AΡΝΗΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ "Άγγελοι του Ψεύδους"

Αρνητική Στάση

Άγγελοι του Ψεύδους

1993 | Wipe Out! Records

Δεν γνώριζα μέχρι πριν λίγους μήνες την ύπαρξη αυτής της cult HC δισκάρας, φούλ primitive και πορωτικό, metal σε σημεία, φυσικά κυκλοφορημένο από τη θρυλική Wipe Out! Records, ό,τι πρέπει για τους οπαδούς του ελληνόφωνου punk.

COILGUNS "Millenials"

Coilguns

Millenials

2018 | Hummus Records

Σύγχρονοι οραματιστές της hardcore σκηνής αυτοί οι Ελβετοί που ευτυχώς συνεχίζουν το project που ξεκίνησαν μια πενταετία πριν. Το Commuters ντεμπούτο τους ήταν γροθιά στο κατεστημένο του πολυπαθούς αυτού φάσματος, μια ανάσα εξέλιξης, ένας γόμφος στην ασφάλεια του παρελθόντος. Το γκρόσο μόντο της μουσικής τους είναι μια εσωτερική προοδευτικότητα στα όρια της τέχνης και λίγοι ομοϊδεάτες τους (βλ. KEN Mode) κινούνται σε ανάλογα ποιοτικά μονοπάτια. Έπη σαν το Ménière’s και Deletionism μετά βίας ξεχωρίζουν σε ένα άλμπουμ που διέπεται από την συλλογικότητα του concept και λειτουργεί σαν μια αδιάσπαστη ενότητα.

TURNSTILE "Time & Space"

Turnstile

Time & Space

2018 | Roadrunner Records

Με παραγωγό τον Will Yip (παραγωγές σε Title Fight, Whirr, Pity Sex, La Dispute, Code Orange κ.α.) και υπό τη στέγη ενός θρυλικού label οι Αμερικανοί Turnstile κυκλοφορούν το δεύτερο άλμπουμ τους, διάδοχο του πολύ καλού Nonstop Feeling του ’15. Το Time & Space είναι η φυσική συνέχεια του ντεμπούτου τους και εδραιώνει τη μπάντα σαν ένα από τα καλύτερα acts στη hardcore μουσική με υγιές πειραματισμό. Λατρεύω ιδιαίτερα τις ιδέες τους στον τομέα των φωνητικών που προσθέτουν έναν αιθέριο τόνο, πολλές φορές πάνω από crossover μέρη. Λίγο μονότονοι αλλά πάντα εύστοχοι, με προσεγμένο performance ιδιαίτερα από τον Brendan Yates και τον φειδωλό Brady Ebert.

MAMMOTH GRINDER "Cosmic Crypt"

Mammoth Grinder

Cosmic Crypt

2018 | Relapse Records

Οι Mammoth Grinder χαίρουν ιδιαίτερης προβολής στα διαδικτυακά μέσα, πολύ πιθανόν εξαιτίας της συμμετοχής των μελών σε διάφορα (καλά) groups όπως οι Iron Reagan, Impalers κ.α. Το νέο τους άλμπουμ είναι τόσο hype-αρισμένο που δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να το προσπεράσει δίχως να ακούσει νότα. Στο Cosmic Crypt σε καταβάλλουν διάφοροι death metal ηρωισμοί του παρελθόντος με προφανής αρχι-επιρροή τους αξεπέραστους Autopsy. Ο ήχος είναι λασπωμένος, η ριφολογία είναι λασπωμένη, το mid-tempo κυριαρχεί ολούθε αλλά κάτι λάθος συμβαίνει με τα εμμονικά d-beat τύμπανα που στην τελική στερούν το ανίερο groove των καλλιτεχνών που προσκυνούν αυτοί οι Τεξανοί.

GATTACA s/t

Gattaca

Gattaca

2015 | Contraszt! Records, Music for Liberation, Halo of Flies

Ένα σοβαρό άλμπουμ που διατίθεται δωρεάν μέσα από τη bandcamp σελίδα της μπάντας είναι το περσινό full-length των Τσέχων Gattaca. Hardcore, punk, crust και black metal μελωδίες σε ένα LP έξι μόλις σύντομων συνθέσεων. Οι στίχοι και οι τίτλοι είναι στη μητρική γλώσσα της μπάντας αλλά παίζει και η αγγλική μετάφραση για όποιον εξετάζει πράγματα πέρα του ηχητικού. Βίαιο, ακραίο και συνάμα λυτρωτικό. Μούρλια δηλαδή.

DARK CIRCLES "MMXIV"

Dark Circles 

MMXIV

2014 | Désordre Ordonné

Το καλύτερο μετα- Cursedικό crust έρχεται και αυτή τη φορά από τον Καναδά. Ως προς την αισθητική όμως μόνο. Γιατί αυτοί οι τύποι ούτε ρέπλικες είναι ούτε τους βλέπω να γίνονται. Μάλλον ότι καλύτερο ξέβρασε το ’14. Ή τουλάχιστον ότι πιο εθιστικό.

PMS 84 s/t demo

PMS 84

PMS 84 demo

2014 | Independent

Οπαδικό και ανήσυχο punk ακούμε στο νέο demo των PMS 84, μιας μπάντας που προέρχεται από το Portland της Αμερικής. Κανένα ίχνος πρωτοτυπίας δεν θα βρείτε εδώ μέσα, παρά μόνο γνήσιο και ανόθευτο old school hardcore μέσα σε έξι σύντομες αλλά ωραίες συνθέσεις.

DEPHOSPHORUS "Ravenous Solemnity"

Dephosphorus

Ravenous Solemnity

2014 | 7 Degrees Records

Οι Dephosphorus κατασκευάζουν κιουμπρικό τρόμο με το εξωδιαστημικό Ravenous Solemnity. Το οποίο πρόκειται για την απόλυτη συμπλήρωση φρίκης με την σιωπή ενός αέναου γαλαξία όπως παρουσιάζεται στο 2001: Space Odyssey. Το alter ego του εκκωφαντικού απόηχου του κενού. Μεγαλεπήβολα σχέδια, τρανά κατορθώματα. Δύσκολο να υπάρξει αντίζηλος τους μιας και το όραμα του Αθηναϊκού τρίο είναι μοναδικό ανάμεσα στα είδη. Παρ’ όλα αυτά όλα προκύπτουν μέσα από οικεία ακούσματα τα οποία πατενταρίστηκαν επιτυχώς σ’ αυτό το νέο πόνημα. Sepultur-ικό groove (αναπόσπαστο κομμάτι της μέχρι τώρα κληρονομιάς τους – αναφέρομαι στο groove), ατελείωτο riffing (δείγμα υγιούς σύνθεσης), παθιασμένο performance. Εφετζίδικα καλούδια όπως τα πειραγμένα φωνητικά κάπου στο τέλος του αδιανόητου Astrocyte Portal και χρήση μιας δωδεκάχορδης ακουστικής κιθάρας ενισχύουν την παραισθησιογόνο δράση του δίσκου. Δεν έχω να πω πολλά. Στο διαδίκτυο θα διαβάσει κανείς ολοκληρωμένες κριτικές για το άλμπουμ, πολύ καλύτερες από ό,τι θα μπορούσα να γράψω εγώ. Ανυπομονώ να κρατήσω το βινύλιο αυτό στα χέρια μου. Όποιος τσεκάρει τι δουλειά έκανε η Viral Graphics όσον αφορά το artwork θα πάθει πλάκα. Μια ολοκληρωμένη κυκλοφορία από συντοπίτες παλαίμαχους ξεμυτάει στο φρέσκο 2014 και ήδη καταλαμβάνει θέση στα προσωπικά μου top charts. Μην τους αγνοήσει κανείς.

CFS "Enough Is Enough" EP

CFS

Enough Is Enough EP

2013 | Independent

Αν και μακριά από τα δαιδαλώδη ελληνόφωνα albums των Λήθη και Antimob, οι CFS κυκλοφόρησαν πέρυσι ένα αξιόλογο HC/Punk δισκάκι με τίτλο Enough is Enough. Πιο “εφηβικό” στη σύλληψή του, διαθέτει μια πολύ καλή παραγωγή DIY χαρακτήρα (σαφώς) και αρκετά καλές συνθέσεις με τα Eviva, Ζώντας Ασφυκτικά και Αδράνεια να ξεχωρίζουν. Το ύφος τους είναι ανεπιτήδευτο και προκύπτει τελείως φυσικά, πράγμα που αυξάνει την καύλα της φάσης. Οι οπαδοί του είδους μπορούν να τσεκάρουν άφοβα. Εξάλλου μιλάμε για μια κυκλοφορία με έξι μόλις κομμάτια που δεν πρόκειται να κουράσουν κανέναν.

THE PSYKE PROJECT "Guillotine"

The Psyke Project

Guillotine

2013 | Black Lake Records, Bloated Veins, Swarm of Nails, Braincrushing Records, Molestin Records

Κάπου είδα το “blackened sludge” ως περιγραφή της μουσικής των The Psyke Project και δε μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα. Αν και σαν μπάντα ποτέ δεν με εντυπωσίασε ιδιαίτερα πολύ, οι Δανοί έχουν ξαναπασχολήσει τους οπαδούς στο παρελθόν ειδικά με το άλμπουμ τους Apnea. Στο Guillotine του 2013 οι The Psyke Project ακούγονται όπως θα όφειλαν ν’ ακούγονται οι Heaven Shall Burn (π.χ.) πριν ξεφτιλίσουν τελείως τη μουσική τους με την εισαγωγή gay μελωδιών. Τα φωνητικά είναι σκισμένα, η μουσική αρκούντως κομψή και σάπια συνάμα. Αξιοπρόσεκτη είναι η παραγωγή του δίσκου όπου ενώ τα πάντα είναι ευδιάκριτα, κρύβονται ταυτόχρονα κάτω από ένα τίγκα λασπωμένο distortion με τις ουρές απ’ τα πιατίνια να αφήνουν τεράστιο χώρο “αναπνοής” για κάθε riff. Εύστοχη είναι η παρουσία τραγουδιών σαν το The Mute όπου προσθέτουν επιπλέον παράνοια στο ύφος του άλμπουμ, ιδιαίτερα όταν τοποθετούνται ακριβώς πριν από επικές μελωδίες όπως το main riff του Empire. Πιθανών ότι καλύτερο έχω ακούσει απ’ αυτούς τους τύπους.

NO OMEGA "Shame"

No Omega

Shame

2013 | Throatruiner Records

Το Shame είναι ένα συν στα δισκογραφικά της αξιόλογης της Throatruiner Records. Ένα καθοριστικό καλλιτεχνικό για τους No Omega βήμα, καθώς το hardcore που εκτελεί και συνθέτει η μπάντα είναι πλημμυρισμένο από το πικρό αίσθημα που αποπνέουν οι κιθάρες. Τόσο ώστε να διακρίνονται σχετικά εύκολα από αντίστοιχους ομοϊδεάτες τους. Οι καταβολές της μπάντας προέρχονται και από post κυκλοφορίες των 00s. Τουτέστιν, χτίζουν ένα φιλόδοξο background παράνοιας, αρκούντως στρυφνό και τοξικό συνάμα, δίχως να χάνουν την πάγια αμεσότητά τους με τον ακροατή. Το αξιοζήλευτο είναι πως στο όλο ύφος τους καταφέρνουν να προσθέτουν τόσο λαθραία black metal περάσματα, ενώ αφήνουν για πολλά δευτερόλεπτα ambient feedbacks ως ανάσες (βλ. Utopianist). Το αποτέλεσμα ξεπερνά την απλά γραφική προσπάθεια του καλλιτέχνη να ξεχωρίσει κι έτσι το μόνο που μένει είναι ένας δίσκος φορτισμένος συναισθηματικά που θα καταφέρει να αγαπηθεί από μια πλειάδα οπαδών του είδους για όλα αυτά που προσφέρει. Πολύ δυνατό.

ZOZOBRA "Savage Masters" EP

Zozobra

Savage Masters EP

2013 | Brutal Panda Records

Τίθεται γενικά πρόβλημα εκτίμησης διάφορων projects που έχουν μέλη άλλων, μεγαλύτερων μπαντών που θερίζουν ή θέριζαν ολόκληρες σκηνές. Οι Zozobra είναι μια τέτοια περίπτωση μπάντας που στο παρελθόν μπήκα στον κόπο ν’ ακούσω λόγω της συμμετοχής του Aaron Harris (Isis) και των Cave In μελών της αλλά δεν εντυπωσιάστηκα. Στο Savage Masters EP του 2013 οι Zozobra έχουν εμφανώς διάχυτες τις rock διαθέσεις τους και είναι ξεκάθαρο ότι γουστάρουν αυτά που παίζουν. Τα τραγούδια είναι δίλεπτα, up tempo, με ικανοποιητικό groove και μεγάλο ήχο με μπασάτη θολούρα. Δυστυχώς όμως, δεν εντυπωσιάστηκα ούτε αυτή τη φορά κι αν είναι να ξεχωρίσω κάποια σύνθεση μέσα απ’ το ΕΡ, τότε θα προτιμήσω το A Chorus of War που, αν και σύντομο, κλέβει λίγο την αίγλη των παλιών καλών Intronaut. Ο επίλογος του δίσκου, Born in a Blaze, έχει επίσης κάτι καλές στιγμές παρότι δεν καταφέρνει να ξεφύγει πέρα απ’ τον απλό εντυπωσιασμό. Όσοι ακολουθείτε τα δισκογραφικά βήματα της μπάντας πάντως μάλλον θα γουστάρετε.

ANTIMOB s/t

Antimob

Antimob

2013 | Εξωτικός Παροξυσμός

Αν διασπάσεις την υφολογική αμφίεση του συγκεκριμένου άλμπουμ, μέσα απ’ την όλη έκρηξη θα προκύψει ένα αγνό punk σκηνικό που σαν είδος ούτως ή άλλως χαράζει την πορεία των Antimob. Οι Antimob είναι μια αναρχική αντιεξουσιαστική κολλεκτίβα που οχλεί τ’ ακουστικά με ελληνόφωνο τρόπο, φτύνωντας στίχους κοινωνικού υποβάθρου και εξαθλίωσης κατά αφεντικών και οποιουδήποτε είδους πολιτικολογίας. Αν και αυτό μπορεί να τρομάξει πολλούς από σας, γιατί πολλές φορές στο παρελθόν παρόμοια σκηνικά έχουν φτιαχτεί κάπως κακότεχνα και αδέξια, με αυτούς τους τύπους δεν χρειάζεται να ανησυχείτε. Κατ’ αρχάς η μπάντα έχει εύστοχα συνθέσει κατά βάση μικρά τραγούδια που δεν προκαλούν πλήξη αλλά αντιθέτως λειτουργούν σαν ένεση αδρεναλίνης. Λίγο το Cursed-ικό περίβλημα, λίγο η Motorhead-ικη αναίδεια και αλητεία, το Antimob είναι φουριόζικο, θορυβώδες και μια χαρά δισκάρα που (λογικά) ζωντανά θα προσφέρει ιδρωμένες συγκινήσεις. Φετιχ-άκι.

YAKUZA "Beyul"

Yakuza

Beyul

2012 | Profound Lore Records

Θυμάμαι κάποια χρόνια πριν, στις χρυσές εποχές του MySpace, έβλεπα σε κάτι βιντεάκια τον Bruce Lamont να ‘χει κάνει όλες αυτές τις πατέντες στο σαξόφωνό του, με τα echos και όλα τα εφέ, και τον ψιλοκορόϊδευα σαν ακόμα έναν καινοτόμο του κώλου. Λίγο αργότερα άκουσα το Samsara άλμπουμ των Yakuza και είχα χεστεί πάνω μου. Κάτι οι τραγουδάρες σαν το Plecostomus και το Cancer Industry, κάτι το υπερ-cult και κατασκότεινο videoclip του Chicago Typewriter με πρωταγωνιστή τον τρίποδο τράγο, με έκαναν τελικά να τους δω μ’ άλλο μάτι. Οι Yakuza παραμένουν μια ιδιαίτερη περίπτωση μπάντας. Μουσικά, απλώνουν τις ρίζες τους σ’ ένα ιδιόρρυθμο heavy metal όπως μας το παρουσίασαν ανά στιγμές μπάντες όπως οι Mastodon ή οι Rwake. Επιπλέον, πικάρονται από ένα progressive πνεύμα όπου down-tempo σημεία κάνουν την εμφάνισή τους, συνοδευόμενα από στοιχειωμένους ήχους ενός φαινομενικά κακοπαιγμένου σαξόφωνου. Κι όμως, όλα αυτά γίνονται με άποψη. Σοβαρά τώρα. Το ωραίο με αυτούς τους τύπους είναι ότι γενικά αφήνουν την εντύπωση μιας πλήρως συγκεντρωμένης εκτέλεσης όσον αφορά τις συνθέσεις τους. Και ως δια μαγείας, δεν σου μένει κάτι το εξωφρενικά περιπετειώδες στο μυαλό. Παρ’ όλα αυτά γνωρίζεις ότι έχουν καταβάλλει κάτι μοναδικό σ’ ένα ταλαίπωρο στυλ μουσικής. Πανάξιοι.

CONVERGE "All We Love We Leave Behind"

Converge

All We Love We Leave Behind

2012 | Epitaph

Οι Converge ήταν πάντα σαν φάρμακο που διεγείρει τις κιινήσεις της καρδιάς και των αγγείων. Απ’ το οικουμενικά αποδεκτό Jane Doe άλμπουμ τους εως και την πιο πρόσφατη προσπάθεια της μπάντας κατάφεραν να καθιερώσουν το status τους σαν μια τεράστια σύναξη μουσικών μυαλών όσον αφορά την ακραία μουσική. Αυτό το γεμάτο υπερένταση all around genres ύφος τους προκαλεί το άγχος και καταβασανίζει τα απαίδευτα αυτιά εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δύο και κάτι χρόνια μετά τον απόηχο του αιχμηρού (και προσωπικού αγαπημένου) Axe to Fall, οι Converge συμπιέζουν όλες τις επιρροές τους αλλά και όλα τα προσωπικά στοιχεία της μουσικής τους και κυκλοφορούν ένα ακόμα διαμάντι που χάνει στους πόντους απ’ τον προκάτοχό του. Όλες οι συνθέσεις του All We Love We Leave Behind λειτουργούν σαν σφηνάκια αναλονίνης. Η ορχηστρική τους δύσπνοια σε συνδυασμό με τους φανταστικούς στίχους κατατάσσουν άνετα το γκρουπ μες στη μικρή λίστα με τα σημαντικότερα όλων των εποχών. Η ανεικονική στάση δε των μελών συντηρεί τη σπουδαιότητά τους σαν ανθρώπινα είδη. Όσοι έχουν ήδη αγαπήσει το σχήμα, τότε το καινούργιο πόνημα θα προσθέσει ένα ακόμα ψυχολογικό σοκ στις ζωές τους. Οι υπόλοιποι είναι θέμα λεπτών να παρασυρθούν απ’ την αποκτηνωμένη βία του δίσκου. 

DEPHOSPHORUS "Night Sky Transform"

Dephosphorus

Night Sky Transform

2012 | 7 Degrees Records

Αυτό είναι μια ενεργειακή απόληψη μεγατόνων. Ένας στροβιλιζόμενος γαλαξίας που βρυχιέται. Astrogrind και παπάρια μέντολες. Το Night Sky Transform είναι μια έκρηξη δύναμης. Τα πάντα καθορίζονται από το ευφάνταστο riffing (και από θέμα σύλληψης αλλά και από θέμα εκτέλεσης) του Θάνου. Σε ότι αγγίζει έστω τον όρο grind (άντε, ας το πούμε ΚΑΙ έτσι) ο άνθρωπος πετάει τα ουσιαστικότερα riffs που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Περιπετειώδη, κυκλικά, συνεχόμενα riffs που επεξεργάστηκαν πάνω στην βύρσα των Straighthate ώσπου και κατέληξαν να πάρουν αυτήν την πιο ανήλεη, πιο διαβολική, πιο Voivod-ική υφή. Κατά τα άλλα, ο Νίκος (επίσης στους Injekting Khaos) είναι ένας drummer κλάσης που εδώ δεν ξεφεύγει από όσα του ζητάει το εκάστωτε τραγούδι. Είπαμε, η μπάντα στο συγκεκριμένο άλμπουμ διατηρεί μέχρι αηδίας τη σωστή ισσοροπία μέσα σε όλους τους τομείς. Μέχρι και η συμμετοχή του Ryan Lipynsky (The Howling Wind, Serpentine Path, ex-Unearthly Trance κ.ο.κ.) κρίνεται εύστοχη, ιδιαίτερα το old school solo που προσφέρει στο Unconscious Excursion (The Hidden Galactic Truth And A Sphere Full Of Sorcerous Solutions). Τέλος, τα φωνητικά του Πάνου θα ξαναπώ ότι απλά τα λατρεύω. Είναι λυσσαλέα, ερμηνευμένα με πάθος και στάζουν βιτριόλι. Είναι δε εκφρασμένα με τέτοιο αγχωτικό τρόπο (ίσα που προλαβαίνουν οι φράσεις να τελειώσουν μες στη μελωδία) που αυτό προσδίδει ένα τίγκα ιδιαίτερο ύφος στη μπάντα. Όλα τα τραγούδια είναι ύμνοι μικρής διάρκειας. Η σειρά που έχουν τοποθετηθεί είναι στρατηγικής σημασίας εφ’ όσον σου αλλάζουν τη διάθεση όταν και όπως πρέπει. Δώστε τους σημασία τώρα που είναι στα γεννοφάσκια τους ακόμα. Το μόνο που ελπίζουμε είναι απλά να αντέξουν σαν σχήμα, σε αντίθεση με τη βραχύβια καριέρα των αδικοχαμένων SXH.

KICKBACK "Et le Diable Rit Avec Nous"

Kickback

Et le Diable Rit Avec Nous

2011 | GSR Records

Ναι. Οι Κickback δεν είναι μπάντα που πρεσβεύει την αρετή μιας όποιας παγιοποίησης. Φυσικά και πάντα είχαν trademark σημεία στον ήχο τους μα αυτό δε σημαίνει ότι ακολούθησαν την πεπατημένη, άθλια εκτέλεση μιας συγκεκριμένης νόρμας. Και μπορεί τα εκ-της-κολάσεως εκρηκτικά groove τους να λάμπουν δια της απουσίας τους στο συγκεκριμένο δίσκο αλλά αυτό δεν καθιστά άσχημο το νέο τους πρόσωπο. Παρόλα αυτά θα πρέπει να συμφωνήσω ότι όταν μιλάμε για Kickback προσδοκούμε ένα παράφρων hardcore στυλ μιας και κατέχουν (προσωπική μου γνώμη) τα ηνία στο ιδίωμα παρέα με μπάντες όπως οι Catharsis και κανέναν άλλον. Μπορεί στο It’s a Burning Hell να περνούν μια έντονη κρίση ταυτότητας ανακατέυοντας ένα κοκτέιλ Beastie Boys, Crowbar (αγελαδίσια) riffs και kitsch beats μα τραγούδια σαν το εισαγωγικό Sorption κρύβουν την ευχάριστη εκείνη δυσαρμονία που τόσο τους ταιριάζει. Γενικά θα έλεγα ότι είναι ο πιο τεχνικός τους δίσκος και συνάμα ο πιο προοδευτικός τους εφόσον είναι σαφές ότι μπλέκουν λίγο τις μελωδίες τους από μουσικές επιρροές που δεν καταφέρνουν να καλύψουν πετυχημένα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μετάνιωσα για το συνολικό χρόνο που σπατάλησα για την ακρόασή του. Το θέμα όπως και να’ χει είναι ότι τρώγονται εμφανώς για κάτι διαφορετικό και με λίγη πίστη και ελπίδα αναμένουμε σε ένα αριστούργημα σύντομα. Κατά τ’ άλλα…

MNMNTS "The Good Life"

MNMNTS

The Good Life

2011 | Adagio830

Να σου μια άσημη μπάντα η οποία αξίζει συγχαρητήρια για το ντεμπούτο άλμπουμ της, The Good Life. Η μουσική τους πνέει καύλα με τα ιδιατέρως σκισμένα φωνητικά να κλέβουν την παράσταση. Το ωραίο με αυτούς τους Γερμανούς είναι ότι καταφέρνουν να ακούγονται ειλικρινείς μες στις ξέχειλες από (ουσιαστική) μελωδία συνθέσεις τους. Μάλιστα καταφέρνουν να υποστηρίξουν τον δυσαρμονικό ήχο τους με κιθάρες που σαφώς ακούγονται πιο rock! Έτσι λοιπόν, κάλλιστα θα μπορούσαμε να πούμε πως πρεσβεύουν το χαοτικό hardcore με πλήρη αβρότητα. Υποκλίνονται μεν (και αυτοί) στον ήχο των θεών Cursed, καταφέρνουν δε να παρουσιάσουν ένα ολόδικό τους πρόσωπο και χαρακτήρα. Αφήνουν εντέλει το στίγμα ενός δίσκου που κυλάει σα νεράκι, απόλυτα σεμνότυφος. Γαμώ τα σκηνικά δηλαδή.

BURNING LOVE "Songs for Burning Lovers"

Burning Love

Songs for Burning Lovers

2010 | Deranged Records

Αγαπάμε τους Cursed. Ένα νέο project λοιπόν στο οποίο συμμετέχει ο τραγουδιστής/στιχουργός Chris Colohan δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Οι Burning Love, ουσιαστικά, έχουν κάνει μια εκτροπή στην αισθητική των Cursed και δεν θα μπορούσαν παρά να έρθουν δεύτεροι σ’ αυτόν τον άτυπο αγώνα. Τι εννοώ; Εκεί που στη μουσική των Cursed μπορείς να κινηθείς σαν γάτα κλεισμένη μέσα σε σακί με όλα αυτά τα Entombed vibes που διαθέτουν, στην περίπτωση των Burning Love μπορείς να περάσεις καλά ακόμα και κλινήρης πίνοντας μια μπύρα. Όχι, δεν είναι καθόλου βαρετοί. Αντιθέτως, εδώ κυριαρχεί ένα πελώριο rock n’ roll πνεύμα που σε παροτρύνει για μπεκροκαταστάσεις, μια φωνητική ερμηνεία που είναι αρκούντως φλεγόμενη και όργανα επιδέξια στον ρόλο που έχουν αναλάβει. Παρ’ όλα αυτά, λέιπουν όλα εκείνα τα σιχαμερά στοιχεία της καφρίλας των Cursed. Εκείνη η απαίσια μούχλα που έσταζε στα μνημειώδη άλμπουμ τους. Και βέβαια θα μπω στη διαδικασία να συγκρίνω τις δύο αυτές μπάντες του Colohan, όταν μάλιστα σαν οπαδός αμφιβάλλω αν μπορώ ν’ αρκεστώ σ’ αυτή την πιο Motorhead-ική κατεύθυνση. Σαν υποκατάστατο ενός Hello Motherfucker (δισκάρα των Milligram) πάντως, μια χαρά μας κάθεται.

MERZBOW / SHORA "Switching Rethorics" split

Merzbow/Shora

Switching Rethorics

2002 | Bisect Bleep Industries

Μια φρικιαστική σύμπραξη. Δύο υπερμεγέθη (ποιοτικά) καλλιτεχνικά ονόματα ηχογραφούν την εφιαλτική άποψη μιας ολοκαίνουργιας ακραίας μουσικής. Το πως μπορούν να ενσωματώσουν τη noise (όνομα και πράμα) αισθητική του μουρλο-Ιάπωνα μέσα στις (τότε) αγχωμένες συνθέσεις τους, με τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα, την απώτερη Converge-ική παράνοια, σκισμένοι τόσο φωνητικά όσο και ορχηστρικά, μόνο οι Ελβετοί μουσικάντες μπορούν να μας το εξηγήσουν. Το σίγουρο είναι ότι το όραμα όσων ενεπλάκησαν στην υπόθεση “Switching Rethorics” πιθανότατα ξεπερνάει κατά πολύ τις προσδοκίες. Ναι, το γνωρίζουμε ότι απευθύνεται σε κατεστραμμένους εγκέφαλους κι ίσως σε λίγο “γκάου” τύπους αλλά αυτό δε μειώνει ούτε στο ελάχιστο την αντικειμενική του αξία. Λίγες φορές δύο (φαινομενικά) αντίθετοι κόσμοι καταφέρνουν και τέμνονται σε τέτοιο βαθμό ώσπου ο ένας ουσιαστικά να μοιάζει σαν φυσική προέκταση του άλλου κι αντιστρόφως. Εδώ, η μονοτονία του ταραγμένου ψυχικά Merzbow αναπνέει μέσα από ένα ένα οργισμένο κράμμα σπασμένων ηχητικών σημείων και σε κομμάτια σαν το “Black Cat” καταφέρνει να τσιτώσει τόσο πολύ τον ακροατή που σύντομα έπη σαν τα “Erode/Implode” και “Conciliated Coercion” βασικά μοιάζουν να λυτρώνουν τα βασανισμένα αυτιά αν και επιτυγχάνουν το ακριβώς αντίθετο. Δίσκος που λειτουργεί σαν το νέφτι στον κώλο ή σαν τα διάφορα μείγματα του horse doping. Ακούστε με δικιά σας ευθύνη.