L'RAIN "I Killed Your Dog"

L'Rain 

I Killed Your Dog

2023 | Mexican Summer

Σοβαρό δισκάκι από την ταλαντούχα Taja Cheek. Χρειάζεται υπομονή και χρόνο, δεν ανακαλύπτει  τον τροχό, δεν σπάει κανένα όριο αλλά είναι όμορφα ταξιδιάρικο, με σύντομα τραγούδια που δεν κουράζουν, το Knead Bee π.χ. με πάει μιά δεκαετία πίσω.

FATHER JOHN MISTY "God's Favorite Customer"

Father John Misty

God’s Favorite Customer

2018 | Sub Pop, Bella Union

Ο Josh Tillman, ύστερα από ένα βαρύ και ασήκωτο (και ανέμπνευστο για μένα) άλμπουμ, ρίχνεται σε Lennon-ική μέθη με ανεβασμένες ταχύτητες στο tempo και μια επιστροφή στο βιτριολικό του χιούμορ. Θα ήταν παράδοξο να πω ότι είναι ίσως το πιο Father John Misty άλμπουμ του συγχύζοντας έτσι την personna που ο ίδιος δημιούργησε (θελημένα θέλω να πιστεύω) με τον πραγματικό εαυτό του. Ο νέος δίσκος είναι σύντομος, μόλις 38 λεπτά, και σε διπλαρώνει ύπουλα. Τα refrains του άλμπουμ είναι κολληματικά και του δίνεται credit για την ικανότητα του να κρατά κυρίως την ουσία, μόνο το μουσικό διήθημα κάθε σύνθεσης του.

GRIZZLY BEAR "Shields"

Grizzly Bear

Shields

2012 | Warp

Δεν υπαινίσσομαι τίποτα. Οι Νεϋορκέζοι αυτοί τύποι είναι μια μπαντάρα περιοπής στο τελευταίο τους άλμπουμ. Το μοναδικό είναι ότι τάσσονται υπέρ μιας ψυχεδελικής προσέγγισης μέσα σ’ όλο αυτό το, άδοξα βαφτισμένο, indie rock/pop. Λυπάμαι μόνο που εδώ και μια δεκαετία δεν έχω πάρει χαμπάρι τις δράσεις του σχήματος. Το Shields είναι το τέταρτο -κιόλα- άλμπουμ του γκρουπ. Δεν ξέρω για τις προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας αλλά το νεότερο πόνημά τους είναι ένα στροβιλιζόμενο ημι-ακουστικό, εμπνευσμένα ηλεκτρικό, παράδοξα δομημένο πράγμα όποτε και όπου πρέπει. Κι όλα αυτά δίχως να γίνει ουδεμία έκπτωση στη μελωδία. Το αποτέλεσμα είναι ένας φουλ arty δίσκος που τροφοδοτεί με χαμόγελα τα όποια mainstream πρόσωπα δίχως να πληγώνει την αισθητική του ποιοτικού (και καλά) ακρωατηρίου. Πρέπει να γίνει ειδική μνεία στο όνομα του Chris Taylor, παραγωγού και μπασίστα της μπάντας, ο οποίος πέρα από το αξιοζήλευτο ηχητικό αποτέλεσμα κατάφερε να παράγει κάποιες από τις καλύτερες μπασογραμμές που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα η διακριτική εκτέλεσή τους προωθεί το σύνολο κι έτσι, μέσα σε μια ορχηστρική νηνεμία, απολαμβάνεις ύμνους σαν τα Yet Again, Gun-Shy, Half Gate και Sleeping Ute.

ANDREW BIRD "Break It Yourself"

Andrew Bird

Break It Yourself

2012 | Mom + Pop, Bella Union

Δε θα μπορούσα να ζαχαρώσω καν τα λόγια μου για ένα ήδη ζαχαρωμένο πράγμα. Το Break it Yourself είναι ένας αντι-ηδονιστικός, μισο-indie, μισο-folk δίσκος στα πλαίσια μιας χαλαρής τραγουδοποιίας. Είναι κάπως καλό, για το chilling της φάσης, με αρκετούς ενδιαφέροντες ήχους όμως ισχναίνει στον τομέα της σύνθεσης. Θεωρητικά, τέτοια πράγματα τα γουστάρει ο κόσμος και με αυτά θρέφει τις βόλτες του στην εξοχή, τις καθημερινές διαδρομές του προς την δουλειά, στολίζοντας τη θωριά του με hipster-ικά vibes και alternative συμπεριφορές. Η εικόνα του σύγχρονου νέου που ματώνει να διαφέρει από τον μέσο άνθρωπο του σήμερα. Αυτές τις μουσικές τις φαντάζομαι να γεμίζουν τους χώρους συνοικιακών καφετεριών ή καφενείων-ποτοπωλείων (όπως συνηθίζεται να τα αποκαλούμε πια) όπου συχνάζουν νεαρές που λατρεύουν τον Παύλο Παυλίδη και τους B-Movies του, alternative κρυφομέταλλα που λατρεύουν τους Opeth για όλους τους λάθους λόγους και αριστεροί μεσήλικες που τα γούστα τους κυμαίνονται από τον Χρήστο Θηβαίο ως τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Μα τω Θεό, μπορώ να δω μέχρι και τα μπεζοζαχαρί σεμεδάκια πάνω στα καλά ξεσκονισμένα ράφια της παλιάς βιβλιοθήκης. Ο Andrew Bird δημιούργησε ένα δίσκο και ένα ολόκληρο ντεκόρ από πίσω του. Αν γουστάρετε να διαβάζετε εφημερίδα και με την άκρη του ματιού σας να βλέπετε πως αχνίζει ο γαλλικός στο φλυτζάνι σας, τραγούδια σαν τα Lusitania και Polynation είναι οι μικρές λεπτομέρειες της επιμελημένης ζωής σας.

LANA DEL REY "Born to Die"

Lana Del Rey

Born to Die

2012 | Interscope, Polydor

Ωραία λοιπόν, φτάσαμε να ακούσουμε και το νέο success girl της μουσικής βιομηχανίας και ό,τι εχει να μας πει μέσα από το Born to Die άλμπουμ. Κατ’ αρχήν, να ξεκαθαρίσω ότι μπήκα στη διαδικασία να το ακούσω μετά από προτροπή ενός αγαπητού blog. Δε γνώριζα καν την ύπαρξη της νεαράς δεσποινίδας από την Νέα Υόρκη και βρέθηκα προ εκπλήξεως όταν διαπίστωσα τα εκατομμύρια views που έχουν τα video clips της στο διαδίκτυο. Είμαι πίσω αλλά στα απ’ αυτά μου γενικά. Οι aequalis συνθέσεις του δίσκου, με το νοσταλγικό τόνο και το vintage περικάλυμμα, έχουν ένα και μόνο σκοπό: να αναδείξουν την (αντικειμενικά) πολύ όμορφη φωνή της καλλιτέχνιδας. Αυτό είναι ένα τρικ κατά το οποίο συχνά οι συνθέσεις πέφτουν στο λάκκο της μετριότητας, καθιστώντας την προσοχή στην εμπορική, cantabile φύση των ασμάτων και τις παραγεμισμένες με bottox αχείλες (π.χ. λέω εγώ τώρα) της εκάστωτε κορασίδας. Ακούγοντας τον δίσκο ξεχώρισα μονομιάς (να πέσει φωτιά να με κάψει) το σπουδαίο ομώνυμο τραγούδι και το μελαγχολικό ρεσιτατίβο του Video Games. Δεν ήμουν προ-ιδεασμένος. Και δεν είναι διόλου τυχαίο που και τα δύο αυτά τραγούδια έχουν διαλεχτεί να γίνουν official clips του άλμπουμ. Γενικά, νομίζω ότι το κατέχει το θέμα η μικρή Lana. Το Born to Die όμως δεν παύει να είναι ακόμα ένα two hits wonder άλμπουμ που κουράζει στο σύνολό του παρόλο το μαύρο timbre που το περιτυλίγει. Το σκοτάδι περιφέρεται γύρω της απροκάλυπτα. Το θέμα είναι αν θα δεχόταν ποτέ, ένα music icon σαν κι αυτή, να το ρουφήξει και να βγάλει σε basso μοτίβο κανά αριστούργημα. Το μέλλον θα δείξει.

MIKE PATTON "Mondo Cane"

Mike Patton

Mondo Cane

2010 | Ipecac Recordings

Η έννοια της προοδευτικότητας δεν επιτρέπει ίχνος διαφάνειας στα καινοφανή μουσικά μοτίβα έκφρασής της. Και εξαιρουμένου του όποιου συγχρονισμού, υπάρχουν καλλιτέχνες που υφαρπάζουν την έμπνευση και το στυλ προηγουμένων δεκαετιών για να συγκλίνουν με την παρελθοντική αίγλη διάφορων σκηνών. Στο τελευταίο εγχείρημα του Michael Patton -το οποίο δε γνωρίζω πόσοι από εσάς πέρασαν στα ψιλά γράμματα- συναντάμε τον Αμερικανό καλλιτέχνη σε μια προσπάθεια διασκευών παλιών Ιταλικών ασμάτων. Μες στην έμφυτη αναγκαιότητά του για αλλαγές που τροποποιούν το μουσικό μοντέλο, ο πολυσχιδής Mike πραγματοποιεί μια ακόμη πετυχημένη μεταμόρφωση. Είναι όντως κοινό μυστικό ότι κάποια στιγμή θα κατέληγε σε κάτι τέτοιο μιας και ήταν πολλά τα ψήγματα κατεύθυνσης προς τέτοιες μουσικές μες στην τεράστια καριέρα του. Άλλωστε ποτέ του εως τώρα δεν αυτοσυντηρήθηκε καλλιτεχνικά γιατί, θες η εγκλωβισμένη παράνοια στο μυαλό του, θες η αδιαμφισβήτητη ικανότητα του να πράττει πάντα υπό αυξημένη ποιότητα, όπως και να’ χει η προικισμένη φωνή του είναι θεϊκής φύσεως και μπορεί να εκτροχιαστεί (καλοπροαίρετα) προς κάθε δυνατή μουσική κατεύθυνση. Προσωπικά μιλώντας, θεωρώ τον συγκεκριμένο ημι-παράφρων τραγουδιάρη ως τον πιο ολοκληρωμένο μουσικό που υπήρξε ποτέ. Στο Mondo Cane project του, θα χαρείτε τους ιταλισμούς της φωνής του (με πολύ καλή χροιά, κάτι στο οποίο ίσως βοήθησε η επί ετών Ιταλίδα σύζυγός του) με όλα τα κορυφαία παιδιαρίσματά της και μια πολυμελής ορχήστρα να χτίζει πανέμορφα το όλο μουσικό background. Όλοι οι παραπάνω ομονοούν σε μια εστιασμένη performance που καταλήγει να αναδείξει γι’ ακόμη μια φορά το αστείρευτο ταλέντο του τεράστιου αυτού frontman και την επίδειξη ενός, αν μη τι άλλο, πανέμορφου άλμπουμ. Ακολουθήστε, όσο αυτό είναι δυνατόν, το ‘Οραμά του.