A PERFECT CIRCLE "Eat the Elephant"

A Perfect Circle

Eat the Elephant

2018 | BMG

57 λεπτά ατέρμονης βαρεμάρας περιμένουν τον ακροατή στο νέο Eat the Elephant άλμπουμ του Αμερικανικού αυτού supergroup. Ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια απόλυτης σιωπής οι A Perfect Circle επιστρέφουν δισκογραφικά με την έλλειψη έμπνευσης που εξ’ αρχής κατείχαν αλλά την συγκάλυπταν πότε με ένα σχετικά δυναμικό performance και πότε λόγω της βαρύτητας των ονομάτων που συντελούσαν το project. Αν εξαιρέσει κανείς την ψυχεδελική προσέγγιση στο μακρινό Thirteenth Step του ’03 ποτέ δεν είχαν να μας πουν κάτι σημαντικό ούτως ή άλλως. Η νεότερη προσπάθεια όμως παραείναι προκλητική ακόμα και για τον πιστό οπαδό. Αυτόν τον δίσκο θα μπορούσαν να το είχαν γράψει μπάντες όπως οι γελοίοι The Fray ή οι Snow Patrol.

BRUCE SOORD w/ JONAS RENKSE "Wisdom of Crowds"

Bruce Soord w/ Jonas Renkse

Wisdom of Crowds

2013 | Kscope

Το Wisdom of Crowds είναι ένα αναχρονιστικό, progressive projectτου Bruce Soord (των The Pineapple Thief) και του Jonas Renkse (Katatonia, Bloodbath). Η μουσική του δίσκου πορεύεται μέσα σε εύθραυστες μελωδίες, μια γνωστή συνταγή έκφρασης που ταιριάζει με την χαρακτηριστική, νοσταλγική χροιά του Renkse. Η λιτότητα των τραγουδιών είναι στοχευμένη και συνειδητά αποσκοπεί στο να συγκινήσει τον ακροατή πότε με την Depeche Mode-ίλα που ζέχνει, πότε με τα Wilson-ικά χορωδιακά και γενικά τον mainstream χαρακτήρα τους. Η λειψή αρχιτεκτονική τους απευθύνεται σε ένα διαλλακτικό κοινό αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι κατακριτέο. Γενικά όμως το Wisdom of Crowds σαν άλμπουμ είναι λίγο. Συμπαθητικό αλλά λίγο. Αν και οι ιδέες που παίζουν εδώ είναι πολλά υποσχόμενες, κάπου χάνονται σε μια φλύαρη προσπάθεια δημιουργίας ατμόσφαιρας. Η εισηγμένη περσόνα του Renkse στο ύφος του δίσκου αρκείται μόνο στην standard εκφορά των λέξεων χαρίζοντας μόνο τη μαγεία της φωνής του. Οι μελωδίες του όμως είναι μονότονες και τελικά κουράζουν (κάτι που προσωπικά εντοπίζω και στα τελευταία albums των Katatonia). Το κάθε track μεμονωμένα ίσως να λειτουργεί πιο ευχάριστα. Στο σύνολο όμως, η συνεργασία αυτή χάνει στους πόντους.

STEVEN WILSON "The Raven That Refused to Sing (and Other Stories)"

Steven Wilson

The Raven That Refused to Sing (and Other Stories)

2013 | Kscope

Το Luminol κηρύσσει την έναρξη ενός progressive άσματος όχι από άποψη προοδευτικότητας αλλά κυρίως σύμφωνα με τα όσα έπραττε μια πελώρια σκηνή πίσω στα 70s. Ακούς δηλαδή μουσική για μουσικούς χωρίς ίχνος αδιαφάνειας απ’ την οποία, κατά τη γνώμη μου, απουσιάζει το συναίσθημα. Το Drive Home σώζει λίγο την κατάσταση μιας και, διακοσμημένο απ’ την ψυχή της κύριας μπάντας του Steven Wilson, χαρίζει μια ανώτερη αντίληψη για το πως μπορεί κάποιος να συνθέσει μια hyper-ballad έξω απ’ τα όρια του συνηθισμένου. Το The Holy Drinker επαναφέρει το progressive ύφος του εισαγωγικού Luminol εν μέρει. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι τραγούδι ξεχωριστού επιπέδου γιατί αφήνει την εντύπωση μιας μειωμένης επιτακτικότητας αν και θα μπορούσε άνετα να σταθεί σαν μέρος του tracklist του τελευταίου δίσκου των Opeth. Τα όρια των επιρροών μεταξύ του Wilson και του Mikael Åkerfeldt είναι πλέον δύσκολο να αποσαφηνιστούν. Δυστυχώς ή ευτυχώς. Η συνέχεια του δίσκου είναι ανάλογη με όλα τα παραπάνω. Οι χορωδιακές φωνητικές γραμμές, τζούρες φλάουτου, solos από σαξόφωνο, πληκτροφόρες πλάτες (King Crimson trademark), έξαλλα τύμπανα, άπταιστες κιθάρες κ.ο.κ. Δεν είναι ότι κρίνω το The Raven That Refused to Sing (and Other Stories) σαν ένα κακό άλμπουμ αλλά ο Steven Wilson μου έχει χαρίσει απείρως καλύτερη μουσική στο παρελθόν. Α!, στο engineering της φάσης συναντούμε τον πολύ Alan Parsons.

OPETH "Heritage"

Opeth 

Heritage

2011 | Roadrunner Records

“Take the road where rumors speak: Opeth’s dead”. Τους Opeth τους λατρεύω γενικά, ιδιαίτερα από την κυκλοφορία του αείμνηστου Blackwater Park καθώς και την μετά από ένα έτος συνέχεια του, Deliverance. Κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας όταν αρνούμαστε να παραδεχτούμε το πόσο μεγάλοι παιχταράδες είναι και τι συνθετική ευφυία κρύβει κάτω απ’ την κεφάλα του ο “άμουσος” Mikael Åkerfeldt. Είναι μπάντα που μπορεί να οδηγήσει τα νήματα (εμπράκτως) ειδικά στα mainstream ακρωατήρια και δείγμα προς μίμηση όσον αφορά το γεγονός του ν’ ακολουθεί κάποιος το ολόδικο του όραμα. Θα με χάλαγε εμένα μια retro-prog με καθαρά φωνητικά στροφή; Και βέβαια όχι. Μάλιστα, θα τολμήσω να πω ότι ίσως και το αποζητούσα κάτι τέτοιο μιας και ήλπιζα ότι έτσι θα υπερλάμψει το ταλέντο των μουσικών του group. Άλλωστε οι Opeth δεν έχουν να αποδείξουν και πολλά πράγματα ως προς την ειλικρίνεια τους πλέον. Η συμβολή τους ήταν σημαντική -αν όχι τεράστια- όλα αυτά τα χρόνια δράσης. Ο νέος δίσκος όμως έχει πέσει για τα καλά στους ώμους μιας ραστώνης που το μόνο που καταφέρνει είναι χαρίζει πολλά χασμουρητά και δάκρυα εξ’ αιτίας αυτών. Οι εφήμερες ατμόσφαιρες σώζονται μονάχα από απειροελάχιστες, μπροστά στο μέγεθος του δίσκου, στιγμές περίσσιας έμπνευσης και εκτέλεσης. Οι Opeth του 2011 κάνουν το βήμα μπροστά, μόνο που ρεμβάζουν μέσα στο ίδιο τους το όνειρο. Η απολαυστικά «ρηχή» αισθητική του Damnation είναι δεκτή άπαξ και συμβεί. Μία φορά όμως. Ετούτη τη φορά δεν δικαιολογείται. Σαφώς και δεν θα σταυρώσουμε τους Opeth αλλά καλό είναι να κάνουμε γνωστές τις απαιτήσεις μας από δαύτους. Δεν έχετε ιδέα πόσο πάλεψαν τα The Devil’s Orchard, I Feel the Dark και The Lines in my Hand να ανεβάσουν τον μέσο όρο του δίσκου. Και τα κατάφεραν.