ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ & ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ "Με Στόμα Που Γελά"

Θανάσης Παπακωνσταντίνου & Σωκράτης Μάλαμας

Με Στόμα Που Γελά

2018 | Αχός

Κάκιστες οι φουλ συνεργασίες του Θανάση, έντεχνα κουραφέξαλα που στερούν τη γενναιόδωρη ποικιλία που συναντούσες σε δίσκους του παρελθόντος. Και το φετινό άλμπουμ όπως και η συνεργασία με τον (ούτως ή άλλως αχώνευτο) Διονύση Σαββόπουλο ουδεμία σχέση έχουν με τον περιπετειώδη συνθέτη (ιδιαίτερα η 00s φάση του). Όσοι λοιπόν έχουν εντρυφήσει στα παν-Ethnic αριστουργήματα του (Βραχνός Προφήτης, Αγρύπνια, Η Βροχή από Κάτω κοκ) εδώ δυστυχώς θα πρέπει να υπομείνουν την ανάλατη λαϊκούρα του Σωκράτη ο οποίος αναλαμβάνει εξ’ ολοκλήρου το performance εκτός από το εισαγωγικό Στα Πόδια Της. Κατά τ’ άλλα οι φανατισμένοι θα βρουν κι εδώ 13 λόγους για να ανάβουν τον αναπτήρα τους στις συναυλίες.

DEAD CAN DANCE "Anastasis"

Dead Can Dance

Anastasis

2012 | PIAS Recordings

Στο Anastasis η εκτεταμένη χρήση των τυμπάνων κυρίως περδικλώνει την ethnic αύρα που τους περιέβαλλε στο παρελθόν. Κατά κάποιο τρόπο δηλαδή. Ένα σχήμα όμως σαν κι αυτούς δεν επιστρέφει για ν’ αξιώσει τα όποια σκήπτρα. Τα όσα έπραξε άλλωστε ο Brendan Perry με το φαινόμενο που ακούει στο όνομα Lisa Gerrard ήταν βασισμένα σε μια κραυγαλέα έμπνευση απ’ το υπερπέραν, μια συνήχηση μελωδιών ενός μυστήριου κόσμου. Κανείς δεν απαιτεί απ’ τους Dead Can Dance του 2012 να κυκλοφορήσουν ένα νέο Within the Realm of a Dying Sun. Η διαύγαση που συναντάται στο ταλέντο τους είναι πέραν κάθε κριτικής ούτως ή άλλως. Εδώ, οι σπουδαίοι αυτοί καλλιτέχνες μας τιμούν ιδιαίτερα με τους ελληνικότατους τίτλους που χρησιμοποιούν όπως Anastasis, Anabasis και Agape. Η φωνή της κυρίας Gerrard, ανέγγιχτη απ’ το βάρος του χρόνου, είναι ακόμα ικανή να ξεσχίζει ουράνια υπό τη συνοδεία ενός neo-classical ηχητικού ντεκόρ και εύθραυστων μελωδιών όπου το απόκοσμο συνεχίζει να στοιχειώνει και ο μινιμαλισμός τη μπάντας προσηλώνει. Η φωνή του Perry είναι επίσης το ίδιο σφριγηλή. Σε τραγούδια όπως το Amnesia μαζεύεις τη συγκίνησή σου απ’ το πάτωμα. Πέρα από μουσικά γούστα, τέτοιες μουσικές σε γραπώνουν συναισθηματικά και παίζουν με τις διαθέσεις σου τελείως απροκάλυπτα. Όλοι ξέρετε πάνω κάτω τι να περιμένετε από ένα καινούργιο άλμπουμ των Dead Can Dance. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι βρίσκεστε πάντα προ εκπλήξεως όταν συνειδητοποιείτε πως γι’ ακόμη μια φορά σας χαλιναγώγησαν όπως αυτοί ήθελαν. Απλά αιώνιοι. Και δεν το λέω από υποχρέωση.