It's a Sin comp, side A (mixtape)

Side A of It's a Sin comp, provided to NoizGround web radio

euoreors5 · It's A Sin Comp, side A

00.00_02.42 PRURIENT – Many Jewels Surround the Crown (απ’ το δίσκο Bermuda Drain)
02.43_06.15 XIU XIU – Hi (απ’ το δίσκο Always)
06.16_10.19 SCORPION VIOLENTE – Viol et Revanche (απ’ το δίσκο Uberschleiss)
10.20_11.32 RADIOHEAD – Feral [edit] (απ’ το δίσκο The King of Limbs)
11.33_16.52 TRUST – Shoom (απ’ το δίσκο TRST)
16.53_20.54 THE KILLS – Future Starts Slow (απ’ το δίσκο Blood Pressures)
20.55_25.51 ARCADE FIRE – Rebellion (Lies) (απ’ το δίσκο Funeral)
25.52_31.50 MGMT – Kids (απ’ το δίσκο Oracular Spectacular)
31.51_37.12 TV ON THE RADIO – Halfway Home (απ’ το δίσκο Dear Science)
37.13_40.38 BODIES OF WATER – Mary, Don’t You Weep (απ’ το δίσκο Twist Again)
40.39_43.19 XIU XIU – Chimney’s Afire (απ’ το δίσκο Always)
43.20_49.04 PULP – Common People (απ’ το δίσκο Different Class)
49.05_52.30 COLD CAVE – Pacing Around the Church (απ’ το δίσκο Cherish the Light Years)
52.31_56.29 THE DRUMS – Money (απ’ το δίσκο Portamento)

METZ s/t

Metz

Metz

2012 | Sub Pop

Αυτό είναι το άσπονδο soundtrack της καταστροφής. Ένα προϊόν της δυσωδίας που πρσβάλλει με μόνιμο πονοκέφαλο. Μπορεί να υπάρχουν πολλοί μπούρδες που προσφέρουν τη φλυαρία τους με και καλά επαναστατικό παίξιμο αλλά αυτοί εδώ διαφέρουν. Ο Raggy το πρότεινε και προειδοποίησε για τον δίσκο αλλά αυτό είναι υπεράνω κριτικής. Λες και η μπάντα σαμποτάρει τις ίδιες της τις μελωδίες παρεμβάλλωντας παράσιτα και μια ένδοξη απαισιότητα. Κάθε riff είναι μωλωπισμένο και συμβαίνει μες στη ζάλη της αυτοκαταστροφής. Οι ανόστεες συνθέσεις ξερνάνε για τα καλά μια ακμαία ψυχή κάνοντας τα πάντα να ηχούν επικίνδυνα. Το είδος που παίζουν οι Metz είναι ολίγον τι απροσδιόριστο. Όσοι λησμονούν τη δυστοπική πλευρά των Nirvana ίσως να συναντήσουν εδώ μέσα τους ακραίους συνεχιστές εκείνου του ύφους. Από την άλλη η λέξη punk επίσης ταιριάζει στην διαταραχή που παράγουν. Και πάλι όμως, δεν αρκεί. Γκράντε ήχος, μεγάλα πιατίνια, μια απελπισμένη φωνή που σκούζει πράγματα. Ένα στροβιλιζόμενο μουσικό πανδαιμόνιο που ενδείκνυται για να σου φτιάξει ανάλογη διάθεση πριν χυθείς μες στον καυγά. Σαν γνήσιοι αγροίκοι συνθέτουν σύντομους ύμνους βίας με τα Rats, Knife in the Water και Wasted να ξεχωρίζουν. Μούρλια σκηνικό. Βγείτε έξω, κωλοτρυπιδιαστείτε και παίξτε τσαμπουκά. Φακ γιε.

CONVERGE "All We Love We Leave Behind"

Converge

All We Love We Leave Behind

2012 | Epitaph

Οι Converge ήταν πάντα σαν φάρμακο που διεγείρει τις κιινήσεις της καρδιάς και των αγγείων. Απ’ το οικουμενικά αποδεκτό Jane Doe άλμπουμ τους εως και την πιο πρόσφατη προσπάθεια της μπάντας κατάφεραν να καθιερώσουν το status τους σαν μια τεράστια σύναξη μουσικών μυαλών όσον αφορά την ακραία μουσική. Αυτό το γεμάτο υπερένταση all around genres ύφος τους προκαλεί το άγχος και καταβασανίζει τα απαίδευτα αυτιά εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δύο και κάτι χρόνια μετά τον απόηχο του αιχμηρού (και προσωπικού αγαπημένου) Axe to Fall, οι Converge συμπιέζουν όλες τις επιρροές τους αλλά και όλα τα προσωπικά στοιχεία της μουσικής τους και κυκλοφορούν ένα ακόμα διαμάντι που χάνει στους πόντους απ’ τον προκάτοχό του. Όλες οι συνθέσεις του All We Love We Leave Behind λειτουργούν σαν σφηνάκια αναλονίνης. Η ορχηστρική τους δύσπνοια σε συνδυασμό με τους φανταστικούς στίχους κατατάσσουν άνετα το γκρουπ μες στη μικρή λίστα με τα σημαντικότερα όλων των εποχών. Η ανεικονική στάση δε των μελών συντηρεί τη σπουδαιότητά τους σαν ανθρώπινα είδη. Όσοι έχουν ήδη αγαπήσει το σχήμα, τότε το καινούργιο πόνημα θα προσθέσει ένα ακόμα ψυχολογικό σοκ στις ζωές τους. Οι υπόλοιποι είναι θέμα λεπτών να παρασυρθούν απ’ την αποκτηνωμένη βία του δίσκου. 

TAME IMPALA "Lonerism"

Tame Impala

Lonerism

2012 | Modular

Ποτέ δεν έκρυψα την αγάπη μου για τους Beatles. Μπορεί να είναι φουλ κοινότυπο αλλά είμαι κι εγώ μες στη μεγάλη πλειοψηφία αυτών που τη θεωρούν ως τη σημαντικότερη μπάντα όλων των εποχών. Ιδιαίτερα η δεύτερη, πιο ιντελεκτουέ και ψυχεδελική, περίοδος της μπάντας χάρισε στην ανθρωπότητα αριστουργήματα πέρα κάθε αμφισβήτησης. Τα ναρκωτικά που έπαιρναν δηλαδή μας έκαναν καλό. Προς τι ο πρόλογος; Με το εναρκτήριο Be Above It του Lonerism ήρθα αντιμέτωπος μ’ ένα πολυαγαπημένο ύφος φωνητικών μελωδιών που μοιράζονται τη λατρεία τους ισόποσα ανάμεσα στους αγαπημένους Βρετανούς αλλά και τους αξεπέραστους Beach Boys. Ακούγοντας το άλμπουμ θ’ αντιληφθείτε πολύ εύκολα ότι ο χρόνος έχει σταματήσει για τους Tame Impala. Παρασυρόμενοι απ’ την ηχητική θολούρα της 60s pop/rock σκηνής, οι τύποι μας κολακεύουν με το γούστο τους. Μοιχεύουν όλη την τότε ατμόσφαιρα με μια ωφέλιμη έμπνευση που πηγάζει απ’ το παρόν. Σαφώς και αβαντάρονται απ’ την ποιότητα των συνθέσεων τους η οποία είναι δύσκολο ν’ αναγνωρίσεις αν είναι απλή συντυχία. Αποτολμούν να κινηθούν σ’ επικίνδυνα μουσικά λιβάδια αλλά καταλήγουν ν’ ακούγονται απολαυστικά ρετρό. Ένα πράγμα που λατρεύω σ’ αυτούς είναι αυτή η space χρήση των synths που δεν διακυβεύει ούτε στο ελάχιστο τον φανταστικό χαρακτήρα του δίσκου, παρά μόνο τον απογειώνει στο μέγιστο βαθμό. Προφανώς όλη αυτή η ηχητική πανδαισία είναι εσκεμμένη αλλά τους βγάζω το καπέλο στο πως μπόρεσαν να παράγουν τόσο καλαίσθητα το όραμά τους. Δε γίνεται να μην σας αγγίξουν τραγουδάρες όπως τα Why Won’t They Talk to Me ή Music to Walk Home με τους συγκινησιακούς ρυθμούς τους και το κατηγορηματικά υπερ-cult status τους. Η δυσαρέσκεια που προκύπτει με το τέλος του δίσκου τα λέει όλα. Το χέρι είναι ήδη στο repeat.

SLUG GUTS "Playin' in Time with the Deadbeat"

Slug Guts

Playin' in Time with the Deadbeat

2012 | Sacred Bones Records

Ένα μπουντρούμι στο βροχερό Λονδίνο. Φάση ψιλο-γιαπί, ίσως σοβατισμένο με το ξεθωριασμένο κίτρινο να δεσπόζει στους τέσσερις τοίχους. Απ’ το ταβάνι στάζει υγρασία και διαπότισε τον εξοπλισμό της μπάντας. Ο σκοτεινός απόηχος post punk προβών στοιχειώνει το μέρος. Όλα αυτά μπορεί να στέκουν στην περιγραφή του group, με μόνη διαφορά όμως ότι οι Slug Guts χαιρετούν από Αυστραλία μεριά. Και τι σας χάλασε; Ίσα ίσα που δανείζονται εν μέρει τη μαύρη φωτιά που καίει τα σωθικά του Nick Cave και των κακών σπόρων του εδώ και κάτι δεκαετίες. Τι να λέμε τώρα; Άλλος ήχος και άλλη αισθητική η μπάντα. Θα ψυχεδελιαστείς τόσο που μετά βίας πείθεσαι ότι πρόκειται για μια κυκλοφορία του σήμερα. Ένα ψυχοσωματικό πατατράκ, το beat των νεκρών (ουπς!), το σαξόφωνο, το αστικό περίβλημα γύρω απ’ τις μελωδίες. Αυτή η μουσική είναι γεννημένη μέσα σε υπονόμους και δε βγαίνει παραέξω. Ενδείκνυται για ανθρώπους που ζουν στους δικούς τους οχετούς ή σε θλιμμένα, μικρά και βρωμερά δωμάτια που φιλοξενούν ξεθωριασμένα posters ανώνυμων πορνοστάρ. Προσοχή όμως με τη χρήση του άλμπουμ. Για τις όποιες παράπλευρες απώλειες δεν ευθύνεται κανείς άλλος παρά εσείς οι ίδιοι. Δισκάρες της διαστροφής. Έλα να βράζει το underground. Οι της Sacred Bones πάντως, όπως αποδεικνύεται, είναι άνθρωποι με γούστο.

GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR "'Allelujah! Don't Bend! Ascend!"

Godspeed You! Black Emperor

'Allelujah! Don't Bend! Ascend!

2012 | Constellation Records

Ο ήλιος μαρτυρικά παλεύει να εμφανισθεί πίσω απ’ τους τεράστιους λόφους. Ηώς. Μια έκρηξη που πτύσσεται. Τα λιβάδια φωτίζονται πράσινα. Τα βοοειδή κινούνται κατά αγέλες. Οι μολοθροί ακολουθούν. Μια σταγόνα στάζει απ’ το φύλλωμα του ψηλού δέντρου. Μεθυσμένη φύση. Τα άκρα υποφέρουν λίγο ακόμα την κρυαλγησία της στιγμής. Πρωί. Υγρασία. Ήχοι από ένα οδυρόμενο δάσος. Ανεμογεννήτριες στο παρασκήνιο. Το πρωινό που κανακεύεται απ’ τον θόρυβο της πρώτης ηλεκτρικής μηχανής. Μια αποθήκα που φιλοξενεί τα εργαλεία του μόχθου. Ένας αχνιστός καφές στο τραπέζι. Όλα είναι έτοιμα να καλωσορίσουν τη μέρα. Και τότε, βράδυ. Δεν θέλω να αποδοκιμάσω έντονα το νέο πόνημα των κατά τ’ άλλα αγαπητών Godspeed You! Black Emperor αλλά αυτή τη φορά τα μασέλια ακούμπησαν γη. Δε μπορώ μάλλον ν’ αποκωδικοποιήσω το μήνυμα που προσδοκούν να εξαπλώσουν αλλά τα πάντα μοιάζουν αισχρά ουδετεροποιημένα. Η αργή εξέλιξη του ρυθμού δε συμβαίνει με πολυμήχανο τρόπο. Καταλήγεις σ’ ένα χιλιοπροβαρισμένο jamming η θολούρα του οποίου πλιατσικολογεί εν μέρει την αστρική διάσταση των Hawkwind όταν αυτοί πετούσαν όντως σε δικά τους σύμπαντα. Οι ambient στιγμές προσφέρουν μόνο μια γενική ασάφεια παρά κάποιο ψυχολογικό ρημαδιό. Μένω ανέγγιχτος. Προσπάθησα πολύ να συλλάβω το τι τελικά απορρέι μέσα απ’ το ‘Allelujah! Don’t Bend! Ascend! αλλά δεν με ανάγκασε καν να πάρω μια στάση διατροπισμού στην κάποτε ακτινοβόλο πηγή της μπάντας. Του πεταματού δεν είναι αλλά ακόμα αναζητώ τη σκοπιμότητά του. Νομίζω πάντως πως θα ζήσω και χωρίς αυτό.

SABBATH ASSEMBLY "Ye Are Gods"

Sabbath Assembly

Ye Are Gods

2012 | Svart Records

Πολύ μέτριο το δεύτερο αλμπουμάκι των Sabbath Assembly. Είχα την ελπίδα ότι η συνέχεια του πολύ καλού Restored to One θα έβρισκε την συγκεκριμένη κολλεκτίβα σε πιο ψυχεδελικά θέματα. Εδώ εξ’ αρχής καταλαβαίνουμε το μήνυμα αγάπης που προωθεί το γκρουπ μιας και συνέχεια μας υπενθυμίζει τη λέξη “love”. Όπως επίσης κι αυτή την σούπερ-ουάου ένωση του Χριστού με τον Σατανά, πάντα υπό τις διδαχές του The Process Church of the Final Judgment κινήματος. Το τοπίο του Ye are Gods είναι τίγκα folk-ίζον με συνθέσεις που ουσιαστικά δεν ανατριχιάζουν, δεν διασκεδάζουν, δεν προκαλούν κανένα γαμημένο συναίσθημα. Ανά φάσεις, είναι λες κι ακούς τη Δήμητρα Γαλάνη να τραγουδάει μια νέα της πίπα στα εγγλέζικα. Τέζα βαρεμάρα σου λέω. Έχουν την καλή θέληση να κάνουν ένα τελετουργικό εγχείρημα μα δε μπορώ να συγκινηθώ πλέον με τα βατά τραγουδάκια τους. Κάτι παλεύει να συμβεί σε κομμάτια όπως το And the Clarion Calls αλλά πάλι μένεις με τη μπουκιά στο στόμα. Εδώ έχει μέχρι και “We are the world, we are the children” τραγικότητες. Ο τυπάς που κάνει το κύρηγμα στο Transcendence είναι ο Κώστας Πρέκας, μα τω Θεό! Μέτριο είπα; Ούτε καν. Μέσα στις όλες μομφές που μπορώ να του αποδώσω το Ye are Gods φλερτάρει άνετα με τον δίσκο-μπούρδα της χρονιάς.

JOHN ZORN "Templars: In Sacred Blood"

John Zorn

Templars: In Sacred Blood

2012 | Tzadik

Είχα ακούσει το ντεμπούτο των Moonchild όταν είχε κυκλοφορήσει αλλά δεν θυμάμαι και πολλά απ’ το χάος του δίσκου. Δεν είχα ενθουσιαστεί όμως, αυτό είναι σίγουρο. Πάντα παίζεις κορώνα-γράμματα άλλωστε τις εντυπώσεις σου για ένα άλμπουμ του John Zorn. Επειδή όμως είμαι διατεθιμένος ν’ ακούσω κάθε τι στο οποίο συμμετέχει ο Mike Patton και ο λατρεμένος Trevor Dunn, δεν θα μπορούσα ν’ αγνοήσω το Templars: In Sacred Blood. Οι μυστήριοι, απόκρυφοι τίτλοι των τραγουδιών ήταν άλλο ένα κίνητρο για ν’ ακούσω το συγκεκριμένο άλμπουμ. Το ύφος του δίσκου είναι μια κουρκουτισμένη acid jazz εκτελεσμένη από τέσσερις άψογους μουσικούς που σκέφτονται πέρα από στεγανά. Ο συνθέτης Zorn όμως από μόνος του αρκεί για να καταρρίψει όλους τους μουσικούς κανόνες του σύμπαντος. Ο Patton επικαλείται, ο Dunn ΠΑΝΤΑ καταφέρνει να υπερέχει, ο Joey Baron χρωματίζει τις διαστρεβλωμένες συνθέσεις και ο John Medeski καθορίζει γενικά τον εκάστωτε τόνο. Στο Murder of the Magicians το distorted μπάσο και το εισαγωγικό, γεμάτο σατανίλα ο-ο-ο του Μιχαλάκη είναι απ’ τις στιγμές που ξεχωρίζουν. Ο δίσκος απευθύνεται σε άτομα που γουστάρουν γενικά να ασθμαίνουν κατά την ακρόαση μουσικής. Να δούμε τι άλλο…

BEASTMILK "Use Your Deluge" EP

Beastmilk

Use Your Deluge EP

2012 | Svart Records

Riff-ολογική ανάσπαση, μουντάδα, μια ατμοσφαιράρα να. Το συγκεκριμένο ΕΡ ανασταίνει μέχρι και τον διαβρωμένο σκελετό του νεκρού πτώματος και τον παρασέρνει σ’ έναν ανίερα εθιστικό χορό. Μιλάμε για τραγουδάρες αναθεματισμένες απ’ τις μαύρες μέρες των Joy Division. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι είναι επηρρεασμένοι απ’ την Φινλανδική post-punk σκηνή των 80s. Το σκηνικό είναι up-tempo με τύμπανα και μπάσο κομπλέ να σε βουτάνε απ’ το σβέρκο και να σε λικνίζουν ακατάπαυστα. Εδώ είναι η μαγκιά της μπάντας όμως. Οι ίδιες συνθέσεις αν είχαν ηχογραφηθεί σε μουσικό χρόνο ανάμεσα σε αλεγκρέτο και αντάτζιο θα προκαλούσαν το ίδιο ψυχολογικό τραύμα. Οι κιθάρες -αυτές- είναι που χαρακτηρίζουν αρρενογονικά το όλο σύνολο έχοντας δανειστεί σπερμογόνα κύτταρα απ’ το DNA των Echo & the Bunnymen και Σία. Οι Beastmilk χρίουν με μαύρο μύρο τέσσερις τραγουδάρες κανονικής διάρκειας και σε καταβασανίζουν μέχρι αηδίας. Δύσκολο να ξεχωρίσεις αγαπημένη στιγμή. Και αυτό βέβαια γαμάει γιατί δεν είναι και το ζητούμενο της υπόθεσης. Μπορεί αν, συνεχίζοντας αυτό το ύφος, κυκλοφορούσαν ένα κανονικό full-length, να μιλούσαμε για τον δίσκο της χρονιάς. Συνεπώς, η μικρή διάρκεια του Use Your Deluge είναι το μόνο αρνητικό που μπορείς να προσάψεις σ’ αυτό το αριστούργημα. Και τα φωνητικά του Kvohst είναι γι’ ακόμη μια φορά μοναδικά. Τι, δεν σας είπα ότι τραγουδάει ο Kvohst εδώ μέσα;

WITCHCRAFT "Legend"

Witchcraft

Legend

2012 | Nuclear Blast

Όλοι είχαμε υποψιαστεί πάνω κάτω τις δυσχέρειες στις τάξεις του γκρουπ. Πάνε χρόνια απ’ το γαμάτο The Alchemist και το σχήμα μας συστείνεται μ’ ένα ολοκαίνουργιο line-up. Οι Witchcraft του 2012 μας παρουσιάζονται λιγότερο συφοριασμένοι από ποτέ. Δεν ξέρω αν φταίει η μεταγραφή τους στην Nuclear Blast αλλά όλα εδώ μέσα ακούγονται πιο metal. Το πρώτο ατόπημα το εντόπισα πριν καν την κυκλοφορία του Legend. Ο Magnus δεν θα έπρεπε να έχει παρατήσει την κιθάρα κατά τη γνώμη μου. Είναι ο βασικός συνθέτης της μπάντας και αν το εξετάσεις μέχρι και στυλιστικά, η εξάχορδη πάντα ταίριαζε με τα παντελόνια καμπάνες που φορούσε. Χάθηκε μέρος της μαγείας, βρε αδερφέ. Αν έχω να το συγκρίνω με το αντίπαλο δέος, τους Graveyard δηλαδή του φετινού Lights Out, νομίζω πως το Legend θα κερδίσει στους πόντους. Παρ’ όλα αυτά οι διακυμάνσεις δεν είναι δα και τόσο εντυπωσιακές. Σε τραγούδια όπως το An Alternative to Freedom θα νιώσετε πόσο ευφυέστατα συγχέουν τον Tool τόνο παρέα με το μουλωχτό Led Zeppelin-ικό άγγιγμα. Στο Ghosts House μας ξερνούν επιδεικτικά μια ακόμη τεράστια riff-άρα που αμνημόνευτα θα φιγουράρει σαν μια μεγάλη σιγμή της δισκογραφίας τους. Σίγουρα θ’ ανακαλύψετε κι άλλα καλούδια που θα σας ευχαριστήσουν τα μάλα. Γενικά, δεν ευτελίζουν το ποιόν τους σαν σχήμα αλλά εδώ κάνουμε τη σύγκριση με το παρελθόν τους και νιώθουμε ότι έστω και στο ελάχιστο μια εμπορικότητα πλανάται και εκμαυλίζει τον άλλοτε συνταρακτικό κόσμο των Witchcraft. Οι μέρες του ντεμπούτου τους μοιάζουν απαρχαιωμένες δυστυχώς και μας έχουν αποχαιρετήσει για τα καλά. Καλός δίσκος αλλά… Satan isn’t that amused.