YO LA TENGO "This Stupid World"

Yo La Tengo

This Stupid World

2023 | Matador

Δεκατοέβδομο full-length από τους Αμερικανούς το οποίο μοιάζει σαν krautrock της νέας γενιάς από μιά παλιά μπάντα (βλ. το εναρκτήριο Sinatra Drive Βreakdown ή το Tonight's Episode) σε φάσεις, όμορφο και διατηρεί το status υψηλό και ποιοτικό.

SWMRS "Berkeley's on Fire"

SWMRS

Berkeley's on Fire

2019 | Fueled by Ramen

Το punk rock εδώ μπαίνει περισσότερο σαν ταμπέλα για να περιγράψει τις αξίες ή την στάση του group (ως οφείλει δηλαδή) και όχι για να κατευθύνει τον ακροατή κάπου συγκεκριμένα ηχητικά. Οι SWMRS (προφέρονται Swimmers) είναι από τις Η.Π.Α. και το Berkeley's on Fire είναι ήδη το τέταρτο full-length της μπάντας. Η φλέβα της μπάντας σαφώς και είναι το pop σαν κουλτούρα όπως και στυλιστικά. Περισσότερο indie rock αλά Hives και Blur-ικές μελωδίες θα βρει ίσως κανείς εδώ παρά punk όπως το έθεσαν οι Ramones ή οι Sex Pistols λίγο αργότερα. Ο δίσκος είναι η βάση για το big next step της μπάντας στη μουσική βιομηχανία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον ευχαριστήθηκα. Δεν είμαι και ο καταλληλότερος άνθρωπος για να μιλήσει για τέτοιες προσπάθειες αλλά το mainstream κοινό θα τους αναδείξει σε κάτι μεγάλο υποπτεύομαι. Αργά ή γρήγορα.

PARQUET COURTS "Wide Awaaaaake!"

Parquet Courts

Wide Awaaaaake!

2018 | Rough Trade

Ό,τι πιο σημαντικό καλλιτεχνικά κυκλοφόρησε φέτος είναι αδιαμφισβήτητα το νέο άλμπουμ των Parquet Courts. Ίσως αυτό να ισχύει για τα τελευταία χρόνια γενικότερα. Η καρδιά της punk ιδεολογίας είναι εδώ, σε αυτό το Clash-ικό μανιφέστο με το πνεύμα της βελτιοδοξίας διάσπαρτο στους στίχους που βιτριολικά θέτουν το άγχος και την αγωνία που επικρατεί στο σύγχρονο πολιτισμό σε συμπαντική εμβέλεια. Μουσικά, επίσης, πρόκειται για την πιο ολοκληρωμένη δουλειά της μπάντας με τα τραγούδια να δανείζονται όλες τις κλασσικές αξίες του rock, συνθέτοντας ένα παζλ ήχων τόσο συμπαγές όσο λίγα.

OUGHT "Room Inside the World"

Ought

Room Inside the World

2018 | Merge Records

Οι Ought είναι σχετικά μια νεοσύστατη μπάντα (δισκογραφεί μόλις από το ’14) και ηχητικά είναι πολύ κοντά στο σύγχρονο punk μπαντών όπως οι Iceage, οι Protomartyr και οι Parquet Courts. Θυμάμαι όταν είχαν κυκλοφορήσει το ντεμπούτο άλμπουμ τους (More Than Any Other Day) πως ήταν από τα καλύτερα εκείνης της χρονιάς με feeling που είχε ως αφετηρία τους τρανούς Pixies και έφτανε μέχρι παλιούς καλούς Smashing Pumpkins. Οι καναδοί στο καινούργιο Room Inside the World έχουν ρίξει τους τόνους αισθητά και πλέον θυμίζουν περισσότερο το indie rock των The Strokes παρά τους προ-αναφερθέντες καλλιτεχνάρες. Πάντως κι εδώ θα βρεί κανείς τραγούδια με ωραία δομή σαν το Take Everything.

FRANZ FERDINAND "Always Ascending"

Franz Ferdinand

Always Ascending

2018 | Domino

Σταθερά ποιοτικοί οι Franz Ferdinand του 2018 ακούγονται αρκετά ορεξάτοι και προσθέτουν ακόμα ένα καλό άλμπουμ στην indie καριέρα τους. Περιληπτικά, αυτό συνοψίζει όλες τις προηγούμενες προσπάθειες του γκρουπ, άρα μιλάμε για νευραλγικό rock, χορευτικό groove αλλά και noir ατμόσφαιρες (Walk Away τερτίπια) στα μπαλαντοειδή τους (βλ. The Academy Award). Το Always Ascending είναι και το πρώτο άλμπουμ της μπάντας χωρίς τον Nick McCarthy στις τάξεις της. Αντί αυτού όμως επιστράτευσαν τον Julian Victor Corrie, γνωστός και με το καλλιτεχνικό Miaoux Miaoux. Τέλος, η παραγωγή είναι θεοφώτεινη αφού την έχει αναλάβει ένας τύπος που έχει ασχοληθεί με ονόματα τύπου OneRepublic, The Rapture και άλλα τέτοια εκτρώματα.

SHAME "Songs of Praise"

Shame

Songs of Praise

2018 | Dead Oceans

Σχετικά νεοσύστατο Βρετανικό act (Νότιο Λονδίνο συγκεκριμένα) που μόλις κυκλοφόρησε ένα ντεμπούτο τόσο generic αλλά και τόσο δυνατό που μπορεί να αναστατώσει κάθε αίσθηση. Οι πιτσιρικάδες αυτοί ξεθάβουν το post-punk των The Fall, των The Clash και των The Psychedelic Furs και το φέρνουν στο σήμερα με περίσσιο ανάστημα. Από το εισαγωγικό Dust on Trial ακόμα έχουν στιγμές κορύφωσης που αρπάζουν τον ακροατή απ’ τα μούτρα. Ηγετική φιγούρα είναι ο μπασίστας/τραγουδιστής Josh Finerty (παρακολουθείστε τους λάιβ, το αξίζουν). Το άλμπουμ είναι τόσο κιθαριστικό, τόσο ανέλπιστα ευμνήμονο που λογικά θα βαδίσει ασκόνταφτο μες στις συνειδήσεις των οπαδών μες στα χρόνια.

JEFF ROSENSTOCK "Post-"

Jeff Rosenstock

POST-

2018 | Quote Unquote, Polyvinyl, Specialist Subject

Δημιουργημένο λίγο μετά το αποτέλεσμα των τελευταίων Αμερικανικών εκλογών το POST- είναι ένα άλμπουμ που θα προσηλυτίσει λογικά πολλούς απογοητευμένους πολίτες καθώς μέσω των απαισιόδοξων στίχων του θα μπορέσουν να ταυτιστούν μαζί του. Ο δίσκος σφίζει ενέργειας και δεν ξοδεύεται απερίσκεπτα. Εκφρασμένο χωρίς υπεκφυγές, το άλμπουμ υποστηρίζεται δυνατά από τις πάμπολλες guest εμφανίσεις (Chris Farren, PUP, Laura Stevenson κ.α.) αλλά προσωπικά δε μπορώ να το εκτιμήσω δεόντως μιας και το συγκεκριμένο διάστημα όλο αυτό το ύφος μου μοιάζει σαν φθηνό κολλεγιακό ροκ. Και η αλήθεια είναι ότι δεν αξίζει στο POST- τέτοιου είδους ρετσινιά.

TITLE FIGHT "Hyperview"

Title Fight

Hyperview

2015 | Anti-

Οι Title Fight είναι μια μπάντα με punk καταβολές αλλά στο τελευταίο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν τα μέλη της μιλούσαν για επιρροές από Dinosaur Jr. και Beach Boys! Το αποτέλεσμα μόνο ως ενδιαφέρον μπορεί να κριθεί γιατί το Hyperview είναι διάχυτο με μια ονειρική pop αλλά και το shoegaze. Δε γνωρίζω πως μπορεί να το έκριναν οι παλιότεροι οπαδοί του γκρουπ αλλά εμένα μου αρέσει αρκετά για να κάτσω να εξετάσω τέτοιες λεπτομέρειες.

NICOLE ATKINS "Slow Phaser"

Nicole Atkins 

Slow Phaser

2014 | Oh'Mercy! Records

Η αγαπημένη μου Nicole Atkins κυκλοφορεί τον τρίτο και πιο μεστό δίσκο της καριέρας της και παραμένει εκνευριστικά ποιοτική χωρίς να χάνει ίχνος από τον mainstream χαρακτήρα των τραγουδιών της. Μια πλειάδα εμφανών επιρροών κάνει εμφάνιση εδώ μέσα, κι όμως είναι τόσο αυθεντική που σχεδόν τη ζηλεύεις.

MAC DEMARCO "Salad Days"

Mac DeMarco

Salad Days

2014 | Captured Tracks

Mac DeMarco και Salad Days. Άλμπουμ-αδυναμία. Μικρές μελωδίες που ενώθηκαν για να σχηματίσουν ένα όμορφο ορχηστρικό παζλ καλοκαιρινής διάθεσης και ηλιόλουστης υφής. Ο τόνος νοσταλγίας φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα δίσκο με τίτλους όπως Blue Boy, Let Her Go και Goodbye Weekend. Τα χρώματα είναι vintage, τα παντελόνια blue jeans και οι μπλούζες ριγέ (στο οριζόντιο). Το μαλλί χρυσαφί, μπουκλέ και καπελάκι. Παπούτσια δεν υπάρχουν. Άλλωστε βόλτα στην παραλία είσαι…

CLOUD NOTHINGS "Here and Nowhere Else"

Cloud Nothings

Here and Nowhere Else

2014 | Carpark, Wichita

Οι Cloud Nothings είναι μια μπάντα που έμαθα στο προηγούμενο άλμπουμ τους και που δεν μου άρεσαν καθόλου. Στο νέο Here and Nowhere Else δισκάκι τους έχουν μια πιο θετική διάθεση, ελαφρο-punk ύφους με όμορφες κιθάρες και εκτελέσεις. Τα νέα τραγούδια κυλούν ομαλά και αυτό κάνει τον δίσκο ιδιαίτερα ευχάριστο στην ακρόασή του. Η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει και τόσο γι’ αυτούς και συνεχίζω να μην τους θεωρώ κάτι συνταρακτικό. Παρ’ όλα αυτά θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα για τη σύνθεση του τραγουδιού της χρονιάς που διανύουμε με το άσμα που ακούει στο όνομα Pattern Walks. Πρόκειται για ένα περιπετειώδης τραγούδι που μπορεί να ξεχωριστεί από “τρία μέρη” με τα δύο τελευταία να έχουν μια τέλεια post-punk κατάληξη. Αν γράφανε αυστηρά τέτοια καλούδια θα ήταν μια από τις αγαπημένες μου μπάντες άνετα. Μόνο και μόνο γι’ αυτό αξίζει κανείς να ασχοληθεί μαζί τους.

THE MEN "Tomorrow's Hits"

The Men

Tomorrow's Hits

2014 | Sacred Bones Records

Τo Tomorrow’s Hits είναι άκρως πετυχημένο σαν τίτλος αν αναλογιστεί κανείς το οξύμωρο της φάσης του. Οι τύποι αυτοί το έχουν πάει τίγκα άλλου το θέμα. Πλέον βουτάνε στην ενέργεια των 50s και 60s και βγάζουν ένα άλμπουμ ανόθευτου rock n’ roll. Σε σχέση με τα δύο προηγούμενά τους, το ευχαριστήθηκα αρκετά στο σύνολό του. Αλλά ποσώς νομίζουν με ενδιαφέρουν πια μιας και οι θολές μέρες του Leave Home αριστουργήματος τους φαίνεται να έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Όπως και η διάθεση ανάλογου πειραματισμού.

GUARDS "In Guards We Trust"

Guards

In Guards We Trust

2013 | Black Bell Records

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι μεγαλώνω αλλά τέτοια ακούσματα μου αρέσουν ολοένα και περισσότερο. Είναι, ρε παιδί μου, το είδος του mainstream που δεν με ενοχλεί ν’ ακούω. Αν και δεν ξέρω το κατά πόσο πολύ mainstream θα καταλήξει να είναι ένας δίσκος σαν το In Guards We Trust. Έχει τα φόντα πάντως. Εδώ διαπραγματευόμαστε με ακόμα ένα indie album που σαφώς δεν καινοτομεί πουθενά. Οι μελωδίες του όμως είναι όμορφες και, αναλόγως τα τραγούδια, μου έφεραν στο νου καταστάσεις από New Republic έως και The Smashing Pumpkins. Ίσως φταίει το γεγονός ότι πιάνουν ενίοτε έναν 90s παλμό μες στον όλο 00s χαρακτήρα της σκηνής. Εντάξει, δεν είμαι και τόσο αδαής που να μη μπορώ να καταλάβω ότι οι Guards περιποιούνται τις συνθέσεις τους μ’ ένα, κατά γενική ομολογία, ρηχό ύφος. Άλλωστε ούτε μνημονεύονται, ούτε που θα μνημονευτούν ποτέ. Όταν είσαι μάλιστα οπαδός που συχνά προσβάλλεσαι απ’ το μικρόβιο της όποιας κουλτούρας (είμαι, το παραδέχομαι) δε δίνεις καν σημασία σε τέτοιες δημιουργίες. Παρ’ όλ’ αυτά, αν και αμύητος στο σύνολο του συγκεκριμένου genre, δε μπορώ παρά να ομολογήσω ότι ευχαριστήθηκα το δισκάκι αυτό όσο δεν πάει. Όταν μάλιστα σου πλασάρουν tracks σαν το Can’t Repair που πιθανότατα επηρρεάζεται περισσότερο από μπάντες σαν το project των The Last Shadow Puppets παρά απ’ τη γνήσια και αμόλυντη pop περασμένων δεκαετιών, τότε χασκογελάς ακόμα περισσότερο. Δεν γαμιέται; Το In Guards We Trust είναι σαφές και ξάστερο ως προς την έκφρασή του και νομίζω ότι κάποια στιγμή θα το ξαναβάλω να παίξει.

THE SPINTO BAND "Cool Cocoon"

The Spinto Band

Cool Cocoon

2013 | Spintonic Recordings

Μέτριες οι εντυπώσεις μου για τους The Spinto Band με τους οποίους για πρώτη φορά ήρθα σε επαφή μόλις με το παρουσιαζόμενο άλμπουμ. Μου θύμισαν για κάποιο λόγο αρκετά τους The Drums και κάποια θέματά τους απ’ το Portamento άλμπουμ τους (δεν έχω ακούσει και κάτι άλλο απ’ αυτούς ούτως ή άλλως) ενώ ανά φάσεις μου έφεραν στο νου τους Grand Drive του πολύ αγαπημένου μου True Love & High Adventure. Σαφώς και δεν αγγίζουν ούτε στο ελάχιστο την αίγλη του τελευταίου αλλά υφολογικά κάνουν μια περατζάδα. Όπως και να ‘χει δεν είναι δύσκολο με όσα αναφέρθηκαν να καταλάβεις σε τι είδος κινούνται οι συγκεκριμένοι τύποι. Πρεσβεύουν ένα indie pop πράγμα το οποίο φλερτάρει εμφανέστατα με την έννοια της μπαλάντας. Οι Beach Boys ευθύνονται κατά πολύ για τα όσα μας παρουσιάζουν στο φετινό Cool Cocoon. Ειλικρινά, δεν είναι κακοί. Αντιθέτως έχουν προσεγμένες μελωδίες και όμορφες φωνητικές γραμμές αλλά η πλαδαρότητα του δίσκου τους κάνει ν’ ακούγονται λίγοι. Είναι δύσκολο να το περιγράψω μα ενώ δεν είναι φανταχτεροί, τους ταιριάζει απόλυτα αυτό που παίζουν. Ίσως εσείς τους δώσετε μια δεύτερη ευκαιρία.

STARFUCKER "Miracle Mile"

Strfkr

Miracle Mile

2013 | Polyvinyl Record Company

Ώρες ώρες απορώ με τον εαυτό μου και τα albums που επιλέγω ν’ ακούσω. Οι Starfucker είναι άλλου είδους κουμάσια που, εκμεταλλευόμενοι την παγκόσμια μουσική σύγχυση, πίστεψαν ότι θα μπορούσαν ίσως να σταθούν με στόμφο ως άλλοι πιονέροι της παγκόσμιας σκηνής. Είναι λίγο ξεμυαλισμένοι με το ύφος των Empire of the Sun, φλερτάρουν με το ηλεκτρονικό μοτίβο προφανέστατα και λικνίζονται με το robot dance. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός επιπόλαιου δίσκου που ακούγεται σαν το λιγότερο εμπνευσμένο δευτερόλεπτο μπαντών όπως οι Mr. Bungle (μην βάζει τέτοια ο νους σας, ούτε που πρόκειται να ακούσετε κάτι παρόμοιο, απλή αναφορά γίνεται) και μια electronic indie rock υφής εκδοχή των Bee Gees και δεν ξέρω εγώ τι. Όλως περιέργως, η μαλακία με τους συγκεκριμένους τύπους είναι πως, μέσα σ’ όλη την τραγικότητα του Miracle Mile, μου έδωσαν την εντύπωση πως έχουν την δυνατότητα να εκφράσουν ένα διαφορετικό όραμα μέσω νοτών. Το θέμα είναι πως αν αντλήσουν έμπνευση από πιο μεστά πράγματα πιθανών και να βγάλουν κάτι αξιόλογο στο μέλλον. Είπαμε, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

BEACH FOSSILS "Clash the Truth"

Beach Fossils

Clash the Truth

2013 | Captured Tracks

Έχω την εντύπωση πως το Clash the Truth ήταν μέσα στους πολυαναμενόμενους δίσκους της νέας χρονιάς για πολλούς. Το αυτοετερολυτικό mainstream των Beach Fossils όπως και να ‘χει μου χάρισε το πρώτο ευχάριστο άκουσμα του νέου χρόνου. Και ναι, είναι πολύ νωρίς ακόμα γι’ αυτό και γουστάρω ακόμα περισσότερο. Το freejazz style παίξιμο τυμπάνων στο Sleep Apnea και ο κολλητικός ρυθμός του, το new wave μπάσο στο Careless, οι δίλεπτες, πανέμορφες μελωδίες του γκρουπ, όλα είναι ανεπιτήδευτα και οικεία. Το παλλινοστικό χρώμα των συνθέσεων, η pop διάθεση των φωνητικών γραμμών, η ανάλαφρη παραγωγή, σερβίρονται σ’ ένα ομοιογενές άλμπουμ που ενώ δεν βγάζει μάτια εξυπηρετεί τον indie στόχο του και ακούγεται υπερευχάριστα. Αν και παλεύω να συλλάβω πλήρως την έννοια του συγκεκριμένου όρου, πιστεύω πως τα τραγούδια είναι μπολιασμένα μ’ έναν twee τόνο και αυτό το λέω με κάθε επιφύλαξη. Όσον αφορά το ύφος του δίσκου υπάρχει ομοσκεδαστικότητα, άρα αυτό επιτρέπει στις δεκατέσσερις συνθέσεις του να κυλούν σα νερό. Ακόμα και οι σφήνα τζούρες όπως το Holiday έχουν νόημα για το πως συνδέονται τα τραγούδια μεταξύ τους. Οι υπόκαυστες μελωδίες τους ίσως αναγκάσουν τα πόδια σας να ρίξουν μερικές γυροβολιές μες στο δωμάτιό σας. Χορέψτε σα να μην μπήκε ο χειμώνας ακόμη. Θα το παλέψουμε το κρύο.

LISA GERMANO "No Elephants"

Lisa Germano

No Elephants

2013 | Badman Recording Co.

Υποπτεύθηκα, με το ξεκίνημα του δίσκου, ότι θα ήταν κάτι σε φάση κοντά στο πρόσφατο The Idler Wheel… της Fiona Apple. Ξέρεις τώρα, μια γυναικεία φωνή, πιάνο στο background και τα συναφή. Η αλήθεια είναι ότι δεν έπεσα και πολύ έξω στις προβλέψεις μου. Η μόνη διαφορά είναι ότι το No Elephants στην προσπάθεια του να επιδείξει τον δύσθυμο χαρακτήρα του ακούγεται σαν ένα Somewhere Over the Rainbow ερήμην εγχόρδων, με κάτι σκόρπια samples εδώ κι εκεί όπως δονήσεις κινητών τηλεφώνων σε αθόρυβο mode και άλλες τέτοιες πίπες. Το κλίμα του δίσκου είναι ψιλο-Χριστουγεννιάτικο και ταιριάζει σαν soundtrack τραγικών κομεντί όπου τελειώνουν πάντα ευτυχισμένα. Η γνώμη μου είναι ότι η Lisa Germano κυκλοφόρησε ένα πλημμελώς μέτριο άλμπουμ το οποίο ίσως ευχαριστηθούν κάτι τυπάκια που τους έχει βαρέσει η κουλτούρα κατακούτελα. Η δε φωνή της κινείται μονίμως σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο έκφρασης, επομένως δε συγκινεί και αδυνατεί να κάνει παιχνίδι με τις διαθέσεις του ακροατή. Το αδιάρρηκτο στυλ του άλμπουμ ταράζεται σπάνια ε τραγούδια όπως το Dance of the Bees όπου ακούς κάποια τύμπανα και λίγη κιθάρα και λίγο μπάσο. Και μετά ξανά τα ίδια. Λίγο γενικά. Νύσταξα για τα καλά.

RA RA RIOT "Beta Love"

Ra Ra Riot

Beta Love

2013 | Barsuk

Εδώ ταιριάζει ένα “χαχαχα” με τη σοβαρότητα της φάτσας του Will Ferrell. Όλη η τσαπατσουλιά του άδοξου κολλεγιακού ροκ επανεκτελεσμένη κάτω απ’ την ταμπέλα του γενικού και αόριστου indie. Κούνια που τους κούναγε δηλαδή. Το να κάτσεις να εξετάσεις ένα δίσκο σαν το Beta Love, όχι από άποψη κριτικής, είναι σα να προσπαθείς να μη γελάσεις ενώ σου κάνει γκριμάτσες ο Jim Carrey μπροστά στη μάπα σου. Έχω αναφέρει ήδη δύο ηθοποιούς σε μια -και καλά- κριτική μουσικού δίσκου. Τι διάολο; Κι όμως οι wannabe innovators που ακούνε στο όνομα Ra Ra Riot, μες στο όλο μουσικό αστείο που συνέθεσαν βρίσκουν χώρο να προσθέσουν μέχρι και βιολιά. Αν και rock μπάντα (που λέει ο λόγος) ντύνουν ηλεκτρονικά το περίβλημα του δίσκου και εκτός αυτού προσπαθούν να κάνουν διάφορες πουτανιές ελπίζοντας ότι κάποια απ’ αυτές θα τους κάτσει. Π.χ. στο For Once το rock n’ roll πιανάκι βαστάει ακόμα έναν ηλίθιο ρυθμό και ξανά μανά πετάνε από πάνω ένα violin lapse θέμα κι εγώ τραβώ τα μαλλιά μου από αγανάκτηση. Σοβαρά όμως, υπάρχει κόσμος που ασχολείται με δαύτους; Και εντάξει, αν και υπάρχει η υποκειμενικότητα, η ευθυκρισία σε κάτι τέτοια οφείλει να είναι κοινή. Το Beta Love είναι μια τεράστια μπούρδα. Και δεν γελάει κανείς πλέον.

CALIFORNIA X s/t

California X

California X

2013 | Don Giovanni Records

Δεν είναι ότι θέλω να τους προσβάλλω σαν μπάντα αλλά αντικειμενικά δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Με το που μπήκε το Sucker είχα την ελπίδα ότι θ’ άκουγα απλά ένα καλό άλμπουμ. Αυτό το βουερό rock τους μου θύμισε για κάποιο λόγο τους Jane’s Addiction. Η αλήθεια είναι ότι ούτε με τους τελευταίους τα πάω πολύ καλά. Αλλά δεν ξερνάω κιόλας ακούγοντας τους. Η συνέχεια όμως μου επιφύλασσε άκαρδα riffs, πολλές φορές κολλεγιακής χρήσης (fuck, το είπα), συμβατικά με το τετριμμένο και την ανία. Κάπου ανάμεσα στα τραγούδια είναι που μου έσκασαν στο μυαλό ξεφτιλομπάντες τύπου Good Charlotte και τέτοια σκατά γενικά. Να πω την μαύρη αλήθεια, νομίζω ότι ενίοτε καταπολεμούν όλη αυτή τη μουσική βαρεμάρα με κάποιες σύντομες μελωδίες που πετάγονται πάνω από ένα πιο heavy metal background. Καλά, μην τρελένεστε κιόλας. Εννοώ μ’ αυτό ότι ανά στιγμές θα τους ακούσετε να rock-άρουν σαν τους Priestess του πρώτου άλμπουμ ή κάπως έτσι. Οι μελωδίες τους παραμένουν ευπρόσιτες αλλά δεν είναι αυτό το κύριο μειονέκτημα της μπάντας. Οι California X όμως δεν εννοείται να περιμένουν επευφημίες όταν παίζουν τόσο ρηχά και βλακωδώς σ’ ένα τραγούδι που ονόμασαν Lemmy’s World, π.χ. Και η μουσική τους είναι καλή στο να σ’ εγκλιματίσει στο σκηνικό του νέου American Pie όπου ο Stifler τελικά γαμάει τον ίδιο του τον εαυτό, γίνεται ερημίτης λόγω της ντροπής που κουβαλάει, και ο κόσμος γίνεται λίγο καλύτερος που δεν έχει να περιμένει ένα νέο sequel της ταινίας. Για τα μπάζα…

WOODS "Bend Beyond"

Woods

Bend Beyond

2012 | Woodsist

Δεν λέω, καλοπαιγμένο αυτό το καουντροειδές είδος της μπάντας αλλά υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Γενικά έχεις την αίσθηση ότι οι τύποι σου σερβίρουν αποπιώματα στο όνομα ενός νταλκά. Δεν διακρίνονται για κάτι ιδιαίτερο σαν μπάντα. Στο Bend Beyond οι Woods γράφουν μια μουσική που πάντα είχα απορίες γι’ αυτήν. Τι εννοώ μ’ αυτό; Έχετε δει μαλακισμένες χαζο-αμερικάνικες σειρές όπου μπλέκονται διάφορες ίντριγκες μέσα σ’ αυτές; Ξέρετε τώρα, έρωτες, δύσκολη εφηβεία, προβλήματα στο σπίτι κ.τ.λ. Σκεφτείτε τα γλυκόπικρα τέλη κάθε επεισοδίου και τις μουσικές που τα συνοδεύουν. Ε, αυτό ακριβώς! Πάντα απορούσα που στον πούτσο βρίσκανε τέτοια και τόσα τραγούδια για να συνοδεύουν τις συγχυσμένες εκφράσεις ηθοποιών γάμα (κυριολεκτικά) κλάσης που πρωταγωνιστούν σε μίνι σαπουνόπερες. Λοιπόν, οι Woods είναι τέτοιου είδους καλλιτέχνες. Αν εξαιρέσεις δυο-τρεις ηλεκτρισμένες στιγμές μες στο Bend Beyond, όλα τα τραγούδια τους είναι ότι πρέπει για να μαυρίσουν την οθόνη σε κάποιο τέλος του Dawson’s Creek π.χ. Αν σας αρέσει να βλέπετε μια μεσήλικη κι απελπισμένη μάνα που την έχει παρατήσει ο άντρας της και οι συγκυρίες δεν την αφήνουν να γαμηθεί με το καλό παιδί του χωριού, τότε αυτός ο δίσκος είναι για εσάς. Αν πάλι όχι, βγείτε καλύτερα έξω και παίξτε κανά τάβλι.