BEACH HOUSE "Bloom"

Beach House

Bloom

2012 | Sub Pop

Το εύπεπτο indie των Beach House μου κάνει μιά χαρά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το Bloom που κυκλοφόρησε μόλις πρόσφατα είναι ένα άλμπουμ τεραστίων διαστάσεων. Είναι, αντ' αυτού, ένα δυσλεξικό δισκάκι το οποίο συμβιβάστηκα στο να γουστάρω. Θέλω να πω ότι δεν χαλιέμαι με την easy-going, αιθέρια φύση των τραγουδιών αλλά δεν συγκινούμαι κιόλας. Στο νέο τους πόνημα δράττονται της ευκαιρίας να χτίσουν τις εύστοχες μελωδίες τους πίσω από ένα στρώμα αστερικής παραγωγής και μιας loose ερμηνείας. Το ωραίο είναι ότι πινελιάζουν διακριτικά τα κυρίως μέρη της μουσικής με κιθαριστικές τσαχπινιές παιξίματος "νότα-σε-νότα". Ευχαριστήθηκα πολύ τα Myth, New Year και Irene.

STORM CORROSION s/t

Storm Corrosion

Storm Corrosion

2012 | Roadrunner Records

Η κοινή κατεύθυνση των δύο μεγάλων αυτών μουσικών της σύγχρονης μουσικής σκηνής διακρίνεται από μια δωρεοδόχο έμπνευση, μια αστείρευτή πηγή από όπου αντλούν ιδέες και αόριστα μουσικά όρια. Είναι αλήθεια. Σαν συνθέτες και οι δύο τους είναι να τους χαζεύεις. Πόσο μάλλον όταν ανακαλύψεις πως είναι έμφυτα ταλέντα που τόσα χρόνια δημιουργούν με οδηγό την καρδιά και το μυαλό τους και όχι με βάση μουσικούς κανόνες. Η σύμπραξη των Steven Wilson (Porcupine Tree, No-Man κ.α.) και Mikael Åkerfeldt (Opeth, Bloodbath, κ.α.) στο ομώνυμο άλμπουμ τους ως Storm Corrosion θέλει τους δύο μουσικούς να εξερευνούν τις πιο εσώτερες πλευρές του εαυτού τους. Ένα αποτέλεσμα που προκύπτει κατά λάθος μέσα απ’ την σιωπή, λίγο ambient, ή η σιωπή η ίδια. Το σίγουρο είναι ότι δυσχεραίνουν την επικοινωνία με τους ίδιους τους τους οπαδούς μιας και έχουν εκφράσει προφανώς τις πιο μύχιες σκέψεις τους. Αυτό καθιστά δύσκολο το να κατανοήσει ο ακροατής πλήρως τους ήχους του άλμπουμ. Προσωπικά, δεν ενθουσιάστηκα. Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα κάτι τέτοιο γιατί συνηθίζεται από τέτοιους καλλιτέχνες να δημιουργούν τόσο experimental πράγματα στις όποιες συνεργασίες τους. Πέρα απ’ αυτό όμως, ήλπιζα σε κάτι πιο μελωδικό και βατό (αν θέλετε) γιατί και οι δύο έχουν το χάρισμα να γράφουν αξιομνημόνευτα μουσικά μέρη που δεν υστερούν καθόλου σε ποιότητα. Αν είστε οπαδοί του παλιού progressive και των “χασιμάτων” του είδους, αν έχετε μια φυσική ροπή προς πιο avant-garde καλλούδια και κυρίως υπομονετικοί με τα άσματα που έχετε βάλει στο πικάπ σας, τότε αυτός ο δίσκος συνίσταται για εσάς. Οι υπόλοιποι, ας επιλέξουν να κάνουν κάτι άλλο καλύτερα. Να αναφερθεί ότι τα όποια τύμπανα παίχτηκαν από τον τεράστιο Gavin Harrison.

TORCHE "Harmonicraft"

Torche

Harmonicraft

2012 | Volcom Entertainment

Είχα συστηθεί με τη μουσική των Torche κάτι μήνες πριν το live το καλοκαίρι του 2009 (αν θυμάμαι καλά) στη Μαλακάσα μαζί με Down, Mastodon, Slipknot και Kylesa. Μάλιστα οι τύποι ποτέ δεν μου είπαν πολλά πράγματα με τη μουσική τους. Σ’ εκείνο το live όμως οφείλω να παραδεχτώ ότι είχα συγκλονιστεί με τη διάθεσή τους. Η χαρά στο πρόσωπο του drummer τους, Rick Smith, ειδικά είναι ακόμα και τώρα αξεπέραστη. Και οι Torche, είναι αλήθεια, είναι μια μπάντα που είναι γεννημένοι για να ανεβάζει τα party decibels σε συναυλιακούς χώρους. Τονώνουν τον οργανισμό, είναι χοροπηδηχτοί και ρυθμικοί και όλα αυτά τα καλούδια γενικά. Επίσης ο ήχος της κιθάρας ή του μπάσου δεν είναι τίποτα φλώρικος. Όχι. Οι Torche είναι heavy εζ φακ. Το ότι προέρχονται από ένα περιβάλλον που ευωδιάζει sludge και ηχητικό όγκο είναι ένα γεγονός εμφανές. Από την άλλη όμως, οι Torche ακούγονται σαν τους Jane’s Addiction του metal. ‘Οταν μάλιστα κάθε τραγούδι τους προλαβαίνει να ξεθωριάσει μες στη δίλεπτη (μέσες-άκρες) διάρκειά του, τότε δε μπορώ παρά να κοιτάξω το συγκεκριμένο άλμπουμ υπό συγκεκριμένη οπτική γωνία. Και, εδώ που τα λέμε, το Harmonicraft είναι ένας δίσκος που δεν αποφέρει κανένα βάρος στον μουσικό κόσμο. Αυτό είναι ταυτόχρονα και το μειονέκτημα αλλά και το πλεονέκτημά του. Γιατί ενώ δεν με χαλάει στην τελική, με κάνει να απορώ τι άλλο (εποικοδομητικό) θα μπορούσα να κάνω όλα αυτά τα 38 λεπτά ώρας που σπαταλάει το παίξιμό του.

THE FLAMING LIPS AND HEADY FWENDS s/t

The Flaming Lips and Heady Fwends

The Flaming Lips and Heady Fwends

2012 | Warner Bros., Bella Union

Ότι έχω ακούσει απ’ τους The Flaming Lips είναι το πολύ καλό The Soft Bulletin συν κάποια σκόρπια τραγούδια απ’ όλη τη δισκογραφία τους. Η φετινή σύμπραξη τους με όλους αυτούς τους Heady Fwends (πάρτε ανάσα: Kesha, Biz Markie, Hour of the Time Majesty 12, Bon Iver, The Magnetic Zeros, Prefuse 73, Tame Impala, Jim James, Nick Cave, Lightning Bolt, Yoko Ono, Neon Indian, Erykah Badu, New Fumes, Aaron Behrens) είναι το δεύτερο full-length που ακούω. Ώπα, μαλακίες λέω. Προσθέστε και εκείνη την παρτούζα με Henry Rollins και Σία όπου παρουσίαζαν το Dark Side of the Moon. Ναι, έχω ακούσει και αυτό. Ο τρόπος που συνθέτουν είναι αρκετά παρακινδυνευμένος. Πάντως το φετινό τους άλμπουμ μου άρεσε πάρα πολύ. Μέσα σ’ όλο το experimental πνέυμα τους και όλη τη θολούρα που προκύπτει απ’ τη χρήση τόσων ήχων, ξεπροβάλλουν άριστες μελωδίες και μια όμορφα δυστοπική δομή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Ashes in the Air. Λίγες φορές έχει μπορέσει μια ανάλογη ορχηστρική κατήφεια να σε ταξιδέψει σε ονειρικά μέρη του μυαλού. Στιγμιαία όλο αυτό το space ηχόχρωμα σε αναβιβάζει προς τα ουράνια, αιωρείσαι, θεραπεύεσαι. Τραγούδια σαν το Helping the Retarded to Know God δανείζονται την επαχθή τακτική μπαντών σαν τους τρισμέγιστους Swans και το όλο πράγμα ξεφεύγει κατά πολύ απ’ τα όρια μιας απλής τραγουδοποιίας. Αν και δεν είμαι το καταλληλότερο άτομο για να κρίνει μια μπάντα σαν κι αυτούς, το The Flaming Lips and Heady Fwendsείναι ότι καλύτερο έχω ακούσει απ’ αυτούς. Και σίγουρα είναι ο δίσκος που τους ανέβασε στην υπόληψή μου. Η φαινομενική αδεξιότητα με την οποία χτίζουν κάθε τραγούδι είναι σίγουρα ένα τεράστιο ατού για τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες. Αν το βρω αυθεντικό, σίγουρα το ‘χω τσιμπήσει. Άλλη μια μεγάλη έκπληξη για μένα.

INVERLOCH "Dusk|Subside" EP

Inverloch

Dusku|Subside EP

2012 | Relapse Records

Οι παλιές κασέτες των Disembowelment ξαραχνιάστηκαν. Από δύο παλιά τους μέλη μάλιστα: τους κύριους Paul Mazziotta και Matthew Skarajew. Στην ουσία οι νεοσύστατοι Inverloch είναι η νεκρανάσταση των d.USK όλα τα μέλη των οποίων συμμετέχουν στους πρώτους. Εκτός από το να περφορμάρουν στουντιακά ή επί σκηνής τα θρυλικά έπη του μοναδικού Transcendence Into the Peripheral των Disembowelment φέτος είπαν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους σε δικές τους συνθέσεις. Η αλήθεια είναι ότι θέματα σαν το βασανιστικό, δεν-πάει-πιο heavy The Menin Road από λίγους μπορούν να γραφτούν. Αυτό το ανατριχιαστικό αίσθημα του no tempo μπορεί να το ακολουθήσει μόνο μια μπάντα που νιώθει. Και οι συγκεκριμένοι Αυστραλέζοι νιώθουν τον κώλο τους (καλοπροαίρετα). Κάθε στιγμή εδώ μέσα είναι μέχρι αηδίας συγκινησιακή. Πολλές φορές μου έφεραν στο νου το πελώριο doom/death του Serenades που έπαιζαν οι Anathema πολύ πριν ανακαλύψουν τους Radiohead και τους Massive Attack. Εκεί που φέτος είχαμε τους Anhedonist να μας θυμίσουν παρόμοιες αγαπημένες μουσικές, εδώ έρχονται οι πρωτομάστορες του είδους με σκοπό να προβούν σε ξεθεωτικά τερτίπια υπέρτατου συναισθήματος. Εγώ σας το λέω, μην λησμονείτε τους Disembowelment άλλο. Τούτοι εδώ δεν ήρθαν για καλό. Όταν ακούσετε το ξέσπασμα που συμβαίνει στο Shadows of the Flame θα χεστείτε πάνω σας απ’ τη χαρά σας. Εναγωνιωδώς περιμένω το πρώτο τους full-length. Κάτι μου λέει ότι οι εποχές αλλάζουν. Winter is coming. Ποτέ αυτή η φράση δεν ήταν πιο επίκαιρη. Μην σας ξεγελά η υψηλή θερμοκρασία.

DISKORD "Dystopics"

Diskord

Dystopics

2012 | No Posers Please!

Αν και ο απόηχος του Doomscapes φαντάζει σχετικά νωπός ακόμα, έχουν περάσει πέντε ολόκληρα χρόνια από εκείνο το αριστουργηματικό full-length του 2007. Οι Νορβηγοί αν και demo-γραφούσαν από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας έκαναν αίσθηση κάπου στα μέσα της με εκείνο το Hdfh EP πριν μας πάρουν κυριολεκτικά τα σώβρακα δυό χρόνια αργότερα. Το μουσικό τρίο των Eyvind Wærsted Axelsen, Hans Jørgen Ersvik και Håvard Østli (νέο μέλος στις κιθάρες) συνεχίζει τις τεχνικές αναζητήσεις του από κει που σταμάτησε με το προηγούμενο άλμπουμ. Ένας Cynic-ος και Atheist-ικός μουσικός προσανατολισμός που εμπνέεται απ’ τη μούχλα των Autopsy και Abscess εξίσου. Οι Νορβηγοί κάνουν μια αισθητή διαφορά από τις μπάντες του σωρού γιατί πρωτίστως είναι (και ακούγονται) μπεργκέτες με γνήσιο νταλκά για το death metal αίσθημα. Παρ’ όλ’ αυτά, ως δια μαγείας, λίγη σχέση έχουν να κάνουν με οποιοδήποτε ίχνος φθηνού ντιλεταντισμού, ξεδιπλώνοντας αφοπλιστικές δυνατότητες μιας τεχνικής κατάρτισης που δεν μπλα-μπλιάζει το τελικό σύνολο αλλά, αντιθέτως, το απογειώνει. Οι μικρές doom εναποθέσεις αποτίουν φόρο τιμής στους μεγάλους του ιδιώματος διατηρώντας τα obscure επίπεδα του death metal σε ικανοποιητικό βαθμό. Το ντεπόζιτο των Diskord είναι γεμάτο με σαπίλα του βάλτου, μπόχα, δυσωδία αλλά και μια εκλεπτυσμένη μορφή ακραίας έκφρασης. Από τις πολύ ιδιαίτερες μπάντες των τρέχοντων ετών που αξίζει να ανακαλύψετε.

AURA NOIR "Out to Die"

Aura Noir

Out to Die

2012 | Indie Recordings

Thrash (πέρα από trve death) ήταν το Seven Churches. Thrash ήταν και οι Slayer λίγα χρόνια αργότερα. Τις ίδιες χρονιές έπαιζαν μπάλα και οι παλιοί Destruction. Thrash ποτέ δεν ήταν οι Municipal Waste, ούτε οι Warbringer, ούτε οι Evile. Αυτά ήταν τραγελαφικά συμβάντα που απλώς έτυχε να υπάρξουν (κυριολεκτικό shit happens). Το απόλυτο thrash/θρας όμως, με όλη την κιτς αισθητική, την υπερμπίχλα που οφείλει να κουβαλάει σαν ιδίωμα, τα επίπεδα επικινδυνότητας, το extreme στοιχείο μέσα του και όλα τα παρελκόμενα έχει πιθανότατα παιχτεί από τους Aura Noir. Εδώ δεν γίνεται μια κριτική στο νέο άλμπουμ της μπάντας. Εδώ γίνεται ένας απολογισμός περί τίνος πρόκειται αυτή η μπάντα. Γιατί όλα τα παιδιά της είναι ίδια ένα προς ένα. Κι αυτό εξ’ αιτίας της μοναδικής νοοτροπίας που σέρνουν οι ιθύνοντες νόες. Το Out to Die είναι απλά το καινούργιο γαμηστερό άλμπουμ των Aura Noir. Αυτό που διαθέτει το καλύτερο θρας. Κομμάτια σαν το Priest’s Hellish Fiend δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης άλλωστε. Και στην τελική, μια μπάντα που αυτο-ονομάζεται ως the ugliest band in the world και έχει για frontman την πιο απολαυστικά ποζέρικη και άσχημη μάπα ever αξίζει τουλάχιστον τα συγχαρητήριά μας.

SIGH "In Somniphobia"

Sigh

In Somniphobia

2012 | Candlelight Records

Γουστάρω Sigh, μην σας λέω μαλακίες. Γουστάρω εκείνο το κλασσικό Hail Horror Hail του 1997 αλλά και το απολαυστικά μυστήριο Imaginary Sonicscape. Κι αν ο Mirai Kawashima είναι η αδιαμφισβήτητη ηγετική φιγούρα της μπάντας, εγώ θα τολμήσω να πω ότι γουστάρω το παίξιμο του Shinichi Ishikawa (κάποτε live μέλος των cult Abigail) μέχρι αηδίας. Ο ήχος της Fender του ίσως να φταίει. Ίσως και ο τρόπος που δομεί το riff αλλά και τα εύστοχα solos του. Στο νέο άλμπουμ των Γιαπωνέζων ο ακροατής θα θυσιαστεί γι’ ακόμη μια φορά στην πελώρια φάρσα που έχουν στήσει οι πέντε περίεργοι αυτοί τύποι. Από τα NWOBHM θέματα χαρωπής υφής και τη δισολική κιθάρα του Shinichi σε baroque, mini-οπερετικά άσματα ελεγειακού χαρακτήρα. Το πως έχουν καταφέρει να μοιράσουν τον ήχο του άλμπουμ ισόποσα ανάμεσα σε κιθάρα και πλήκτρα είναι απορίας άξιο. Το μόνο που γνωρίζω στα σίγουρα είναι η προσθήκη σαξοφώνου σ’ όλο αυτό το τσιρκοειδές πανηγύρι κάνει ακόμα πιο περίπλοκα τα πράγματα. Πάντως, αυτή τη φορά δεν θα πάρω.

THE SHINS "Port of Morrow"

The Shins

Port of Morrow

2012 | Aural Apothecary, Columbia

Σε μια ταινία ο Ξανθόπουλος, η Βούρτση και ο μικρός Καΐλας μπορεί να είχαν ισάξια πρωταγωνιστικούς ρόλους. Όλοι τους θα ήταν χτυπημένοι από τη μοίρα, θα κατέληγαν να ενωθούν από τη μοιρά, να αγαπηθούν από τη μοιρά κ.ο.κ. Όπως και να’ χει περνούσαν μέσα από μια συστάδα συναισθημάτων πριν το όποιο τέλος. Σε μια ταινία όμως υπάρχουν και αυτοί που περνούν πίσω από το τραπέζι όπου ο Ξανθόπουλος τρώει γαλακτομπούρεκο. Οι The Shins λοιπόν παίζουν ακριβώς αυτόν το ρόλο του άσημου κομπάρσου μες στο όλο σκηνικό. Δε βρίσκω ούτε ένα λόγο για ν’ ακούσει κάποιος το φετινό τους Port of Morrow άλμπουμ. Λυπήθηκα όταν πίσω από το έκπαγλο εξωφυλλάκι του δίσκου ανακάλυψα ένα άνευρο indie που επαναλαμβάνει αυτοκτονικά το ύφος του ξανά και ξανά. Ένα γλυκανάλατο έμεσμα που αδυνατεί να εξοικειώσει τον ακροατή έστω σε μια πραγματικά όμορφη μελωδία. Κάπου κάπου αισθάνεσαι ένα Motown αέρα να σε χτυπάει, ίσως μερικές φωνητικές γραμμές φέρουν στο νου τον Roger Daltrey αλλά τελικά τίποτα ουσιαστικό δεν μένει στο μυαλό. Εξαιρουμένου του No Way Down το οποίο το ακούω με ευχαρίστηση, ο νέος δίσκος των The Shins κατάφερε να με ξεμασελιάσει από το χασμουρητό.

ANDREW BIRD "Break It Yourself"

Andrew Bird

Break It Yourself

2012 | Mom + Pop, Bella Union

Δε θα μπορούσα να ζαχαρώσω καν τα λόγια μου για ένα ήδη ζαχαρωμένο πράγμα. Το Break it Yourself είναι ένας αντι-ηδονιστικός, μισο-indie, μισο-folk δίσκος στα πλαίσια μιας χαλαρής τραγουδοποιίας. Είναι κάπως καλό, για το chilling της φάσης, με αρκετούς ενδιαφέροντες ήχους όμως ισχναίνει στον τομέα της σύνθεσης. Θεωρητικά, τέτοια πράγματα τα γουστάρει ο κόσμος και με αυτά θρέφει τις βόλτες του στην εξοχή, τις καθημερινές διαδρομές του προς την δουλειά, στολίζοντας τη θωριά του με hipster-ικά vibes και alternative συμπεριφορές. Η εικόνα του σύγχρονου νέου που ματώνει να διαφέρει από τον μέσο άνθρωπο του σήμερα. Αυτές τις μουσικές τις φαντάζομαι να γεμίζουν τους χώρους συνοικιακών καφετεριών ή καφενείων-ποτοπωλείων (όπως συνηθίζεται να τα αποκαλούμε πια) όπου συχνάζουν νεαρές που λατρεύουν τον Παύλο Παυλίδη και τους B-Movies του, alternative κρυφομέταλλα που λατρεύουν τους Opeth για όλους τους λάθους λόγους και αριστεροί μεσήλικες που τα γούστα τους κυμαίνονται από τον Χρήστο Θηβαίο ως τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Μα τω Θεό, μπορώ να δω μέχρι και τα μπεζοζαχαρί σεμεδάκια πάνω στα καλά ξεσκονισμένα ράφια της παλιάς βιβλιοθήκης. Ο Andrew Bird δημιούργησε ένα δίσκο και ένα ολόκληρο ντεκόρ από πίσω του. Αν γουστάρετε να διαβάζετε εφημερίδα και με την άκρη του ματιού σας να βλέπετε πως αχνίζει ο γαλλικός στο φλυτζάνι σας, τραγούδια σαν τα Lusitania και Polynation είναι οι μικρές λεπτομέρειες της επιμελημένης ζωής σας.