeus μετά την δεκαετή αποχή τους. Η ωρυγή του πολέμου συναντάται σε κάθε δευτερόλεπτο της μουσικάρας τους. Το πιο καλλίμορφο τερατούργημα της φετινής χρονιάς ήταν αυτό.

ALUK TODOLO "Voix"

Aluk Todolo 

Voix

2016 | Norma Evangelium Diaboli, The Ajna Offensive

Η μουσική των Aluk Todolo είναι μια επιληπτική και επίπονη εμπειρία. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν άξιοι συνεχιστές του krautrock κινήματος της δεκαετίας του 1970 αλλά η black metal υφή των τραγουδιών τους τους κατατάσσει σε ανεξερεύνητα ηχοτόπια. Ακτινοβόλο και βαθιά υποβλητικό το Voix είναι ένα σύγχρονο μουσικό αριστούργημα.

AS WE DRAW "Mirages"

As We Draw 

Mirages

2014 | Throatruiner Records

Σε όλον αυτόν τον άδοξο post συφερτό που μαστίζει στις μέρες μας, οι As We Draw έρχονται με ένα μουσικό μνημείο που ζωγραφίζει υπέροχα με αναπάντεχες μελωδίες τη hardcore βάση των συνθέσεων τους. Τέτοιοι δίσκοι βγαίνουν σπάνια ανά τα χρόνια. Live ηχογράφηση με ζηλευτό ήχο-πρότυπο.

PLEBEIAN GRANDSTAND "Lowgazers"

Plebeian Grandstand 

Lowgazers

2014 | Throatruiner Records

Αν από τις πρώτες κιόλας νότες του Thrvst δεν ανατριχιάσεις, τότε έχεις χάσει κάθε νόημα της ακραίας μουσικής. Οι ΡΒ κάνουν ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ άλμα και ξερνάνε τις πιο συγκεχυμένες ιδέες των Deathspell Omega σε ένα avant-garde αριστούργημα που όμοιο του δύσκολα θα ξαναέχει.

YOUTH AVOIDERS s/t

Youth Avoiders

Youth Avoiders

2013 | Destructure Records, Build Me a Bomb Records

Το συγκεκριμένο άλμπουμ έπεσε στη αντίληψη μου μέσα απ’ το διαδικτυακό stalking και συγκεκριμένα μιας ανάρτησης που έκανε ο Τάκης (Ruined Families). Στην εδώ και καιρό διάθεσή μου να ακούω punk, αποφάσισα να ασχοληθώ και με τους Youth Avoiders. Μια μπάντα της οποίας το παρελθόν (αν υπάρχει) στη δισκογραφία αγνοώ πλήρως, όπως επίσης και την καταγωγή της. Εδώ έχουμε να κάνουμε με κατσαπιάλικο (που λέει κι ένας φίλος) punk που προσφέρει ένταση στο μέγιστο. Μετά βίας μπορούμε να επευφημήσουμε τους Youth Avoiders για τη μουσική τους κατάρτιση αλλά το ομώνυμο δισκάι τους είναι απολαυστικό και ακούγεται ευχάριστα, πιθανών και εξ’ αιτίας της μικρής διάρκειας του. Τα τραγούδια δεν ξεπερνούν το ενάμισυ λεπτό σε διάρκεια έκαστως με εξαίρεση το Smoked Glass (το οποίο τυγχάνει να είναι η αγαπημένη μου  στιγμή απ’ όλο το άλμπουμ) και το Oil Slick. Ενδιαφέρον έχει ο τραγουδιστής του γκρουπ που ανά φάσεις ακούγεται σαν ένας άλλος Lemmy όταν αυτός ήταν πολύ πιο νέος. Μια χαρά περνάει η ώρα πάντως.

AOSOTH "IV: An Arrow in Heart"

Aosoth

IV: An Arron in Heart

2013 | Agonia Records

Το III ήταν μεγάλη δισκάρα. Δεν ξέρω κατά πόσο πολύ τον πήραν πρέφα εκείνον τον δίσκο οι όποιοι οπαδοί. Το IV: An Arrow in Heart μου φέρνει ξανά τη διάθεση να γράψω γι’ αυτούς τους Γάλλους οραματιστές της ακραίας μουσικής σκηνής. Κι αν εδώ δεν πρόκειται να βρείτε συνταρακτικές καινοτομίες, το δύστροπο και αυστηρά μορφοποιημένο ύφος τους κατατάσσει το νέο αυτό άλμπουμ μέσα σε εκείνα τα μικρά αριστουργήματα που εκτιμούνται απ’ αυτούς τους λίγους που πρέπει, Όχι, εγώ μπορεί να μην συγκαταλέγομαι καν μέσα σ’ αυτούς αλλά αυτή τη φορά έτυχε να συμβαδίσω χρονικά μαζί τους και πλέον οφείλω να τονίσω τη δύναμη των Aosoth σαν μπάντα. Ο mKm είναι συνυπεύθυνος για την έκρηξη του Γαλλικού black metal της προηγούμενης δεκαετίας, το οποίο ξεφτίλιζε σχδόν όλη τη βόρεια σκηνή, παρέα με κάποιους έτερους ομοϊδεάτες όπως οι (ανεπανάληπτοι) Deathspell Omega και οι Arkhon Infaustus. Οι Aosoth στο τέταρτο άλμπουμ τους έχουν λίγο απ’ όλα. Η απαιτούμενη ορθοδοξίλα, η στάχτη των αξεπέραστων Antaeus, το μίσος του intelligent παραρτήματος του είδους (βλ. Rebel Extravaganza) και άλλα τέτοια κακούδια. Εν ολίγοις, το An Arrow in Heart γαμεί και δέρνει. Τα συστατικά του είναι αυτά που οδηγούν σε επιτυχία όπως και να ‘χει.

BLOCKHEADS "This World Is Dead"

Blockheads

This World Is Dead

2013 | Relapse Records

Μοναδικό το πως οι συγκεκριμένοι τύποι συνδέουν το συναίσθημα στη μακάβρια φύση των συνθέσεων τους. Οι Blockheads δεν είναι το τεράστιο όνομα της σκηνής ασχέτως το ότι υπάρχουν εδώ και αιώνες αλλά θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα να γίνουν ακόμα μια μπάντα-superstars του είδους. Ίσως το underground hype βέβαια να τους διατηρεί σε κορυφαία επίπεδα όπως στο This World Is Dead. Η βορβορώδης φωνή δανείζεται λίγο την κορυφαία χροιά του Lars-Goran (ένας είναι) και φτύνει νοσηρά τις φράσεις μιας μπάντας που καταφέρνει να επιδείξει απαράμιλλη ορχηστρική απελπισία μες στον όλο πανικό. Η έκφραση είναι δηκτική και κάθε τραγούδι είναι γροθιά στα μούτρα. Βέβαια, το μεγάλου ατού τους είναι το ευφάνταστο riffing που κάνει βόλτα από άπειρα είδη και ανάλογα ντύνει το ύφος του γκρουπ είτε με πλήρη όλεθρο, επική διάσταση, είτε με βιτριολική μανία. Η μουσική γκρίνια των Blockheads διαπλάθει μια απερίγραπτη λύσσα που δε νοείται ν’ αφήσει ασυγκίνητο τον μέσο οπαδό της ακραίας μουσικής. Σε τραγούδια όπως το Be a Thorn to Power ακούς το διακεκομμένο ρυθμικό να σκάει πάνω από το λυσσαλέο blast των τυμπάνων και στιγμιαία σου κόβεται η ανάσα. Προσοχή, οι Blockheads δεν είναι μπάντα που απλά την ακούμε, καυλώνουμε και περνάμε καλά. Απ’ το και καλά ρηχό crust σημείο ως την οργή των περισσότερων θεμάτων τους οι Γάλλοι είναι αριστουργηματικά στριμμένοι και οξύθυμοι. Απ’ τα καλύτερα πράγματα που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Όλη η νοσηρότητα τους υπηρετεί πιστά το grindcore. Και επειδή θα σκάσω αν δεν το πω, το Sell Your Flesh είναι απ’ τα ουσιαστικότερα σύντομα τραγούδια που άκουσα ποτέ μου.

JUSTICE "Helix" single

Justice

Helix single

2013 | Ed Banger Records, Because Music

Σιγά δα το μυστικό ότι η ηλεκτρονική μουσική δεν είναι το φόρτε μου. Για να μου κινήσει κάτι το ενδιαφέρον πρέπει να μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση και λίγα σχήματα/καλλιτέχνες το ‘χουν καταφέρει αυτό. Άλλοι με μεμονωμένα tracks, άλλοι με ολόκληρα full-length albums. Με το συγκεκριμένο ντουέτο απ’ τη Γαλλία είχα συστηθεί πίσω στο 2007 όταν και είχαν κυκλοφορήσει το ντεμπούτο τους, Cross, και μάλιστα με την τραγουδάρα/βιντεοκλιπάρα Stress. Εκείνος ο συνδυασμός ηχητικής και οπτικής βίας με είχε αρπάξει απ’ τα μούτρα. Στο πρόσφατο ΕΡ τους που ακούει στο όνομα Helix τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Οι τύποι δημιουργούν ποιοτικά, αυτό είναι σίγουρο, αλλά το όλο αποτέλεσμα δεν με ενθουσίασε τελικά. Όχι ότι καταδίωξα απηνώς για να συλλάβω τις διαθέσεις των πέντε συνθέσεων που το απαρτίζουν αλλά το groove είναι λίγο πιο χορευτικό, η υφή λιγάκι πιο mainstream και οι μινιμαλισμοί ολίγον τι πιο πληκτικοί. Ο rock χαρακτήρας του ομώνυμου με τα staccato beats αλά computerized AC/DC και το Aerosmith-ικό, sample-αρισμένο riff δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί σαν καινοτομία μες στην μουσική σκηνή. Παρ’ όλ’ αυτά, οι Justice ξεπερνούν το underground και χαρίζουν ιδρωμένες νύχτες σε θαμώνες ακριβών night clubs όπου παρέα με τα cocktails καταναλώνονται και γραμμές κοκαΐνης.

BUMCELLO "Al"

Bumcello

Al

2012 | Tôt ou Tard

Βασίλη, μην ξεχάσεις, είπαμε στις 5:30 στους Τρείς Ιεράρχες. Φέρε και κανά χαρτομάντηλο γιατί θα γίνουμε λούτσα με τόση ζέστη. Χριστίνα, εσύ έχεις κανονίσει για τις μπουμπουνιέρες έτσι; Γιώργο, εσύ πρέπει να πας στο αεροδρόμιο να πάρεις τους συγγενείς της Μαίρης. Α!, Βασίλη, θέλω κι άλλη χάρη. Εσύ, πριν τελειώσει ο γάμος, θέλω να φύγεις για το μαγαζί ρε φίλε. Να πας να τσεκάρεις αν είναι όλα κομπλέ γιατί ο υπεύθυνος μου φαινόταν λίγο στον κόσμο του. Μήτσο, τι ώρα είπες ότι έχω ραντεβού στο κομμωτήριο; Α, ρε Βασίλη, όλο ξεχνάω. Έχω κι ένα σι-ντι να σου δώσω για τον DJ. Θα του πεις να παίζει αυτό όταν έρχεται ο κόσμος μέχρι να εμφανισθούμε εμείς. Κάποιοι Μπουμτσέλο, κάπως έτσι ονομάζονται. Χαλαρή φάση σου λέω. Θα τους μουρλάνουμε τους πρωτευουσιάνους με τέτοια κατάσταση και θέα σ’ όλο τον κόλπο. Θα ‘ναι μαγικά σου λέω. Νίκο, εσύ με τους άλλους θα πηγαίνεις σιγά στον δρόμο για να σ’ ακολουθούν και οι άλλοι. Δεν ξέρουν που είναι το μαγαζί ρε. Βάσω, τελικά η ανηψούλα σου θα ντυθεί παρανυφάκι; Ψησ’ το μικρό ρε, αφού και η Μαίρη θέλει. Νίκο, αυτός είναι ο καφές μου; Freddo δεν παρήγγειλα; Έχει βάλει γάλα μέσα ο μαλάκας; Τέλως πάντων, τι άλλα λέγαμε;

KICKBACK "Et le Diable Rit Avec Nous"

Kickback

Et le Diable Rit Avec Nous

2011 | GSR Records

Ναι. Οι Κickback δεν είναι μπάντα που πρεσβεύει την αρετή μιας όποιας παγιοποίησης. Φυσικά και πάντα είχαν trademark σημεία στον ήχο τους μα αυτό δε σημαίνει ότι ακολούθησαν την πεπατημένη, άθλια εκτέλεση μιας συγκεκριμένης νόρμας. Και μπορεί τα εκ-της-κολάσεως εκρηκτικά groove τους να λάμπουν δια της απουσίας τους στο συγκεκριμένο δίσκο αλλά αυτό δεν καθιστά άσχημο το νέο τους πρόσωπο. Παρόλα αυτά θα πρέπει να συμφωνήσω ότι όταν μιλάμε για Kickback προσδοκούμε ένα παράφρων hardcore στυλ μιας και κατέχουν (προσωπική μου γνώμη) τα ηνία στο ιδίωμα παρέα με μπάντες όπως οι Catharsis και κανέναν άλλον. Μπορεί στο It’s a Burning Hell να περνούν μια έντονη κρίση ταυτότητας ανακατέυοντας ένα κοκτέιλ Beastie Boys, Crowbar (αγελαδίσια) riffs και kitsch beats μα τραγούδια σαν το εισαγωγικό Sorption κρύβουν την ευχάριστη εκείνη δυσαρμονία που τόσο τους ταιριάζει. Γενικά θα έλεγα ότι είναι ο πιο τεχνικός τους δίσκος και συνάμα ο πιο προοδευτικός τους εφόσον είναι σαφές ότι μπλέκουν λίγο τις μελωδίες τους από μουσικές επιρροές που δεν καταφέρνουν να καλύψουν πετυχημένα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μετάνιωσα για το συνολικό χρόνο που σπατάλησα για την ακρόασή του. Το θέμα όπως και να’ χει είναι ότι τρώγονται εμφανώς για κάτι διαφορετικό και με λίγη πίστη και ελπίδα αναμένουμε σε ένα αριστούργημα σύντομα. Κατά τ’ άλλα…

PESTE NOIRE "L'Ordure à l'État Pur"

Peste Noire

L'Ordure à l'État Pur

2011 | La Mesnie Herlequin

Αγνοώντας παντελώς το εθνικιστικό μήνυμα του DJ Famine στους στίχους των Peste Noire θα βρει κανείς ενδιαφέροντα μουσικά τερτίπια στην L’Ordure à L’État Pur κυκλοφορία τους. Πέντε μόλις συνθέσεις συμπληρώνουν μία ολόκληρη μουσική ώρα μες στην οποία η μπάντα περί πολλά τυρβάζει μα δύσκολα μπορώ να την κατατάξω στο black metal ιδίωμα. Ιδιαίτερα καλά είναι κάποια συμφωνικά σημεία όπως το τέλος του Cochon Carotte et les Sœurs Crotte.

DEATHSPELL OMEGA "Paracletus"

Deathspell Omega

Paracletus

2010 | Norma Evangelium Diaboli

Σχεδόν γελάω μ’ αυτούς που χαρακτηρίζουν τους Γάλλους σαν τους The Dillinger Escape Plan του black metal. Οι Deathspell Omega δεν φαίνεται να έχουν ανησυχίες τύπου Liturgy ούτε θαρρώ πως κρυφός πόθος του χοντρού (Mikko Aspa) είναι ν’ αφήσει φράντζα. Εντάξει τώρα, πέρα παρεξηγήσεων, οι DEP είναι μιά υπερ-γαμηστερή μπάντα αλλά εδώ μιλάμε για ένα ξεροκέφαλο act που αν ο ένας εκ αυτών δεν έκρυβε επιπλέον μουσικές ανησυχίες (Clandestine Blaze, Stabat Mater, κ.α.) πιθανότατα να μη γνωρίζαμε ούτε τις φάτσες τους. Γιατί ο Hasjarl (πρώην μέλος των Hirilorn) εμμένει σε μιά εκνευριστική μυστικοπάθεια, πίσω από κάθε φακό προβολής. Αλλά όλα αυτά δεν έχουν σημασία άλλωστε. Κι ο συσχετισμός/παραλληλισμός με τους DEP ίσως τείνει να εξηγήσει τη διεστραμμένη φύση των συνθέσεων των Deathspell Omega αλλά και τη δαιδαλώδη δομή τους. Το ότι οι Γάλλοι προσδίδουν μια διαφορετική έννοια στη λέξη progressive είναι αδιαμφισβήτητο. Η Τέχνη τους όμως είναι να διατηρούν ανέπαφο το κατάμαυρο υπόστρωμα της μουσικής τους παραμένοντας πάντα μες στα όρια του black metal. Μπροστάρηδες της Ευρωπαϊκής σκηνής της δεκαετίας 2000-2010 μαζί με τους επίσης Γάλλους Antaeus, έξι χρόνια μετά τη κυκλοφορία του θεϊκού Si Monumentum Requires, Circumspice και τρία χρόνια μετά το συγκλονιστικό Fas-Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum ολοκληρώνουν μιά τυπική ή άτυπη τριλογία μιας Ανάγιας Βίβλου. Το Paracletus είναι τόσο εντυπωσιακό όπως το νερό σ’ έναν περιπλανώμενο επί μέρες στην έρημο. Ενώ όλοι μας το θεωρούμε δεδομένο φτάνει η στιγμή που μας γίνεται απολύτως απαραίτητο και το εκτιμούμε δεόντως. Καλύτερα που τα καθάρματα της μπάντας κρατάνε τα στόματά τους κλειστά. Και τι να μας πούνε άλλωστε; Ας στρέψουμε τη προσοχή μας πάνω στο τελευταίο τους album. Εκεί τα λένε όλα. Αλίμονο σ’ όποιον πάρει μυρωδιά τι παίζει εδώ μέσα. Του εύχομαι καλή αποτοξίνωση. Εγώ ακόμα παλεύω...

SCORPION VIOLENTE "Uberschleiss"

Scorpion Violente

Uberschleiss

2010 | Avant!

Αν και οι Scorpion Violente είναι νεοσύστατη μπάντα (το Uberschleiss είναι μόλις το ντεμπούτο άλμπουμ τους) οι μουσικάρες που παράγουν είναι κάτι παραπάνω από απλά εθιστικές. Τολμώ να πω μάλιστα ότι όσον αφορά την ηλεκτρονική μουσική γενικότερα, τούτο είναι απ’ τα αγαπημένα μου δισκάκια ever. Η καύλα με αυτό το ντουέτο απ’ τη Γαλλία αρχίζει απ’ τον εικαστικό τομέα και συγκεκριμένα το κορυφαίο εξώφυλλο του δίσκου. Το full σατανίλα vintage περίβλημά του καθορίζεται άμεσα απ’ την τραγοφορούσα, ξώστηθη γκόμενα. Το χρώμα και ειδικά ο τόνος του κρύβουν μια πελώρια ποιότητα στην αισθητική της μπάντας. Όμως οι εκπλήξεις δε σταματούν μόνο στα οπτικά καλούδια. Με το που σκάσει η μελωδία του Viol et Revanche καταλαβαίνεις ότι κάτι ιδιαίτερο παίζει μ’ αυτούς τους τύπους. Το συγκεκριμένο τραγούδι μάλιστα είναι απ’ τα πιο ιδιαίτερα και σκοτεινά που έχω ακούσει ποτέ μου (ω, ναι!). Κάτι σαν το ιδανικό soundtrack των σκηνών με τα μασονικά όργια όπως τα παρουσίασε ο αείμνηστος Stanley Kubrick στο Eyes Wide Shut. Τίγκα αρρώστια λέμε. Το είδος του κυμαίνεται από μια dark techno εκδοχή ως μια obscure disco έκρηξη. Απλά μοναδικό.