EVOKEN "Atra Mors"

Evoken

Atra Mors

2012 | Profound Lore Records

Το δημιουργικό κενό των Evoken είναι μορφικής προέλευσης και υπήρχε ανέκαθεν. Συναντιόταν πάνω σε διάφορους τύπους έκφρασης, στην σιωπή, στο σκοτάδι, τον τρόμο και την αγωνία. Όταν ο John Paradiso βρυχάται «I have come…», είμαστε σίγουροι πως το εννοεί. Πέντε χρόνια απουσίας ήταν αρκετά για να σχηματοποιήσουν τα άδεια ορχηστρικά θέματα τους άλλωστε. Η λέξη “άδεια” χρησιμοποιείται εδώ για να δηλώσει το νιχιλιστικό αίσθημα της (καλλιτεχνικής) ταπείνωσης που απλόχερα προσφέρουν αυτοί οι παλαίμαχοι Αμερικάνοι. Έμμεσα, δηλώνεται και ο ρυθμός του παλμού τους, οι κοφτές ανάσες που χρειάζονται για να βιώσεις αυτήν την εμπειρία. Όλα κυλούν αργά εδώ. Αργά και σταθερά. Οι τύποι μοχλεύουν τον ίδιο τον θάνατο. Δανείζονται όλα τα σάπια στοιχεία ενός ερημωμένου doom/death ιδιώματος και επιστρέφουν μόνο ψόφο. Τα πάντα δείχνουν να μαραίνονται πάνω σε άθλια ερείπια μιας στείρας γης. Κι όμως, οι Evoken επικαλούνται το συναίσθημα πάνω απ’ όλα. Έτσι, σε τραγούδια όπως τα Descent Into Chaotic Dream και Grim Eloquence φροντίζουν να σε ξεπετσιάσουν δεόντως μέσω λυτρωτικών μελωδιών. Με την πρώτη ακρόαση σου δίνεται η εντύπωση πως έχει παίξει λίγο περισσότερος πειραματισμός. Όμως η αλήθεια είναι ότι η φανταστική αυτή μπάντα συνεχίζει τον θρήνο ακριβώς απ’ το σημείο που είχε σταματήσει. Κι αν υπάρξουν κάποιες στιγμές που τα πράγματα εδώ μέσα σας φάνουν ολίγον τι φωτεινότερα, μην ξεγελαστείτε και εκθέσετε τους εαυτούς σας για ώρα στο ορχηστρικό μούδιασμα του γκρουπ. Θα καταλήξετε τυφλωμένοι και μουχροί. Γι’ αυτούς που έχουν μονοιάσει με το Μαύρο λοιπόν…

THE YOU AND WHAT ARMY FACTION "Silk" EP

The You and What Army Faction

Silk EP

2012 | GAB Productions

Τα σαστισμένα ηχεία μεταδίδουν τον ήχο ενός σατράπη που σέρνει τα πόδια του στις ερημιές. Οι λεπρές μελωδίες των The You and What Army Faction συνεχίζουν να αποχαυνώνουν τον ακροατή με τακτικές όμοιες εκείνων του προ μηνών Vent EP. Η μπάντα στέργει μια κατάντια πασιφανή για μάτια που έχουν δει το σχήμα του τέλματος και φιλτράρει βασανιστικά, μα ουσιαστικά, τα συστατικά της αχρειότητας μες στις νότες. Ένας δίσκος έρμαιο του φαταλισμού που δικαίως δεν απλώνει τη διάρκεια του τόσο ώστε να δικαιολογεί τον όρο full-length. Διαφορετικά, οι επιπτώσεις μπορεί να ήταν οδυνηρές για πολλούς από εμάς. Το experimental στοιχείο σαφώς και δεν θα μπορούσε να λείπει ούτε απ’ αυτήν την κυκλοφορία τους. Μια ωδή στην οκνηρία, με αυτά τα κοιμισμένα λόγια να παλεύουν να ακουστούν, μια ρευστή εμπειρία κλειστοφοβίας, ένας ρυτιδιασμένος απόηχος στο background. Αν δεν κάνουν αυτοί ναρκωτικά, τότε ποτέ και κανένας καλλιτέχνης δεν έκανε.

BROKEN CUPS "Slaves of the Grave"

Broken Cups

Slaves of the Grave

2012 | Independent

Φτάνει το The Sickness ας πούμε, και διακρίνεις μέχρι και ένα διστακτικό rockabilly. Κατά τα άλλα το βαρύτονο μουρμουρητό, η minimal κιθάρα και τα εξωφρενικά όμοια με drum machine τύμπανα κατατάσσουν κατά κάποιο τρόπο τους Broken Cups σε ένα synth-punk υβρίδιο, με τις darkwave και post αναφορές επίσης παρούσες. Το αξιοπερίεργο είναι ότι η μπάντα εδρεύει στην Βουδαπέστη. Όταν νευριάζει λίγο περισσότερο, ο τραγουδιστής της μπάντας, Dávid Fekete, ακούγεται σαν μέλος κάποιας πρωτο-industrial μπάντας, με όλο τον ηχητικό μαμμωνά μιας ναζιστικής σκηνής (A.B.H. κ.α.). Είναι ξεχωριστοί σαν άκουσμα, σίγουρα. Μες στα πλεονεκτήματα του δίσκου θα συμφωνήσει κανείς πως είναι οι μικρές διάρκειες των τραγουδιών. Το μήνυμα άμεσο, οι ρυθμοί και τα beats εθιστικά, δυο με τρία λεπτά υπομονή θέλει, όλα στα μπαμ. Σε κομμάτια όπως το Skin on Skin ακούς μέχρι και μια ψιλο-funk κιθάρα να ξεφαντώνει αυτιστικά. Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι πως τέτοια σύντομα τραγουδάκια μπορούν να σε σκλαβώσουν.

DIRTY PROJECTORS "Swing Lo Magellan"

Dirty Projectors

Swing Lo Magellan

2012 | Domino

Υπάρχουν, που λες, δίσκοι που με τα πρώτα κιόλας λεπτά τους γνωρίζεις αν αξίζουν ή όχι για σένα. Κάτι αντίστοιχο έπαιξε και με το νέο άλμπουμ των Dirty Projectors. Ήξερα λοιπόν, από τα πρώτα λεπτά του Offspring are Blank, πως αυτός ο δίσκος δεν είναι για μένα. Συγεκριμένα οι τύποι είναι απίστευτοι απατεώνες και δε μπορώ να καταλάβω πως είναι τόσο ψηλά στην αντίληψη πολλών μουσικών εντύπων, ηλεκτρονικών ή μη. Αν άρχιζα να αναλύω το πόσο ξεπέτσωτοι είναι και πόσο πούστικα (μα έξυπνα, το ομολογώ) πλασάρουν το παίξιμό τους σε συνδυασμό με την radio super-friendly φωνή του τραγουδιάρη τους, David Longstreth, δεν θα τους ξέπλυνε ένας Βόσπορος μονάχος. Παρ’ όλα αυτά η γαϊδουρινή υπομονή μου μου ανταπέδωσε ένα Maybe That Was It το οποίο παραμένει περιέργως μαγικό. Στα σκουπίδια.

Interview: White Lung

Ήμουν στο τσακ να μην αναρτήσω τη συγκεκριμένη συνέντευξη. Δεν ξέρω τους White Lung προσωπικά. Δεν ξέρω πόσο επαναστάτες είναι ή γιατί έχουν διαλέξει να παίξουν μουσική (και ιδιαίτερα punk). Το μόνο που γνωρίζω σίγουρα γι’ αυτούς είναι ότι φέτος έβγαλαν μια δισκάρα. Βέβαια, όποτε προκύψει θέμα κοινωνικότητας σαν τον για-τον-πούτσο ωχαδερφισμό της frontwoman τους, Mish Way, με την οποία και μίλησα τότε αρχίζω να αποκτώ πρόβλημα. Η Way λοιπόν σε ένα διαγωνισμό βαρεμάρας ή “αντί”- στάσης με τον ίδιο της τον εαυτό ίσα που κατάφερε να φτύσει δυό λέξεις από δω κι από κει. «Ευχαριστώ πολύ», απαντάει μετά τα συγχαρίκια μου για το νέο τους δίσκο. Όσο για τους συμπατριώτες τους Burning Love η Way το μουγγώνει. Να υποθέσω ότι ίσως και να μην τους ξέρει. Κι εγώ δεν γνώριζα τη μπάντα της μέχρι το φετινό τους αριστούργημα. Άραγε όλο αυτό το punk ολοκαύτωμα έτυχε ή είναι όντως το σήμα κατατεθέν της μπάντας; «Σ’ αυτόν το δίσκο μεγαλώσαμε όπως οφείλει να μεγαλώνει μια μπάντα σε κάθε δίσκο. Είναι απλώς ο τρόπος που γράφουμε. Πάντα είμασταν μια μπάντα που πιστεύει στα σύντομα, γρήγορα μουσικά sets. Μας κάνει εντύπωση πως φτάσαμε τα 20 λεπτά στο νέο δίσκο.Δε νομίζω άλλωστε ότι είμαστε ικανοί να γράψουμε τραγούδια που να ξεπερνούν τα 2,5 λεπτά σε διάρκεια.» Και τι θα ωθούσε τρεις γυναίκες να εκφραστούν τόσο επιθετικά; Ο Kenneth (κιθάρα και μοναδικό αρσενικό μέλος της μπάντας) πως τα βγάζει πέρα με τρία θηλυκά; «Δεν έχω καμιά ιδέα για το πως μας αντιμετωπίζει ο Kenny. Είναι ένας άγιος με σπονδυλική στήλη οπότε ξέρει πως να εξισορροπεί την υπομονή με την ανάγκη του να είναι λίγο ξερόλας, κάτι το οποίο σέβομαι απόλυτα.» Ναι αλλά τι γίνεται με το πρώτο σκέλος της ερώτησης; «Το ότι εκφράζομαι επιθετικά δεν είναι κάτι που γίνεται συνειδητά. Απλώς έτσι λειτουργούν τα πράγματα για μένα. Δεν είμαι η καλύτερη τραγουδίστρια στον κόσμο αλλά μπορώ να παίζω ζωντανά κι αυτό λειτουργεί τελείως καθαρτικά για μένα.» Κοιτάζοντας το σαν τρίτοι, θεωρούν ότι ο νέος τους δίσκος είναι καλύτερος απ’ το ντεμπούτο άλμπουμ τους. Τι πρόοδο έχουν κάνει όσον αφορά τις συνθέσεις; «Ναι, το It’s the Evil φτιάχτηκε σε μια περίοδο που ήμασταν πολύ πράσινοι (σ.σ.: είπε green συγκεκριμένα). Ήμασταν στην διαδικασία του να γνωρίστουμε ο ένας με τον άλλον σαν συνθέτες. Τώρα πλέον καταλαβαινόμαστε λίγο καλύτερα, συνεπώς το παίξιμό μας είναι πιο συνεκτικό.» Η μπάντα σχηματίστηκε προφανώς λόγω της αγάπης τους για τη μουσική. Στο ερώτημα αν, εκτός της μουσικής, υπάρχουν συγκεκριμένα ζητήματα που θα ήθελαν να θίξουν, δεν πήρα ποτέ απάντηση. Παρ’ όλα αυτα, λέει η Mish: «Όλοι θα έπρεπε να έχουν στην κατοχή τους από έναν τουλάχιστον δίσκο των Wipers», εξηγώντας τις επιρροές της μπάντας. Το περίεργο εξώφυλλο του δίσκου από που εμπνέεται άραγε και τι να απεικονίζει; «Το εξώφυλλο το σχεδίασε ο Justin Gradin, όπως και στο πρώτο μας LP. Έχει και μια δική του μπάντα, λέγονται Random Cuts.» Μάλιστα. Όσο για τις περιοδείες; Υπάρχει κάποια στα άμεσα σχέδια της μπάντας; Πως να αντιμετωπίζουν τη ζωή στο δρόμο οι White Lung; «Μόλις γυρίσαμε σπίτι μετά από μια μεγάλη περιοδεία. Θα κάνουμε κάποια shows παρεά με τους The Men και τους Ceremony νωρίς τον Σεπτέμβριο. Μετά θα θερίσουμε στο Rifflandia (φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα στη Βρετανική Κολούμβια – δυτικές επαρχείες του Καναδά) κι ύστερα θα περιοδεύσουμε στην Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο. Υπάρχουν και κάποια επιπλέον σχέδια για περιοδείες που είναι στα σκαριά ακόμα.» Οι White Lung όμως καταφέρνουν να ζήσουν από τη μουσική τους; Αν όχι, πως συνδυάζουν το πρόγραμμα της μπάντας με τις καθημερινές δουλειές τους; «Πρέπει να βγάλουμε λεφτά. Με τη μουσική δεν βγάζεις λεφτά. Όλοι μας έχουμε καθημερινές δουλειές.» Χαίρω πολύ αλλά δεν λύθηκε η απορία μου. Κάπου εδώ είπα να την ευχαριστήσω (σαν ευγενικός μαλάκας που είμαι) για όσο χρόνο ξόδεψε. Ούτως ή άλλως η ριζοσπαστική φύση της δεν της επέτρεπε να προσθέσει ούτε ένα “καληνύχτα” για το τέλος. Πόσο μάλλον κάποιο μήνυμα για όποιον οπαδό τους ή μια ταπεινή αυτο-προβολή…

ANTEDILUVIAN / ADVERSARIAL "Initiated in Impiety as Mysteries" split

Antediluvian / Adversarial

Initiated in Impieties as Mysteries split

2012 | Nuclear War Now! Productions

Death metal με φρικιαστικό ιλουστρασιόν μας παρουσιάζουν οι δύο αυτές Καναδέζικες μπαντάρες του underground. Τους Antediluvian τους γνώριζα από πέρυσι και μάλιστα το ντεμπούτο άλμπουμ τους με είχε ξετινάξει για τα καλά. Εδώ δεν διαφοροποιούνται, σαφώς, απ’ το υπερ-βορβορώδες ύφος τους αν και οι συνθέσεις είναι μια σκάλα κατώτερες από εκείνες του μοναδικού full-length τους. Μέσα στα death metal ξεσπάσματα λοιπόν, θα ευχαριστηθείς το ανίερο feeling doom metal περασμάτων (Dissolution Spires) και γενικά μια μπάντα που περφορμάρει με κτηνώδη τρόπο. Είχα πει και παλιότερα πως είναι μια μπάντα κάτι παραπάνω από απλά αξιοσέβαστη που αξίζει την προσοχή των φίλων του σκληρού ήχου γιατί σ’ αυτούς θα ανακαλύψουν το απόκοσμο στοιχείο που δε βρίσκουν πλέον στους αγαπημένους τους μεταλλοπατέρες. Παρ’ όλα αυτα όμως, η έκπληξη του συγεκριμένου split είναι οι υπερκάφροι και παιχταράδες Adversarial. Δεν είχα ακούσει τίποτα από αυτούς πριν από τη συγκεκριμένη κυκλοφορία και μπορώ άνετα να πω πως με σκλάβωσαν κυριολεκτικά. Ιδιαίτερα ο C.S. (φωνητικά, κιθάρα) αναλαμβάνει συνθετικά τον ρόλο του Vicotnik του death metal. Το παίξιμο της κιθάρας το βρίσκω αριστουργηματικό με αυτές τις στρυφνές διαθέσεις της εξάχορδης να σε στοιχειώνουν ολοκληρωτικά. Καταλαμβάνουν την πρώτη πλευρά της συγκεκριμένης κυκλοφορίας με τρεις συνθέσεις που η μια ξεπερνάει την άλλη σε σύλληψη. Επιπλέον, η μπάντα ολοκληρώνεται με ακόμα δύο μέλη που δουλεύουν υπό το ίδιο ατίθασο πνεύμα. Ομολογώ πως περιμένω το νέο τους full-length (όποτε και αν βγάλουν) με τεράστια ανυπομονησία. Άνετα, το Initiated in Impiety as Mysteries συγκαταλέγεται στις κορυφαίες κυκλοφορίες της τρέχουσας χρονιάς. Μην χάσετε την ευκαιρία να τους ανακαλύψετε.

TY SEGALL BAND "Slaughterhouse"

Ty Segall Band

Slaughterhouse

2012 | In the Red

Αυτά είναι. Να ένας δίσκος που συντάσσεται απόλυτα με θόρυβο. Πολέμιος της νωθρότητας, σε ξεκουνάει για τα καλά. Δε γίνεται να μην αντενεργήσεις με κάποιο ξέσπασμα στο φαζαριστό σκηνικό που στήνει η μπάντα. Ty Segall Band σου λέει. Για να είμαι ειλικρινής, ιδέα δεν είχα για την ύπαρξη του γκρουπ. Είχα καλούς ιντερνετικούς συμβούλους όμως και μόνο χαμένος δεν βγήκα απ’ την εμπειρία. Ανθελκύουν τη γοητεία περασμένων μεγαλείων κυκλοφορώντας ένα διαμάντι του garage rock σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς. Ωραία πράγματα. Δεν υπάρχουν και πολλά να επιχειρηματολογήσεις για την ομορφιά του Slaughterhouse. Ότι πρέπει να κάνεις είναι απλά να βιώσεις την εμπειρία του. Ενδεικτικά, αναφέρω ότι εδώ μέσα πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η εξάχορδη θεά που βήχει, ως επί το πλείστον, αυτιστικά τα τελείως στριμμένα ρυθμικά της, αντισταθμίζοντας υπέροχα τη rock n’ roll διάθεση του άλμπουμ. Κάθε riff ανατρέπει το πρηγούμενο και ούτω καθ’ εξής. Οι Led Zeppelin εισέβαλλαν και εδώ απροσκάλεστοι και σε τραγούδια όπως το Wave Goodbye βιώνουμε λίγο το πνεύμα τους χάρις στο σαθρό και ετοιμόρροπο riff του. O Ty Segall περφορμάρει παθιασμένα και τον χαιρόμαστε συνεχώς να σκούζει πίσω απ’ το μικρόφωνο ξετρελαμένος. Εν μέρει, το επινοητικό punk (ναι, έχει και απ’ αυτό) του Slaughterhouse γίνεται υποχείριο στις διαθέσεις του γκρουπ. Μια τέλεια κακοτεχνία, μια ωμή βαναυσότητα και μια υπέρλαμπρη τραχύτητα καθορίζουν το δίσκο και τον κάνουν ένα κρίσιμο άκουσμα. “Fuck this fuckin’ song…” είναι μια φράση απ’ τους στίχους του Diddy Wah Diddy (διασκευή Bo Diddley) και αντικατοπτρίζει τέλεια την οπτική και το ύφος της μπάντας. Το κύριο riff του Oh Mary μου θύμισε λίγο το Αδρεναλίνη από Τα Ξύλινα Σπαθιά στη βίαια εκδοχή του. ΟΚ, άσχετο ίσως αλλά δεν ξέρω τι άλλο να γράψω. Είναι δισκάρα, ακούστε το.

DRAWN AND QUARTERED "Feeding Hell's Furnace"

Drawn and Quartered

Feeding Hell's Furnace

2012 | Nuclear Winter Records

Οι Drawn and Quartered είναι μια κρίσιμη death metal μπαντάρα που εως τώρα, δισκογραφικά πάντα μιλώντας, έχει κυκλοφορήσει τρομερή μουσική. Το feeling που σκορπούν οι συνθέσεις της μπάντας χαρακτηρίζεται από μια ανηλεή αγχίνοια και το αναπάντεχο σκοτάδι που προκύπτει είναι τεράστιου κάλλους. Στο καινούργιο Feeding Hell’s Furnace το μουσικό τρίο των Herb Burke, Dario Derna (με θητεία στους θεούς Evoken και Funebrarum) και Kelly Shane Kuciemba φροντίζει να διατηρήσει το βλοσυρό ύφος του γκρουπ σε υψηλά επίπεδα. Παρ’ όλο που οι συνθέσεις δεν ξεπερνάνε τα πέντε λεπτά σε διάρκεια η κάθε μία, το σχήμα παραμένει εύστοχο χωρίς να χάνει τον επικό/αριστοκρατικό αέρα του. Κομματάρες σαν τα Cryptic Consecrations και Stabwound Invocation είναι γλαφυρά δείγματα του πως οφείλει να εκτελεί μια μπάντα το death metal όραμά της. Ως σημείο αναφοράς θα πετάξω τη λέξη Immolation για να εκφράσω μια συγγενική μουσική σχέση. Προσοχή όμως, οι DAQ δεν δανείζονται, δεν κλέβουν, δεν αντιγράφουν. Είναι μια εφάμιλλη σπείρα μουσικών που μέσω της μνημειώδους μουσικής τους καταφέρνει να δηώνει τα πάντα γύρω σας. Όσοι συγκαταλέγουν τη δυσοσμία μες στα κρυφά φετίχ τους, τότε μες στο καινούργιο άλμπουμ των Αμερικάνων (τιμημένο Seattle) θα βρουν την αγαπημένη τους μπόχα.

FIONA APPLE "The Idler Wheel Is Wiser Than the Driver of the Screw and Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do"

Fiona Apple

The Idler Wheel Is Wiser Than the Driver of the Screw and Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do

2012 | Epic

Ω μαλάκα μου, τι φωνάρα αυτή η Fiona Apple! Δεν είχα ακούσει την παραμικρή νότα από μεριά της στο παρελθόν και μου ήρθε λίγο ξαφνικό το συγκεκριμένο. Βέβαια, το νέο της δισκάκι που έχει δέκα χιλιάδες αράδες χαρακτήρες στον τίτλο του μα που εδω θα ονομάσουμε απλά The Idler Wheel… δεν είναι τίποτα συγκλονιστικό. Εντάξει, είναι από αυτά τα άλμπουμ που έχουν την underground/alternative φλέβα που πάντα ξεγελούν τους κριτικούς (πολλές φορές άχρηστα πλάσματα που για κάποιο λόγο θωρούνται σαν ειδικοί της μουσικής ή κάτι τέτοιο) και ντύνονται εσαεί μια ποιότητα ασχέτως αν σε λίγες εβδομάδες κανείς δεν θα τα θυμάται. Η μαγκιά της όλης υπόθεσης εδώ όμως είναι πως η Fiona δεν βασίζεται στην πεπατημένη και χτίζει ένα avant-garde, piano rock πράγμα το οποίο πολλοί θα μπορούσαν να βρουν ενδιαφέρον. Όλα τα μουσικά όργανα παίζονται κυρίως από την παρουσιαζόμενη καλλιτέχνιδα και κάποιον Seedy γνωστό και ως Charley Drayton. Στα θέματα engineering και mastering έχουν ασχοληθεί ένα κάρο ανθρώποι. Οι συνθέσεις είναι περίεργες αλλά η τύπα έχει έναν απίστευτο τρόπο που ερμηνεύει. Χωρίς πλάκα, οι φωνητικές της ικανότητες είναι για Όσκαρ. Εντύπωση μου έκανε το Left Alone το οποίο και θεωρώ καλό δείγμα για να τσεκάρει κανείς το ύφος του άλμπουμ.

RESURGENCY "False Enlightenment"

Resurgency

Fale Enlightenment

2012 | Hellthrasher Productions

Οι πατέντες των Resurgency θέλγουν τον κλασσικό death metal οπαδό ισόποσα με κάποιον που διατηρεί στενές σχέσεις με πιο ακραία είδη. Το θετικό όμως είναι ότι οι συνθέσεις του ντεμπούτου τους δεν εξαπατούν τον ακροατή. Στοχεύουν στο feeling σαν γνήσιοι εκφραστές του αγαπημένου μας είδους. Δίχως να αρνηθούν την υπερηχητική τους φύση καταφέρνουν να έχουν αυτό το επικό στοιχείο μες στα τραγούδια τους. Τα riffs τους είναι θεόξερα, γαλουχημένα από μπάντες σαν τους παλιούς Death αλλά και πιο σκοτεινούς εκφραστές της σκηνής όπως οι Immolation. Μάλιστα μου ακούγεται σαν όλη η riff-οπλασία της μπάντας να βασίζεται σε βίαιους δίσκους σαν τα πρώτα των Deicide, λίγο Sinister κ.ο.κ. Όπως και να ‘χει, το False Enlightenment χαιρετά σαν ένα ώριμο άλμπουμ με μεστές συνθέσεις και φανταστική ροή. Υπάρχουν δε και κάποιες αξιοπρόσεκτες στιγμές που απογειώνουν το σύνολο. Μια απ’ αυτές είναι μεσαίο κόψιμο για μια σύντομη unholy riff-άρα στο Dark Revival (το οποίο γνωρίζαμε και από το προ διετίας demo της μπάντας). Άλλες τραγουδάρες που έχουν κάνει ήδη αίσθηση είναι τα Where Despair Dominates και Mouth of Hades. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως τα μέλη της μπάντας έχουν εκτελέσει παλιότερα χρέη σε μια πληθώρα ελληνικών σχημάτων όπως Stagnate, Straighthate, Inveracity και Acrimonious. Δεν υπάρχει λόγος να μην εμπιστευθείτε το γούστο της μπάντας. Το νέο τους δισκάκι θα σας αποζημιώσει στο μέγιστο.