THE SOFT MOON "Criminal"

The Soft Moon

Criminal

2018 | Sacred Bones Records

Οι The Soft Moon είναι μια σύγχρονη μπάντα που ηχητικά κινείται ανάμεσα στο φάσμα που καλύπτουν μπάντες από τους The KVB ως και τους (ηλεκτρονικούς) Cold Cave. Αυτό σημαίνει πως αν έχετε παρακολουθήσει σχήματα σαν τους A Place to Bury Strangers και τους Drab Majesty, τότε θα ξέρετε εν ολίγοις τι να περιμένετε απ’ αυτούς. Πνευματικό παιδί του Luis Vasquez που λατρεύει το industrial και το darkwave. Το Criminal είναι το τέταρτο άλμπουμ του και πρώτο για την Sacred Bones και συνεχίζει αισθητικά πολύ κοντά στο Deeper του ’15 αν κι εκεί ο Καλιφορνέζος καλλιτέχνης είχε αρτιώσει το ύφος το οποίο έχει διαλέξει να παίζει. Αρκετά καλή σαν προσπάθεια όμως και η φετινή.

THE SOFT MOON "Feel" single

The Soft Moon

Feel 7"

2014 | Independent

Οι The Soft Moon είναι μεγάλη μπαντάρα. Ή έτυχε απλώς να μου κάτσουν εμένα τόσο καλά. Ευχαριστώ τον Θεοδόση που μου πρότεινε να τους τσεκάρω. Το Feel sinle τους περιέχει το ομώνυμο track συν το Hunger. Μ’ αρέσουν και τα δύο πάρα πολύ αν και ποτέ δεν είναι αρκετά δύο μόνο τραγούδια. Ο αέρας που μύρισα σ’ αυτά ήταν New Order-ικός οπότε με σκλάβωσαν (ξανά) ψιλο-αυτόματα.

DEAD CAN DANCE "Anastasis"

Dead Can Dance

Anastasis

2012 | PIAS Recordings

Στο Anastasis η εκτεταμένη χρήση των τυμπάνων κυρίως περδικλώνει την ethnic αύρα που τους περιέβαλλε στο παρελθόν. Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή. Ένα σχήμα όμως σαν κι αυτούς δεν επιστρέφει για ν’ αξιώσει τα όποια σκήπτρα. Τα όσα έπραξε άλλωστε ο Brendan Perry με το φαινόμενο που ακούει στο όνομα Lisa Gerrard ήταν βασισμένα σε μια κραυγαλέα έμπνευση απ’ το υπερπέραν, μια συνήχηση μελωδιών ενός μυστήριου κόσμου. Κανείς δεν απαιτεί απ’ τους Dead Can Dance του 2012 να κυκλοφορήσουν ένα νέο Within the Realm of a Dying Sun. Η διαύγαση που συναντάται στο ταλέντο τους είναι πέραν κάθε κριτικής ούτως ή άλλως. Εδώ, οι σπουδαίοι αυτοί καλλιτέχνες μας τιμούν ιδιαίτερα με τους ελληνικότατους τίτλους που χρησιμοποιούν όπως Anastasis, Anabasis και Agape. Η φωνή της κυρίας Gerrard, ανέγγιχτη απ’ το βάρος του χρόνου, είναι ακόμα ικανή να ξεσχίζει ουράνια υπό τη συνοδεία ενός neo-classical ηχητικού ντεκόρ και εύθραυστων μελωδιών όπου το απόκοσμο συνεχίζει να στοιχειώνει και ο μινιμαλισμός τη μπάντας προσηλώνει. Η φωνή του Perry είναι επίσης το ίδιο σφριγηλή. Σε τραγούδια όπως το Amnesia μαζεύεις τη συγκίνησή σου απ’ το πάτωμα. Πέρα από μουσικά γούστα, τέτοιες μουσικές σε γραπώνουν συναισθηματικά και παίζουν με τις διαθέσεις σου τελείως απροκάλυπτα. Όλοι ξέρετε πάνω κάτω τι να περιμένετε από ένα καινούργιο άλμπουμ των Dead Can Dance. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι βρίσκεστε πάντα προ εκπλήξεως όταν συνειδητοποιείτε πως γι’ ακόμη μια φορά σας χαλιναγώγησαν όπως αυτοί ήθελαν. Απλά αιώνιοι. Και δεν το λέω από υποχρέωση.

BROKEN CUPS "Slaves of the Grave"

Broken Cups

Slaves of the Grave

2012 | Independent

Φτάνει το The Sickness ας πούμε, και διακρίνεις μέχρι και ένα διστακτικό rockabilly. Κατά τα άλλα το βαρύτονο μουρμουρητό, η minimal κιθάρα και τα εξωφρενικά όμοια με drum machine τύμπανα κατατάσσουν κατά κάποιο τρόπο τους Broken Cups σε ένα synth-punk υβρίδιο, με τις darkwave και post αναφορές επίσης παρούσες. Το αξιοπερίεργο είναι ότι η μπάντα εδρεύει στην Βουδαπέστη. Όταν νευριάζει λίγο περισσότερο, ο τραγουδιστής της μπάντας, Dávid Fekete, ακούγεται σαν μέλος κάποιας πρωτο-industrial μπάντας, με όλο τον ηχητικό μαμμωνά μιας ναζιστικής σκηνής (A.B.H. κ.α.). Είναι ξεχωριστοί σαν άκουσμα, σίγουρα. Μες στα πλεονεκτήματα του δίσκου θα συμφωνήσει κανείς πως είναι οι μικρές διάρκειες των τραγουδιών. Το μήνυμα άμεσο, οι ρυθμοί και τα beats εθιστικά, δυο με τρία λεπτά υπομονή θέλει, όλα στα μπαμ. Σε κομμάτια όπως το Skin on Skin ακούς μέχρι και μια ψιλο-funk κιθάρα να ξεφαντώνει αυτιστικά. Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι πως τέτοια σύντομα τραγουδάκια μπορούν να σε σκλαβώσουν.

PRURIENT "Bermuda Drain"

Prurient

Bermuda Drain

2011 | Hydra Head

Ο τύπος (Dominick Fernow) έχει αβγατίσει κάθε standard όλων αυτών των συγχωνευμένων ειδών που συγκροτούν τελικά τον ήχο των Prurient. Η στέγαση υπό τη σκέπη μιας Hydra Head είναι τρανταχτό παράδειγμα του πόσο κοντά μπορούν να έρθουν διαφορετικοί μουσικοί κόσμοι. Η αγανή χρήση της άμεσης ακραιότητας δεν αφαιρεί ίχνος της φρικιαστικής άποψης του συγκεκριμένου project. Τα επιμελώς άξεστα noise στοιχεία ψηλαφίζουν το σκοτάδι που μπορεί να προσφέρει το dark ambient όταν δημιουργείται σωστά. Η ολοφάνερη synth pop ατμόσφαιρα προσθέτει κάτι το αλλαζονικά μοναδικό στον όλο χαρακτήρα του Bermuda Drain. Το 2011 μέλλει τελικά να είναι η χρονιά που τύποι σαν και δαύτον ίσως αρχίσουν να θεωρούνται καλλιτέχνες. Γιατί κακά τα ψέματα, το αδάμαστο σθένος και η αδιάπτωτη νευρικότητα του συγκεκριμένου δίσκου δημιουργούν ακούσια ξένους κόσμους από τους οποίους ξεχύνεται μια τούμπανο δόση κολληματικής παράνοιας. Σας οικτίρω, την αμέριστη προσοχή σας παρακαλώ.

COLD CAVE "Cherish the Light Years"

Cold Cave

Cherish the Light Years

2011 | Matador

Λέει πως οι Cold Cave είναι το solo project του Wesley Eisold, πάλαι πότε πρώην τραγουδιστή των Give up the Ghost, American Nightmare, XO Skeletons και Some Girls. Ο ειδήμων εγώ (εδώ γελάμε) σαφώς και αγνοούσα την κυκλοφορία του προηγούμενου άλμπουμ τους, Love Comes Close. Το τελευταίο πόνημά τους όμως έσπευσα να το τσεκάρω όταν και μυριστήκα την ύπαρξη του. Στα αυτιά μου λοιπόν, ο αχταρμάς των The Sound, Joy Division, The Smiths, παλιών καλών Depeche Mode αλλά και Pulp (!) ως τις επιρροές που γυροφέρνουν τον απόηχο του Cherish the Light Years είναι απόρροια μιας σταδιακά χτισμένης μουσικής οικοδομής που παρά την όποια anti-commercial φύση του διατηρεί έναν απερίγραπτα τρομακτικό mainstream χαρακτήρα. Κουφό ε; Οι συνθέσεις είναι τυραννικές μα συνάμα γοητευτικές. Ο κύριος Eisold σαν άλλος Dave Gahan ή πιο ευδιάθετος Ian Curtis προσδίδει μια ιδιαιτέρως διαφανή ταυτότητα η οποία σχηματίστηκε από σκόρπια κομμάτια εμπνευσμένων new wave στιγμών του παρελθόντος. Όλα ποιοτικώς φτιαγμένα όμως. Μην ταράζεστε. Το μόνο κακό που μπορείτε να πάθετε είναι να χορέψετε έστω και λίγο, έστω ασυναίσθητα. Πόσο πολύ ντρέπεστε τον ίδιο σας τον εαυτό;

SCORPION VIOLENTE "Uberschleiss"

Scorpion Violente

Uberschleiss

2010 | Avant!

Αν και οι Scorpion Violente είναι νεοσύστατη μπάντα (το Uberschleiss είναι μόλις το ντεμπούτο άλμπουμ τους) οι μουσικάρες που παράγουν είναι κάτι παραπάνω από απλά εθιστικές. Τολμώ να πω μάλιστα ότι όσον αφορά την ηλεκτρονική μουσική γενικότερα, τούτο είναι απ’ τα αγαπημένα μου δισκάκια ever. Η καύλα με αυτό το ντουέτο απ’ τη Γαλλία αρχίζει απ’ τον εικαστικό τομέα και συγκεκριμένα το κορυφαίο εξώφυλλο του δίσκου. Το full σατανίλα vintage περίβλημά του καθορίζεται άμεσα απ’ την τραγοφορούσα, ξώστηθη γκόμενα. Το χρώμα και ειδικά ο τόνος του κρύβουν μια πελώρια ποιότητα στην αισθητική της μπάντας. Όμως οι εκπλήξεις δε σταματούν μόνο στα οπτικά καλούδια. Με το που σκάσει η μελωδία του Viol et Revanche καταλαβαίνεις ότι κάτι ιδιαίτερο παίζει μ’ αυτούς τους τύπους. Το συγκεκριμένο τραγούδι μάλιστα είναι απ’ τα πιο ιδιαίτερα και σκοτεινά που έχω ακούσει ποτέ μου (ω, ναι!). Κάτι σαν το ιδανικό soundtrack των σκηνών με τα μασονικά όργια όπως τα παρουσίασε ο αείμνηστος Stanley Kubrick στο Eyes Wide Shut. Τίγκα αρρώστια λέμε. Το είδος του κυμαίνεται από μια dark techno εκδοχή ως μια obscure disco έκρηξη. Απλά μοναδικό.