SWMRS "Berkeley's on Fire"

SWMRS

Berkeley's on Fire

2019 | Fueled by Ramen

Το punk rock εδώ μπαίνει περισσότερο σαν ταμπέλα για να περιγράψει τις αξίες ή την στάση του group (ως οφείλει δηλαδή) και όχι για να κατευθύνει τον ακροατή κάπου συγκεκριμένα ηχητικά. Οι SWMRS (προφέρονται Swimmers) είναι από τις Η.Π.Α. και το Berkeley's on Fire είναι ήδη το τέταρτο full-length της μπάντας. Η φλέβα της μπάντας σαφώς και είναι το pop σαν κουλτούρα όπως και στυλιστικά. Περισσότερο indie rock αλά Hives και Blur-ικές μελωδίες θα βρει ίσως κανείς εδώ παρά punk όπως το έθεσαν οι Ramones ή οι Sex Pistols λίγο αργότερα. Ο δίσκος είναι η βάση για το big next step της μπάντας στη μουσική βιομηχανία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον ευχαριστήθηκα. Δεν είμαι και ο καταλληλότερος άνθρωπος για να μιλήσει για τέτοιες προσπάθειες αλλά το mainstream κοινό θα τους αναδείξει σε κάτι μεγάλο υποπτεύομαι. Αργά ή γρήγορα.

DEATHSPELL OMEGA "The Furnaces of Palingenesia"

Deathspell Omega

The Furnaces of Palingenesia

2019 | Norma Evangelium Diaboli

Κατά κάποιο τρόπο οι Deathspell Omega αγναντεύουν από την κορυφή που οι ίδιοι δημιούργησαν, τελείως ευφάνταστα, την τελευταία δεκαπενταετία. Αλήθεια, θα ήταν πολύ κλισέ μια οποιαδήποτε κριτική στο έργο τους όσον αφορά την μετά-Si Monvmentvm Reqvires, Circvmspice περίοδό τους. Και αυτό ισχύει τόσο στο μουσικό όσο και στο στιχουργικό περιεχόμενο στο οποίο οι πολύ προσεκτικοί και ψαγμένοι οπαδοί τους θα δώσουν ιδαίτερη βάση συσχετίζοντας το concept του νέου άλμπουμ με τη φιλοσοφία του Σαρτρ και του Μπατάιγ. Εγώ θα αρκεστώ στο να αναφέρω πως είναι απορίας άξιο να καταφέρνουν έναν τόσο έντονο παλμό σε συνθέσεις που έχουν γεννηθεί στην ίδια φλέβα της πρότερης δισκογραφίας τους. Θα συναντήσει κανείς εδώ τη λύσσα των Antaeus και την καλύτερη δυσαρμονία της πιάτσας σε κλίμακες φουλ μινόρε που θα τσαλακώσουν την καρδιά σας. Κι όλα αυτά με έναν οργανικό, ζεστό ήχο που κάνει μέχρι και την εκφορά του Aspa (;) να στάζει δηλητήριο.

HAIMAD "The Return" EP

Haimad

The Return EP

2019 | Northern Silence Productions

Οι Haimad είναι μια παμπάλαια black metal μπάντα που σχηματίστηκε στα μέσα των 90's στη Σουηδία. Η τελευταία τους προσπάθεια ήταν ακόμα ένα ΕΡ που κυκλοφόρησε το 1999 και το The Return επιστρέφει μετά από είκοσι χρόνια απραξίας. Είναι λογικό λοιπόν ότι όσοι μπουν στη διαδικασία να ακούσουν το άλμπουμ θα βιώσουν μια old school εμπειρία του ήχου που θα παραπέμψει στις "συμφωνικές" προσπάθειες των (early) Arcturus και Emperor όπως επίσης και στους Old Man's Child, Dimmu Borgir και Dark Fortress. Σχετικά καλή, αν και παρωχημένη, αυτή η νέα τους προσπάθεια με το The Prophecy τραγούδι να κερδίζει τις εντυπώσεις ως το πιο περιπετειώδες και το Upon a Throne of Ice να χαρίζει αυτή την ανοίκεια θλίψη που αρμόζει σε μπάντες του είδους.

ABDUCTION "All Pain as Penance"

Abduction

All Pain as Penance

2019 | Inferna Profundus Records

Βίαιη αλμπουμάρα με δυσάρεστες αναθυμιάσεις δυσαρμονίας προσφέρει ο Βρετανός Phil Illsley (Taken by the Tide, Death Tripper). Αρκετά δραστήριος την τελευταία τριετία μες στην οποία έχει προλάβει να κυκλοφορήσει ακόμα δύο full-lengths κι ένα EP πριν από το φετινό δημιούργημά του. Στα συνήθη ξεσπάσματα που θα βρει κανείς καθ' όλη τη διάρκεια του δίσκου θα έρθει αντιμέτωπος με απροσδόκητα ατμοσφαιρικά σημεία που αναμφίβολα εντείνουν την πικρόχολη αίσθηση αντί να ξενερώσουν τον ακροατή. Αν εξαιρέσω το αχρείαστο Embattled ιντερλούδιο όλα τα τραγούδια με άφησαν άναυδο και κορυφαία στιγμή θεωρώ πως είναι το The Funeral of Cosmic Mastery άσμα που κλείνει τον δίσκο μεγαλεπήβολα. Προτεινόμενο όσο δεν πάει.

NUSQUAMA "Horizon Ontheemt"

Nusquama

Horizon Ontheemt

2019 | Eisenwald

Ολλανδικό black metal project που έχει στις τάξεις του μέλη των Iskandr, Lubbert Das, Laster και Solar Temple μεταξύ άλλων. Όσοι έχουν έρθει σε επαφή με δουλειές των προαναφερθέντων μπαντών γνωρίζουν ότι πρέπει να προσμένουν κάτι τουλάχιστον ποιοτικό. Και αυτό ακριβώς πράττουν οι Nusquama. Χωρίς καμία έκπτωση στη λύσσα του black metal τους δημιουργούν μια βιτριολική ατμόσφαιρα για το είδος εφάμιλλης των ηγεμονικών στιγμών των mid-90's. Το Horizon Ontheemt είναι το απάνθισμα της μαύρης ψυχής και διοχετεύει το απαστράπτον σκοτάδι μέσω πανέμορφων μελωδιών, είτε βίαια είτε μέσω μιας πειθαρχημένης εκτέλεσης. Δώστε βάση σε αυτή τη σκηνή. Ο Βορράς έχει αρχίσει να βρυγχάται πάλι επικίνδυνα.

AORATOS "Gods without Name"

Aoratos

Gods without Name

2019 | Debemur Morti Productions

Προφανώς πίσω από την υπόθεση Aoratos κρύβεται ο ιθύνων νους των Akhlys και Bestia Arcana και μάλλον πρόκειται για one-man project. Τι προσφέρει εδώ άραγε ο Kyle Earl Spanswick (aka Naas Alcameth); Black metal φυσικά και μάλιστα στα πρότυπα των προαναφερθέντων acts. Εδώ δεν υπάρχουν αδεξιοσύνες που οδηγούν τον ακροατή σε ρίγη συγκίνησης. Ο mainman του γκρουπ δεν πάσχει από αμάθεια και συνθέτει ένα άλμπουμ (μόλις ντεμπούτο) ισόποσο σε riffs και ατμόσφαιρα. Η αίσθηση όμως ότι το όλο project δημιουργήθηκε άνευ ψυχολογικού κόστους το κατατάσσει αυτόματα σε Β' κατηγορία κάνοντας το αρεστό σε πολύ συγκεκριμένο φάσμα οπαδών: αυτών που δεν δέχονται κανένα άλλο είδος ούτε στη βελόνα του πικάπ τους αλλά ούτε και στον σκληρό δίσκο του ηλεκτρονικού υπολογιστή τους.

ABOMINISM s/t

Abominism

Abominism

2019 | Independent

Νεοσύστατη μπάντα από την Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α. το ντουέτο των Stephen Baker και John William Dunn IV. Στο ομώνυμο ντεμπούτο τους παίζουν ένα αρκετά καλό death metal το οποίο είναι ελαφρώς χρωματισμένο με black metal αισθητική. Δεν είναι ότι πρόκειται για την πιο καταχθόνια προσπάθεια που θα ακούσει κανείς ούτε το γεγονός ότι θα ανατριχιάσει ακούγοντας τις ορθές και πολύ μελετημένες μελωδίες τους. Είναι συνετοί όσον αφορά τους καιρούς που διανύουμε και πολύ προσιτοί ασχέτως της ακρότητας που πρεσβεύουν. Το μεγάλο μειονέκτημα φυσικά είναι η χρήση drum programming (δε μπορεί να κάνω τόσο λάθος) το οποίο αδυνατεί να κρύψει την εκνευριστική χροιά του παρ' όλη την εξέλιξη της σημερινής τεχνολογίας. Κρίμα γιατί έχουν κάποιες σοβαρές ιδέες.

AKASHA "Canticles of the Sepulchral Deity"

Akasha

Canticles of the Sepulchral Deity

2019 | Grey Matter Productions

Ανδροπρεπές black metal παίζει ο Leech, το μοναδικό μέλος αυτού του project. Δεν έχω ακούσει προηγούμενες προσπάθειες του για να μπορώ να συγκρίνω αλλά αυτό είναι όπως και να 'χει το ντεμπούτο full-length του. Λόγω των high-pitched φωνητικών του και μελωδιών όπως στην έναρξη του Psychic Fog, Draconian Paroxysm το στυλ παραπέμπει σε δρακουλέ/βαμπυρέ καταστάσεις αλλά αυτό μην σας αποκαρδιώσει. Μπορεί να γίνεται λίγο γραφικός ανά φάσεις αλλά βασίζει το performance του κυρίως σε νεοτερισμούς προσπαθώντας συνάμα να κρατήσει ένα παραδοσιακό feeling. Δεν είναι αχαΐρευτος αλλά δεν προσφέρει και κάτι συγκλονιστικό. Επίσης μπορείτε να του δώσετε μια ευκαιρία χωρίς αυτό πάλι να σημαίνει ότι η ακρόαση θα είναι ανεπαίσθητη. Το artwork κάνει "κρα" ότι είναι από τον πολύ Wrest.

CSEJTHE "L'Horreur de Čachtice"

Csejthe

L'Horreur de Čachtice

2019 | Independent

Ο Καναδάς τα τελευταία χρόνια έχει χτίσει μια καλή σκηνή όσον αφορά το black metal και σχεδόν χαρακτηρίζεται από τον ήχο του και το ύφος όσων το πρεσβεύουν. Οι Csejthe είναι μια από αυτές τις μπάντες που είναι κοντά στα πρότυπα των Délétère, Grimoire κ.α. Το L'Horreur de Čachtice είναι το τρίτο full-length του γκρουπ και πιθανότατα το καλύτερο άλμπουμ τους. Αν προσπεράσει κανείς το ασθενικό ξεκίνημα θα χαρεί να ανακαλύψει το αδιαφιλονίκητο ψύχος που ντύνει τραγούδια σαν το Nébuleuse Τentatrice ή το Sadique Lunatique. Η αντι-πλαστικότητα του δίσκου συσσωρεύεται σαν ηχητικό άγχος έτοιμο να εκραγεί προς πάσα κατεύθυνση και γι' αυτό εκτιμάται δεόντως σαν προσπάθεια.

SINMARA "Hvísl Stjarnanna"

Sinmara

Hvísl Stjarnanna

2019 | Ván Records

Ο τρομολάγνος Þórir Garðarsson δεν έχει σταματημό. Προφανώς και είναι μια συλλογική προσπάθεια η υπόθεση Sinmara αλλά φαίνεται η σφραγίδα του φανταστικού αυτού μουσικού και πως υιοθετείται μέσα στα σχήματα που συμμετέχει. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από τους ασυναγώνιστους Svartidauði. Η Ισλανδική σκηνή κρατά κατ' εμέ τα ηνία στην υπόθεση black metal. Οι Sinmara ενηλικιώνονται με αυτή τη νέα τους προσπάθεια και ξεπερνούν κατά πολύ το καλό ντεμπούτο τους. Είναι υπερβατικοί και συνδυάζουν τη δυσαρμονία με τη μελωδία και την ονειρική υποβλητικότητα. Όλα τα τραγούδια είναι ψυχωμένα και το υποδόριο χάος τους καταδεικνύει το ανώτερο στάδιο της πνευματικής εξέλιξης των μελών. Για κάτι τέτοια ζούμε πλέον. Αναρωτιέμαι τι θα πάθω όταν βγάλουν νέο δίσκο οι Misþyrming.