18 March 2011

RADIOHEAD "The King of Limbs"

Radiohead
The King of Limbs
2011 | Independent

Αυτή η μπάντα έχει την ικανότητα να ωραιοποιεί το μέτριο. Γιατί μπορεί αυτός ο δίσκος να είναι σκαλιά ανώτερος και πιο ενδιαφέρον από το βαρετό προηγούμενο άλμπουμ τους μα παραμένει μέτριος συγκριτικά με αριστουργήματα του παρελθόντος. Η χρόνια πλέον τάση της μπάντας να συνεχίσει σ’ αυτό το οργανικό/ηλεκτρονικό ύφος παιγμένο με φυσικά όργανα (σαφώς και τα samples δεν παραλείπονται) συνεχίζει και στο τελευταίο τους δισκάκι. Εδώ φυσικά πρέπει να μην πέσουμε στην παγίδα του να εξετάσουμε τυχαία μια μπάντα σαν τους Radiohead. Οι τύποι είναι άνετα εκ των κορυφαίων μουσικών όλων των εποχών. Πάντοτε είχαν πρόταση στη μουσική εξέλιξη και συνεχίζουν να θεμελιώνουν πράγματα. Αυτή τη φορά ο Thom Yorke ποδοπατά το υποτιθέμενο «εγώ» του και εμφανίζεται με σύντομες μα εύστοχες φωνητικές γραμμές εδώ κι εκεί. Ο μεστός μινιμαλισμός τραγουδιών σαν το Morning Mr. Magpie είναι κατάλληλος για να σε συντροφεύει στο “χάσιμο” ή τη “φάση” σου όπως και να δημιουργεί το κατάλληλο σουρρεαλιστικό σκηνικό μες στο κεφάλι σου. Η μαγκιά της μπάντας όμως φαίνεται στα Feral, Lotus Flower και Codex. Ειδικά το τελευταίο συσσωρεύει τόση συμπιεσμένη μουσική ευφυία και την εκφράζει μέσω μιας απαράμιλλης λιτότητας. Θαυμάσια πράγματα δηλαδή που κρύβονται στις λεπτομέρειες. Ο δίσκος προφανώς και μ’ έχει κερδίσει γιατί (χωρίς πλάκα) παίζει και να τον έχω ακούσει πάνω από εκατό φορές. Δίχως ίχνος υπερβολής.

15 March 2011

PJ HARVEY "Let England Shake"

PJ Harvey
Let England Shake
2011 | Island, Vagrant

Τα ψεγάδια της PJ Harvey σαν καλλιτέχνιδα είναι δύσκολο να εντοπιστούν μέσα στον όλο καμουφλαρισμένο μα αγενή χαρακτήρα των συνθέσεων της. Υπάρχουν σίγουρα πολλοί φιλύποπτοι πάνω στο θέμα της όλης ποιότητας. Οι αδιάλλακτοι οπαδοί ίσως ανήκουν σε hipster genres μα θα υπάρχουν φυσικά και εκείνοι οι λίγοι οι οποίοι γουστάρουν τις μουσικάρες της καριέρας της επειδή αντιλαμβάνονται πλήρως το πόσο γαμάτη είναι και σαν μουσικός αλλά και σαν ερμηνεύτρια. Το τελευταίο προϊόν που εξείγε είναι, πέρα από φιλόδοξο, τρομερά ταπεινό. Η φειδωλή και επιφανειακή χρήση όλου του ορχηστρικού υποστρώματος βρίσκεται σε ύφεση μπροστά στην ερμηνεία αυτής της σπουδαίας τύπισσας. Για το συγκεκριμένο άλμπουμ μάλιστα μαθαίνουμε πως είχε αρχικά γράψει τους στίχους με τους οποίους ζωγράφισε τραγουδιστικά τούτο το πράο, μα σφοδρό συνάμα, δισκάκι. Σίγουρα έχει συνοχή, σίγουρα είναι σαφές, σίγουρα δανείζεται λίγη απ’ τη μαύρη διάθεση του Nick Cave και Σία και σίγουρα αποπλέει σε ένα ποιοτικώς καθιερωμένο μουσικό status. Όσον αφορά στο προτελευταίο σκέλος της προηγούμενης πρότασης, αυτό δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί μιας και το βαρύ όνομα του Mick Harvey γυροφέρνει σαν το Διάολο όλους τους τίτλους σαν ο μοναδικός συνθέτης (σύμφωνα πάντα με το official site). Η Polly Jean είναι εμπειρία, το Let England Shake είναι ένας φοβερός δίσκος που ασχολείται με μια παρηκμασμένη Αγγλία και αν ασχοληθείτε λίγο παραπάνω με τους στίχους όπως και το concept πίσω απ’ αυτούς θα δείτε ότι αξίζει τον κόπο πέρα για πέρα. What is the glorious fruit of our land?

14 March 2011

VIRUS "The Agent That Shapes the Desert"

Virus
The Agent That Shapes the Desert
2011 | Duplicate Records

Ποτέ μου δε θα φανταζόμουν πως τη βαριά κληρονομιά των Ved Buens Ende θα την συνέχιζε συνθετικά ο Czral (ή Carl Michael-Eide). Γιατί μπορεί στο πλευρό του -όσον αφορά τους Virus– να’ χει ως τώρα μόνιμο συνεργάτη τον Einar Sjurso (μέλος των θεών Beyond Dawn) αλλά θαρρούσα πως αυτή η ευχάριστη δυσαρμονία των συνθέσεων των VBE ήταν κυρίως αποτέλεσμα της συνθετικής διάνοιας του Vicotnik (ή Yusaf Parvez, μέλος των Dodheimsgard). Με το ντεμπούτο album τους ακόμα οι Virus με σκάλωσαν. Η συνέχεια με το The Black Flux ήταν αποθεωτική και τώρα καταφτάνουν ν’ αποδείξουν ότι μόνο τυχαίοι δεν είναι, κυκλοφορώντας τον πιο μεστό δίσκο της καριέρας τους. Ο ένας ύμνος διαδέχεται τον άλλο με ιλιγγιώδη ταχύτητα και αν ψάξεις να βρεις από που αντλούν αυτοί οι μουρλο-Νορβηγοί τις όποιες επιρροές τους είσαι χαμένος από χέρι. Μέσα στη δίνη ενός κυκλοθυμικού riffing κι ενός ΤΟΣΟ ευφάνταστου drumming η μουσική παλέτα της μπάντας δημιουργεί κάτι που μες στη χαώδης (αλλά rock) δομή του μπορεί ν’ αναμίξει μέχρι και western πινελιές. Μιλάμε για μεγάλο θράσος. Το The Agent That Shapes the Desert στέκει περίτρανα ως κάτι πραγματικά μοναδικό σ’ ότι αφορά οποιαδήποτε μουσική πρόταση κι αναδεικνύει εναλλακτικές πτυχές του ταλέντου του Czral όσο και του Einar. Εγώ αναρωτιέμαι αν αυτά τα riff προορίζονταν για το νέο δίσκο των VBE σ’ εκείνη την ατυχή επανένωση της μπάντας λίγα χρόνια πριν, τι θα μπορούσαν να είχαν γεννήσει σε συνδυασμό μ’ ότι μουσική φυλάει στα συρτάρια του ο Vicotnik όλα αυτά τα χρόνια; Τροφή για σκέψη! Προς το παρόν όμως, απολαύστε κάτι αρρωστημένα τέλειο.

12 March 2011

Interview: Obliteration

Ακολουθεί συνέντευξη για το Musikal Aesthetics webzine με τον Sindre Solem, κιθαρίστα και τραγουδιστή της μπάντας.


Πως ακριβώς μόλυνε το αίμα των Obliteration ο ιός του death metal της παλιάς σχολής; Αν λάβουμε υπόψη το νεαρό της ηλικίας σας και τις υπόλοιπες σύγχρονες μπάντες, αυτό είναι κάπως ανορθόδοξο.

Χεχεχε, πραγματικά δεν ξέρω. Ξεκινήσαμε ακούγοντας punk και κάποια hard rock/metal πράγματα και κάπως μεγάλωσε μέσα μας. Έχουμε αναπτύξει μια γεύση οργανικού, αγνού κι αληθινού ήχου και παραγωγών της μουσικής που γουστάραμε, έτσι υποθέτω πως μας βγήκε φυσικά. Νιώθαμε αηδιασμένοι με το πως ηχούσαν οι μπάντες στις αρχές του 2000, τα πάντα έπρεπε να είναι σύγχρονα και επαγγελματικά ως τα δόντια, με triggers, plug ins, pro tools κι όλα αυτά τα σκατά γι’ αυτό και ο τρόπος με τον οποίο αρχίζαμε να παίζουμε μουσική κι όπως ηχογραφήσαμε το υλικό μας ήταν κάποιου είδους αντίδραση κατά του μοντέρνου metal, υποθέτω. Ή τουλάχιστον αυτό συνέβη υποσυνείδητα, αλλά γνωρίζαμε ότι θέλαμε να rock-άρουμε δυνατά.

Κουβαλώντας το φορτίο ενός σπουδαίου δίσκου σαν το “Nekropsalms”, τι θα μπορούσατε να κάνετε ώστε κάποια νέα σας προσπάθεια να ζεύει ακόμα περισσότερο;

Σε ευχαριστούμε πολύ, είμαστε πολύ ευχαριστημένοι μ’ αυτόν το δίσκο. Χεχε, δεν είμαι σίγουρος, θα συνεχίσουμε ν’ αφήνουμε το στίγμα μας στη μουσική προσπαθώντας να εξελίξουμε το death metal στυλ μας. Έχω ένα προαίσθημα ότι ο επόμενος δίσκος θα είναι περισσότερο σκοτεινός και πιο ατμοσφαιρικός αλλά συνάμα πιο επηρρεασμένος από το punk. Και θα κάνουμε κάποιες αλλαγές χρησιμοποιώντας διαφορετικό εξοπλισμό όταν θα τον ηχογραφήσουμε ώστε να επιτύχουμε έναν βαθύτερο ήχο κατά κάποιο τρόπο. Όμως θα μπορείς ν’ ακούς τους Obliteration εκεί μέσα. Δε μπορούμε να το υπεραναλύσουμε γιατί θα ξεφεύγαμε. Γι’ αυτό ακριβώς θ’ ακολουθήσουμε την ισχύουσα ροή των πραγμάτων και θα προσπαθήσουμε να φτιάξουμε ακόμα ένα cool δίσκο.

Autopsy, γλυκοί μου Autopsy έτσι; Χάρηκα που ανακάλυψα μια μπάντα που ήταν τόσο επηρρεασμένη από τους Αμερικάνους πρωτοπόρους του death metal χωρίς να τους αντιγράφουν στεγνά. Οι σκέψεις σου πάνω σ’ αυτό;

Χεχε, ευχαριστούμε. Οι Autopsy είναι με διαφορά η πιο γλυκιά μπάντα εκεί έξω, χεχε. Οι Autopsy είναι οι αδιαμφισβήτητοι ηγέτες του στριμμένου, τρομακτικού κι ακραίου metal και μια από τις αγαπημένες μου μπάντες (όπως και των υπόλοιπων παιδιών της μπάντας) εδώ και πολύ καιρό. Όμως νομίζουμε πως είναι σημαντικό να προσπαθούμε να φτιάξουμε κάτι δικό μας απ’ το να αντιγράφουμε και να δανειζόμαστε killer riffs. Πραγματικά μου αρέσουν ένα κάρο μπάντες που αντιγράφουν τους Autopsy σαν τους Lobotomized, Bonesaw και ούτω καθεξής. Και δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΝΑ ΔΑΝΕΙΖΕΣΑΙ riffs όταν αυτό γίνεται με καλές προθέσεις, αλλά εμείς σαν μπάντα δεν λειτουργούμε έτσι. Θέλουμε απλά να δημιουργήσουμε δολοφονική metal μουσική και να θέσουμε την προσωπική μας σφραγίδα πάνω σ’ αυτή.

Ποια είναι η ανταπόκριση για το δίσκο εως τώρα; Πιστεύω θα είναι αρκετά εντυπωσιακή και πως ο δίσκος θα έγινε ευπρόσδεκτος απ’ τους περισσότερους οπαδούς.

Η ανταπόκριση για το “Nekropsalms” είναι εξαιρετική και από τον μουσικό τύπο, και από τους οπαδούς αλλά και από άλλες μπάντες/μουσικές προσωπικότητες. Μάλιστα μόλις κερδίσαμε κι ένα βραβείο γι’ αυτό, εδώ στη Νορβηγία, ως “το καλύτερο album απ’ το Όσλο για το 2009”. Ήταν αρκετά τρελό. Παντού γύρω οι αντιδράσεις ήταν σπουδαίες, από τους πιο πιστούς οπαδούς του death metal ως και σκοτεινούς black metal τύπους, μεταλλικούς πάνκηδες, hipsters, χεχε… Πάντα θα’ χεις κάποιους που δεν θα τους αρέσει αλλά συνέβησαν τόσο γαμάτα πράγματα μ’ αυτή μας την κυκλοφορία που δεν μας νοιάζει και τόσο η κριτική. Οι περισσότερες επικρίσεις όμως έγιναν εναντίον του εξωφύλλου, χεχε.

Έχετε περιοδεύσει μ’ ένα μάτσο ανατριχιαστικές μπάντες σαν τους Deathhammer, τους σπουδαίους Ramesses και τους Unearthly Trance. Πως ήταν το να μοιράζεσαι τη σκηνή μ’ αυτούς τους καλλιτέχνες; Επωφελείται μουσικά ο ένας απ’ τον άλλον;

Έχουμε περιοδεύσει μόνο με τους Ramesses δύο φορές αλλά έχουμε παίξει αρκετές φορές με αυτές τις μπάντες κι άλλα σπουδαία σχήματα. Είναι φανταστικό να μοιράζεσαι τη σκηνή με κάποιον που έχει τις ίδιες μουσικές απόψεις με σένα. Και με το να παίζεις με ολοένα και περισσότερες δολοφονικές μπάντες καταλήγεις σε κάτι περισσότερο από απλά μια συναυλιά. Μετατρέπεται περισσότερο σε μια εκδήλωση/εμφάνιση/εμπειρία/τελετουργία ή κατι τέτοιο. Έτσι λοιπόν, γίνεται συναρπαστικό για μας το γεγονός ότι παίζουμε με μπάντες που αγαπάμε, μας ωθεί να κάνουμε καλύτερες εμφανίσεις και ναι, μπορούμε να μάθουμε πολλά ο ένας απ’ τον άλλον καθώς μοιραζόμαστε τη σκηνή όπως και να εμπνευστούμε. Ο Adam των Ramesses με έχει εμπνεύσει πολλές φορές στο να γίνω καλύτερος frontman/τραγουδιστής και μπορώ να πω τα ίδια και για τους Sonic Ritual και για τους Autopsy π.χ. Γάμησε τα, έχουμε παίξει με τόσες πολλές μπαντάρες…

Λάβατε κοπλιμέντα και απ’ τον Fenriz των Darkthrone και μάλιστα σας πρότεινε και σαν “μπάντα της εβδομάδας” στο blog του. Σας αγχώνει καθόλου αυτό;

Όχι, όχι πραγματικά, αλλά στ’ αλήθεια εκτιμούμε την υποστήριξη του. Μας στηρίζει εδώ και πολύ καιρό και τα κοπλιμέντα του, οι συμβουλές και η κριτική του πάντα εκτιμούνται απ’ το στρατόπεδο των Obliteration. Η πρώτη φορά που μας στήριξε με κοπλιμέντα και τα λοιπά ψιλο-φρίκαρα, ήταν κάτι αρκετά αγχωτικό για μένα. Αλλά τώρα είναι όλα τέλεια, χεχε. Τον συνάντησα κι εχθές το βράδυ, καταπληκτικός τύπος.

Η black metal μετάβαση που συμβαίνει στο “The Worm That Gnaws In The Night” είναι απλά φανταστική. Να περιμένουμε παρόμοια εγχειρήματα σε κάποια από τις νέες σας συνθέσεις;

Ευχαριστώ φίλε! Είναι από τα αγαπημένα μου μέρη στον δίσκο. Ναι, νομίζω ότι μπορείτε να περιμένετε περισσότερα απ’ αυτό το στυλ στην επερχόμενη δουλειά μας. Το υλικό πάνω στο οποίο δουλεύουμε τώρα αγγίζει πιο σκοτεινά μέρη σαν κι αυτό, έτσι είναι αρκετά ασφαλές να πούμε ότι το album μας θα έχει μέρη/riffs/τραγούδια που μοιράζονται το ίδιο μοχθηρό συναίσθημα σαν το τέλος του “The Worm That Gnaws In The Night”. Αλλά το αφήνουμε απλώς να κυλάει καθώς δεν έχουμε ολοκληρώσει τη γραφή του ακόμα. Είμαι σίγουρος ότι θα σκοτώνει όμως.

Πως ακριβώς επιτύχατε αυτόν το ζεστό, οργανικό ήχο;

Χρησιμοποιούμε ζεστό, οργανικό εξοπλισμό, χεχε. Ηχογραφούμε μόνοι μας τα πάντα αναλογικά (μόνο που όλα τα σώζουμε σε σκληρό δίσκο κι όχι σε ταινίες) και χρησιμοποιούμε τα αυτιά μας για να φτιάξουμε τον ήχο στους ενισχυτές, στα τύμπανα και ούτω καθεξής. Ηχογραφούμε πάντα τελείως βασικά και γρήγορα του στυλ DIY (Do It Yourself) χωρίς φανταχτερά plg ins, triggers, pro tools ή τέτοια πράγματα. Χρησιμοποιούμε μηχανήματα που ηχούν καλά και θερμά, σαν τον ενισχυτή Orange του ’73, και καλούς high gain ενισχυτές. Το σημαντικό είναι ότι χρησιμοποιούμε τα αυτιά μας ψάχνοντας τον ήχο που θέλουμε και που ταιριάζει καλύτερα στα τραγούδια μας. Ο Arild, κιθαρίστας και παραγωγός του δίσκου λέει: “Απλά χρησιμοποιήσαμε τ’ αυτιά μας και προσπαθήσαμε να επικεντρωθούμε στο να επιτύχουμε τον αληθινά ακουστικό ήχο των τυμπάνων όταν κάναμε τη μίξη. Έπειτα προσπαθήσαμε να προσαρμόσουμε τα πάντα γύρω απ’ αυτόν τον ήχο…”

Πιστεύω ακράδαντα ότι το αληθινό death metal έχει στοιχεία από το doom metal. Εννοώ μπάντες σαν τους Morbid Angel, Sadistic Intent κ.ο.κ. Ποιά είναι η σχέση σας με το Sabbath-ικό υλικό και πως το αντιλαμβάνεστε ως μέρος του death metal γενικά;

Πράγματι, το doom είναι ένα σημαντικό είδος για το ακραίο metal, αν θες τη γνώμη μου. Και προσφέρει μια εντελώς νέα διάσταση και βάθος στη μουσική. Η σχέση μου με το Sabbath-ικό υλικό είναι σπουδαία, το αγαπώ. Οι Black Sabbath είναι θεοί για εμάς αλλά μπάντες όπως οι Pentagram, Sleep, Electric Wizard, Coven, Witchcraft, Witch, Cathedral, OM, St. Vitus κ.ο.κ. αποτελούν επίσης έμπνευση. Το υλικό που είναι εμπνευσμένο από τους Black Sabbath είναι πάντοτε μουσική με περίσσια ψυχή. Τα doom σημεία στο ακραίο metal δίνουν στις μπάντες μια δυναμική και ποικιλομορφία που διαχωρίζει τους καλούς απ’ τους σπουδαίους, τους άντρες απ’ τα αγόρια κ.λ.π. Νομίζω πως αυτά τα σημεία προσδίδουν μεγαλύτερη ουσία στο όλο χάος και είναι απαραίτητα για τους Obliteration εφόσον έτσι κρατάμε το ενδιαφέρον και διαδίδουμε τη φρίκη με σωστό τρόπο.

Το punk επίσης φαίνεται να έχει τεράστια επίδραση στη μουσική σας κατεύθυνση. Ποιές είναι οι μπάντες με τις οποίες συνδέεστε; Θαρρώ προέρχονται κυρίως απ’ τη δεκαετία του 80…

Γάμησε τα, ναι! Το punk attitude είναι τόσο ισχυρό και τόσο σημαντικό για το καλό metal. Λατρεύω τόνους απ’ την παλιά punk μουσική όπως: Testors, Discharge, Sacrilege (τα demos), Misfits, Bad Brains, Cro Mags, Black Flag, Samhain, Negative Approach, Void, Anti Sect, Dead Boys, Adrenalin OD, Doom, μέχρι και τους Bad Religion και τόσους άλλους. Αλλά υπάρχουν επίσης άπειρες καινούργιες crust/punk μπάντες εκεί έξω όπως οι Summon the Crows, Dishonorable Discharge, Dishammer, World Burns to Death, Tragedy, Severed Head of State, Detestation, Murderess, Speedergarben, Skitsystem, Imperial Leather αι τόσες πολλές ακόμα. Το punk δεν έχει πεθάνει!

Πότε να περιμένουμε το νέο δίσκο; Υπάρχουν τραγούδια σε εξέλιξη;

Ελπίζουμε να το κυκλοφορήσουμε στα τέλη του 2011 μα δε γνωρίζουμε ακόμα. Μόλις υπογράψαμε με την Indie Recordings έτσι θα ξέρω πως ότι αφορά το δίσκο θα είναι εξαιρετικά καλά δουλεμένο. Δουλεύουμε σκληρά γι’ αυτό τώρα αλλά δεν είμαστε μακριά απ’ την πρόοδο που αναφέρεις. Έχουμε μερικά τραγούδια έτοιμα καθώς και μια πληθώρα σημείων/riffs. Ας ελπίσουμε ότι θα ολοκληρωθεί κάποια στιγμή μες στο καλοκαίρι ώστε να μπορέσουμε να το ηχογραφήσουμε. Μπορώ να υποσχεθώ ένα τρομακτικό album. Οι οπαδοί του “Nekropsalms” δεν θα απογοητευτούν.

Τέλος στο μαρτύριο. Μπορέις να μου πεις τους πέντε δίσκους που είχαν το μεγαλύτερο αντίκτυπο σε σένα προσωπικά; Επιπλέον, θα χαιρόμασταν να προτέινεις νέες μουσικές.

Σκατά, είναι τόσοι πολλοί! Οι πρώτοι είναι αρκετά εμφανείς μα θα προσπαθήσω να συμπεριλάβω και κάποιους πιο σκοτεινούς. Χωρίς συγκεκριμένη σειρά.

1. AUTOPSY – Mental Funeral
2. DARKTHRONE – Goatlord
3. REPULSION – Horrified
4. AURA NOIR – The Merciless
5. BLACK SABBATH – Master of Reality

Χεχε, όχι και τόσο σκοτεινό υλικό αλλά αυτοί οι δίσκοι είχαν ισχυρό αντίκτυπο σε μένα. Μερικές άλλες μουσικές συμβουλές, παλιές και νέες είναι οι εξής: Natur (NYC), In Solitude, Sonic Ritual, Bastard Priest, Morbus Chron, Okkultokrati, Black Magic, Negative Plane, Nekromantheon, Deathroner, Curved Air, Naam, Sarcofagus, Altaar, Execration, Diskord, Summon the Crows, Beastmilk, Hexvessel, Swallowed, Salute, Maim, Mismal, Corrupt(rip), Antichrist, Parabellum, Haust, Utarm, Dream Death, Captain Beyond, Saturnlia Temple, Mare, One Tail One Head κ.ο.κ. Υπάρχει πληθώρα καλής μουσικής εκεί έξω.

Ελάτε να παίξετε και στην Ελλάδα κάποια στιγμή. Τα τελευταία λόγια είναι δικά σου.

Σ’ ευχαριστώ για την ωραία συνέντευξη. Θέλουμε πάρα πολύ να παίξουμε στην Ελλάδα, κάντε μας κράτηση, σας παρακαλούμε! Συνέχισε να υποστηρίζεις το αντισυμβατικό underground, παρέμεινε μουσικό φρικιό, να περνάς καλά και hail Satan!

08 March 2011

NICOLE ATKINS "Mondo Amore"

Nicole Atkins

Mondo Amore
2011 | Razor & Tie

Το ντεμπούτο άλμπουμ της μου άρεσε υπερβολικά. Έκρυβε τεράστιες υπερ-hitάρες βουτηγμένες μες στην ποιότητα. Στα συν αυτής της καλλιτέχνιδας υπολόγιζα το γεγονός ότι, πέρα από ερμηνεύτρια, είναι μια ικανότατη συνθέτρια. Γενικά η μουσική της Nicole Atkins είναι ένα υγιέστατο mainstream πράγμα που δεν με χαλάει καθόλου. Στο καινούργιο, Mondo Amore, η συμπαθέστατη Αμερικανίδα ξεπέρασε τον εαυτό της γράφοντας ακόμα καλύτερες και πιο σκοτεινές μελωδίες. Ιδιαίτερη μνεία δίνουμε στο χαρακτήρα ορισμένων συνθέσεων καθώς και στην όλη ενορχήστρωση των οργάνων. Η τύπισσα ξερνάει με τρόπο τις Led Zeppelin επιρροάρες της (ο ήχος του You Come to Me είναι συγκλονιστικός) και διαθέτει μια ικανή μπάντα που υποστηρίζει τις νέες ιδέες της. Της βγάζω το καπέλο για το πως καταφέρνει ανά φάσεις να περιέχει τόση ουσία μέσα σε ολιγόλεπτες συνθέσεις σαν το You Were the Devil. Ρετρό κιθάρες που σολάρουν δίχως να φλυαρούν, μπάσο που χειρίζεται σαν μπάσο (επιτέλους), ψυχεδελικά βιολιά κι ένα κόρακα ομορφιές ακόμα. Είμαι σίγουρα οπαδός της.

06 March 2011

TIM HECKER "Ravedeath, 1972"

Tim Hecker
Ravedeath, 1972
2011 | Kranky

Αυτό είναι σίγουρα ένα άλμπουμ που αδίκησα πολύ στην top-20 λίστα μου με τα καλύτερα του 2011. Ξεκινώντας με ένα ισχυρό info, αξίζει να αναφερθεί ότι ο συνήθης ύποπτος James Plotkin (Khanate, Jodis, Khlyst, Phantomsmasher κ.α.) έχει αναλάβει το mastering του συγκεκριμένου δίσκου. Τώρα, στα όσα αφορούν το άλμπουμ αυτό καθαυτό, ο Tim Hecker έχει συνθέσει και ηχογραφήσει όλο το υλικό του. Τα τραγούδια πνέουν εμφανώς σε μια ambient θάλασσα πανέμορφων, νοσταλγικών ήχων όπου διακεκομμένοι ρυθμοί συγκροτούν ένα σεληνιακό τοπίο και ήπιες διαθέσεις. Θαρρώ πως ο Καναδός καλλιτέχνης έχτισε αυτό το ειδυλλιακό soundtrack μέσα σε αυθαιρεσία παρ’ όλη την πιθανή σκοπιμότητά του. Σαν θείες κραυγές της φύσης, μια λυπηρή ορχήστρωση. Οι ήχοι θρασομανούν και ξεδιπλώνονται φυσικά μέσα στην εσωτερικότητα του Ravedeath, 1972. Ενδείκνυται για ταξίδι πέρα του γήινου. Σχεδόν θεραπευτικό…

05 March 2011

HEXVESSEL "Dawnbearer"

Hexvessel
Dawnbearer
2011 | Svart Records

Δεν είναι ότι καθυστέρησα να ακούσω τον δίσκο. Ούτε άργησα να κρίνω αν αυτό που άκουσα με ικανοποίησε ή όχι. Μερικές φορές όμως, όταν έχεις να συγκρίνεις δύο διαφορετικούς χαρακτήρες του ίδιου ανθρώπου (Mathew McNerney, κοινώς Kvohst) ίσως χρειάζεται να αφήσεις το χρόνο να περάσει τόσο μαρτυρικά όσο την ανάγκη να βροντοφωνάξεις από την καύλα της χαράς. Σε τούτο το γήινο διαμαντάκι θα χαρείτε την αφοπλιστική ικανότητα folk συνθέσεων του Βρετανού (με λίγη βοήθεια από τον κύριο Andrew “Aort” McIvor) πέρα των πανέμορφων φωνητικών χορδών που διαθέτει. Μόλις έφθασαν δειλά δειλά οι πρώτες μέρες του φθινοπώρου και έτυχε να παίζει μετά από καιρό το Dawnbearer στο στερεοφωνικό μου. Είναι σαν εκείνο να με διάλεξε. Ήταν καιρός να γράψω κάτι για τον μαγικό παλμό του. Το παράδοξο της όλης φάσης είναι ότι ενώ σαν δίσκος διαθέτει τελετουργικά σημεία (οι promo φωτογραφίες νομίζω πως είναι εμπνευσμένες από Haitian Vodou) εκεί που συνεπαίρνεσαι είναι καθαρά από το αιθέριο, και πολλές φορές ονειρικό, άγγιγμα των οργάνων. Θεωρώ αριστουργηματική τη χρήση κάποιων παραδοσιακών οργάνων όπως το μαντολίνο στο απίστευτα κολληματικό The Death Knell Tolls και σίγουρα οι πανέξυπνες φωνητικές μελωδίες βοηθούν ακόμη περισσότερο το όλο σύνολο. Ο δίσκος αυτός πάλλεται απ’ την ίδια καρδιά κι αυτό είναι η μεγάλη επιτυχία του αγαπητού μας τραγουδιστή στο συγκεκριμένο project. Το να μοιράζεσαι επίσης την παράνοια των Virus, δηλαδή το πνεύμα των Ved Buens Ende, υπό ένα ακουστικό πρίσμα (The Tunnel at the End of the Light), τότε τα θέλγητρα είναι ακατανίκητα. Άλλοι ύμνοι όπως το τίγκα αλα-Θανάσης Παπακωνσταντίνου (μην ακούσω μαλακία) A Cabalist Under the Gallows κόβουν επίσης την ανάσα. Μιλάμε για ένα σύγχρονο μουσικό κόσμημα. Χωρίς πλάκα, αγοράστε το με κλειστά τα μάτια.