THE RUBY SUNS "Christopher"

The Ruby Suns

Christopher

2013 | Sub Pop

Από τον eighties αέρα έχουν επηρρεαστεί αυτοί. Κι έχουν αναπλάσει εκείνο το dance-ό,τι να ‘ναι σκηνικό της συγκεκριμένης δεκαετίας μ’ ένα ταμπούρο που ψοφά να βγάλει εκείνον τον χαρακτηριστικό και μισητό ήχο που θέριζε τα ηχεία προ εικοσαετίας. Ανά φάσεις τους χαρακτηρίζεις σαν ρακένδυτους New Order χωρίς την οξύνοια και την αιχμηρότητα των τελευταίων. Απ’ την άλλη, αυτές οι κλούβιες μελωδίες θα μπορούσαν να είναι μια βελτιωμένη εκδοχή των τραγικών Modern Talking. Πολύ μπλα-μπλα στις και καλά φωνητικές γραμμές, synth-ιασμένο ντεκόρ και σπαστά beats σ’ ένα ανόητο indie dance/ηλεκτρονικό άλμπουμ. Δεν καταφέρνουν καν να βγάλουν έναν ασήμαντα κολλητικό ρυθμό. Οι The Ruby Suns είναι μια μπάντα της οποίας το δισκογραφικό παρελθόν αγνοώ πλήρως. Το Christopher πάντως μου αρκεί για να μην ξανασχοληθώ μαζί τους ποτέ ξανά. Τον δίσκο αυτό μπορούν να τον ακούσουν όσοι έχουν άπλετο χρόνο για σκότωμα. Οι βλάκες ίσως τον εκτιμήσουν κιόλας.

COLD CAVE "Oceans with No End" 7"

Cold Cave

Oceans with No End 7"

2013 | Deathwish Inc.

Οι Cold Cave είναι ένα απ’ τα καλύτερα μουσικά acts εκεί έξω. Αν κι έχουν περάσει ήδη δύο χρόνια απ’ την κυκλοφορία του συγκλονιστικά τέλειου Cherish the Light Years full-length, ο Wes Eisold φροντίζει να κρατά το σχήμα επίκαιρο βγάζοντας ενίοτε εφτάρια όπως το παρουσιαζόμενο Oceans with No End. Το ομώνυμο track είναι ενδεικτικό του ποιοτικού dance ύφους της μπάντας με τα synths σε πρωτεύοντα ρόλο και τις παραμορφωμένες κιθάρες παρούσες καθ’ όλη τη διάρκειά του. Το People are Poison, πέρα απ’ τον γαμάτο τίτλο του, είναι μια επίσης εθιστική κομματάρα, μια ποιητική προσέγγιση στα πλαίσια της darkwave ενορχήστρωσης. Παρ’ όλα αυτά, μπορούμε μόνο να εικάζουμε ότι όλες αυτές κυκλοφορίες υπονομέυουν μακροχρόνια (ή μη) τον χαρακτήρα ενός ακόμα full-length όπου θα ικανοποιήσει πλήρως τις ορέξεις μας και δεν θα μας αφήνει μόνο με τη μπουκιά στο στόμα.

STARFUCKER "Miracle Mile"

Strfkr

Miracle Mile

2013 | Polyvinyl Record Company

Ώρες ώρες απορώ με τον εαυτό μου και τα albums που επιλέγω ν’ ακούσω. Οι Starfucker είναι άλλου είδους κουμάσια που, εκμεταλλευόμενοι την παγκόσμια μουσική σύγχυση, πίστεψαν ότι θα μπορούσαν ίσως να σταθούν με στόμφο ως άλλοι πιονέροι της παγκόσμιας σκηνής. Είναι λίγο ξεμυαλισμένοι με το ύφος των Empire of the Sun, φλερτάρουν με το ηλεκτρονικό μοτίβο προφανέστατα και λικνίζονται με το robot dance. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός επιπόλαιου δίσκου που ακούγεται σαν το λιγότερο εμπνευσμένο δευτερόλεπτο μπαντών όπως οι Mr. Bungle (μην βάζει τέτοια ο νους σας, ούτε που πρόκειται να ακούσετε κάτι παρόμοιο, απλή αναφορά γίνεται) και μια electronic indie rock υφής εκδοχή των Bee Gees και δεν ξέρω εγώ τι. Όλως περιέργως, η μαλακία με τους συγκεκριμένους τύπους είναι πως, μέσα σ’ όλη την τραγικότητα του Miracle Mile, μου έδωσαν την εντύπωση πως έχουν την δυνατότητα να εκφράσουν ένα διαφορετικό όραμα μέσω νοτών. Το θέμα είναι πως αν αντλήσουν έμπνευση από πιο μεστά πράγματα πιθανών και να βγάλουν κάτι αξιόλογο στο μέλλον. Είπαμε, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

DEPECHE MODE "Delta Machine"

Depeche Mode

Delta Machine

2013 | Columbia, Mute

Αυτόν τον δίσκο τον ακούω αρκετό καιρό τώρα. Και κάπως νιώθω η όποια εκτίμησή μου γι’ αυτόν να είναι ολίγον τι ορθή μιας και κράτησα τις απαραίτητες αποστάσεις απέναντί του αλλά και τον πλησίαζα όταν το έκρινα απαραίτητο. Το Delta Machine κατέληξε να μοιάζει με ένα άλμπουμ που πάντα γνώριζα. Το νέο άλμπουμ των Depeche Mode δεν είναι καλό. Κι αυτό το λέω κρίνοντας το παρελθόν της μπάντας. Κάπου χάθηκε η πικροχολία, το καυστικό feeling. Το ότι το άκουσα αρκετές φορές ίσως είναι ένδειξη της mainstream μαεστρίας της μπάντας όσον αφορά τη σύνθεση. Ο ίδιος λόγος είναι που τους αθωώνει σαν γκρουπ γιατί καταφέρνουν και στέκονται επιτηδευμένα αξιοπρεπείς με το νέο τους πρόσωπο. Τραγούδια σαν το My Little Universe είναι όμορφα στο άκουσμά τους -αν και το συγκεκριμένο μου θύμισε τον Schiller για κάποιο λόγο- ενώ άλλα σαν το Slow με κάνουν να βαριέμαι ασύστολα. Απ’ την άλλη, πανομοιότυπα με δεκάδες τίτλους, trip-hop ρυθμικά παίρνουν κι εδώ θέση (Heaven) ενώ υπάρχει η κλασική τραγουδιστική διάθεση διάχυτη ανάμεσα στα κομμάτια και ο παλμός της μελωδίας είναι τόσο έντονος που θα αγγίξει τους «προβληματισμένους» εφήβους. Δηλαδή, το άγουρο γούστο.

RA RA RIOT "Beta Love"

Ra Ra Riot

Beta Love

2013 | Barsuk

Εδώ ταιριάζει ένα “χαχαχα” με τη σοβαρότητα της φάτσας του Will Ferrell. Όλη η τσαπατσουλιά του άδοξου κολλεγιακού ροκ επανεκτελεσμένη κάτω απ’ την ταμπέλα του γενικού και αόριστου indie. Κούνια που τους κούναγε δηλαδή. Το να κάτσεις να εξετάσεις ένα δίσκο σαν το Beta Love, όχι από άποψη κριτικής, είναι σα να προσπαθείς να μη γελάσεις ενώ σου κάνει γκριμάτσες ο Jim Carrey μπροστά στη μάπα σου. Έχω αναφέρει ήδη δύο ηθοποιούς σε μια -και καλά- κριτική μουσικού δίσκου. Τι διάολο; Κι όμως οι wannabe innovators που ακούνε στο όνομα Ra Ra Riot, μες στο όλο μουσικό αστείο που συνέθεσαν βρίσκουν χώρο να προσθέσουν μέχρι και βιολιά. Αν και rock μπάντα (που λέει ο λόγος) ντύνουν ηλεκτρονικά το περίβλημα του δίσκου και εκτός αυτού προσπαθούν να κάνουν διάφορες πουτανιές ελπίζοντας ότι κάποια απ’ αυτές θα τους κάτσει. Π.χ. στο For Once το rock n’ roll πιανάκι βαστάει ακόμα έναν ηλίθιο ρυθμό και ξανά μανά πετάνε από πάνω ένα violin lapse θέμα κι εγώ τραβώ τα μαλλιά μου από αγανάκτηση. Σοβαρά όμως, υπάρχει κόσμος που ασχολείται με δαύτους; Και εντάξει, αν και υπάρχει η υποκειμενικότητα, η ευθυκρισία σε κάτι τέτοια οφείλει να είναι κοινή. Το Beta Love είναι μια τεράστια μπούρδα. Και δεν γελάει κανείς πλέον.

GRIMES "Visions"

Grimes

Visions

2012 | 4AD, Arbutus

Μετά από την κυκλοφορία όχι ενός αλλά δύο full-lengths το περασμένο έτος, η Καναδέζα Claire Boucher (μόλις 23 ετών) κυκλοφορεί το νέο της dream pop, ηλεκτρονικό πόνημα το οποίο περιλαμβάνει δεκατρείς συνθέσεις γραμμένες εξ’ ολοκλήρου απ’ αυτήν. Η φωνητική χροιά της ίσως απωθήσει πολλούς από εσάς μιας και η πιτσιρίκα ακούγεται σαν να έχει καταπιεί τη Cyndie Lauper η οποία έχει ρουφήξει ήλιο. Ω ναι! Όταν αυτό δε, συνδυάζεται με τα περίεργα digi-sounds του άλμπουμ και τον robotic dance χαρακτήρα του, τότε το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον αμφισβητίσιμο. Κι όμως τα σχεδόν άτεγκτα beats του δίσκου κολλάνε στο μυαλό σου και καταλήγεις να περνάς ευχάριστα τα 48 λεπτά που διαρκεί. Μελωδίες σαν αυτές των Oblivion και Vowels = Space and Time είναι σίγουρα ατραξιόν για εναλλακτικά μουσικά γούστα. Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έδινα ποτέ σημασία σε τέτοια ακούσματα. Θες όμως λίγο το καλοκαιράκι που σκάει μύτη σιγά σιγά, λίγο το ότι απλά έκατσε η όλη φάση, λίγο η παιδική συμπεριφορά της και η άμεση αισιοδοξία που προκύπτει μέσα απ’ τα video clips της, το άλμπουμ τελικά παρουσιάζεται άτρομο και έχει κάτι να πει. Όντως.

COLD CAVE "Cherish the Light Years"

Cold Cave

Cherish the Light Years

2011 | Matador

Λέει πως οι Cold Cave είναι το solo project του Wesley Eisold, πάλαι πότε πρώην τραγουδιστή των Give up the Ghost, American Nightmare, XO Skeletons και Some Girls. Ο ειδήμων εγώ (εδώ γελάμε) σαφώς και αγνοούσα την κυκλοφορία του προηγούμενου άλμπουμ τους, Love Comes Close. Το τελευταίο πόνημά τους όμως έσπευσα να το τσεκάρω όταν και μυριστήκα την ύπαρξη του. Στα αυτιά μου λοιπόν, ο αχταρμάς των The Sound, Joy Division, The Smiths, παλιών καλών Depeche Mode αλλά και Pulp (!) ως τις επιρροές που γυροφέρνουν τον απόηχο του Cherish the Light Years είναι απόρροια μιας σταδιακά χτισμένης μουσικής οικοδομής που παρά την όποια anti-commercial φύση του διατηρεί έναν απερίγραπτα τρομακτικό mainstream χαρακτήρα. Κουφό ε; Οι συνθέσεις είναι τυραννικές μα συνάμα γοητευτικές. Ο κύριος Eisold σαν άλλος Dave Gahan ή πιο ευδιάθετος Ian Curtis προσδίδει μια ιδιαιτέρως διαφανή ταυτότητα η οποία σχηματίστηκε από σκόρπια κομμάτια εμπνευσμένων new wave στιγμών του παρελθόντος. Όλα ποιοτικώς φτιαγμένα όμως. Μην ταράζεστε. Το μόνο κακό που μπορείτε να πάθετε είναι να χορέψετε έστω και λίγο, έστω ασυναίσθητα. Πόσο πολύ ντρέπεστε τον ίδιο σας τον εαυτό;

TREMBLING BLUE STARS "Fast Trains and Telegraph Wires"

Trembling Blue Stars

Fast Trains and Telegraph Wires

2010 | Elefant Records

Οι Trembling Blue Stars είναι ακόμα μια Βρετανική μπάντα προερχόμενη από Λονδίνο μεριά που αρχικά ξεκίνησε σαν side project του Robert Wratten (τότε στους Northern Picture Library). Κανονικά τέτοια albums δεν θα με συγκινούσαν ποτέ γιατί το μοτίβο δημιουργίας τους τείνει προς το μελό της υπόθεσης με έναν Wratten να βασίζει τους στίχους αλλά και τη διάθεση της μουσικής των TBS στις ερωτικές τους σχέσεις κι ό,τι προβλήματα προκύπτουν απ’ αυτές. Γνωρίζετε εκ των προτέρων λοιπόν πως στο Fast Trains and Telegraph Wires θα βιώσετε ατμοσφαιρικές, του-δειλινού-τα-χρώματα μουσικές ντυμένες με κρυφο-δακρύβρεχτες ερμηνείες κρυφο-emo προσωπικοτήτων. Όλα αυτά βέβαια ξεπερνιούνται όταν μέσα από τη γυμνή μουσική της μπάντας αναδύονται αντικειμενικά όμορφες προτάσεις που μπορούν να σας κρατήσουν καλή συντροφιά σε συγκεκριμένες προσωπικές σας στιγμές. Τουλάχιστον η Βρετανική σκηνή ότι κάνει το κάνει με άπλετη φινέτσα γι’ αυτό και πιθανώς είναι η κραταιά δύναμη στα όσα αφορούν την παγκόσμια μουσική σκηνή όλα αυτά τα χρόνια. Τουλάχιστον ποιοτικά. Αν πάλι εσείς είστε λίγο περισσότερο υπερ της κλάψας, τότε η mellow-μελαγχολική διάθεση αυτού του δίσκου θα λειτουργήσει σαν βάλσαμο στην περίπτωση σας. Πάντως κι εγώ μια χαρά πέρασα όσο το άκουγα.