ZEAL AND ARDOR "Stranger Fruit"

Zeal and Ardor

Stranger Fruit

2018 | MKVA

Εντάξει, το πρώτο άλμπουμ ήταν από εκείνα τα περίεργα ιντερνετικά στοιχήματα για το what if της φάσης. Δηλαδή θα έχει και συνέχεια; Τι ρωτάω βασικά, αφού το Stranger Fruit EINAI η συνέχεια του Zeal and Ardor project που τρέχει ο Manuel Gagneux. Το σκηνικό του άλμπουμ είναι πουλουδένιο black metal (που στην καλύτερη μπορεί να θυμήσει Cradle of Filth εποχής Cruelty and the Beast) και νέγρικο Mississippi blues. Στα αυτιά μου αυτό πάντα μου ακουγόταν γελοίο. Αν το ακούσεις δεν είναι τόσο γελοίο. Όταν το ακούω εγώ, συνεχίζει και είναι γελοίο. Μπέρδεμα η φάση του σου λέω. Λοιπόν, για να γίνω συγκεκριμένος όμως, καλό θα ήταν ο Μανωλάκης να διαλέξει τα blues και να μείνει εκεί.

NICK CAVE & THE BAD SEEDS "Push the Sky Away"

Nick Cave & the Bad Seeds

Push the Sky Away

2013 | Bad Seed Ltd.

Άσχετο αλλά το εναρκτήριο We No Who U R μου θύμισε λίγο το πολύ καλό Dear Heather του μεγάλου Leonard Cohen που είχε κυκλοφορήσει καμιά δεκαριά χρόνια πίσω. Ο τρόπος που εκφέρονται οι στίχοι, ημι-τραγουδιστικός και συνάμα ημι-αφηγηματικός, με τις διακριτικές γυναικείες δεύτερες και όλα τα συναφή. Ο νέος δίσκος των Bad Seeds με μπροστάρη τον Nick Cave μπορεί να μην κρύβει μεγάλες δόξες του παρελθόντος, μπορεί να υστερεί συνθετικά αλλά είναι ένα γεγονός που δε μπορεί να αγνοηθεί. Το σαγηνευτικό σκοτάδι της μπάντας είναι κάτι που προφανώς αδυνατούν ν’ αποτινάξουν από πάνω τους. Άλλωστε η εβένινη ομρφιά με την οποία στολίζουν τα τραγούδια τους όλες αυτές τις δεκαετίες είναι το χαρακτηριστικό trademark του ήχου τους. Ο τρόπος που χτίζουν τις συνθέσεις τους είναι ακόμα θέμα προς εξέταση. Σπαστά μουσικά θέματα συντάσσουν φράσεις που άλλοτε συγκινούν και άλλοτε ανατριχιάζουν. Παρά την ηλικία τους, συνεχίζουν να εκφέρονται με μια μουσική πλήρως απογυμνωμένη που δεν ξεφτίζει μέσα στον αυτοκαταστροφικό χαρακτήρα της.

DAX RIGGS "Say Goodnight to the World"

Dax Riggs

Say Goodnight to the World

2010 | Fat Possum

Τι διάολο έκανα ένα χρόνο; Πάντοτε λάτρευα τους Acid Bath και δη τη φωνή του Dax. Το τελευταίο του πόνημα ακούει στο όνομα Say Goodnight to the World και δανείζεται στοιχεία από μεγάλους καλλιτέχνες όπως οι The Stooges, David Bowie και τη μαυρίλα μιάς death blues μουσικής κλίμακας. Κυκλοφόρησε το 2010 κι ως φαίνεται άργησα λίγο να το πάρω χαμπάρι. Κάλλιο αργά παρά ποτέ λένε. Η χροιά του Dax κινείται σε μονίμως υψηλά επίπεδα αγγίζοντας έναν Danzig-ικό τόνο ενίοτε. Κάποιες επιτηδευμένες παραφωνίες θα σας κάνουν να μην πιστεύετε πόσο ταιριάζουν στη νέα κατεύθυνση που έχει πάρει ο Νεο-Ορλεανίτης πρώην sludge-ας, νυν Ορφέας του underground (προσδιορισμός που δίνεται στο official myspace του). Αν εξαιρέσεις hit-άκια τύπου Let Me Be Your Cigarette (ακόμα ένα τραγούδι που φλερτάρει με το riff του I Wanna Be Your Dog αλλά όχι τόσο επαίσχυντα όσο το If Only των Queens of the Stone Age π.χ.) ο δίσκος βρίθει ιδεών και συναισθήματος με εξαίχοντα τραγούδια την ομώνυμη σύνθεση του δίσκου, το νωχελικό I Hear Satan, το ληθαργικό See You All in Hell or New Orleans και το πουτανιάρικο No One Will Be a Stranger. Μουσική που αν και ποιοτική δεν παύει να κινδυνεύει να γίνει all time fav από δηθενατζήδες hipster-άδες της κακιάς ώρας. Αν όμως σκεφτόμασταν συνεχώς έτσι δεν θα γνωρίζαμε καν τους Beatles. Ή ακόμα χειρότερα θα χάναμε τα κάθε λογής Blue Jay Way αριστουργήματά τους εξ’αιτίας της υστερίας που θα προκαλούσε το κάθε I Wanna Hold Your Hand κομμάτι που αιωνίως θα το τραγουδάει η μαμά σας. Α, αν θέλετε και μιά τίμια διασκευή του Heartbreak Hotel (Elvis Presley) ο δίσκος διαθέτει άμα λάχει.