HEXVESSEL "All Tree"

Hexvessel

All Tree

2019 | Century Media Records

Οι Hexvessel έγιναν άθυρμα του ίδιου τους του οράματος. Τι σημαίνει αυτό; Από τα γεννοφάσκια της μπάντας ακόμα ο folk παλμός δεν ήταν μόνο αισθητός αλλά η κινητήρια δύναμη αυτής της μουσικής κολεκτίβας, τιμόνι της οποίας παραμένει ο ακμαίος Matthew McNerney (aka Kvohst για τις παλιές καραβάνες της ακραίας σκηνής). Η δισκογραφική αλληλουχία του συγκεκριμένου act φυσικά και μαρτυρούσε αυτή την εξέλιξη αλλά είναι αμάρτημα να αποτινάζει κάποιος τις μαύρες στιγμές και την σκοτεινή ψυχή του όταν μάλιστα αυτές είναι ο λόγος που σε κάνουν να ξεχωρίζεις μέσα στον συφερτό. Οι Φινλανδοί είναι αμείλικτοι όσον αφορά την ατμόσφαιρά τους πλέον. Το ύφος χρωματίζεται εξ' ολοκλήρου ακουστικό αλλά προκύπτει αμερόληπτο και ποιοτικό όπως και να 'χει.

HEXVESSEL "Iron Marsh" EP

Hexvessel

Iron Marsh EP

2013 | Svart Records

Άλλη μια ωραία κυκλοφορία για τον Βρετανό τραγουδιστή/τραγουδοποιό και την Φινλανδική κολλεκτίβα του. Η folk φόρμα των Hexvessel έχει αποτυπωθεί πανέμορφα πλέον στα τραγούδια που κυκλοφορούν και το Iron Marsh επιδυκνύει τα αιχμηρά σημεία της μουσικής που έχουν δημοσιεύσει εως τώρα οι συγκεκριμένοι τύποι. Αυτό σημαίνει πως κι εδώ θα γευτούμε το το νωθρό, ψυχεδελικό και πρωτόλειο doom σαν απόρροια των δύο δίσκων που προηγήθηκαν. Αν και περισσότερο κοντά στο ύφος του No Holier Temple (που είναι και πιο πρόσφατο) το συγκεκριμένο ΕΡ κρύβει ευχάριστες εκπλήξεις  όπως την επανεκτέλεση του συγκλονιστικού The Tunnel at the End of the Light που κάνει βουτιά στα άδυτα των ψυχοτρόπων sixties, μια διασκευή στο Woman of Salem της Yoko Ono -δείγμα του καλού γούστου του McNerney– συν τρία τραγούδια όπου η ακουστική έκφραση υποστηρίζεται από ήχους hammond, εγχόρδων και πνευστών, όλα συγχωνευμένα σε ηχοχρώματα νοσταλγίας και σκοταδιού. Τα βήματα της μπάντας είναι τόσο σίγουρα που διασώζουν το κύρος της και ο Kvohst άξιος εκφραστής του είδους που πρεσβεύει.

HEXVESSEL "No Holier Temple"

Hexvessel

No Holier Temple

2012 | Svart Records

Οι εγγενείς αδυναμίες ενός πολυμορφικού χαρακτήρα, τα σύμβολα του απόκρυφου πάνω σε αρχαίες πέτρες, το φυσιολατρικό μοτίβο της μελωδίας, η δύναμη της μαγείας και τα ξεχασμένα ξόρκια που την καθόρισαν χιλιετίες, η εγκάρδια συγχορδία και το μελαγχολικό βιολί. Εν συνεχεία, έχουμε την οδυνηρή εκτέλεση, το φωτεινό μπεζ ανάμεσα σε ψηλά δέντρα του δάσους, τη ρετρό θέα της παλιάς καλύβας, πέτρες σε σχηματισμό, το ολόγιομο φεγγάρι, αίμα στο υγρό έδαφος. Όλα όσα χαρακτήρισαν το επίπονα όμορφο ντεμπούτο αυτού του neofolk μουσικού project αγγίζουν επίσης το όραμα αυτής της συνέχειας. Το No Holier Temple είναι ένα άλμπουμ προσωπικών στιγμών που σε χορηγεί με οξυγόνο, σε ταξιδεύει στη μυστική Ανατολή αλησμόνητων χρόνων, σε σέρνει στον βάλτο του μέρους όπου φωτογραφήθηκε η γυναίκα στο εξώφυλλο του πρώτου heavy metal δίσκου. Τα χρώματα του είναι ακριβώς ίδια – θολά, γκρίζα, ένα ξεβαμμένο μαύρο στον αέρα. Οι άναρθρες κραυγές αλλά και ο τόνος των λέξεων που εκφέρει ο Kvohst (Dodheimsgard, Code, Void, The Tragedians κ.α.) είναι παγανιστικού ύφους. Τα proto-doom δαιμόνια του His Portal Tomb ανατριχιάζουν, η ιστορία του Woods to Conjure συγκινεί, το ατέρμονο τελετουργικό έπος Unseen Sun πίνει το πεγιότ που μοιράστηκαν οι The Doors και τα ουράνια ιντερλούδια ενώνουν τα κομμάτια μιας αλμπουμάρας δίχως αμφισβήτηση ως προς το ποιόν της. Κάτι μου λέει πως ο Mathew McNerney (ο Kvohst, ντε) κάτι ήξερε που αφοσιώθηκε στο όραμά του. Μοναδικός.

HEXVESSEL "Dawnbearer"

Hexvessel

Dawnbearer

2011 | Svart Records

Δεν είναι ότι καθυστέρησα να ακούσω τον δίσκο. Ούτε άργησα να κρίνω αν αυτό που άκουσα με ικανοποίησε ή όχι. Μερικές φορές όμως, όταν έχεις να συγκρίνεις δύο διαφορετικούς χαρακτήρες του ίδιου ανθρώπου (Mathew McNerney, κοινώς Kvohst) ίσως χρειάζεται να αφήσεις το χρόνο να περάσει τόσο μαρτυρικά όσο την ανάγκη να βροντοφωνάξεις από την καύλα της χαράς. Σε τούτο το γήινο διαμαντάκι θα χαρείτε την αφοπλιστική ικανότητα folk συνθέσεων του Βρετανού (με λίγη βοήθεια από τον κύριο Andrew “Aort” McIvor) πέρα των πανέμορφων φωνητικών χορδών που διαθέτει. Μόλις έφθασαν δειλά δειλά οι πρώτες μέρες του φθινοπώρου και έτυχε να παίζει μετά από καιρό το Dawnbearer στο στερεοφωνικό μου. Είναι σαν εκείνο να με διάλεξε. Ήταν καιρός να γράψω κάτι για τον μαγικό παλμό του. Το παράδοξο της όλης φάσης είναι ότι ενώ σαν δίσκος διαθέτει τελετουργικά σημεία (οι promo φωτογραφίες νομίζω πως είναι εμπνευσμένες από Haitian Vodou) εκεί που συνεπαίρνεσαι είναι καθαρά από το αιθέριο, και πολλές φορές ονειρικό, άγγιγμα των οργάνων. Θεωρώ αριστουργηματική τη χρήση κάποιων παραδοσιακών οργάνων όπως το μαντολίνο στο απίστευτα κολληματικό The Death Knell Tolls και σίγουρα οι πανέξυπνες φωνητικές μελωδίες βοηθούν ακόμη περισσότερο το όλο σύνολο. Ο δίσκος αυτός πάλλεται απ’ την ίδια καρδιά κι αυτό είναι η μεγάλη επιτυχία του αγαπητού μας τραγουδιστή στο συγκεκριμένο project. Το να μοιράζεσαι επίσης την παράνοια των Virus, δηλαδή το πνεύμα των Ved Buens Ende, υπό ένα ακουστικό πρίσμα (The Tunnel at the End of the Light), τότε τα θέλγητρα είναι ακατανίκητα. Άλλοι ύμνοι όπως το τίγκα αλα-Θανάσης Παπακωνσταντίνου (μην ακούσω μαλακία) A Cabalist Under the Gallows κόβουν επίσης την ανάσα. Μιλάμε για ένα σύγχρονο μουσικό κόσμημα. Χωρίς πλάκα, αγοράστε το με κλειστά τα μάτια.