SPIRITUALIZED "And Nothing Hurt"

Spiritualized

And Nothing Hurt

2018 | Fat Possum, Bella Union

Γενικά ο Jason Pierce έχει δικαιολογημένα λάβει επευφημίες για την εως τώρα καριέρα του που σαφώς δεν χωρούν αμφισβήτηση (ιδιαίτερα οι αείμνηστοι Spacemen 3). Η νέα του (και πιθανώς τελευταία) προσπάθεια με το σχήμα των Spiritualized όμως είναι ξέπνοη και αποστράγγι μιας πορείας στην οποία αποστηθίζει τον μελό εαυτό του και επαναλάμβανεται απογοητευτικά, χωρίς βέβαια να ξεπέσει σε μουσικό φαλιμέντο. Το And Nothing Hurt είναι αργόβαδο με λίγες εκρήξεις και σχετικά όμορφα λαλήματα, καλοκαμωμένο και φιλότιμο. Είναι όμως συνάμα δίσκος ασφαλής και νηφάλιος. Κοινώς ανώφελος όσον αφορά τη μουσική του υπόσταση. Μόνο για την πυρωμένη λαχτάρα του οπαδού.

FÖLLAKZOID "II"

Föllakzoid

II

2013 | Sacred Bones Records

Εδώ η φράση «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου» γίνεται «λίγο stoner, λίγο psych και το μπάφο μου». Οι πρόσφατοι οπαδοί των παραπάνω ιδιωμάτων ίσως κάνουν λίγη χαρά. Η αλήθεια όμως είναι πως το II των Föllakzoid κινείται σε μια χρυσή μετριότητα μινιμαλισμού που συμπληρώνεται με την ηχητική παρέμβαση από space samples. Είναι πιθανών τύποι που μεγάλωσαν ακούγοντας Monster Magnet και κάθε Jalamanta του stoner και στη συνέχεια τους προέκυψε το kraut rock και οι μαγικοί μανιταρο-πλανήτες μέσω αυτών. Διεσπαρμένα φωνητικά-απαγγελιές, το λιτό lead-άκι της φουλ πεταλιασμένης κιθάρας, τύμπανα που ταλανίζουν εσαεί τον ίδιο ρυθμό μες στο κάθε γαμημένο τραγούδι και το χασμουρητό πάει σύννεφο. Αν αυτή η μουσική υποτίθεται ότι είναι επεκτεινόμενη κι έχει χώρο εμπνευσμένης ανάπτυξης, τότε καλύτερα ας κάψω όλα τα Gong albums που έχω αγοράσει αυθεντικά. Και, μα τω Δία!, έλεος πια με αυτή τη συγκεκριμένη, επηρμένη ρετρολαγνεία. Κρίμα για την Sacred Bones.

TY SEGALL BAND "Slaughterhouse"

Ty Segall Band

Slaughterhouse

2012 | In the Red

Αυτά είναι. Να ένας δίσκος που συντάσσεται απόλυτα με θόρυβο. Πολέμιος της νωθρότητας, σε ξεκουνάει για τα καλά. Δε γίνεται να μην αντενεργήσεις με κάποιο ξέσπασμα στο φαζαριστό σκηνικό που στήνει η μπάντα. Ty Segall Band σου λέει. Για να είμαι ειλικρινής, ιδέα δεν είχα για την ύπαρξη του γκρουπ. Είχα καλούς ιντερνετικούς συμβούλους όμως και μόνο χαμένος δεν βγήκα απ’ την εμπειρία. Ανθελκύουν τη γοητεία περασμένων μεγαλείων κυκλοφορώντας ένα διαμάντι του garage rock σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς. Ωραία πράγματα. Δεν υπάρχουν και πολλά να επιχειρηματολογήσεις για την ομορφιά του Slaughterhouse. Ότι πρέπει να κάνεις είναι απλά να βιώσεις την εμπειρία του. Ενδεικτικά, αναφέρω ότι εδώ μέσα πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η εξάχορδη θεά που βήχει, ως επί το πλείστον, αυτιστικά τα τελείως στριμμένα ρυθμικά της, αντισταθμίζοντας υπέροχα τη rock n’ roll διάθεση του άλμπουμ. Κάθε riff ανατρέπει το πρηγούμενο και ούτω καθ’ εξής. Οι Led Zeppelin εισέβαλλαν και εδώ απροσκάλεστοι και σε τραγούδια όπως το Wave Goodbye βιώνουμε λίγο το πνεύμα τους χάρις στο σαθρό και ετοιμόρροπο riff του. O Ty Segall περφορμάρει παθιασμένα και τον χαιρόμαστε συνεχώς να σκούζει πίσω απ’ το μικρόφωνο ξετρελαμένος. Εν μέρει, το επινοητικό punk (ναι, έχει και απ’ αυτό) του Slaughterhouse γίνεται υποχείριο στις διαθέσεις του γκρουπ. Μια τέλεια κακοτεχνία, μια ωμή βαναυσότητα και μια υπέρλαμπρη τραχύτητα καθορίζουν το δίσκο και τον κάνουν ένα κρίσιμο άκουσμα. “Fuck this fuckin’ song…” είναι μια φράση απ’ τους στίχους του Diddy Wah Diddy (διασκευή Bo Diddley) και αντικατοπτρίζει τέλεια την οπτική και το ύφος της μπάντας. Το κύριο riff του Oh Mary μου θύμισε λίγο το Αδρεναλίνη από Τα Ξύλινα Σπαθιά στη βίαια εκδοχή του. ΟΚ, άσχετο ίσως αλλά δεν ξέρω τι άλλο να γράψω. Είναι δισκάρα, ακούστε το.