UNKNOWN MORTAL ORCHESTRA "Sex & Food"

Unknown Mortal Orchestra

Sex & Food

2018 | Jagjaguwar

Οι Unknown Mortal Orchestra είναι μια μπάντα από τη Νέα Ζηλανδία που κινείται στο φάσμα της ψυχεδελικής ροκ. Το στυλ τους είναι κάτι μεταξύ Foxygen και στα πιο ήπια τους Mac DeMarco ή Ariel Pink. Τους είχα αφήσει από το ’13 και το δεύτερο άλμπουμ που είχαν κυκλοφορήσει τότε και φέτος ξανασχολήθηκα μαζί τους με το Sex & Food για να ανακαλύψω μικρές (αλλά) διαφορές στον ήχο τους. Ο οποίος ήχος παραπέμπει σε πιο σύγχρονα ακούσματα πλέον και όχι τόσο retro καταστάσεις. Προσωπικά βαρέθηκα τις συνεσταλμένες συνθέσεις του καινούργιου δίσκου και σχεδόν τίποτα εδώ μέσα δεν μένει στο μυαλό. Το Sex & Food είναι ένα αδιάφορο άλμπουμ που η ψυχή μου έδωσε μάχη για ν’ αντέξει.

THE RUBY SUNS "Christopher"

The Ruby Suns

Christopher

2013 | Sub Pop

Από τον eighties αέρα έχουν επηρρεαστεί αυτοί. Κι έχουν αναπλάσει εκείνο το dance-ό,τι να ‘ναι σκηνικό της συγκεκριμένης δεκαετίας μ’ ένα ταμπούρο που ψοφά να βγάλει εκείνον τον χαρακτηριστικό και μισητό ήχο που θέριζε τα ηχεία προ εικοσαετίας. Ανά φάσεις τους χαρακτηρίζεις σαν ρακένδυτους New Order χωρίς την οξύνοια και την αιχμηρότητα των τελευταίων. Απ’ την άλλη, αυτές οι κλούβιες μελωδίες θα μπορούσαν να είναι μια βελτιωμένη εκδοχή των τραγικών Modern Talking. Πολύ μπλα-μπλα στις και καλά φωνητικές γραμμές, synth-ιασμένο ντεκόρ και σπαστά beats σ’ ένα ανόητο indie dance/ηλεκτρονικό άλμπουμ. Δεν καταφέρνουν καν να βγάλουν έναν ασήμαντα κολλητικό ρυθμό. Οι The Ruby Suns είναι μια μπάντα της οποίας το δισκογραφικό παρελθόν αγνοώ πλήρως. Το Christopher πάντως μου αρκεί για να μην ξανασχοληθώ μαζί τους ποτέ ξανά. Τον δίσκο αυτό μπορούν να τον ακούσουν όσοι έχουν άπλετο χρόνο για σκότωμα. Οι βλάκες ίσως τον εκτιμήσουν κιόλας.

ULCERATE "Vermis"

Ulcerate

Vermis

2013 | Relapse Records

Η αδυσώπητη ανατροπή της ουσίας των Ulcerate συμβαίνει με το αδιανόητο drumming του ήδη τεράστιου Jamie Saint Merat. Πολλά έχουν ειπωθεί για τον ίδιο, ακόμα περισσότερα για τους δίσκους που προηγήθηκαν αλλά η αλήθεια είναι μία για μένα: καταμεσής του τεχνικού κυκεώνα των θεόρατων riffs ξεπροβάλλει πάντα η περσόνα του σπουδαίου αυτού μουσικού για να εξαφανίσει κάθε μέλος του γκρουπ. Προφανώς αυτό δε συμβαίνει επιτηδευμένα αλλά ο τύπος έχει έρθει από άλλο πλανήτη και είναι καταδικασμένος να κρατά τον πήχη τόσο υψηλά. Γενικά το Vermis είναι ένας δίσκος που δανείζεται τον χαρακτήρα και την ατμόσφαιρα των προηγούμενων δίσκων τους. Δεν πρωτοπορεί σε κανέναν τομέα και οι συνθέσεις είναι σαφώς λιγότερο μνημειώδεις απ’ τον γιγαντιαίο προκάτοχό του. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα εξαντλημένα ρυθμικά, τη γνώριμη φωνή και μια ατμόσφαιρα στο repeat, έρχονται τα τύμπανα σαν όργανο ν’ αναδείξουν τον lead χαρακτήρα τους ενάντια σε κάθε γκετοποιημένη αντίληψη περί μουσικής έκφρασης. Κανείς δεν θα στεναχωρηθεί με το Vermis. Αλλά κανείς δεν θα ενθουσιαστεί κιόλας.

ULCERATE "The Destroyers of All"

Ulcerate
The Destroyers of All
2011 | Willowtip Records

Ανασύνταξη μουσικών χώρων; Εώς και οι μύθοι πλέον καταρρέουν όταν κάθε πολέμιος της όποιας άνθισης του είδους (tru και καλά) καταβάζουν τα μάτια τους μπροστά σε μια τέτοια δύναμη. Κάθε wannabe ντίβα της ξεπέτας αλλά και ενθρονισμένοι ή εκκολλαπτόμενοι ηγέτες θα δυσκολευτούν να καταλογίσουν αυτό το κάτι που καταλογίζεται από συνήθεια. Ήγγικεν η ώρα του πλήρους απογαλακτισμού από κάθε είδος στεγανού και προκατάληψης. Αυτοί εδώ οι χαζεμένοι τύποι χαιρετούν από τη Νέα Ζηλανδία την οποία οι περισσότεροι γνωρίζουμε μόνο μέσα απ’ τον τηλεοπτικό “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”. Η έκπληξη όμως δεν είναι ότι ανακαλύψαμε μπάντα από εκείνα τα μέρη. Η ουσία των Ulcerate μουσικά απεικονίζει κάτι τερατώδες. Η στριφνή, στυφή και noise-άτη κιθαριστική επίθεση στοιχειώνει τα αισθήματα τόσο λόγω ήχου όσο και δομής του κάθε μέτρου. Τα αρχιδιακά αναβράζοντα growls ίσως είναι κοινά αλλά με περίσσια ψυχή. Ο θησαυρός της μπάντας όμως ακούει στο όνομα Jamie St. Merat, τα τύμπανα του οποίου ξεφτιλίζουν τον όποιο επιτήδειο. Ξέρετε τώρα, είναι από κείνους τους δίσκους που, ακούγοντας τους, σε πιάνει το χαζό χαμόγελο της αφόπλισης.

DIOCLETIAN "Bellum Omnium Contra Omnes"

Diocletian

Bellum Omnium Contra Omnes

2010 | Invictus Productions

Αυτούς κι αν δεν γνώριζα! Όταν άκουσα (πολύ πρόσφατα) το All Against All τραγούδι του δίσκου χέστηκα πάνω μου. Οι συγκεκριμένοι τύποι είναι μακάβριοι και κατάγονται από τη Νέα Ζηλανδία. Αν είναι ποτέ δυνατόν! Η εγκεφής επιθετικότητά τους αφοπλίζει μια για πάντα τον τρόπο αντίδρασης σου. Συνθέτουν και εκτελούν ab irato τους ήχους των απομακρυσμένων μπουντρουμιών της Κόλασης. Μιλάμε για πλήρη ηχητικό όλεθρο και μια τελείως ανίερη και αντι-commercial παραγωγή απ’ τον ίδιο τον Βελζεβούλ. Η αβυσσαλέα οργή τους θα βρει λίγους συμμάχους δυστυχώς. Βασικά, είναι προγραμματισμένη να βρει λίγους που θα ακολουθήσουν τον σαρωτικό διάβα της. Οι Diocletian είναι απόδειξη πως μαθητές/οπαδοί των Blasphemy μπορούν να παράξουν μουσική που πολέμιοι των τελευταίων θα αναγκαστούν να συμπαθήσουν τελικά. Τα όσα ασχημονούν εδώ μέσα απλά δεν περιγράφονται με λέξεις. Black Dominion, Desolate Earth, Nuclear Vomited κ.α. είναι μερικοί τίτλοι τούτου του απόκοσμου δημιουργήματος. Ας δοκιμάσουν μόνο οι τολμηροί.