SHUDDER TO THINK "Ten-Spot"

Shudder to Think

Ten-Spot

1990 | Dischord Records

Χλιαρές οι εντυπώσεις μου από το συγκεκριμένο άλμπουμ. Μιά ανάλογη περίπτωση είναι οι συμπατριώτες τους Pavement όπου δεν ικανοποιούν γενικά τα μουσικά μου γούστα, όχι τόσο γιατί οι συνθέσεις τους είναι πραγματικά κακές αλλά κυρίως γιατί το όλο αποτέλεσμα μου ακούγεται πολύ άνευρο για να με εντυπωσιάσει. Ξεχώρισα μόνο το ιδιαιτέρως ψυχεδελιασμένο Tony Told Me που κλείνει τον δίσκο που μου θύμισε σε κάποια φάση τραγούδι που θα μπορούσαν να είχαν γράψει οι Oh Sees.

REDD KROSS "Born Innocent"

Redd Kross

Born Innocent

1982 | Smoke 7

Κλασικός δίσκος το συγκεκριμένο ντεμπούτο των Redd Kross (πρώην Red Cross - άλλαξαν το όνομα για προφανείς λόγους), ενός act που προμήθευαν με καύσιμα οι αδερφοί Jeff και Steven McDonald. Έχει το looseness του punk ως οφείλει και γι' αυτό διακρίνεται κυρίως. Για την ωμή του ενέργεια και την παιδική ορμή του. Το στυλ του άλμπουμ παραπέμπει αρκετά στους New York Dolls, και το proto-punk των Stooges. Εδώ θα ακούσει κανείς και διασκευές σε Charles Manson, Bo Diddley και Stu Phillips!

SWMRS "Berkeley's on Fire"

SWMRS

Berkeley's on Fire

2019 | Fueled by Ramen

Το punk rock εδώ μπαίνει περισσότερο σαν ταμπέλα για να περιγράψει τις αξίες ή την στάση του group (ως οφείλει δηλαδή) και όχι για να κατευθύνει τον ακροατή κάπου συγκεκριμένα ηχητικά. Οι SWMRS (προφέρονται Swimmers) είναι από τις Η.Π.Α. και το Berkeley's on Fire είναι ήδη το τέταρτο full-length της μπάντας. Η φλέβα της μπάντας σαφώς και είναι το pop σαν κουλτούρα όπως και στυλιστικά. Περισσότερο indie rock αλά Hives και Blur-ικές μελωδίες θα βρει ίσως κανείς εδώ παρά punk όπως το έθεσαν οι Ramones ή οι Sex Pistols λίγο αργότερα. Ο δίσκος είναι η βάση για το big next step της μπάντας στη μουσική βιομηχανία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον ευχαριστήθηκα. Δεν είμαι και ο καταλληλότερος άνθρωπος για να μιλήσει για τέτοιες προσπάθειες αλλά το mainstream κοινό θα τους αναδείξει σε κάτι μεγάλο υποπτεύομαι. Αργά ή γρήγορα.

UTZALU "Idiot Hell"

Utzalu

Idiot Hell

2018 | Vrasubatlat

Punk-ίζον, μπαούτσικο black metal, απ’ αυτά τα ωραία που ανακαλύπτει κανείς στο αντεγκράου. Οι συγκεκριμένοι Αμερικάνοι είναι ακόμα ένα project στο οποίο συμμετέχει ο Rory Flay και στεγάζονται στην δική του Vrasubatlat. Θα θυμίσουν φυσικά άλλα acts της εταιρίας όπως οι Serum Dreg, όπως επίσης και τους Urzeit του Anmoksha δίσκου, αλλά το χαρακτηριστικό που τους κάνει να ξεχωρίζουν είναι ξεκάθαρα ο punk παλμός και το ροκεντρολίδικο riffing. Αυτό σημαίνει πως ξεφεύγουν από τον ελιτισμό του είδους μιας και το ύφος τους είναι απρεπές και η ζέχνα τους προκύπτει από απλυσιά. Το άλμπουμ διαρκεί κάτι λιγότερο από 24 λεπτά οπότε δοκιμάζετε άφοβοι ως προς την πλήξη.

CARVED CROSS/MALPHAS "Split"

Carved Cross/Malphas

Split

2018 | Tour de Garde

Αμφότεροι πριμιτίβ, με τους Αυστραλούς να είναι τρία τσικ περισσότερο μπουντρουμιακοί, οι Carved Cross και οι Malphas (Καναδάς) κυκλοφορούν ένα μετριότατο split που χωλαίνει κύριως από τις αδύναμες συνθέσεις των Καναδών. Όχι ότι η συμμετοχή των CC βγάζει μάτια αλλά συγκριτικά με τα δύο τραγούδια της Β’ πλευράς το The Dawning of Comprehension Underwhelms All Who Bask in Its Light έχει αυτή την επιτηδευμένη κομψότητα της αρχαίας σύνθεσης και το feeling της ψοφίλας. Από την άλλη, η black metal πτυχή των Malphas (Des Chaines de l’État) είναι αυτή που ξεκάθαρα επικρατεί έναντι του punk εαυτού τους.

NO AGE "Snares Like a Haircut"

No Age

Snares Like a Haircut

2018 | Drag City

Έχοντας παρακολουθήσει τη δράση των No Age στο παρελθόν, όχι τόσο οπαδικά όμως, τολμώ να πω ότι το νέο τους άλμπουμ, Snares Like a Haircut, είναι ό,τι καλύτερο έχουν να προσφέρουν, ειδικά όσον αφορά στη συνοχή των δίσκων τους. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι περισσότερο σαν ένα καλό compilation, τύπου Incesticide, με τραγουδάρες που σκοπός δεν ήταν να γυαλιστούν ηχητικά παρά απλά να κυκλοφορήσουν καθαρά για τον οπαδό. Η ουσία της μουσικής τους είναι ο θόρυβος πάνω από τον οποίο χτίζουν πανέμορφες φωνητικές μελωδίες, εθιστικές και άκρως τραγουδιστικές. Ακούστε για παράδειγμα τα Stuck in the Changer και Soft Collar Fad και αν δεν πειστείτε μην προχωρήσετε παρακάτω.

CASANOVAS IN HEAT "Twisted Steel Sex Appeal"

Casanovas In Heat

Twisted Steel Sex Appeal

2018 | Katorga Works

Οι Casanovas In Heat εκδέρουν το ωμό punk προσθέτοντας σε αυτό μελωδία και ηχογραφούν ένα full-length (το οποίο τυγχάνει και ντεμπούτο της μπάντας) τόσο σφιχτό με την άποψη βετεράνων. Η ενέργεια του Twisted Steel Sex Appeal είναι απαράμιλλη. Μου θύμησαν αρκετά μπάντες της Sacred Bones όταν αυτή κυκλοφορούσε σταθερά μόνο ποιότητα, αν και ως προς το θέμα της παραγωγής οι CIH εισορμούν σε πιο μουντά κλίματα. Όταν βέβαια διάβασα πως παραγωγός του άλμπουμ ήταν ο Ben Greenberg (The Men, Bloody Panda, Uniform κ.α.) όλα δικαολογήθηκαν απολύτως. Μουσική που ενδείκνυται για ιδρωμένες συναυλίες.

JEFF ROSENSTOCK "Post-"

Jeff Rosenstock

POST-

2018 | Quote Unquote, Polyvinyl, Specialist Subject

Δημιουργημένο λίγο μετά το αποτέλεσμα των τελευταίων Αμερικανικών εκλογών το POST- είναι ένα άλμπουμ που θα προσηλυτίσει λογικά πολλούς απογοητευμένους πολίτες καθώς μέσω των απαισιόδοξων στίχων του θα μπορέσουν να ταυτιστούν μαζί του. Ο δίσκος σφίζει ενέργειας και δεν ξοδεύεται απερίσκεπτα. Εκφρασμένο χωρίς υπεκφυγές, το άλμπουμ υποστηρίζεται δυνατά από τις πάμπολλες guest εμφανίσεις (Chris Farren, PUP, Laura Stevenson κ.α.) αλλά προσωπικά δε μπορώ να το εκτιμήσω δεόντως μιας και το συγκεκριμένο διάστημα όλο αυτό το ύφος μου μοιάζει σαν φθηνό κολλεγιακό ροκ. Και η αλήθεια είναι ότι δεν αξίζει στο POST- τέτοιου είδους ρετσινιά.

STOVE "Is Stupider"

Stove 

Is Stupider

2015 | Exploding in Sound Records

Ένα άλμπουμ δίχως φιλοδοξίες, λίγο punk, λίγο κολλεγιακό, πολύ Αμερικάνικο είναι το Is Stupider. Και όμως κυλάει σχετικά ευχάριστα κυρίως εξ’ αιτίας της σύντομης διάρκειάς του, συν κάποιας noise rock χροιάς στις κιθάρες εδώ κι εκεί. Αν είχα να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι τότε θα διάλεγα μάλλον το Plastic.

COWARDS "World Champions in Male Chastity"

Cowards 

World Champions in Male Chastity

2014 | Independent

Εδώ έχουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με μια αναβίωση των The Birthday Party. Ή όχι. Όπως και να ‘χει το punk των Cowards στοχεύει ακριβώς στην ασχήμια ενός είδους που φαίνεται να έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

PMS 84 s/t demo

PMS 84

PMS 84 demo

2014 | Independent

Οπαδικό και ανήσυχο punk ακούμε στο νέο demo των PMS 84, μιας μπάντας που προέρχεται από το Portland της Αμερικής. Κανένα ίχνος πρωτοτυπίας δεν θα βρείτε εδώ μέσα, παρά μόνο γνήσιο και ανόθευτο old school hardcore μέσα σε έξι σύντομες αλλά ωραίες συνθέσεις.

MEANDGOLIATH "New Songs" EP

MeAndGoliath

New Songs EP

2014 | Independent

Ωραίο punk/emo από τους MeAndGoliath στο φετινό New Songs. Τρία μικρά τραγούδια με προφανές ενδιαφέρον, πέραν του κιθαριστικού, το vocal exchange με έντονο συναίσθημα. Έχετε ακούσει πολύ καλύτερα στο είδος πάντως.

THE MEN "Tomorrow's Hits"

The Men

Tomorrow's Hits

2014 | Sacred Bones Records

Τo Tomorrow’s Hits είναι άκρως πετυχημένο σαν τίτλος αν αναλογιστεί κανείς το οξύμωρο της φάσης του. Οι τύποι αυτοί το έχουν πάει τίγκα άλλου το θέμα. Πλέον βουτάνε στην ενέργεια των 50s και 60s και βγάζουν ένα άλμπουμ ανόθευτου rock n’ roll. Σε σχέση με τα δύο προηγούμενά τους, το ευχαριστήθηκα αρκετά στο σύνολό του. Αλλά ποσώς νομίζουν με ενδιαφέρουν πια μιας και οι θολές μέρες του Leave Home αριστουργήματος τους φαίνεται να έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Όπως και η διάθεση ανάλογου πειραματισμού.

RØSENKØPF s/t

Røsenkøpf

Røsenkøpf

2012 | Wierd Records

Το προ διετίας, ομότιτλο άλμπουμ των Røsenkopf είναι τόσο εμπνευσμένο που προσβάλλει κάθε γούστο. Μιλάμε για ένα ανυπέρβλητο διαμάντι που περιέχει έξι ισάξια σε ποιότητα τραγούδια με τον θεό drummer να κλέβει την παράσταση. Ακούστε το Heed ή το Human Love Song για να πειστείτε περί τίνος πρόκειται. Αν το είχα ακούσει έγκαιρα θα το είχα κοτσάρει περήφανα στην top λιστάρα μου με τα της χρονιάς εκείνης. Δεν θα βρείτε κανένα συγκεκριμένο είδος μες στις δηκτικές συνθεσάρες τους. Γενικώς πρόκειται για ένα δίσκο που θα μείνει εσαεί στα ηχεία μου. Σπεύσετε!

CFS "Enough Is Enough" EP

CFS

Enough Is Enough EP

2013 | Independent

Αν και μακριά από τα δαιδαλώδη ελληνόφωνα albums των Λήθη και Antimob, οι CFS κυκλοφόρησαν πέρυσι ένα αξιόλογο HC/Punk δισκάκι με τίτλο Enough is Enough. Πιο “εφηβικό” στη σύλληψή του, διαθέτει μια πολύ καλή παραγωγή DIY χαρακτήρα (σαφώς) και αρκετά καλές συνθέσεις με τα Eviva, Ζώντας Ασφυκτικά και Αδράνεια να ξεχωρίζουν. Το ύφος τους είναι ανεπιτήδευτο και προκύπτει τελείως φυσικά, πράγμα που αυξάνει την καύλα της φάσης. Οι οπαδοί του είδους μπορούν να τσεκάρουν άφοβα. Εξάλλου μιλάμε για μια κυκλοφορία με έξι μόλις κομμάτια που δεν πρόκειται να κουράσουν κανέναν.

RETOX "YPLL"

Retox

YPLL

2013 | Epitaph

Το αριστουργηματικό, κατ’ εμέ, εξώφυλλο του δίσκου είναι ισάξιο του περιεχομένου του. Οι Retox είναι αντιπολιτιστικά φορτία που στον απόηχο του υπεργαμάτου Ugly Animals συνεχίζουν να ιδρώνουν μ’ ένα αρκετά τεχνικό punk/hardore ιδίωμα εφαπτόμενου του Black Flag ύφους αλλά και σύγχρονων μπαντών που διάλεξαν τον δύσκολο δρόμο της δυσαρμονίας και του εκκεντρικού riffing. Ο προσανατολισμός του γκρουπ είναι καθαρά κοινωνικού ( ή αντικοινωνικού) χαρακτήρα, μια κατάσταση που θέτουν εμφανή μέσα απ’ τις δώδεκα τραγουδάρες του YPLL. Ένας δίσκος που είναι τόσο άμεσος, όσο λίγοι, με καταστροφικές συνέπειες. Πέρα απ’ τη μουσική χροιά τους οι Retox είναι ιδιαίτερα καυστικοί στην στιχουργική τοποθέτησή τους, ολοκληρώνοντας εντέλει ένα άψογο άλμπουμ που σπέρνει σε κάθε τομέα. Αν τίτλοι-κλισέ όπως Don’t Fall in Love with Yourself, You Lost Me at “It Wasn’t My Fault”, Congratulations You Are Good Enough, The Art of Really Really Sucking και Consider the Scabs Already Picked δεν σας λένε τίποτα, μην μπείτε καν στον κόπο να το ακούσετε. Μόνο punk.

YOUTH AVOIDERS s/t

Youth Avoiders

Youth Avoiders

2013 | Destructure Records, Build Me a Bomb Records

Το συγκεκριμένο άλμπουμ έπεσε στη αντίληψη μου μέσα απ’ το διαδικτυακό stalking και συγκεκριμένα μιας ανάρτησης που έκανε ο Τάκης (Ruined Families). Στην εδώ και καιρό διάθεσή μου να ακούω punk, αποφάσισα να ασχοληθώ και με τους Youth Avoiders. Μια μπάντα της οποίας το παρελθόν (αν υπάρχει) στη δισκογραφία αγνοώ πλήρως, όπως επίσης και την καταγωγή της. Εδώ έχουμε να κάνουμε με κατσαπιάλικο (που λέει κι ένας φίλος) punk που προσφέρει ένταση στο μέγιστο. Μετά βίας μπορούμε να επευφημήσουμε τους Youth Avoiders για τη μουσική τους κατάρτιση αλλά το ομώνυμο δισκάι τους είναι απολαυστικό και ακούγεται ευχάριστα, πιθανών και εξ’ αιτίας της μικρής διάρκειας του. Τα τραγούδια δεν ξεπερνούν το ενάμισυ λεπτό σε διάρκεια έκαστως με εξαίρεση το Smoked Glass (το οποίο τυγχάνει να είναι η αγαπημένη μου  στιγμή απ’ όλο το άλμπουμ) και το Oil Slick. Ενδιαφέρον έχει ο τραγουδιστής του γκρουπ που ανά φάσεις ακούγεται σαν ένας άλλος Lemmy όταν αυτός ήταν πολύ πιο νέος. Μια χαρά περνάει η ώρα πάντως.

RUINED FAMILIES "Blank Language"

Ruined Families

Blank Language

2013 | Adagio 830

Συριγμός παιάνων συμφοράς. Στίχοι που κρύβουν σχεδόν όλο το νόημα του σήμερα. Hardcore, punk, post wave, black metal. Σύντομη διάρκεια. Ουσία μέχρι αηδίας. Οι Ruined Families πλέον εμπεδώνονται. Έλα, βλακάκο, μην προσπαθείς να βρεις κι εδώ το ψεγάδι. Θα καταπιούμε την προσήλωσή σου στο να στηρίζεις τις άλλες, τις δευτεροκλασάτες τέχνες. Ετούτο δεν σηκώνει δικαιολογίες. Αυτό εδραιώνει τη μουσική συνένωση ειδών, τον πάγιο ιδρώτα των μελών να ξεράσουν στη μάπα σου όλες τις επιρροές τους. Γίνεται ύπουλη εμμονή, προσήκει σε κάθε γαμημένο αυτί. Το Blank Language δεν διαθέτει highlights. Είναι μονίμως καρφωμένο στην κορυφή. Δεν σπαταλάει ούτε μισό δευτερόλεπτο απ’ τη διάρκειά του. Το παθιασμένο performance είναι αδιάλειπτο, ο ήχος του πελώριος. Κάποτε κάποιος με είπε ανέραστο και ανέπαφο. Και πως γίνεται να ανατριχιάζω ακούγοντας αυτό το άλμπουμ; Εσφαλμένη εκτίμηση άραγε ή η νέα δισκάρα των ντόπιων Ruined Families απευθύνεται σ’ αυτούς που δεν έχουν καρδιά; Σιχάθηκα να τους προωθώ σ’ αυτιά γνωστών κι αυτοί να μη δίνουν τη δέουσα προσοχή. Γάμα τους όλους. Αυτό το άλμπουμ γίνεται δικό μου.

THE MEN "New Moon"

The Men

New Moon

2013 | Sacred Bones Records

Δεν ξέρω, περίεργη φάση η συγκεκριμένη μπάντα. Ουδεμία σχέση πάντως έχουν με το γκρουπ που γνώρισα στο φανταστικό εκείνο Leave Home του 2011. Έχουν πάντως σίγουρα εξαρθρώσει τον extreme σκελετό τους όσον αφορά την έκφραση. Το φετινό New Moon αρχίζει με countryside σκηνικό, ακουστικές κιθάρες και γελάδια να βόσκουν. Έσκασα κάποιο χαμόγελο στο Without a Face αλλά και πάλι θα προτιμούσα να έλειπε εκείνη η γαμημένη η φυσαρμόνικα. Ίσως ήμουν εύπιστος ως προς τις προ διετίας προθέσεις της μπάντας μα είναι γεγονός ότι δεν με ικανοποιούν το ίδιο πλέον. Το ίδιο συνέβη και με το προηγούμενο άλμπουμ τους, Open Your Heart, που ήταν επίσης πολύ μέτριο με κάποιες μεμονωμένες στιγμές όπως το εθιστικό ομώνυμο να ξεχωρίζουν. Στο New Moon έχουν πλαισιώσει τις συνθέσεις με συγχορδίες country φύσεως και τα όποια punk ξεσπάσματα (The Brass) δεν συγκλονίζουν ιδιαίτερα. Ίσως στο Electric, με την πρώιμη Nirvana υφή, να γίνονται αρκετά ανεκτοί αλλά αυτό δε φτάνει από μόνο του. Λυπάμαι που το λέω, αλλά αυτό το άλμπουμ είναι κομμάτι δύσκολο να ξαναπαίξει στο στερεοφωνικό μου.

ICEAGE "You're Nothing"

Iceage

You're Nothing

2013 | Matador

Μια post punk ριπή ανέμου, με όλο το feeling κομπλέ, τον ολέθριο χαρακτήρα του είδους και όλα τα σχετικά. Όλα τ’ άλλα είναι τζίφος. Είναι τόσο άμεσα αυτά τα τραγούδια, σχεδόν χωρίς περιεχόμενο. Άγραφα. Ασυμπλήρωτα. Είναι αυτή η έλλειψη μουσικού φανφαρονισμού που τα κάνει ν’ ακούγονται τόσο τέλεια. Το ότι χάνεσαι μέσα στην πελώρια αρλούμπα τους. Απ’ το εξώφυλο τους λάτρεψα τους Iceage. Το σκανδαλώδες γραμμικό περίεργο με τη θολή επανάληψη. Μ’ έμπασε στο mood με τα μπούνια. Αυτό. Και το τσεκάρισμα του Ecstasy videoclip. Μια γνώμη του υπαίτιου για το ενδιαφέρονήταν το κερασάκι στην τούρτα. Ήμουν βέβαιος για τ’ ότι θ’ άκουγα καλή μουσική. Τουλάχιστον. Κι έτσι έγινε. Το You’re Nothing είναι ο τρίτος σπουδαίος δίσκος που ακούω για τη φετινή χρονιά. Αυτή η αναίδεια τους να κοχλάζουν από groove! Το βίαιο performance. Θέλω να γίνω κι άλλο ξετσίπωτος.