THEE OH SEES "Floating Coffin"

Thee Oh Sees

Floating Coffin

2013 | Castle Face Records

Αυτοί οι τύποι δεν αστειέυονται. Απ’ την προηγούμενη δισκάρα τους, Putrifiers II, είναι παγιδευμένοι σε ένα vintage μουσικό φόντο μόνο που πλέον έχουν ολοκληρωτικά βυθιστεί στην psych rock θάλασσα αλησμόνητων δεκαετιών. Το Floating Coffin έρχεται απλά για να ξεπεράσει αποθεωτικά τον προκάτοχό του και να επιβεβαιώσει ότι οι Thee Oh Sees μόνο τυχαίοι δεν πρέπει να θεωρούνται. Στο Floating Coffin ενορχηστρώνουν δέκα συνθέσεις acid rock με αξιομνημόνευτη ροή και εξασφαλίζουν τη πλήρη ομαλότητα του άλμπουμ που οδηγείται απ’ τον ήχο μιας τέλεια παραμορφωμένης κιθάρας – γεγονός που τους προσδίδει κι έναν garage rock χαρακτήρα. Το ότι ο Ty Segall είχε νταραβέρια μαζί τους ίσως είναι αρκετό για να πειστούμε για το ποιόν τους. Tunnel Time, Night Crawler, I Come from the Mountain, Toe Cutter κι όλα τα υπόλοιπα έξι τραγούδια του δίσκου είναι πλήρως εθιστικά και καθιερώνουν το άλμπουμ αυτό ήδη ανάμεσα στα κορυφαία του τρέχοντος έτους. Τους αναγνωρίζεται κάθε προσπάθεια και τους αποδίδεται μέγιστη αξιοπιστία ως προς την τέχνη τους. Μανιταριαστείτε.

THEE OH SEES "Putrifiers II" EP

Thee Oh Sees

Putrifiers II EP

2012 | In the Red

Είχα ένα καλό προαίσθημα γι’ αυτό το άλμπουμ. Η εισαγωγή του Wax Face μ’ αυτές τις Mick Box-ικές κιθάρες με καθήλωσε κυριολεκτικά. Οι προσδοκίες μου περιορίστηκαν στη συνέχεια αλλά γενικά το Putrifiers II είναι ένας καλός δίσκος. Το διάστικο με Velvet Underground χρώματα So Nice, οι ψυχεδελικές noise-ιες καθ’ όλη τη ροή του δίσκου, ο τόνος του, όλα είναι φοβερά. Έχω την εντύπωση ότι λίγο έλειψε στο να κυκλοφορήσουν ένα αριστούργημα αλλά αυτή τη φορά δεν τα κατάφεραν. Βέβαια η μόνη επαφή που έχω με τους Thee Oh Sees είναι το φετινό τους πόνημα. Είναι μπάντα που κινεί το ενδιαφέρον όμως και οφείλω να προσέξω τις κινήσεις τους εφεξής. Χαρακτηριστικό στοιχείο τους είναι η δριμύτητα του ήχου τους που καταφέρνει να είναι ωμός και να ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στη μελωδική φύση της μπάντας και την υπερfuzz-αρισμένη εκτέλεση. Οι επιρροές τους, απ’ όσα διακρίνω, προέρχονται από retro καταστάσεις, Uriah Heep, Pink Floyd με Syd Barrett μες στη σύνθεσή τους και γενικά τέτοιες rock ψυχεδέλειες. Σε άσματα σαν το Will We be Scared? θα αναπολήσετε μέχρι και το Γρανίτα από Λεμόνι. Ναι, υπάρχουν ακόμα τόσο καμμένοι τύποι.