LANA DEL REY "Born to Die"

Lana Del Rey

Born to Die

2012 | Interscope, Polydor

Ωραία λοιπόν, φτάσαμε να ακούσουμε και το νέο success girl της μουσικής βιομηχανίας και ό,τι εχει να μας πει μέσα από το Born to Die άλμπουμ. Κατ’ αρχήν, να ξεκαθαρίσω ότι μπήκα στη διαδικασία να το ακούσω μετά από προτροπή ενός αγαπητού blog. Δε γνώριζα καν την ύπαρξη της νεαράς δεσποινίδας από την Νέα Υόρκη και βρέθηκα προ εκπλήξεως όταν διαπίστωσα τα εκατομμύρια views που έχουν τα video clips της στο διαδίκτυο. Είμαι πίσω αλλά στα απ’ αυτά μου γενικά. Οι aequalis συνθέσεις του δίσκου, με το νοσταλγικό τόνο και το vintage περικάλυμμα, έχουν ένα και μόνο σκοπό: να αναδείξουν την (αντικειμενικά) πολύ όμορφη φωνή της καλλιτέχνιδας. Αυτό είναι ένα τρικ κατά το οποίο συχνά οι συνθέσεις πέφτουν στο λάκκο της μετριότητας, καθιστώντας την προσοχή στην εμπορική, cantabile φύση των ασμάτων και τις παραγεμισμένες με bottox αχείλες (π.χ. λέω εγώ τώρα) της εκάστωτε κορασίδας. Ακούγοντας τον δίσκο ξεχώρισα μονομιάς (να πέσει φωτιά να με κάψει) το σπουδαίο ομώνυμο τραγούδι και το μελαγχολικό ρεσιτατίβο του Video Games. Δεν ήμουν προ-ιδεασμένος. Και δεν είναι διόλου τυχαίο που και τα δύο αυτά τραγούδια έχουν διαλεχτεί να γίνουν official clips του άλμπουμ. Γενικά, νομίζω ότι το κατέχει το θέμα η μικρή Lana. Το Born to Die όμως δεν παύει να είναι ακόμα ένα two hits wonder άλμπουμ που κουράζει στο σύνολό του παρόλο το μαύρο timbre που το περιτυλίγει. Το σκοτάδι περιφέρεται γύρω της απροκάλυπτα. Το θέμα είναι αν θα δεχόταν ποτέ, ένα music icon σαν κι αυτή, να το ρουφήξει και να βγάλει σε basso μοτίβο κανά αριστούργημα. Το μέλλον θα δείξει.

ROUTES "Land of Holy Dope"

Routes

Land of Holy Dope

2012 | Ides of August Industries

Η φόρα που πήραν με το προ τετραετίας ομώνυμο ντεμπούτο τους τους διατηρεί σε τροχιά. Ακόμα. Ο τόνος του νέου τους τερατουργήματος δεν είναι οι αποχρώσεις του πορτοκαλί αυτή τη φορά. Το χρώμα που τους αρμόζει είναι το βρωμιλί πλέον. Ξηλώσαν τις κλωστές της έμπνευσης και απογυμνώθηκαν. Όλα τους τα τραγούδια είναι μικροί θρίαμβοι μιας μουσικής σκηνής που φορέθηκε πολύ τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, φοριέται ακόμα από κάποιους αλλά εμφανώς λιγότερους, και είναι σε ύφεση πια. Οι Routes, άθελα ή μη, σκάνε out of season και είναι συνοπτικοί σ’ αυτά που προτείνουν. Προς τέρψη δική μας, η όποια διαλλακτικότητα σβήνει στο κενό. Εδώ έχουμε να κάνουμε άνετα με ένα διαμαντάκι πέρα κάθε αμφιβολίας.

Kορυφαίοι δίσκοι για το 2011

Ας παραθέσω κι εγώ δειλά δειλά την top-twenty λίστα μου με τα δισκάκια της χρονιάς που μας αφήνει οσονούπω. Τα είδη ποικίλλουν κι αυτό ίσως να ξενίσει μερικές μάπες αλλά στα παπάρια μου. Αυτές ήταν καλώς ή κακώς οι κορυφαίες μουσικές του 2011 για μένα.

20. NECROS CHRISTOS Doom of the Occult

19. MITOCHONDRION Parasignosis

18. VEKTOR Outer Isolation

17. NADER SADEK In the Flesh

16. LEVIATHAN True Traitor, True Whore

15. NEGATIVE PLANE Stained Glass Revelations

14. COLD CAVE Cherish the Light Years

13. AUTOPSY Macabre Eternal

12. VIRUS The Agent That Shapes the Desert

11. RAMESSES Possessed by the Rise of Magik

10. DISMA Towards the Megalith

09. DANAVA Hemisphere of Shadows

08. ULCERATE The Destroyers of All

07. TOMBS Path of Totality

06. PJ HARVEY Let England Shake

05. HEXVESSEL Dawnbearer

04. GRAVEYARD Hisingen Blues

03. KRALLICE Diotima

02. PRURIENT Bermuda Drain

01. PORTRAIT Crimen Laesae Majestatis Divinae

ANTEDILUVIAN "Through the Cervix of Hawaah"

Antediluvian

Through the Cervix of Hawaah

2011 | Profound Lore Records

Μερικές φορές το death metal είναι το αγαπημένο μου είδος μουσικής. Το λατρεύω όχι τόσο για το lifestyle και τις μόδες που έχουν περάσει ανά καιρούς τα διάφορα υποείδη του, αλλά γιατί είναι μια επικίνδυνη και ακραία έκφραση τέχνης από τη γέννησή του ως τώρα. Ιδιαίτερα το παλιό, ανόθευτο death metal, αυτό που ζέχνει μπόχα και θανατίλα, με ανατριχιάζει ακόμα και σήμερα και με συγκινεί στον μέγιστο βαθμό. Οι Antediluvian είναι μια μπάντα που είναι μπολιασμένη με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά αυτής της φανταστικής μουσικής σκηνής. Λοξοδρομεί προς το παρελθόν, κρατώντας όλο το κατασκότεινο feeling μες στην μουσική της ενώ όλως περιέργως θα μπορέσει να διακρίνει κανείς πιο σύγχρονες τακτικές να πετάγονται από δω και από εκεί. Η ουσία της μπάντας, σε αυτό το πρώτο και μοναδικό full-length τους, βρίσκεται στις στριμμένες μελωδίες και τη βάναυση ατμόσφαιρα. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν φοβούνται να δείξουν το ταλέντο τους στη δημιουργία μνημειωδών riff όπως το βασικό θέμα του From Seraphic Embrace. Η ερμηνεία του Haasiophis πίσω από το μικρόφωνο προδίδει τις χαοτικές επιρροές της από πρωτομάστορες του είδους σαν τους Incantation αλλά και από τους δικούς μας, πιο πρόσφατους θεούς, Dead Congregation. Αν και το Through the Cervix of Hawaah είναι ένας δίσκος αδιαμφισβήτης αξίας, θεωρώ ότι χάνει το παιχνίδι στη φυσική ροή μεταξύ των τραγουδιών, τουτέστιν στο σύνολο σαν γενικό άκουσμα. Τα πάντα δικαιολογούνται όμως μιας και αυτό είναι μόλις το ντεμπούτο του συγκροτήματος και όλοι οι οιωνοί που προκύπτουν μέσα από την ακρόαση του κατατάσσουν αυτούς τους ταπεινούς Καναδούς στην elite του παγκόσμιου underground death metal σαν μία απο τις μεγαλύτερες ελπίδες του είδους.

THE MEN "Leave Home"

The Men

Leave Home

2011 | Sacred Bones Records

Άλλο πάλι τούτο. Οι The Men είναι περιπτωσάρα μπάντας. Εκεί που ακούς τα χαώδη και αδόμητα ηχοτόπια των κιθαριστικών feedbacks σου σκάνε μια Godspeed You! Black Emperor μελωδιάρα με μεστή ατμόσφαιρα και όλα τα συναφή. Στα καπάκια rock n’ roll-ίζουν με αμερικάνικο, εφηβικό τρόπο (απλώς λίγο πιο βαριά). Εν συνεχεία μετατρέπουν το όλο στυλ τους σε ένα Black Cobra meets Kyuss υβρίδιο. Εκεί που γειώνεσαι τελείως όμως είναι όταν ακούς το L.A.D.O.C.H. τραγούδι του άλμπουμ. Πρόκειται για ένα sludge ύμνο που εκθειάζει τη σάπια αντίληψη μπαντών όπως οι τρι-θεοί Eyehategod. Σκισμένα φωνητικά, κιθάρες κουρδισμένες στα Τάρταρα της Κολάσεως, ένας doom ορυμαγδός και ασήκωτα riffs. Πλέον καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά με την πάρτυ τους. Οι The Men είναι βλάκες με την καλή έννοια. Και παρ’ όλα όσα είπα έως τώρα, είναι απλώς μια μπάντα που παίζει σύγχρονο punk με τους δικούς της όρους. Όταν μάλιστα είσαι ικανός να γράψεις τόσο ωραία τραγούδια σαν κι αυτούς, τότε δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα και κανέναν. Και αυτή η μπάντα σαρώνει τα πάντα στο διάβα της. Γιατί έτσι. Γιατί μπορεί.

KICKBACK "Et le Diable Rit Avec Nous"

Kickback

Et le Diable Rit Avec Nous

2011 | GSR Records

Ναι. Οι Κickback δεν είναι μπάντα που πρεσβεύει την αρετή μιας όποιας παγιοποίησης. Φυσικά και πάντα είχαν trademark σημεία στον ήχο τους μα αυτό δε σημαίνει ότι ακολούθησαν την πεπατημένη, άθλια εκτέλεση μιας συγκεκριμένης νόρμας. Και μπορεί τα εκ-της-κολάσεως εκρηκτικά groove τους να λάμπουν δια της απουσίας τους στο συγκεκριμένο δίσκο αλλά αυτό δεν καθιστά άσχημο το νέο τους πρόσωπο. Παρόλα αυτά θα πρέπει να συμφωνήσω ότι όταν μιλάμε για Kickback προσδοκούμε ένα παράφρων hardcore στυλ μιας και κατέχουν (προσωπική μου γνώμη) τα ηνία στο ιδίωμα παρέα με μπάντες όπως οι Catharsis και κανέναν άλλον. Μπορεί στο It’s a Burning Hell να περνούν μια έντονη κρίση ταυτότητας ανακατέυοντας ένα κοκτέιλ Beastie Boys, Crowbar (αγελαδίσια) riffs και kitsch beats μα τραγούδια σαν το εισαγωγικό Sorption κρύβουν την ευχάριστη εκείνη δυσαρμονία που τόσο τους ταιριάζει. Γενικά θα έλεγα ότι είναι ο πιο τεχνικός τους δίσκος και συνάμα ο πιο προοδευτικός τους εφόσον είναι σαφές ότι μπλέκουν λίγο τις μελωδίες τους από μουσικές επιρροές που δεν καταφέρνουν να καλύψουν πετυχημένα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μετάνιωσα για το συνολικό χρόνο που σπατάλησα για την ακρόασή του. Το θέμα όπως και να’ χει είναι ότι τρώγονται εμφανώς για κάτι διαφορετικό και με λίγη πίστη και ελπίδα αναμένουμε σε ένα αριστούργημα σύντομα. Κατά τ’ άλλα…

ORANSSI PAZUZU "Kosmonument"

Oranssi Pazuzu

Kosmonument

2011 | Spinefarm Records

Το black metal είχε και έχει διάφορες εκφάνσεις, προοπτικές και δυναμικές στο σύνολο του. Μια από αυτές είναι το μπόλιασμα ψυχεδελικών στοιχείων μες στην όλη ακρότητα και τη βία. Ας πούμε οι μνημειώδεις Ved Buens Ende ήταν από τις πρώτες μπάντες που όρισαν ένα αρλεκίνικο, ιδιότροπο, μοναδικό και ψυχοτρόπο στυλ μες στον όλο κακό χαμό της μουσικής τους. Οι παρουσιαζόμενοι Oranssi Pazuzu έχουν μια διαφορετική ταυτότητα, μια ξεχωριστή νοοτροπία, όχι τόσο ως προς την προοδευτικότητα, αλλά ως προς το ηχητικό αποτέλεσμα. Θα έπαιρνα όρκο ότι χαιρετούν την κάποτε ένδοξη kraut rock σκηνή και κλέινουν ερωτικά το μάτι σε άλλα υποείδη του metal όπως είναι το doom. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Uusi Olento Nousee το οποίο αρχίζει με κάτι υπέροχες κιθάρες που ακούγονται σαν το βούισμα της μύγας και καταλήγει σε ένα υπέρβαρο, σάπιο και υπερ-heavy θέμα του θανατά. Ένα άλλο αγαπημένο μου τραγούδι από το δίσκο, το Loputon Tuntematon περιέχει ένα φανταστικό black metal riff πάνω από το οποίο σκάει μια ακόμα πιο φανταστική, θλιμμένη μελωδία. Όλα απογειώνονται. Η μουσική τους ανά φάσεις είναι επική στο μέγιστο βαθμό. Επική, εννοώντας την αυτοκρατορική διάθεση και το απόκοσμο feeling που μας χάρισαν μπάντες σαν τους Emperor του πρώτου άλμπουμ. Το ψυχρό mood επίσης είναι χαρακτηριστικό στοιχείο των ήχων τους. Εν συνοψία, το Kosmonument είναι ένας εκ των κορυφαίων δίσκων της προηγούμενης χρονιάς από μια σκηνή που (πλην εξαιρέσεων όπως Thergothon, Demilich, Demigod) συνήθιζα να βρίζω. Το χειρότερο είναι ότι μες στην ίδια χρονια μια επίσης Φινλανδική μπάντα κυκλοφόρησε έναν ακόμα καλύτερο δίσκο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα πούμε αργότερα.

SEX CHURCH "Growing Over"

Sex Church

Growing Over

2011 | Load Records

Δεν είμαι βέβαιος αν το ala Pink Floyd εναρκτήριο εμβατήριο με προιδέασε σωστά στο τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Όμως η συνέχεια με τραγούδια όπως το Waking Up με κάνουν να πιστεύω πως εδώ έχουμε να κάνουμε με τους Joy Division της νέας χιλιετίας. Σταθείτε! Μην προτρέξετε καν να με κράξετε προτού τους ακούσετε. Η κατευθυνόμενη από μπάσο μουσική, ο τρόπος και η χροιά που εκφέρονται οι στίχοι. Κάπου κάπου ορκίζεσαι ότι ακούς και λίγο The Sound μέσα στα τραγούδια του Growing Over. Είναι γενικά το ύφος του δίσκου, βλέπεις, τέτοιο που τον κάνει τόσο μοναδικό. Το ευτυχές της υπόθεσης είναι πως οι Sex Church δεν έχουν ανάγκη να κοπιάρουν τα ένδοξα σχήματα του post punk κινήματος μιας και καταφέρνουν να συνεχίσουν από κει που σταμάτησε η δράση όλων αυτών των σχημάτων. Είναι ευκαιρία λοιπόν να ακούσετε μια νέα πρόταση στο είδος, δίχως να ανατρέξετε πίσω στους αγαπημένους σας καλλιτέχνες. Και πιστέψτε με, θα τους ευχαριστηθείτε όσο τίποτα. Εμένα προσωπικά ήδη με έχουν κερδίσει.

MASTODON "The Hunter"

Mastodon

The Hunter

2011 | Reprise Records

Αυτή η μπάντα έχει γίνει τόσο όμορφα αιθέρια που δε μπορεί να μην σ’ αποστομώσει με το υπερ-θεϊκό στυλ που έχει εξοπλίσει τη μουσική της. Εντάξει, είναι γνωστό πλέον ότι οι Mastodon του σήμερα ουδεμία σχέση έχουν με τους Mastodon ενός Lifesblood ή ενός Remission αλλά η πολυσχιδής ταυτότητα του γκρουπ έχει διατηρηθεί όλα αυτά τα χρόνια καριέρας. Το The Hunter ανήκει στις αποτυχίες της μπάντας για τον λόγο ότι εδώ οι τύποι απλά δανείζονται τις φοβερές ιδεάρες τους δίχως να δημιουργούν κάτι απ’ το μηδέν. Προσωπικά, μου φαίνεται ότι ο δίσκος αυτός συνεχίζει το ανυπέρβλητο μεγαλείο του προηγούμενου αριστουργήματος, Crack the Skye, σε διαφορετικό μοτίβο. Συμπτύσσει τη διάρκεια, κρατά τις βασικές ultra-καύλα riff-άρες και χτίζει κατ’ αυτό το τρόπο τους μικρούς ύμνους που ακούμε εντέλει. Τραγούδια όπως το Stargasm κάνουν όντως τα άστρα να χύνουν, οι φωνητικές γραμμές είναι γραμμένες για να τραγουδιούνται και γενικά η στόφα της μπάντας την κατατάσσει ανάμεσα στους μεγάλους της υπόθεσης metal. Ειλικρινά, πέρα από κάθε γούστο και προκατάληψη, τους αξίζουν τα καλύτερα. Και ακόμα περισσότερα.

VEKTOR "Outer Isolation"

Vektor

Outer Isolation

2011 | Heavy Artillery Records

Καλοκουρδισμένη, καλογυαλισμένη, εφετζίδικη (εκ πρώτης όψεως), άκρως τέλεια μουσική. Η παράπλευρη συνύπαρξη όμως σ’ όλα τα παραπάνω είναι η ψυχή ορισμένων δίσκων που συντελεί σ’ ένα απόλυτα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Θα ήταν βλάσφημο να μην εντάξω τους Vektor στα σχήματα που έχουν ψυχή. Απ’ το ντεμπούτο τους ακόμα με είχαν ψαρώσει άσχημα. Για την ακρίβεια, μου είχαν πέσει τα σαγόνια. Η αντίληψη της μπάντας είναι ακριβοδίκαια μοιρασμένη ανάμεσα στην έμφυτη διάνοια και τον (αναπόφευκτο) δανεισμό. Γιατί μπορεί ν’ ακούγονται σαν μια εξελιγμένη εκδοχή παλιότερων μουσικών ηρώων, όμως δεν παύουν να παίζουν τόσο εκλεπτυσμένα ώστε να δημιουργούν υπεργαμηστερά thrash metal anthems. Το Outer Isolation πατάει πάνω στο ένδοξο Black Future και συνεχίζει από κεί που’ χε σταματήσει το τελευταίο. Επομένως, εδώ έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν τυφώνα full μεταλλικής επίθεσης με άπταιστη τεχνικούρα και αλλόκοτες αλλαγές. Όλες οι ιαχές ενός όχι και τόσο αγαπημένου (προσωπικά μιλώντας) είδους είναι εδώ. Το μόνο μειονέκτημα είναι πως αυτή τη φορά λείπει το στοιχείο της έκπληξης.