ROYAL TRUX "White Stuff"

Royal Trux

White Stuff

209 | Fat Possum

Φυσικά και υπάρχει η αβεβαιότητα για την ορθότητα ενός τέτοιου reunion. To αναθεματισμένο rock όμως του ντουέτου που έδρασε κυρίως στα 90's πάντα θα αφήνει υποσχέσεις για μουσική που δεν είναι αναμενόμενη και αναλώσιμη. Τα σύντομα, χοντροκομμένα riffs τους συνεχίζουν να μην εντάσσονται σε κάτι γνωστό ή εύπεπτο. Κάπου διάβασα ότι η ανταλλαγή ιδεών για τον δίσκο ήταν κυρίως μέσω mails. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ορχηστρική απερισκεψία προκύπτει λόγω αυτού αλλά το παρελθόν του γκρουπ δεν μας επιτρέπει τέτοια πορίσματα. Το παράξενα διαφαινόμενο noise rock είναι εδώ, οι κιθάρες οδηγούν το εγχείρημα ξανά και τα τραγούδια είναι αρκετά εύπεπτα όταν η μπάντα δεν αποκτηνώνεται (βλ. Purple Audacity #1).

KOMMISSARS "II"

Kommissars

II

2018 | Independent

Εξαιρετικά προτεινόμενο ΕΡ από ένα Καναδέζικο τρίο που πραγματεύεται μια μίξη post-punk και noise rock μουσικής. Είναι μόλις η δεύτερη κυκλοφορία του σχήματος (είχε προηγηθεί άλλο ένα ομώνυμο ΕΡ μέσα στο ’17) αλλά η πρώτη που τσεκάρω εγώ. Απαρτίζεται μόλις από πέντε τραγούδια και η διάρκεια του αγγίζει τα δεκαέξι λεπτά. Προφανείς επιρροές δεν υπάρχουν να καταδείξω κι αν είχα να αναφέρω ενδεικτικά μπάντες που έχουν δανείσει λίγη από την αίγλη τους στους Kommissars τότε αυτές θα ήταν οι Mission of Burma, οι Wipers και οι Flipper. Η ατμόσφαιρα που δημιουργούν είναι σκοτεινή και ο διαγκωνισμός του παλιού προς το νέο συγκινητικός. Ξεκάθαρο φετίχ.

BARREN WOMB "Old Money/New Lows"

Barren Womb

Old Money/New Lows

2018 | Spartan Records, Loyal Blood Records

Οι Barren Womb είναι ένα Νορβηγικό ντουέτο που σε άλλες εποχές θα μπορoύσε να έχει κάνει καριέρα στις τάξεις της Dischord. Χρησιμοποιούν μόνο κιθάρες και τύμπανα για να παράξουν κάτι που ενώ υμνεί το noise rock θα μπορούσε να είναι πολύ δημοφιλές. Μηχανεύονται ρυθμικά που σε πολλούς θα φέρουν δάκρυα συγκίνησης αλλά το κυριότερο ατού τους είναι η ικανότητά τους να δημιουργούν τραγούδια. Τουτέστιν, το Old Money/New Lows γίνεται ένα άλμπουμ προσιτό σε όλους δίχως να προσβάλλει το δύσκολο και αηδιαστικά απαιτητικό κοινό των καιρών μας γιατί εμποιεί το γνήσιο feeling του είδους, ιδιαίτερα στα early 90s.

NO AGE "Snares Like a Haircut"

No Age

Snares Like a Haircut

2018 | Drag City

Έχοντας παρακολουθήσει τη δράση των No Age στο παρελθόν, όχι τόσο οπαδικά όμως, τολμώ να πω ότι το νέο τους άλμπουμ, Snares Like a Haircut, είναι ό,τι καλύτερο έχουν να προσφέρουν, ειδικά όσον αφορά στη συνοχή των δίσκων τους. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι περισσότερο σαν ένα καλό compilation, τύπου Incesticide, με τραγουδάρες που σκοπός δεν ήταν να γυαλιστούν ηχητικά παρά απλά να κυκλοφορήσουν καθαρά για τον οπαδό. Η ουσία της μουσικής τους είναι ο θόρυβος πάνω από τον οποίο χτίζουν πανέμορφες φωνητικές μελωδίες, εθιστικές και άκρως τραγουδιστικές. Ακούστε για παράδειγμα τα Stuck in the Changer και Soft Collar Fad και αν δεν πειστείτε μην προχωρήσετε παρακάτω.

SAVAGES "Adore Life"

Savages

Adore Life

2016 | Matador, Pop Noire

Το Silence Yourself έσκασε προ τριετίας σαν μια μικρή βόμβα. Οι Savages φέτος κυκλοφορούν με την ίδια τιμιότητα τη φυσική συνέχεια του ντεμπούτου τους. Οι μικρές ανάσες του ομώνυμου και του Mechanics είναι απαραίτητες για ένα δίσκο punk υφής όπως το φετινό Adore Life. Έτσι, αναδεικνύουν το εθιστικό beat των υπόλοιπων τραγουδιών τους.

PROTOMARTYR "Under Color of Official Right"

Protomartyr 

Under Color of Official Right

2014 | Hardly Art

Το post-punk σε πρώτη μοίρα. Η μπάντα αυτή δημιουργεί έναν ουσιαστικό, μουσικά, δίσκο όπου τίποτα και όλα έχουν πρωτεύοντα ρόλο. Όλα τα τραγούδια είναι μικροί ύμνοι και ιδιαίτερα αυτά τα δίλεπτα έπη μέσα στα οποία μπλέκονται ο νεωτερισμός παρέα με τον Nick Cave.

CLOUD NOTHINGS "Here and Nowhere Else"

Cloud Nothings

Here and Nowhere Else

2014 | Carpark, Wichita

Οι Cloud Nothings είναι μια μπάντα που έμαθα στο προηγούμενο άλμπουμ τους και που δεν μου άρεσαν καθόλου. Στο νέο Here and Nowhere Else δισκάκι τους έχουν μια πιο θετική διάθεση, ελαφρο-punk ύφους με όμορφες κιθάρες και εκτελέσεις. Τα νέα τραγούδια κυλούν ομαλά και αυτό κάνει τον δίσκο ιδιαίτερα ευχάριστο στην ακρόασή του. Η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει και τόσο γι’ αυτούς και συνεχίζω να μην τους θεωρώ κάτι συνταρακτικό. Παρ’ όλα αυτά θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα για τη σύνθεση του τραγουδιού της χρονιάς που διανύουμε με το άσμα που ακούει στο όνομα Pattern Walks. Πρόκειται για ένα περιπετειώδης τραγούδι που μπορεί να ξεχωριστεί από “τρία μέρη” με τα δύο τελευταία να έχουν μια τέλεια post-punk κατάληξη. Αν γράφανε αυστηρά τέτοια καλούδια θα ήταν μια από τις αγαπημένες μου μπάντες άνετα. Μόνο και μόνο γι’ αυτό αξίζει κανείς να ασχοληθεί μαζί τους.

JUNGBLUTH "Part Ache"

Jungbluth

Part Ache

2013 | Vendetta Records, Halo of Flies

Ο καθένας κρίνει τις μουσικές που ακούει βάσει των εμπειριών του. Παρ’ ότι λοιπόν οι Jungbluth επιδίδονται σ’ ένα hardcore τεραστίων διαστάσεων, δε μπορώ ν’ αποκρύψω το γεγονός ότι με το εισαγωγικό Crevasse έπιασα κάποιους In the Woods παλμούς να δονούν το σύμπαν. Ένα δάκρυ κύλησε. Το Part Ache είναι ένας απ’ τους καλύτερους hardcore δίσκους των τελευταίων ετών. Ας αρχίσουμε λοιπόν με αυτό το αξίωμα. Εν συνεχεία μένει μόνο το να τονίσουμε τους σαρωτικούς ρυθμούς των Γερμανών που, θυσιασμένοι στον βωμό της Cursed αισθητικής, σε πιάνουν απ’ τα μούτρα και σε κυλούν για χιλιόμετρα. Η μελωδία των συνθέσεων είναι βιτριολικής υπόστασης. Χαοτικές σφήνες τύπου Au Revoir Tristesse οξύνουν τη συναισθηματική φόρτιση του δίσκου ξεπερνώντας τα όρια της συγκίνησης. Μια επίσκεψη σε διάφορα blogs με ενημέρωσε ότι οι στίχοι είναι επίσης εκπληκτικοί αλλά δε γνωρίζω Γερμανικά για να μπορώ να κρίνω. Όπως όλα δείχνουν λοιπόν, οι Jungbluth κυκλοφόρησαν ένα τελειοποιημένο δείγμα τέχνης πάνω σε κάθε τομέα. Προσκυνώ.

NIKKI LOUDER "Golden Men"

Nikki Louder

Golden Men

2013 | Moonlee Records, Založba Radio Študent

Η δυνατή ιστορία του Barefeet θα μπορούσε να είναι μια απόλυτη εικόνα του δίσκου. Η αφηρημένη θολούρα της παραμόρφωσης, η ομίχλη της σύνθεσης αυτής καθαυτής, οι τόσο γαμημένα catchy αλλά πικρόχολες μελωδίες της κιθάρας, τα γεμάτα πάθος φωνητικά. Το Golden Men είναι κατά βάση μια σπουδαία noise rock δισκάρα. Η μπάντα εδρεύει στη Σλοβενία (κι όμως) και εμβολιάζει ένα ούτως ή άλλως επικίνδυνο είδος με post punk πινελιές. Το αποτέλεσμα είναι απειλητικό. Ο ήχος του δίσκου για σεμινάριο. Το αξιόλογο είναι πως ενώ οι συνθέσεις δεν σπαταλιούνται στο γρήγορο σκρατσάρισμα, καταφέρνουν με το ευθύ ύφος τους να ακούγονται ιδιαίτερα απειλητικές με τις κιθάρες να έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο φυσικά. Το αγαπημένο μου track πιθανών να είναι το φοβερά εθιστικό Indian Companion το οποίο κρύβει την ηχητική πρωτο-μαστούρα των πρώιμων Soundgarden, απλώς με πιο απελπισμένα φωνητικά. Ένα τέλειο άλμπουμ για όσους ξεκινάνε από The Jesus Lizard και φτάνουν μέχρι και σε πιο mainstream καλλιτέχνες.

KEN MODE "Entrench"

Ken Mode

Entrench

2013 | Season of Mist

Οι KEN Mode είναι κάτι σαν το μεταίχμιο των γούστων όσων γουστάρουν γενικά μουσική που πατά γερά σε hardcore βάσεις. Τα albums τους -όπως και το καινούργιο, Entrench– κινούνται σε πληθωρικούς τόνους. Και αυτό το λέω ενοοώντας τις συνθέσεις αυτές καθ’ αυτές αλλά και την παραγωγή των δίσκων τους. Ξεκινώντας απ’ την τελευταία οι KEN Mode καταφέρνουν να παρουσιάσουν μεστή ατμόσφαιρα παρά την ελαφρώς sludgy χροιά του ήχου τους. Προσωπικά μου θυμίζουν πολύ ενίοτε παλιότερους Yakuza και (σε μικρότερο βαθμό) τους Mastodon του πρώτου δίσκου. Το Entrench είναι εν μέρει ποτισμένο με εκείνη την zeros έκρηξη μιας γαμάτης σκηνής που εκτίμησε το όραμα των πρώιμων The Dillinger Escape Plan, Botch κ.τ.λ. και επέκτεινε το ύφος της σε διάφορα παρακλάδια της ακραίας μουσικής σκηνής. Στο Entrench οι Καναδοί χτίζουν επιτυχημένα τον διάδοχο του φοβερού Venerable και γράφουν γι’ ακόμη μια φορά τραγούδια με πάθος και ουσία. Στα συν τα sing-along σημεία που προσθέτουν ευφυέστατα μες στις συνθέσεις τους όπως στο εισαγωγικό Counter Culture Complex. Οι τύποι έχουν σχηματίσει μια μπάντα που βαδίζει σε σταθερά επίπεδα έκφρασης κι αυτό πρέπει να τους αναγνωριστεί.

COILGUNS "Commuters"

Coilguns

Commuters

2013 | Pelagic Records

Όταν πρόσφατα ένας φίλος θέλησε να μου βάλει το νέο άλμπουμ των Coilguns η αρχική αντίδρασή μου ήταν ότι πιθανώς επρόκειτο για μια L.A. μπάντα που στην καλύτερη παίζει το τίγκα άδοξο NWOAHM. Εξεπλάγην όμως όταν άκουσα τον ηχητικό όλεθρο που ξεχύθηκε απ’ το μπασοηχείο που ήταν συνδεδεμένο με το κινητό του τηλέφωνο. Στο Commuters η ποσότητα των διαφορετικών επιρροών που έχουν μπολιάσει στο μοντέρνο hardcore τους συνάδει απόλυτα με την ποιοτική έκφραση του γκρουπ. Το τεράστιο πλεονέκτημα της μπάντας είναι η φωνή της, ένας τραγουδιστής που βγάζει μάτια και που επιτέλους δεν ακούγεται χάλια ούτε στα καθαρά του σημεία. Το Commuters κατάφερε να με ρουφήξει μέσα του και ενίοτε άκουγα ήχους βιομηχανικού black metal, εξωγήινα riffs όπως εκφράζονται απ’ τους μέγιστους Virus (21 Almonds a Day), δυσαρμονίες των late Ulcerate, την ευφυία των DEP κ.ο.κ. Όλα αυτά σε σπόντες, κλάσματα της ώρας, που δεν επιτρέπουν τον κατακερματισμό της αμεσότητας, με τους Coilguns του συγκεκριμένου δίσκου να είναι μια προγραμματισμένη γροθιά στη μάπα του ακροατή. Μακάρι το μέλλον τους να είναι εξίσου περιπετειώδες αλλά και ουσιώδες.

SOUNDGARDEN "King Animal"

Soundgarden

King Animal

2012 | Universal Republic, Loma Vista, Vertigo

Είχα κάνει μεγάλη χαρά με την επανασύνδεση αυτής της μπαντάρας. Πάντοτε γούσταρα τους Soundgarden για πολλούς λόγους. Τα Louder Than Love και Badmotorfinger είναι δύο απ’ αυτούς. Επιπλέον, έρχεται η φωνάρα του Chris Cornell και ο θ-ε-ό-ς Matt Cameron πίσω απ’ τα τύμπανα. Παρέα με το reunion διέρρευσε και το Black Rain τραγούδι σε audio και video φάση. Εντάξει, το βίντεο στ’ αρχίδια μου, δεν λέει κάτι, αλλά το Black Rain σαν τραγούδι είναι ένα έπος και όποιος δεν το γουστάρει είναι κουφός. Βέβαια, αργότερα έμαθα ότι ήταν ένα απ’ τα leftovers του Badmotorfinger (αν είναι δυνατόν!) κι έτσι φύλαγα μια πισινή για το τι είναι ικανοί να συνθέσουν το 2012. Το King Animal δεν με ξετρέλανε δυστυχώς. Δεν έχει καν αυτό το ένα ή τα δύο υπεργαμάτα και κλασσικά τραγούδια που μια μπάντα σαν κι αυτούς μπορεί να γράψει. Το γεγονός όμως ότι συγκρίνοντας το άλμπουμ με το φιάσκο των Audioslave (πλην του catchy ντεμπούτου τους) και τις τελευταίες δουλειές των Pearl Jam είναι σαν κάποιος να σου βάζει Scorpions μετά από Βασίλη Σαλέα, αυτό αρκεί. Και ναι, προτιμώ Scorpions κι ας είναι το Send Me an Angel που παίζει στα μεγάφωνα. Κατά τ’ άλλα, ο δίσκος δεν έχει ιδιαίτερες διακυμάνσεις. Χαιρόμαστε τη θεόσταλτη φωνή του Cornell στο φυσικό της περιβάλλον, ακούμε τα πουτανιάρικα short riff-άκια του Kim Thayil (που τόσο αγαπάμε), το ωραίο μπάσο του Ben Shepherd και το χορευτικό groove του παιχταρά Cameron. Η επιστροφή των Soundgarden, εν ολίγοις, είναι αξιοπρεπέστατη και, που ξέρεις, ίσως το επόμενο άλμπουμ να φέρει τον μικρό θρίαμβο που όλοι λαχταρούμε. Καλώς μας ήρθανε λοιπόν.

METZ s/t

Metz

Metz

2012 | Sub Pop

Αυτό είναι το άσπονδο soundtrack της καταστροφής. Ένα προϊόν της δυσωδίας που πρσβάλλει με μόνιμο πονοκέφαλο. Μπορεί να υπάρχουν πολλοί μπούρδες που προσφέρουν τη φλυαρία τους με και καλά επαναστατικό παίξιμο αλλά αυτοί εδώ διαφέρουν. Ο Raggy το πρότεινε και προειδοποίησε για τον δίσκο αλλά αυτό είναι υπεράνω κριτικής. Λες και η μπάντα σαμποτάρει τις ίδιες της τις μελωδίες παρεμβάλλωντας παράσιτα και μια ένδοξη απαισιότητα. Κάθε riff είναι μωλωπισμένο και συμβαίνει μες στη ζάλη της αυτοκαταστροφής. Οι ανόστεες συνθέσεις ξερνάνε για τα καλά μια ακμαία ψυχή κάνοντας τα πάντα να ηχούν επικίνδυνα. Το είδος που παίζουν οι Metz είναι ολίγον τι απροσδιόριστο. Όσοι λησμονούν τη δυστοπική πλευρά των Nirvana ίσως να συναντήσουν εδώ μέσα τους ακραίους συνεχιστές εκείνου του ύφους. Από την άλλη η λέξη punk επίσης ταιριάζει στην διαταραχή που παράγουν. Και πάλι όμως, δεν αρκεί. Γκράντε ήχος, μεγάλα πιατίνια, μια απελπισμένη φωνή που σκούζει πράγματα. Ένα στροβιλιζόμενο μουσικό πανδαιμόνιο που ενδείκνυται για να σου φτιάξει ανάλογη διάθεση πριν χυθείς μες στον καυγά. Σαν γνήσιοι αγροίκοι συνθέτουν σύντομους ύμνους βίας με τα Rats, Knife in the Water και Wasted να ξεχωρίζουν. Μούρλια σκηνικό. Βγείτε έξω, κωλοτρυπιδιαστείτε και παίξτε τσαμπουκά. Φακ γιε.

SWANS "The Seer"

Swans

The Seer

2012 | Young God

Το είχα μισοακούσει πριν κανα μήνα και δεν έπιασα κανένα από τα vibes του. Οι τελευταίες μέρες όμως αποδείχτηκαν κατάλληλες για να έρθει και να με ταρακουνήσει. Αυτή τη μικρή περίοδο ασιτίας και αϋπνίας κατάφερε να μου διαφύγει ο χρόνος. Μες στα μάτια μου απουσίασε ακόμα και ο χώρος, ο κόσμος έξω από το παράθυρό μου. Μέσω μιας απολυταρχικής σκηνής, μου ξερίζωσαν την καρδιά, την ποδοπάτησαν και έσβησαν τσιγάρα πάνω της για το τέλος. Άρχισα από το δεύτερο CD αυτή τη φορά. Η απαλλακτικά νεκρή αντίδρασή μου σ’ όλα αυτά οδήγησε σε μια σφοδρή σύγκρουση με το εναρκτήριο Song for a Warrior. Μονομιάς η μουσική των τεράστιων Swans σφούγγιξε ξανά όλον τον πλανήτη. Απολύμανε τη σκέψη από εικόνες και με έφερε αντιμέτωπο με το προσωπικό μου πρόβλημα. Το Avatar έντεινε τη σύγχυση. Διακοπή ανάσας. Ζωή. Διακοπή ανάσας. Ζωή. Ως το A Piece of the Sky είχα κιόλας απορροφηθεί από την ασάφεια. Η συνέχεια του άλμπουμ βασίζεται σε ανεξιχνίαστα αισθήματα, εικόνες που το μάτι ποτέ δεν είδε, ήχους που εναρμονίζουν και συνθέτουν ολόκληρα είναι. Εκεί που το φανταστικό γειτνιάζει με οτιδήποτε κατανοητό, το βουερό χθες σε θρυμματίζει και το προσηνές αύριο σε καλωσορίζει με ανοιχτές αγκάλες. Οι φαινομενικά ακαταληκτικοί στίχοι καρφώνονται μέσα σου σαν κανόνες ενός ανώτερου θεού. Παλιοί γνώριμοι της μπάντας (βλ. Jarboe) επιδοκιμάζουν την Τέχνη με όλη τη σημασία της λέξης, όλοι συνυδοιπόροι ενός διευθετημένου οράματος από μια διάνοια σαν τον Michael Gira. Και αυτός ο δίσκος με βρίσκει εφοδιασμένο με τόση αρνητική ενέργεια και με εμπαίζει σαν μικρό και βλαμμένο παιδί. Συνθλιπτικά τέλειο.

POP. 1280 "The Horror"

Pop. 1280

The Horror

2012 | Sacred Bones Records

Αυτόν τον καιρό, στο δειλινό ενός καλοκαιριού που καν δε μύρισα, δεν γεύτηκα ούτε ευχαριστήθηκα, ο παλμός τέτοιων underground anthems είναι αντίδοτο μιας εγκυμονούσας θλίψης. Αφού δεν μπορώ να ευχαριστηθώ πολλά πράγματα τελικώς, τα δηλητηριασμένα τραγούδια του The Horror κάνουν ταίρι με τις λερωμένες μέρες μου. Μπορεί να άργησα λίγο να το ακούσω αλλά είμαι χαρούμενος που αυτό συνέβη στην παρούσα φάση της ζωής μου. Οι Pop. 1280 δεν είναι μια ατσαμπουκάλευτη μπάντα. Οι διεστραμένα μονότονοι ήχοι τους (Nature Boy), οι λοιμώδεις μελωδίες τους (Burn the Worm), η νοθευμένη αισθητική τους και τα λοιπά γνωστά σάπια χαρίσματα που μπορούν να κάνουν ένα δίσκο μνημειώδη είναι όλα τους παρόντα. Η κλιμακωτή Joy Division-ική ανάπτυξη, η Motörhead αύρα, τα post χρώματα, όλα μια γαμάτη μουσική παρτούζα. Αν δεν υπήρχε ο διακεκομμένος (τα-πα-πα) του Dogboy ρυθμός μπορεί και να βρώμαγε λίγο περισσότερο η όλη Hawkwind-ίλα. Γάμησέ τα κατάσταση δηλαδή. Στην τελική εδώ έχουμε να κάνουμε με σκληρό rock με όποια αφέλεια συνεπάγεται αυτό. Μια punk ψυχή που ρυμουλκεί την όλη διάθεση της μπάντας να perform-άρει τόσο γαμηστερά. Ήδη τους φαντάζομαι να δίνουν live στο άγνωστο καταγώγι με τους τριάντα καμενατζήδες άκυρους να ιδρώνουν το μέρος.

THE MEN "Leave Home"

The Men

Leave Home

2011 | Sacred Bones Records

Άλλο πάλι τούτο. Οι The Men είναι περιπτωσάρα μπάντας. Εκεί που ακούς τα χαώδη και αδόμητα ηχοτόπια των κιθαριστικών feedbacks σου σκάνε μια Godspeed You! Black Emperor μελωδιάρα με μεστή ατμόσφαιρα και όλα τα συναφή. Στα καπάκια rock n’ roll-ίζουν με αμερικάνικο, εφηβικό τρόπο (απλώς λίγο πιο βαριά). Εν συνεχεία μετατρέπουν το όλο στυλ τους σε ένα Black Cobra meets Kyuss υβρίδιο. Εκεί που γειώνεσαι τελείως όμως είναι όταν ακούς το L.A.D.O.C.H. τραγούδι του άλμπουμ. Πρόκειται για ένα sludge ύμνο που εκθειάζει τη σάπια αντίληψη μπαντών όπως οι τρι-θεοί Eyehategod. Σκισμένα φωνητικά, κιθάρες κουρδισμένες στα Τάρταρα της Κολάσεως, ένας doom ορυμαγδός και ασήκωτα riffs. Πλέον καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά με την πάρτυ τους. Οι The Men είναι βλάκες με την καλή έννοια. Και παρ’ όλα όσα είπα έως τώρα, είναι απλώς μια μπάντα που παίζει σύγχρονο punk με τους δικούς της όρους. Όταν μάλιστα είσαι ικανός να γράψεις τόσο ωραία τραγούδια σαν κι αυτούς, τότε δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα και κανέναν. Και αυτή η μπάντα σαρώνει τα πάντα στο διάβα της. Γιατί έτσι. Γιατί μπορεί.

SWANS "My Father Will Guide Me Up a Rope in the Sky"

Swans

My Father Will Guide Me Up a Rope in the Sky

2010 | Young God

O Michael Gira δανείζεται ένα στίχο ενός ακυκλοφόρητου Swans τραγουδιού (Oxygen) το οποίο περιγράφει την κατάσταση κατά την οποία αυτός πεθαίνει και αναδύεται εις τας Ουρανούς. Κι έτσι βαφτίζει την επιστροφή των Swans μετά από 14 χρόνια πλήρους αδράνειας. Δεν είμαι βέβαιος αν κατάφερε να γεφυρώσει αυτό το μακροχρόνιο χάσμα από τον τελευταίο δίσκο της μπάντας Soundtracks for the Blind αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω για την ποιότητα της μουσικής της μπάντας. Το My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky αναπνέει μια σκοτεινότατη noir αισθητική και μια εσωστρεφής διάθεση μιας και πρόκειται κυρίως για έργο του μεγάλου αυτού δημιουργού του ο οποίος δανείζεται παλιούς και νέους συνεργάτες για την ολοκλήρωση και ερμηνεία του. Το να κατανομάσουμε τα ονόματα όσων ενεπλάκησαν στον συγκεκριμένο δίσκο ίσως μας έτρωγε όλη την ηλεκτρονική σελίδα που κοιτάτε αυτή τη στιγμή οπότε αρκεί να πούμε ότι παλιοί συνεργάτες της μπάντας καθώς επίσης και νέοι συνεργάτες του Gira στο project του Angels of Light συνείσφεραν ο καθένας με διάφορους τρόπους. Προσωπικά, ο κλειστός χαρακτήρας του δίσκου μου έφερε στο νου τις (περίεργες) τακτικές ενός Your Funeral, My Trial από τους Bad Seeds. Μόνο που το My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky συμπεριφέρεται σαν το μικρό του αδερφάκι με ολόδικιά του προσωπικότητα. Εννοείται πως οι οπαδοί του σχήματος θα τον λατρέψουν μέχρι τα μπούνια και θαρρώ πως το ίδιο θα κάνει και ο κάθε μέσος οπαδός που δεν έχει ακόμα συστηθεί στη μουσική των Swans. Τι άλλο μένει λοιπόν απ’ το να δοκιμάσετε τα γούστα σας;