STEVEN WILSON "The Harmony Codex"

Steven Wilson 

The Harmony Codex

2023 | Virgin, Spinefarm

Χίλιοι μουσικοί συμμετέχουν στη νέα μπούρδα του μπαρμπα-Steven που ούτως ή άλλως τον παράτησα μετά το Fear of a Blank Planet των Porcupine Tree όπου και μυρίστηκα τη φάση του "παρατάω τη σύνθεση προς τέρψιν του (αμιγώς) progressive κοινού μου". Δεν χρειάζεται να σπαταλήσετε ούτε μισό δευτερόλεπτο.

NYZ "Shftr Frq"

NYZ 

Shftr Frq

2018 | The Death of Rave

Χωρίς να θυμάμαι 100%, είμαι σχεδόν σίγουρος πως αυτό το "τσίμπησα" από τον Nihilist Ambush, πρότζεκτ του Dave Burraston, εδώ ακούω υπολογιστική μουσική, σαν συλλογή από MIDI snippets, ενός τύπου που έχει συνεργασίες από Aphex Twin έως και Oren Ambarchi (!)

V/Z "Suono Assente"

V/Z
Suono Assente
2022 | AD 93

Έχω αρρωστήσει από χθες με την Valentina Magaletti, άθελα μου την αγνοούσα ενώ άκουγα (ειδικά πέρυσι) φανατικά τις κυκλοφορίες των Tomaga. Η Suono Assente συνεργασία της με τον Zongamin είναι πιθανώς ό,τι καλύτερο έχω ακούσει φέτος, τραγούδια σαν το Nail Jar είναι ναστά από καταπιεστική κάθαρση.

CON-DOM "The Eighth Pillar (A Confession of Faith)"

Con-Dom 

The Eighth Pillar (A Confession of Faith)

1991 | Sounds for Consciousness Rape

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι αυτό μπήκα στον κόπο να το ακούσω εξαιτίας του Nihilist Ambush, είμαι γενικά νουμπάς στον χώρο του power electronics αλλά μου είναι οικείο σαν θόρυβος, ίσως λόγω και της industrial-ίλας του.

COSEY FANNI TUTTI "Electronic Ambient Remixes 4: Selflessness"

Cosey Fanni Tutti 

Electronic Ambient Remixes 4: Selflessness

2004 | Conspiracy International

Ενιαία μουσική δημιουργία, χωρισμένη σε τέσσερα μέρη, από την Βρετανίδα πρωτοπόρο (μέλος των Throbbing Gristle), ουσιαστικά μιά σκοτεινή ambient κυκλοφορία που χρησιμοποιήθηκε κάποτε για ένα event στη Disneyland.

IN SYNC "Storm b/w Warm" single

In Sync 

Storm b/w Warm single

1992 | Irdial Discs

Ένα από τα πρώτα singles της techno μουσικής. Δεν έχω ακούσει άλλες edit-αρισμένες εκδοχές του, μιλάω για την 12:38" διάρκειά του, έχει και το Warm ως b-side που είναι επίσης μούρλια, πιο κλασσικό και από παρτούζα Μπετόβεν με Στράους.

ASHENSPIRE "Hostile Architecture"

Ashenspire 

Hostile Architecture

2022 | Code666 Records

Αντιφασιστικό avant-garde black metal από Σκωτία με βιολί σε πρωτεύοντα ρόλο, σαξόφωνο και πιάνο στα λίγο πιο πίσω, ένας drummer που ερμηνεύει παθιασμένα σε στυλ Dan Eyre (A Forest of Stars), συνθεσάρες με νόημα. Ε, γάμησε μας, τι άλλο καλύτερο θες;

ABDUCTION "All Pain as Penance"

Abduction

All Pain as Penance

2019 | Inferna Profundus Records

Βίαιη αλμπουμάρα με δυσάρεστες αναθυμιάσεις δυσαρμονίας προσφέρει ο Βρετανός Phil Illsley (Taken by the Tide, Death Tripper). Αρκετά δραστήριος την τελευταία τριετία μες στην οποία έχει προλάβει να κυκλοφορήσει ακόμα δύο full-lengths κι ένα EP πριν από το φετινό δημιούργημά του. Στα συνήθη ξεσπάσματα που θα βρει κανείς καθ' όλη τη διάρκεια του δίσκου θα έρθει αντιμέτωπος με απροσδόκητα ατμοσφαιρικά σημεία που αναμφίβολα εντείνουν την πικρόχολη αίσθηση αντί να ξενερώσουν τον ακροατή. Αν εξαιρέσω το αχρείαστο Embattled ιντερλούδιο όλα τα τραγούδια με άφησαν άναυδο και κορυφαία στιγμή θεωρώ πως είναι το The Funeral of Cosmic Mastery άσμα που κλείνει τον δίσκο μεγαλεπήβολα. Προτεινόμενο όσο δεν πάει.

A FOREST OF STARS "Grave Mounds and Grave Mistakes"

A Forest of Stars

Grave Mounds and Grave Mistakes

2018 | Prophecy Productions

Aυτοί οι πολύζουμοι, ως προς την έκφραση, Βρετανοί συνεχίζουν το σερί κυκλοφοριών που απαιτούν προσεκτικούς ακροατές και επίμονες προσπάθειες για να συλλάβεις το μέγεθος της θεατρικότητας τους. Μια θεατρικότητα ισόποση σε ζόφα και τη folk ορμή που προσφέρει ο lead ρόλος του βιολιού. Η ερμηνεία που σαρκώνει ο Dan Eyre (Mister Curse) παραμένει ίσως το ισχυρό ατού της μπάντας μιας και η φωνή του βρίσκεται πάντα στα όρια της ψύχωσης, πολυχρονεμένη και ηδονική. Κάποια συγκεκριμένα περάσματα όπως π.χ. το τέλος του Precipice Pirouette είναι πιο ατμοσφαιρικά από τα θάμπη ολάκαιρων μουσικών σκηνών. Κλασικά εξαιρετικοί.

CONAN "Existential Void Guardian"

Conan

Existential Void Guardian

2018 | Napalm Records

Λασπωμένο doom προσφέρει το Βρετανικό αυτό τρίο. Κάποιοι θα θυμούνται το σούσουρο που δημιούργησαν με το επικών διαστάσεων ντεμπούτο τους (Monnos) και το ακόμα θεϊκότερο ΕΡ που είχε προηγηθεί της κυκλοφορίας του (Horseback Battle Hammer). Στη φετινή τους προσπάθεια δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα πλην μιας ελάχιστης τάσης να ανεβάσουν λίγο το tempo. Στο Paincantation μάλιστα σαματέβουν το πρώτο τους grind (!) τραγούδι. Κατά τ’ άλλα ο χρόνος βυζαίνει το riff αργά και βασανιστικά τριβαλιάζοντας το συμπαγές της φάσης μόνο και μόνο για να φέρει αναδρομικά στη μνήμη κακόχολο, Melvins-ικό sludge. Κατσούφικος όσο και αρχιδάτος δίσκος.

SPIRITUALIZED "And Nothing Hurt"

Spiritualized

And Nothing Hurt

2018 | Fat Possum, Bella Union

Γενικά ο Jason Pierce έχει δικαιολογημένα λάβει επευφημίες για την εως τώρα καριέρα του που σαφώς δεν χωρούν αμφισβήτηση (ιδιαίτερα οι αείμνηστοι Spacemen 3). Η νέα του (και πιθανώς τελευταία) προσπάθεια με το σχήμα των Spiritualized όμως είναι ξέπνοη και αποστράγγι μιας πορείας στην οποία αποστηθίζει τον μελό εαυτό του και επαναλάμβανεται απογοητευτικά, χωρίς βέβαια να ξεπέσει σε μουσικό φαλιμέντο. Το And Nothing Hurt είναι αργόβαδο με λίγες εκρήξεις και σχετικά όμορφα λαλήματα, καλοκαμωμένο και φιλότιμο. Είναι όμως συνάμα δίσκος ασφαλής και νηφάλιος. Κοινώς ανώφελος όσον αφορά τη μουσική του υπόσταση. Μόνο για την πυρωμένη λαχτάρα του οπαδού.

PAUL McCARTNEY "Egypt Station"

Paul McCartney

Egypt Station

2018 | Capitol

Μια πενταετία μετά το τελευταίο του solo άλμπουμ, ο γερόλυκος Paul McCartney ανταμώνει ξανά με τους οπαδούς του ανά τον κόσμο με μια κυκλοφορία που χρησιμοποιεί σαν μόστρα το μουσικό παρελθόν του με τους θεόρατους Beatles αλλά και μια σύγρονης υφής παραγωγή. Αν τσεκάρεις το Fuh You single θα απογοητευτείς οικτρά και δεν θα θες στα αλήθεια να ακούσεις τον δίσκο ο οποίος στον αντίλαλό του δεν έχει να προσφέρει κάτι συνταρακτικό στην τελική. Εντάξει, δεν εναντιώνεσαι εύκολα σε τέτοιον καριερίστα αλλά η δίψα του να βρεθεί στο προσκήνιο πάση θυσία τον οδηγεί σε ανυπόφερτες συνθέσεις και πειθαρχημένες γραφικότητες όταν θα έπρεπε να αποστάξει την εξερεύνηση και να μην δίνει λόγο σε απολύτως κανέναν.

SEWER TRENCH "Optimism"

Sewer Trench

Optimism

2018 | Wooaaargh

Punk χωρίς ίχνος ατασθαλίας προσφέρουν οι Sewer Trench στο, ειρωνικά αποκαλούμενο, Optimism άλμπουμ τους. Αυτό που θέλουν να παίξουν οι Βρετανοί προφανώς είναι πρωτο-grind αλλά επειδή δεν τους βγαίνει και πολύ φυσικά καταλήγουν κάτι μεταξύ αυτού και του crust με άτεγκτα riffs τρίτης διαλογής που δεν φέρνουν κάποιο σπουδαίο αποτέλεσμα. Δεν είναι ότι ανήκουν στα χειρότερα πράγματα που μπορεί να ακούσει κανείς και πολύ πιθανόν να είναι επιτηδευμένο μέχρι και το performance αλλά είναι τόσος ο κορεσμός του είδους που η μπάντα χάνεται μες στη μάζα της μετριότητας. Ίσως αν τα έγχορδα (και δη οι κιθάρες) γίνονταν λίγο πιο αυθαίρετα να άλλαζε και το παράστημα του γκρουπ.

LYCHGATE "The Contagion in Nine Steps"

Lychgate

The Contagion in Nine Steps

2018 | Blood Music

Ακούγοντας το νέο άλμπουμ των Βρετανών Lychgate σάστισα με αυτά που μου ήρθαν στο νου ως μέτρο σύγκρισης. Από Arcturus και Negative Plane εως Evoken και Disembowelment! Το The Contagion in Nine Steps είναι ένα άλμπουμ τόσο δύσκολο σε σύλληψη όσο ελάχιστα. Αυτό φυσικά δεν το κάνει καταναγκαστικά καλό. Η ηχητική του χυδαιότητα είναι που το κάνει τόσο ελκυστικό, η προοδευτικότητα και το αίμα που το συντέλεσαν, ο μυστικισμός που κρύβει, το σκοτάδι που ίπταται πάνω σου καθώς το βιώνεις. Οι Lychgate ηγεμονεύουν σε νεκρό τοπίο. Τίποτα εφάμιλλο δεν αγγίζει το απόκοσμο βαλς τους.

JUDAS PRIEST "Firepower"

Judas Priest

Firepower

2018 | Epic

Με ένα εξώφυλλο που παραπέμπει στο λατρεμένο μου Screaming for Vengeance, το Firepower εμφανίζεται διαπρύσιο του heavy metal και οι Judas Priest επιστρέφουν ξανά δισκογραφικά μετά από τέσσερα χρόνια (για να μην πω εικοσιοχτώ και φανώ αφοριστικός) γεμάτοι ένταση και με το αίσθημα της ανανέωσης εμφανές. Αν και οι εποχές έχουν αλλάξει και οι Priest είναι τόσο επαγγελματικοί όσο απαιτούν οι καιροί, ούτε η παραγωγή δεν με βρίσκει σύμφωνο ακριβώς (ο Andy Sneap ποτέ δεν με ικανοποίησε βασικά), αυτό που διακυβεύεται εδώ επιτυγχάνεται 100%. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, λοιπόν, τα τραγούδια φέρουν το ατσάλι του metal όπως σμιλεύτηκε από την ίδια την μπάντα μες στις δεκαετίες. 

SOLSTICE "White Horse Hill"

Solstice

White Horse Hill

2018 | Dark Descent Records, Invictus Productions, Iron Bonehead Productions

O Richard Walker συνεχίζει ακάθεκτος την πορεία των Solstice 20 χρόνια μετά το τελευταίο του full-length, το πολύ New Dark Age. Όσοι γνωρίζουν τη μπάντα θα χαρούν να ανακαλύψουν κι εδώ πως η έμπνευση δεν έχει εγκαταλείψει τον βασικό δημιουργό της και πως το White Horse Hill κινείται στο γνώριμο επικό doom στο ύφος των Bathory, While Heaven Wept και Solitude Aeternus με Into Glory Ride χροιά. Η μοναδική μομφή του άλμπουμ είναι το αχρείαστο εισαγωγικό και το Beheld, a Man of Straw ιντερλούδιο τα οποία δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στην όλη ροή. Ο νέος Ιρλανδός τραγουδιστής Paul Kearns (ex-Arcane Sun) επίσης ταιριάζει στο νέο υλικό με το βαρύτονο στυλ του στα φωνητικά.

FRANZ FERDINAND "Always Ascending"

Franz Ferdinand

Always Ascending

2018 | Domino

Σταθερά ποιοτικοί οι Franz Ferdinand του 2018 ακούγονται αρκετά ορεξάτοι και προσθέτουν ακόμα ένα καλό άλμπουμ στην indie καριέρα τους. Περιληπτικά, αυτό συνοψίζει όλες τις προηγούμενες προσπάθειες του γκρουπ, άρα μιλάμε για νευραλγικό rock, χορευτικό groove αλλά και noir ατμόσφαιρες (Walk Away τερτίπια) στα μπαλαντοειδή τους (βλ. The Academy Award). Το Always Ascending είναι και το πρώτο άλμπουμ της μπάντας χωρίς τον Nick McCarthy στις τάξεις της. Αντί αυτού όμως επιστράτευσαν τον Julian Victor Corrie, γνωστός και με το καλλιτεχνικό Miaoux Miaoux. Τέλος, η παραγωγή είναι θεοφώτεινη αφού την έχει αναλάβει ένας τύπος που έχει ασχοληθεί με ονόματα τύπου OneRepublic, The Rapture και άλλα τέτοια εκτρώματα.

SHAME "Songs of Praise"

Shame

Songs of Praise

2018 | Dead Oceans

Σχετικά νεοσύστατο Βρετανικό act (Νότιο Λονδίνο συγκεκριμένα) που μόλις κυκλοφόρησε ένα ντεμπούτο τόσο generic αλλά και τόσο δυνατό που μπορεί να αναστατώσει κάθε αίσθηση. Οι πιτσιρικάδες αυτοί ξεθάβουν το post-punk των The Fall, των The Clash και των The Psychedelic Furs και το φέρνουν στο σήμερα με περίσσιο ανάστημα. Από το εισαγωγικό Dust on Trial ακόμα έχουν στιγμές κορύφωσης που αρπάζουν τον ακροατή απ’ τα μούτρα. Ηγετική φιγούρα είναι ο μπασίστας/τραγουδιστής Josh Finerty (παρακολουθείστε τους λάιβ, το αξίζουν). Το άλμπουμ είναι τόσο κιθαριστικό, τόσο ανέλπιστα ευμνήμονο που λογικά θα βαδίσει ασκόνταφτο μες στις συνειδήσεις των οπαδών μες στα χρόνια.

EAGULLS "Ullages"

Eagulls

Ullages

2016 | Partisan

Κάποιοι μπορεί να τους θυμούνται στο προ-διετίας φανταστικό ντεμπούτο τους. Στο φέτινο Ullages παραμένουν το ίδιο εθιστικοί με αρίδηλες punk τραγουδάρες που μπορείς να ακούς ξανά και ξανά και ξανά.

ABYSSAL "Antikatastaseis"

Abyssal 

Antikatastaseis

2015 | Profound Lore Records

Όταν πρωτάκουσα το Antikatastaseis μου είχε αρέσει αλλά δεν με είχε αφήσει άφωνο σαν το προηγούμενο άλμπουμ αυτού του μυστήριου Βρετανού. Πριν λίγο καιρό όμως το ξαναέβαλα να παίξει και μου έσκασε σαν μια μικρή αποκάλυψη. Ύπουλο (όπως κάθε τι της μπάντας) στη δομή του, έχει καταιγιστικούς ρυθμούς που στοιχειώνουν μέσα σου και φανερώνονται εκεί που δεν το περιμένεις. Λιγότερο σκοτεινό και μελαγχολικό από το Novit enim Dominus qui sunt eius, αλλά φούλ αστρικό που διεγείρει αισθήσεις πάραυτα.