GLISSANDRO 70 s/t

Glissandro 70

Glissandro 70

2006 | Constellation

Ακόμα ένας πειραματικός δίσκος που κυκλοφόρησε η αξιόλογη Constellation, στην ουσία δεν με ενδιαφέρει όμως και βρήκα λίγο συγχυσμένο το όλο αποτέλεσμα. Οι επιρροές είναι διάφορες και πλην των afro στοιχείων του End West δεν βρήκα κάτι αξιομνημόνευτο.

DEAFHEAVEN "Ordinary Corrupt Human Love"

Deafheaven

Ordinary Corrupt Human Love

2018 | Anti-

Αυτός ήταν ο δίσκος που χρόνια περίμενα από τους Deafheaven. Οι μάσκες επιτέλους έπεσαν και αυτοί οι Δανδήδες του black metal για χιπστεράδες κυκλοφορούν το άλμπουμ με τα διαδοχικά χτυπήματα. Μην προτρέχεις όμως, αναγνώστη, καθώς αυτό που θέλω να εννοήσω είναι ότι τέτοια μπούρδα δύσκολα θα βρει αντάξια της. Τώρα που γουρμάσαν δισκογραφικά λοιπόν αυτοί οι Αμερικανοί φελλώροι ξεχύνονται στην αγορά με ανέμπνευστη pop, ξεπερασμένα τερτίπια και ανώφελο song writing. Αυτός είναι ο μούστος της τέχνης τους και έχει τη γέυση γλίνας, λάσπης και σκατού. Να το θέσω όσο πιο κομψά μπορώ: τα τριζόνια έχουν πολύ μεγαλύτερη έμπνευση μουσικά από δαύτους. Στον κάδο!

ADDITIONAL SCENE "Symposium"

Additional Scene

Symposium

2018 | Independent

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η μουσική στο ντεμπούτο άλμπουμ των Additional Scene είναι δηκτική αλλά αυτό πάλι θα πρέπει να ισχυριστεί για το 99% των μπαντών του είδους. Οι συγκεκριμένοι δεν κατατάσσονται σε μια πρόσθετη σκηνή όπως δηλώνει το όνομά τους και η απουσία φωνητικών είναι κάτι που δυσκολεύει πολύ τα πράγματα. Αυτά τα αέναα ανοιχτά ρυθμικά σε κάνουν να πλήξεις όπως οτιδήποτε post-rock αλλά λίγο το ότι εναλλάσουν σύντομα τα μέρη τους εμπλουτίζοντας τα με μελωδίες, λίγο το πάντα θελκτικό Tool-ικό στοιχείο, λίγο κάτι καίρια σκοτεινά lapses (βλ. στο δεύτερο λεπτό του Exploit π.χ.) ο δίσκος ακούγεται αρκετά εύκολα για την επίπονη ορχηστρικότητά του.

AS WE DRAW "Mirages"

As We Draw 

Mirages

2014 | Throatruiner Records

Σε όλον αυτόν τον άδοξο post συφερτό που μαστίζει στις μέρες μας, οι As We Draw έρχονται με ένα μουσικό μνημείο που ζωγραφίζει υπέροχα με αναπάντεχες μελωδίες τη hardcore βάση των συνθέσεων τους. Τέτοιοι δίσκοι βγαίνουν σπάνια ανά τα χρόνια. Live ηχογράφηση με ζηλευτό ήχο-πρότυπο.

DEAFHEAVEN "Sunbather"

Deafheaven

Sunbather

2013 | Deathwish Inc.

Το Sunbather δεν δημιουργεί νέα δεδομένα στα του black metal πλαίσια. Πιθανότατα όμως να είναι απ’ τους δίσκους που θα ενοχλήσει τους trve του είδους για πάμπολλους λόγους. Πέρα απ’ την καταγωγή τους, (ΗΠΑ) οι Deafheaven είναι μια μπάντα που ανήκει στις τάξεις της Deathwish Inc. Αυτό αυτομάτως δηλώνει μια βασική αρχή σταθερότητας όσον αφορά τη γλυκόπικρη μελωδία. Και αυτό ακριβώς συμβαίενι ουσιαστικά στο νέο άλμπουμ του γκρουπ μες στο οποίο θεμελιώνεται η μεγαλεπίβολη σύνθεση, η majestic αίσθηση και τα μακρόσυρτα, freedom riffs. Πολλούς ίσως τους κουράσει το ασταμάτητο blastbeat αλλά προσωπικά θεωρώ ότι είναι ένα απ’ τα trademarks των πανέμορφων τραγουδιών τους και ένας λόγος γεφυρώματος με το ένδοξο παρελθόν του black metal. Κατά τ’ άλλα, οι τύποι σπάνε τη μονοτονία με αρκούντως ευφάνταστα ορχηστρικά lapses, πιάνα, καθαρές συγχορδίες και άλλα τέτοια. Το αποτέλεσμα είναι επικό και συστήνει ένα εναλλακτικό πρόσωπο, ένα Godspeed You! Black Emperor-ικής υφής black metal, επιτυγχάνοντας σ’ όλα τα ρίσκα που πήρε η μπάντα κατά τη δημιουργία και εκτέλεσή του.

SIGUR RÓS "Brennistein" EP

Sigur Rós

Brennistein EP

2013 | XL

Η ψυχοσύνθεση της συγκεκριμένης μπάντας είναι τελείως ιδιότυπη. Θέλει τόλμη και επιμονή για να ακούσεις κάποιο full-length μα στο τέλος ίσως αποζημιωθείς απ’ την προσπάθεια. Η εξωτική φύση τους άλλωστε (fuckin’ Ισλανδία) ούτως ή άλλως προμηνύει για κάτι το διαφορετικό. Το Brennistein EP ξεκινά με την ομώνυμη σύνθεση που σπέρνει από άποψη συναισθήματος. Και, μέσες-άκρες, συμπ0ληρώνει όλα αυτά που θα ήθελα μονίμως ν’ ακούω απ’ το συγκεκριμένο γκρουπ. Ένα υπερ-heavy, fuzz-αρισμένο track με την ambient υφή και τα αιθέρια φωνητικά του Jón Þór “Jónsi” Birgisson να σε ταξιδεύουν σε διάφορους πλανήτες. Η συνέχεια του ΕΡ βρίσκει τη μπάντα να αποσύρεται ξανά μες στον πειραματισμό με το Ηryggjarsúla να πιάνει έναν Dead Can Dance παλμό πριν χαθεί στη θολούρα των synths. Αν και πλέον περισσότερο γελάω ακούγοντας τους γιατί θυμάμαι έναν φίλο να τους κοροϊδεύει καλοπροαίρετα μιμούμενος τον Jónsi σαν την Κινέζα θεά (!) Wing Han Tsang όπως παρουσιάζεται στο South Park, οι Sigur Rós παραμένουν μια μπάντα που κάνουν ένα βήμα μπροστά στην μουσική εξερεύνησή τους. Αγγίζουν δε την αποστέρηση ο,τιδήποτε γήινου μέσω νοτών.

GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR "'Allelujah! Don't Bend! Ascend!"

Godspeed You! Black Emperor

'Allelujah! Don't Bend! Ascend!

2012 | Constellation Records

Ο ήλιος μαρτυρικά παλεύει να εμφανισθεί πίσω απ’ τους τεράστιους λόφους. Ηώς. Μια έκρηξη που πτύσσεται. Τα λιβάδια φωτίζονται πράσινα. Τα βοοειδή κινούνται κατά αγέλες. Οι μολοθροί ακολουθούν. Μια σταγόνα στάζει απ’ το φύλλωμα του ψηλού δέντρου. Μεθυσμένη φύση. Τα άκρα υποφέρουν λίγο ακόμα την κρυαλγησία της στιγμής. Πρωί. Υγρασία. Ήχοι από ένα οδυρόμενο δάσος. Ανεμογεννήτριες στο παρασκήνιο. Το πρωινό που κανακεύεται απ’ τον θόρυβο της πρώτης ηλεκτρικής μηχανής. Μια αποθήκα που φιλοξενεί τα εργαλεία του μόχθου. Ένας αχνιστός καφές στο τραπέζι. Όλα είναι έτοιμα να καλωσορίσουν τη μέρα. Και τότε, βράδυ. Δεν θέλω να αποδοκιμάσω έντονα το νέο πόνημα των κατά τ’ άλλα αγαπητών Godspeed You! Black Emperor αλλά αυτή τη φορά τα μασέλια ακούμπησαν γη. Δε μπορώ μάλλον ν’ αποκωδικοποιήσω το μήνυμα που προσδοκούν να εξαπλώσουν αλλά τα πάντα μοιάζουν αισχρά ουδετεροποιημένα. Η αργή εξέλιξη του ρυθμού δε συμβαίνει με πολυμήχανο τρόπο. Καταλήγεις σ’ ένα χιλιοπροβαρισμένο jamming η θολούρα του οποίου πλιατσικολογεί εν μέρει την αστρική διάσταση των Hawkwind όταν αυτοί πετούσαν όντως σε δικά τους σύμπαντα. Οι ambient στιγμές προσφέρουν μόνο μια γενική ασάφεια παρά κάποιο ψυχολογικό ρημαδιό. Μένω ανέγγιχτος. Προσπάθησα πολύ να συλλάβω το τι τελικά απορρέι μέσα απ’ το ‘Allelujah! Don’t Bend! Ascend! αλλά δεν με ανάγκασε καν να πάρω μια στάση διατροπισμού στην κάποτε ακτινοβόλο πηγή της μπάντας. Του πεταματού δεν είναι αλλά ακόμα αναζητώ τη σκοπιμότητά του. Νομίζω πάντως πως θα ζήσω και χωρίς αυτό.

AU "Both Lights"

Au

Both Lights

2012 | Hometapes, Leaf

Κοίτα, η αλήθεια είναι ότι το ντουέτο των Luke Wyland και Dana Valatka έχει ένα αέρα που ενίοτε πνέει μέσα σε λιβάδια ηδονικόυ sight-seeing. Σε ένα κόσμο μελωδίας και χρωμάτων, με έντονο το Godspeed You! Black Emperor ημίφως. Το εναρκτήριο Εpic στοιχειώνεται από ένα Σκοτσέζικο πνέυμα, κάτι που συναντάται και στη συνέχεια του άλμπουμ γενικά. Από μεριάς Valatka, έχουμε να κάνουμε με drumming που συνδυάζει όλο το metal και rock παρελθόν του. Ο δε Wyland είναι ο βασικός συνθέτης και ιθύνων νους της μπάντας. Η όλη κατάσταση όμως με την μουσική των AU (προφέρεται αϋ-γιου) κάπου χολαίνει. Οι τύποι συγκρούονται με την ίδια την φιλοδοξία τους. Έτσι, μένουν όλα μισο-τελειωμένα και ερείπια. Για να γίνω πιο κατανοητός, το παραπάνω ντουέτο είναι σαν να ρίχνει τα θεμέλια μα ποτέ δεν τελειώνει το κατασκεύασμα. Το σαξόφωνο παλεύει να σώσει πολλές φορές τον indie χαρακτήρα του δίσκου (pop αλλά και rock) και ενώ σε κομμάτια όπως τα Why I Must και Solid Gold καταφέρνεις να χαρείς με αυτό που ακούς, υπάρχουν άλλα (Old Friend, Get Alive) που είναι για τον πούτσο. Και βασικά, για να μην πολυλογώ, το νέο δισκάκι της μπάντας είναι ένα αποτυχημένο -στο σύνολό του- δημιούργημα που δεν προσφέρει τίποτα απολύτως.

SWANS "The Seer"

Swans

The Seer

2012 | Young God

Το είχα μισοακούσει πριν κανα μήνα και δεν έπιασα κανένα από τα vibes του. Οι τελευταίες μέρες όμως αποδείχτηκαν κατάλληλες για να έρθει και να με ταρακουνήσει. Αυτή τη μικρή περίοδο ασιτίας και αϋπνίας κατάφερε να μου διαφύγει ο χρόνος. Μες στα μάτια μου απουσίασε ακόμα και ο χώρος, ο κόσμος έξω από το παράθυρό μου. Μέσω μιας απολυταρχικής σκηνής, μου ξερίζωσαν την καρδιά, την ποδοπάτησαν και έσβησαν τσιγάρα πάνω της για το τέλος. Άρχισα από το δεύτερο CD αυτή τη φορά. Η απαλλακτικά νεκρή αντίδρασή μου σ’ όλα αυτά οδήγησε σε μια σφοδρή σύγκρουση με το εναρκτήριο Song for a Warrior. Μονομιάς η μουσική των τεράστιων Swans σφούγγιξε ξανά όλον τον πλανήτη. Απολύμανε τη σκέψη από εικόνες και με έφερε αντιμέτωπο με το προσωπικό μου πρόβλημα. Το Avatar έντεινε τη σύγχυση. Διακοπή ανάσας. Ζωή. Διακοπή ανάσας. Ζωή. Ως το A Piece of the Sky είχα κιόλας απορροφηθεί από την ασάφεια. Η συνέχεια του άλμπουμ βασίζεται σε ανεξιχνίαστα αισθήματα, εικόνες που το μάτι ποτέ δεν είδε, ήχους που εναρμονίζουν και συνθέτουν ολόκληρα είναι. Εκεί που το φανταστικό γειτνιάζει με οτιδήποτε κατανοητό, το βουερό χθες σε θρυμματίζει και το προσηνές αύριο σε καλωσορίζει με ανοιχτές αγκάλες. Οι φαινομενικά ακαταληκτικοί στίχοι καρφώνονται μέσα σου σαν κανόνες ενός ανώτερου θεού. Παλιοί γνώριμοι της μπάντας (βλ. Jarboe) επιδοκιμάζουν την Τέχνη με όλη τη σημασία της λέξης, όλοι συνυδοιπόροι ενός διευθετημένου οράματος από μια διάνοια σαν τον Michael Gira. Και αυτός ο δίσκος με βρίσκει εφοδιασμένο με τόση αρνητική ενέργεια και με εμπαίζει σαν μικρό και βλαμμένο παιδί. Συνθλιπτικά τέλειο.

BON IVER s/t

Bon Iver

Bon Iver

2011 | Jagjaguwar, 4AD

Το πορτοκαλί φανάρι της άδειας λεωφόρου. Δύση του ηλίου. Σα ν’ αχνοφαίνεται το retro poster πάνω στους ξεθωριασμένους τοίχους της παμπάλαιας πολυκατοικίας. Η θάλασσα απέναντι. Το πορτοκαλί φως του ηλίου. Ο υπόκωφος παλμός της πόλης. Όλα αρχίζουν να ξυπνάνε. Οι επόμενες στιγμές θα περιέχουν ιστορίες από κάθε σοκάκι, κάθε φωνή που αντηχεί σιγανά στα αυτιά όσων κοιτούν τη θέα. Μετά, κενό. Οι βραδινές ώρες δεν αφορούν κανέναν πλέον. Γιατί εκεί είναι το παρόν. Και το παρόν δεν το αφηγείται κανείς, παρά μόνο βιώνεται. Μια αλλαγή πλάνου. Το πορτοκαλί φανάρι της άδειας λεωφόρου. Ανατολή του ηλίου. Το ίδιο poster, ίδιος τοίχος. Η θάλασσα απέναντι. Το πορτοκαλί φως του ηλίου. Ο υπόκωφος παλμός της πόλης. Μια παρέα που κοιμάται μες στο αυτοκίνητο. Ένας οδηγός, κι αυτός νυσταγμένος. Η γαλήνη σταλάζει απ’ τον ουρανό. Ο ήχος των πουλιών. Είναι αυτά τα σύντομα, μα ατέλειωτα συνάμα, ημίωρα που αφορούν τη μουσική του δίσκου. Η ακουστική νοσταλγία που τόσο μοιάζει στον φθινοπωρινό ήλιο. Ο ημι-νηφάλιος τόνος του μοιάζει κάτι παραπάνω από απλά οικείος. Ναι, υπάρχουν και τέτοιες μουσικές. Μια χαρά μου κάνουν.

SWANS "My Father Will Guide Me Up a Rope in the Sky"

Swans

My Father Will Guide Me Up a Rope in the Sky

2010 | Young God

O Michael Gira δανείζεται ένα στίχο ενός ακυκλοφόρητου Swans τραγουδιού (Oxygen) το οποίο περιγράφει την κατάσταση κατά την οποία αυτός πεθαίνει και αναδύεται εις τας Ουρανούς. Κι έτσι βαφτίζει την επιστροφή των Swans μετά από 14 χρόνια πλήρους αδράνειας. Δεν είμαι βέβαιος αν κατάφερε να γεφυρώσει αυτό το μακροχρόνιο χάσμα από τον τελευταίο δίσκο της μπάντας Soundtracks for the Blind αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω για την ποιότητα της μουσικής της μπάντας. Το My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky αναπνέει μια σκοτεινότατη noir αισθητική και μια εσωστρεφής διάθεση μιας και πρόκειται κυρίως για έργο του μεγάλου αυτού δημιουργού του ο οποίος δανείζεται παλιούς και νέους συνεργάτες για την ολοκλήρωση και ερμηνεία του. Το να κατανομάσουμε τα ονόματα όσων ενεπλάκησαν στον συγκεκριμένο δίσκο ίσως μας έτρωγε όλη την ηλεκτρονική σελίδα που κοιτάτε αυτή τη στιγμή οπότε αρκεί να πούμε ότι παλιοί συνεργάτες της μπάντας καθώς επίσης και νέοι συνεργάτες του Gira στο project του Angels of Light συνείσφεραν ο καθένας με διάφορους τρόπους. Προσωπικά, ο κλειστός χαρακτήρας του δίσκου μου έφερε στο νου τις (περίεργες) τακτικές ενός Your Funeral, My Trial από τους Bad Seeds. Μόνο που το My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky συμπεριφέρεται σαν το μικρό του αδερφάκι με ολόδικιά του προσωπικότητα. Εννοείται πως οι οπαδοί του σχήματος θα τον λατρέψουν μέχρι τα μπούνια και θαρρώ πως το ίδιο θα κάνει και ο κάθε μέσος οπαδός που δεν έχει ακόμα συστηθεί στη μουσική των Swans. Τι άλλο μένει λοιπόν απ’ το να δοκιμάσετε τα γούστα σας;