ENCOFFINIZED "Chambers of Deprivation"

Encoffinized

Chambers of Deprivation

2020 | Sewer Rot Records

Απολαυστικό, αναίσχυντο death metal old school κοπής μας προσφέρει το ντουέτο των Max "Rutan" Baxter και Chris "Father Mullet" Johnson από την Δυτική Ακτή των Η.Π.Α. Σχετικά νεοσύστατο act, έχουν να επιδείξουν ακόμα ένα demo πριν το το παρουσιαζόμενο άλμπουμ. Ο ήχος του δίσκου είναι ξεπέτσωτος και βρωμάει ψοφίμια και αν ήταν να κάνουμε αναφορές γιατί πρέπει θα έλεγα ότι έχουν την αναντίρρητη ζέχνα των (early) Autopsy και Demilich όσον αφορά τον ήχο. Λίγο Vital Remains με αρκετά doomy riffs και πολύ πιο σάπια παραγωγή, καθώς επίσης και hardcore ιδεολογία όσον αφορά την αμεσότητα και διάρκεια των συνθέσεων. Εκδηλώνεται ακαριαία η δίψα της μπάντας για αυτό που κάνει, χωρίς να πέσει στον σωρό των groups που βασίζονται σε φτηνούς εντυπωσιασμούς.

SEWER TRENCH "Optimism"

Sewer Trench

Optimism

2018 | Wooaaargh

Punk χωρίς ίχνος ατασθαλίας προσφέρουν οι Sewer Trench στο, ειρωνικά αποκαλούμενο, Optimism άλμπουμ τους. Αυτό που θέλουν να παίξουν οι Βρετανοί προφανώς είναι πρωτο-grind αλλά επειδή δεν τους βγαίνει και πολύ φυσικά καταλήγουν κάτι μεταξύ αυτού και του crust με άτεγκτα riffs τρίτης διαλογής που δεν φέρνουν κάποιο σπουδαίο αποτέλεσμα. Δεν είναι ότι ανήκουν στα χειρότερα πράγματα που μπορεί να ακούσει κανείς και πολύ πιθανόν να είναι επιτηδευμένο μέχρι και το performance αλλά είναι τόσος ο κορεσμός του είδους που η μπάντα χάνεται μες στη μάζα της μετριότητας. Ίσως αν τα έγχορδα (και δη οι κιθάρες) γίνονταν λίγο πιο αυθαίρετα να άλλαζε και το παράστημα του γκρουπ.

CYANIC / INFINITE WASTE s/t split

Cyanic / Infinite Waste

Cyanic / Infinite Waste split

2015 | Independent

Μοντέρνο death metal που χωράει μέσα σε μόλις τέσσερα τραγούδια παίζουν οι Cyanic και οι Infinite Waste εκατέρωθεν στο split CD που κυκλοφόρησαν το 2015. Αν και προσωπικά δεν την παλεύω ούτε λεπτό με τη φάση τους, οπαδοί των Head Cleaner, Anomalous ή Decrepit Birth ίσως να τους εκτιμήσουν καλύτερα.

YAUTJA "Songs of Lament" EP

Yautja 

Songs of Lament EP

2015 | Forcefield Records

Οι Yautja είναι Αμερικάνοι σε καταγωγή κι έχουν κοινό μέλος με τους Alraune που είχαν κυκλοφορήσει ένα υπέροχο ομότιτλο ΕΡ προ διετίας. Το είδος τους είναι grindcore κατά βάση με πολλά sludge στοιχεία και μια σάπια ηχητική αισθητική που δεν κάνει καμία έκπτωση στον όγκο των δονήσεων. Αν οι Mastodon αποφάσιζαν να εξελίξουν πιο αργά το ύφος του σπουδαίου ντεμπούτου τους θα ακουγόταν κάπως έτσι. Το Songs of Lament είναι εθιστικό.

DEPHOSPHORUS "Ravenous Solemnity"

Dephosphorus

Ravenous Solemnity

2014 | 7 Degrees Records

Οι Dephosphorus κατασκευάζουν κιουμπρικό τρόμο με το εξωδιαστημικό Ravenous Solemnity. Το οποίο πρόκειται για την απόλυτη συμπλήρωση φρίκης με την σιωπή ενός αέναου γαλαξία όπως παρουσιάζεται στο 2001: Space Odyssey. Το alter ego του εκκωφαντικού απόηχου του κενού. Μεγαλεπήβολα σχέδια, τρανά κατορθώματα. Δύσκολο να υπάρξει αντίζηλος τους μιας και το όραμα του Αθηναϊκού τρίο είναι μοναδικό ανάμεσα στα είδη. Παρ’ όλα αυτά όλα προκύπτουν μέσα από οικεία ακούσματα τα οποία πατενταρίστηκαν επιτυχώς σ’ αυτό το νέο πόνημα. Sepultur-ικό groove (αναπόσπαστο κομμάτι της μέχρι τώρα κληρονομιάς τους – αναφέρομαι στο groove), ατελείωτο riffing (δείγμα υγιούς σύνθεσης), παθιασμένο performance. Εφετζίδικα καλούδια όπως τα πειραγμένα φωνητικά κάπου στο τέλος του αδιανόητου Astrocyte Portal και χρήση μιας δωδεκάχορδης ακουστικής κιθάρας ενισχύουν την παραισθησιογόνο δράση του δίσκου. Δεν έχω να πω πολλά. Στο διαδίκτυο θα διαβάσει κανείς ολοκληρωμένες κριτικές για το άλμπουμ, πολύ καλύτερες από ό,τι θα μπορούσα να γράψω εγώ. Ανυπομονώ να κρατήσω το βινύλιο αυτό στα χέρια μου. Όποιος τσεκάρει τι δουλειά έκανε η Viral Graphics όσον αφορά το artwork θα πάθει πλάκα. Μια ολοκληρωμένη κυκλοφορία από συντοπίτες παλαίμαχους ξεμυτάει στο φρέσκο 2014 και ήδη καταλαμβάνει θέση στα προσωπικά μου top charts. Μην τους αγνοήσει κανείς.

DELETE THE MASS "Μάζα"

Delete the Mass

Μάζα

2013 | Independent

Το Μάζα είναι τρανή απόδειξη γιατί πολλές σκηνές του εξωτερικού κλάνουν τ’ αρχίδια της αντίστοιχης ελληνικής. Οι Delete the Mass στον συγκεκριμένο δίσκο επιδίδονται σε ένα ανελέητο και οργισμένο grindcore που καταβροχθίζει τα πάντα στο διάβα του. Κι αυτό δεν λέγεται προς τόνωση της αυτοπεποίθησης των συμπατριωτών μου. Το Μάζα είναι μια πλήρως επαγγελματική δουλειά όσον αφορά την παραγωγή του. Εκτελεστικά δε, οι τύποι είναι άψογοι με τον Γιώργο (τύμπανα) να βγάζει μάτια κυριολεκτικά. Η απελπισμένη έκφραση της μπάντας εκτοξεύεται με την εναλλαγή των δύο φωνών που απ’ το τσαμπουκαλεμένο και το βορβορώδες μεταπηδούν στο στριμμένο σε χρόνο dt. Δεν προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα. Χαίρει μνείας και για τις μικρές δοσολογικά black metal τζούρες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται επίσης σε ασύλληπτο χρόνο. Ο δίσκος είναι υπέρμαχος της ψυχολογικής εκτόνωσης και οι Delete the Mass ανοίγουν παρτίδες με περισσότερους οπαδούς για κάθε μικρή επωδύνη εκδίκηση που παράγουν. Γι ‘ αυτούς που γουστάρουν να τεντώνουν τις φλέβες τους.

BLOCKHEADS "This World Is Dead"

Blockheads

This World Is Dead

2013 | Relapse Records

Μοναδικό το πως οι συγκεκριμένοι τύποι συνδέουν το συναίσθημα στη μακάβρια φύση των συνθέσεων τους. Οι Blockheads δεν είναι το τεράστιο όνομα της σκηνής ασχέτως το ότι υπάρχουν εδώ και αιώνες αλλά θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα να γίνουν ακόμα μια μπάντα-superstars του είδους. Ίσως το underground hype βέβαια να τους διατηρεί σε κορυφαία επίπεδα όπως στο This World Is Dead. Η βορβορώδης φωνή δανείζεται λίγο την κορυφαία χροιά του Lars-Goran (ένας είναι) και φτύνει νοσηρά τις φράσεις μιας μπάντας που καταφέρνει να επιδείξει απαράμιλλη ορχηστρική απελπισία μες στον όλο πανικό. Η έκφραση είναι δηκτική και κάθε τραγούδι είναι γροθιά στα μούτρα. Βέβαια, το μεγάλου ατού τους είναι το ευφάνταστο riffing που κάνει βόλτα από άπειρα είδη και ανάλογα ντύνει το ύφος του γκρουπ είτε με πλήρη όλεθρο, επική διάσταση, είτε με βιτριολική μανία. Η μουσική γκρίνια των Blockheads διαπλάθει μια απερίγραπτη λύσσα που δε νοείται ν’ αφήσει ασυγκίνητο τον μέσο οπαδό της ακραίας μουσικής. Σε τραγούδια όπως το Be a Thorn to Power ακούς το διακεκομμένο ρυθμικό να σκάει πάνω από το λυσσαλέο blast των τυμπάνων και στιγμιαία σου κόβεται η ανάσα. Προσοχή, οι Blockheads δεν είναι μπάντα που απλά την ακούμε, καυλώνουμε και περνάμε καλά. Απ’ το και καλά ρηχό crust σημείο ως την οργή των περισσότερων θεμάτων τους οι Γάλλοι είναι αριστουργηματικά στριμμένοι και οξύθυμοι. Απ’ τα καλύτερα πράγματα που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Όλη η νοσηρότητα τους υπηρετεί πιστά το grindcore. Και επειδή θα σκάσω αν δεν το πω, το Sell Your Flesh είναι απ’ τα ουσιαστικότερα σύντομα τραγούδια που άκουσα ποτέ μου.

CLOUD RAT "Moksha"

Cloud Rat

Moksha

2013 | Halo of Flies

Τ’ ότι στις αρχές της χρονιάς άκουσα μια δισκάρα σαν το This World is Dead των Blockheads, έφτανε για να ικανοποιήσω τις grind ορέξεις μου. Το Moksha των φοβερών Cloud Rat έρχεται για να συνεχίσει το σερί των πανέμορφων grind κυκλοφοριών του τρέχοντος έτους. Η φύση του άλμπουμ είναι πιο πολυσχιδής και το μοτίβο του πιο στριμμένο. Τα riffs επιδεινώνονται σαν ασθένεια και ανά φάσεις εκφυλίζονται εύστοχα δίνοντας θέση σε δυστοπικές μπαλάντες (ω, ναι) χωρίς ν’ ατιμάζουν τη ροή του δίσκου. Αντιθέτως, οι σπόντες τύπου Infinity Chasm συγκρατούν την όλη ατμόσφαιρα σε ανθυγιεινά επίπεδα και προσφέρουν περαιτέρω πτώση του ηθικού. Τα ημι-black metal ρυθμικά που μπολιάζουν εδώ κι εκεί είναι χρωματισμένα με κατήφεια και έτσι ο χαρακτήρας του Moksha γίνεται τίγκα συγκινησιακός. Ενδιαφέρον έχει ν’ ακούσετε το άλμπουμ διαβάζοντας ταυτόχρονα τους όμορφους στίχους του. Η πλήρης αθυμία και η παράλληλη εξάγνιση σκάει στο ομώνυμο track που κλείνει αυτό το μικρό αριστούργημα όπου ο ρυθμός του πιάνου σε συνδυασμό με τους ήχους στο background λειτουργούν σαν ψυχικό καθαρτικό.

ROTTEN SOUND "Species at War" EP

Rotten Sound

Species at War EP

2013 | Season of Mist

Οι Φινλανδοί πολέμιοι εφορμούν κατά των αυτιών μας περίπου δύο χρόνια μετά την τελευταία full-length κυκλοφορία τους. Αυτή τη φορά με το Species at War EP τους το οποίο ψιλιάζομαι ότι εξετάζει το θέμα του πολέμου απ’ την δική τους οπτική γωνία. Βέβαια ο τίτλος του ΕΡ αλλά και των τραγουδιών μαρτυρούν κάτι τέτοιο. Οι Rotten Sound προωθούν το εκκωφαντικό grindcore εδώ και πολλά χρόνια. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Βέβαια έπρεπε να φτάσει η σειρά του The Solution για να μου τραβήξουν την προσοχή κι εν συνεχεία τα Peace και Salvation. Αυτό πιθανότατα γιατί σαν τα μεγαλύτερα σε διάρκεια τραγούδια της συγκεκριμένης κυκλοφορίας μπορούν να ξεμπροστιάσουν το ταλέντο του γκρουπ στο να συνθέτει τέτοιους υπερηχητικούς παιάνες. Το προφανές της φάσης είναι πως οι τύποι έχουν αφομοιώσει τέλεια πλέον τον ήχο των Entombed και μάλιστα στις mid-tempo στιγμές τους αναρωτιέσαι αν ακούς κάποιο ακυκλοφόρητο track των Σουηδών θεών του death metal. Όσοι έχουν παρακολουθήσει τους Rotten Sound καθ’ όλη την δισκογραφική τους πορεία δεν έχουν να κερδίσουν κάτι παραπάνω απ’ την ακρόαση του νέου ΕΡ. Παρ’ όλ’ αυτά, το Species at War δεν εξευτελίζει τη συλλογή των οπαδών τους και προστίθεται σαν μια ακόμα τίμια grindcore εξέγερση στα ράφια τους. Γι’ αυτούς που δεν έχουν συστηθεί με το γκρουπ ακόμα, καλύτερα να ξεκινήσουν με τα Exit και Murderworks albums τους.

IXPAPALOTL "Corpse Republic" EP

Ixpapalotl

Corpse Republic EP

2013 | Independent

Σαν μπάντα θυμάμαι να μου τους συστήνει ο αδερφός μου με το προηγούμενο τους, That of the Swamp. Δεν είχα εντυπωσιαστεί πολύ βέβαια και δε νομίζω να το είχα ακούσει πάνω από δυο φορές. Παρακολουθώντας την φανταστική σελίδα Greek Death/Grind Scene στο facebook είδα μια ανάρτησή τους όπου παρέπεμπαν τα μέλη της σελίδας στο official site τους όπου διαθέτουν το ανάλογο link για free downloading. Οι Ixpapalotl μόλις κυκλοφόρησαν το νέο τους πόνημα με τίτλο Corpse Republic. Αυτή τη φορά με κέρδισαν όμως. Το ευθυτενές death metal τους είναι επικών διαστάσεων με κύριο χαρακτηριστικό το ευδιάκριτο riffing και τα πολύ ωραία τύμπανα. Η μουσική τους σε καθηλώνει γιατί βασίζεται σε ουσιαστικές συνθέσεις όσον αφορά το είδος χωρίς χαώδεις δομές. Το “επονείδιστο” performance βασίζεται σε μετρημένες και ξεκάθαρες φόρμες μέσα απ’ τις οποίες σκάνε εύστοχες μελωδίες του κακού σαν φυσικές συνέχειες των κιθαριστικών ρυθμικών. Εδώ μέσα δεν θα συναντήσετε leads, δυστυχώς ή ευτυχώς, κι αυτό είναι κάτι που πλάθει το groove σαν τέλειο διεγερτικό του όλου feeling. Τα φωνητικά είναι βορβορώδη και τίγκα εκφραστικά και σε κομμάτια σαν το Chaotic Intentions προμηθεύονται μια Glenn Benton-ική αγανάκτηση. Επιβάλλονται, επομένως, με το έτσι θέλω, ιδιαίτερα όταν κατά την εκφορά τους υπάρχει πίσω ένα μουσικό background της πλήρους αναταραχής. Ωραίο και το concept-άκι με τις sample-αρισμένες φωνές στην αρχή κάθε τραγουδιού. Και επειδή πρέπει να λέγονται κι αυτά ενίοτε, οι Ixpapalotl παίρνουν επιπλέον credit για τ’ ότι τα θέματά τους προκύπτουν μέσα από μια αριστερή ιδεολογία. Αν και το Corpse Republic σαν τίτλος μπορεί να προωθήσει μια τεράστια αλληγορία από μόνος του. Εύγε!

CONVERGE "All We Love We Leave Behind"

Converge

All We Love We Leave Behind

2012 | Epitaph

Οι Converge ήταν πάντα σαν φάρμακο που διεγείρει τις κιινήσεις της καρδιάς και των αγγείων. Απ’ το οικουμενικά αποδεκτό Jane Doe άλμπουμ τους εως και την πιο πρόσφατη προσπάθεια της μπάντας κατάφεραν να καθιερώσουν το status τους σαν μια τεράστια σύναξη μουσικών μυαλών όσον αφορά την ακραία μουσική. Αυτό το γεμάτο υπερένταση all around genres ύφος τους προκαλεί το άγχος και καταβασανίζει τα απαίδευτα αυτιά εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δύο και κάτι χρόνια μετά τον απόηχο του αιχμηρού (και προσωπικού αγαπημένου) Axe to Fall, οι Converge συμπιέζουν όλες τις επιρροές τους αλλά και όλα τα προσωπικά στοιχεία της μουσικής τους και κυκλοφορούν ένα ακόμα διαμάντι που χάνει στους πόντους απ’ τον προκάτοχό του. Όλες οι συνθέσεις του All We Love We Leave Behind λειτουργούν σαν σφηνάκια αναλονίνης. Η ορχηστρική τους δύσπνοια σε συνδυασμό με τους φανταστικούς στίχους κατατάσσουν άνετα το γκρουπ μες στη μικρή λίστα με τα σημαντικότερα όλων των εποχών. Η ανεικονική στάση δε των μελών συντηρεί τη σπουδαιότητά τους σαν ανθρώπινα είδη. Όσοι έχουν ήδη αγαπήσει το σχήμα, τότε το καινούργιο πόνημα θα προσθέσει ένα ακόμα ψυχολογικό σοκ στις ζωές τους. Οι υπόλοιποι είναι θέμα λεπτών να παρασυρθούν απ’ την αποκτηνωμένη βία του δίσκου. 

DEPHOSPHORUS "Night Sky Transform"

Dephosphorus

Night Sky Transform

2012 | 7 Degrees Records

Αυτό είναι μια ενεργειακή απόληψη μεγατόνων. Ένας στροβιλιζόμενος γαλαξίας που βρυχιέται. Astrogrind και παπάρια μέντολες. Το Night Sky Transform είναι μια έκρηξη δύναμης. Τα πάντα καθορίζονται από το ευφάνταστο riffing (και από θέμα σύλληψης αλλά και από θέμα εκτέλεσης) του Θάνου. Σε ότι αγγίζει έστω τον όρο grind (άντε, ας το πούμε ΚΑΙ έτσι) ο άνθρωπος πετάει τα ουσιαστικότερα riffs που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Περιπετειώδη, κυκλικά, συνεχόμενα riffs που επεξεργάστηκαν πάνω στην βύρσα των Straighthate ώσπου και κατέληξαν να πάρουν αυτήν την πιο ανήλεη, πιο διαβολική, πιο Voivod-ική υφή. Κατά τα άλλα, ο Νίκος (επίσης στους Injekting Khaos) είναι ένας drummer κλάσης που εδώ δεν ξεφεύγει από όσα του ζητάει το εκάστωτε τραγούδι. Είπαμε, η μπάντα στο συγκεκριμένο άλμπουμ διατηρεί μέχρι αηδίας τη σωστή ισσοροπία μέσα σε όλους τους τομείς. Μέχρι και η συμμετοχή του Ryan Lipynsky (The Howling Wind, Serpentine Path, ex-Unearthly Trance κ.ο.κ.) κρίνεται εύστοχη, ιδιαίτερα το old school solo που προσφέρει στο Unconscious Excursion (The Hidden Galactic Truth And A Sphere Full Of Sorcerous Solutions). Τέλος, τα φωνητικά του Πάνου θα ξαναπώ ότι απλά τα λατρεύω. Είναι λυσσαλέα, ερμηνευμένα με πάθος και στάζουν βιτριόλι. Είναι δε εκφρασμένα με τέτοιο αγχωτικό τρόπο (ίσα που προλαβαίνουν οι φράσεις να τελειώσουν μες στη μελωδία) που αυτό προσδίδει ένα τίγκα ιδιαίτερο ύφος στη μπάντα. Όλα τα τραγούδια είναι ύμνοι μικρής διάρκειας. Η σειρά που έχουν τοποθετηθεί είναι στρατηγικής σημασίας εφ’ όσον σου αλλάζουν τη διάθεση όταν και όπως πρέπει. Δώστε τους σημασία τώρα που είναι στα γεννοφάσκια τους ακόμα. Το μόνο που ελπίζουμε είναι απλά να αντέξουν σαν σχήμα, σε αντίθεση με τη βραχύβια καριέρα των αδικοχαμένων SXH.

DEPHOSPHORUS "Axiom" EP

Dephosphorus

Axiom EP

2011 | 7 Degrees Records

Θα πρέπει να είστε υπομονετικοί και συνετοί ώστε να φτάσετε στα σημεία απογείωσης του εν λόγω δίσκου. Κι αυτό γιατί (προς έκπληξή μου) η εξέλιξη του είναι εντελώς αντίθετη με το ξεκίνημα του δίσκου. Ναι, το ομολογώ, τα εισαγωγικά “Collimator” και “Continuum” δεν μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση αν και δεν είναι μπαζοτράγουδα που δεν αξίζουν μια. Καμια σχέση. Απλά πρέπει να φτάσεις στο αλα late Satyricon εναρκτήριο riff του “Dephosphorus” καθώς και την συνέχεια του δίσκου για να εκτιμήσεις την καλή δουλειά που έχει γίνει. Ο όρος astrogrind που χρησιμοποιεί το σχήμα με προδιέθετε για digital ακούσματα αλλά ο ήχος της μπάντας δεν έχει καμιά σχέση με καλογυαλισμένες παραγωγές και λοιπές πίπες. Τα τύμπανα αναπνέουν φυσικά και οι κιθάρες ξερνάνε μια ευχάριστη δυσαρμονία. Τα φωνητικά είναι υπεργαμώ, κάτι ανάμεσα στα σκισμένα/αγχωμένα της φάσης και μου θυμίζουν έναν λιγότερο παρανοϊκό Adi Tejada. Όσο για το info της υπόθεσης, οι Dephosphorus είναι Έλληνες και απαρτίζονται από τους Πάνο Αγόρο, Θάνο Μαντα (αμφότεροι πρώην μέλη των Straighthate – R.I.P.) και τον Νίκο Μεγαριώτη (Injekting Khaos). Η τελική τραγουδιστική τετράδα του δίσκου με κορυφαία τα “Indulge Me in Silence” και “On the Verge of an Occurence” ΣΠΕΡΝΕΙ! Η ίδια η μπάντα διαθέτει link προς ελεύθερο download στο ίδιο της το official site, οπότε δεν μένει κάτι άλλο απ’ το να παραθέσουμε κι εμείς το εν λόγω link. Α, και μην τα ξαναλέμε, αν γουστάρετε (που όσοι μπουν στη διαδικασία να το κατεβάσουν θα γουστάρουν σίγουρα), στηρίξτε τη μπάντα αγοράζοντας το “Axiom” ή κάποιο μπλουζάκι απ’ το merch της μπάντας. Εν αναμονή του full-length λοιπόν.