SWANS "My Father Will Guide Me Up a Rope in the Sky"

Swans

My Father Will Guide Me Up a Rope in the Sky

2010 | Young God

O Michael Gira δανείζεται ένα στίχο ενός ακυκλοφόρητου Swans τραγουδιού (Oxygen) το οποίο περιγράφει την κατάσταση κατά την οποία αυτός πεθαίνει και αναδύεται εις τας Ουρανούς. Κι έτσι βαφτίζει την επιστροφή των Swans μετά από 14 χρόνια πλήρους αδράνειας. Δεν είμαι βέβαιος αν κατάφερε να γεφυρώσει αυτό το μακροχρόνιο χάσμα από τον τελευταίο δίσκο της μπάντας Soundtracks for the Blind αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω για την ποιότητα της μουσικής της μπάντας. Το My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky αναπνέει μια σκοτεινότατη noir αισθητική και μια εσωστρεφής διάθεση μιας και πρόκειται κυρίως για έργο του μεγάλου αυτού δημιουργού του ο οποίος δανείζεται παλιούς και νέους συνεργάτες για την ολοκλήρωση και ερμηνεία του. Το να κατανομάσουμε τα ονόματα όσων ενεπλάκησαν στον συγκεκριμένο δίσκο ίσως μας έτρωγε όλη την ηλεκτρονική σελίδα που κοιτάτε αυτή τη στιγμή οπότε αρκεί να πούμε ότι παλιοί συνεργάτες της μπάντας καθώς επίσης και νέοι συνεργάτες του Gira στο project του Angels of Light συνείσφεραν ο καθένας με διάφορους τρόπους. Προσωπικά, ο κλειστός χαρακτήρας του δίσκου μου έφερε στο νου τις (περίεργες) τακτικές ενός Your Funeral, My Trial από τους Bad Seeds. Μόνο που το My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky συμπεριφέρεται σαν το μικρό του αδερφάκι με ολόδικιά του προσωπικότητα. Εννοείται πως οι οπαδοί του σχήματος θα τον λατρέψουν μέχρι τα μπούνια και θαρρώ πως το ίδιο θα κάνει και ο κάθε μέσος οπαδός που δεν έχει ακόμα συστηθεί στη μουσική των Swans. Τι άλλο μένει λοιπόν απ’ το να δοκιμάσετε τα γούστα σας;

Interview: Mass Infection

Ακολουθεί συνέντευξη για το Musikal Aesthetics webzine με τον Victor, μπασίστα της μπάντας.

Γειά σας παιδιά. Χωρίς να γνωρίζω πλήρως την ανταπόκριση του “The Age of Recreation”, θα με λέγατε υπερβόλικο αν έλεγα πως είναι ήδη άδικο να μην το γνωρίζει ΟΛΟΣ ο κόσμος του death metal;

Γεια χαρα φιλε, καταρχας ευχαριστουμε για τα καλα σου λογια! Φυσικα εισαι λιγο υπερβολικος σε αυτο που λες διοτι αφενος το κοινο στη death metal μουσικη εχει ευτυχως διευρυνθει και αφετερου υπαρχουν εκει εξω ενα σωρο πραγματικα τρομερες μπαντες οι οποιες περιμενουν και αυτες τον κοσμο να τις ανακαλυψει και να ασχοληθει σοβαρα μαζι τους! Εμεις ειμαστε μια ακομα underground μπαντα και προσπαθουμε να εδραιωσουμε το ονομα μας στο νου των ακροατων και ισως αυτο να γινεται μεχρι το τελος! Ειναι ππραγματικα ενα δυσκολο εγχειρημα,οπως ειπα και πριν υπαρχουν τρομερες μπαντες στη death metal σκηνη-κατι που φυσικα ειναι πολυ καλο για τους οπαδους-υπαρχει μεγαλος αντγωνισμος και αν δεν εισαι σοβαρος και αφοσιωμενος σε αυτο που κανεις ο κοσμος δε θα ασχοληθει και πολυ μαζι σου.Η αληθεια ειναι παντως οτημεχρι τωρα η ανταποκριση του κοινου ως προσ το νεο μας δισκο ειναι ακρως ικανοποιητικη!

Πέρα την πλάκα, πόσα εκατομμύρια ώρες προβών χρειάζονται για να δημιουργηθεί κάτι τέτοιο;

Οι προβες ειναι ο,τι πιο βασικο για μια μπαντα που θελει να λεει οτι δουλευει σκληρα. Εμεις προβαρουμε συνηθως μια φορα την εβδομαδα λογω ορισμενων δυσκολιων που αντιμετωπιζουμε σε αυτο το θεμα η και περισσοτερες αν χρειαστει. Μεσα στο studio γινονται ολα: Βγαινουνε riffs πανω σε καποιο jammαρισμα, δημιουργειται η δομη των τυμπανων στα κομματια, καταθετει ο καθενας την αποψη αλλα και τις οποιες ιδεες του. Συνεπως απαιτουνται αρκετες ωρες δουλειας μεσα στο προβαδικο!

ΓΙΑΤΙ δεν χρησιμοποιήσατε περισσότερα leads; Μην μου πείτε μόνο πως έγινε λόγω έλλειψης ικανότητας.

Πολυ καλη ερωτηση πραγματικα! Η αληθεια ειναι οτι τα κιθαριστικα leads ηταν απ' την αρχη ενα θεμα που μας απασχολουσε εντονα σε αυτο το δισκο. Σκεφτομασταν αν αυτη τη φορα θα χρησιμοποιουσαμε περισσοτερα η λιγοτερα leads σε σχεση με το ντεμπουτο album μας. Τελικα αποφασισαμε απλως να βαλουμε οσα κριναμε εμεις οτι χρειαζονταν στα κομματια! Δεν εχει να κανει με την ικανοτητα των κιθαριστων μας, απλα κριναμε οτι σε αυτα τα νεα κομματια με τον πιο brutal χαρακτηρασε σχεση με τα παλια,επρεπε να χρησιμοποιησουμε λιγοτερα κιθαριστικα solo. Ειμαι σιγουρος οτι και στον επομενο δισκο αυτο θα ειναι παλι ενα θεμα αλλα δε νομιζω να τα εγκαταλειψουμε παντελως!

Πάντα πίστευα πως τα παιδιά “της επαρχίας” κρύβουν μιά πιο καταπιεσμένη οργή μέσα τους. Είστε υποστηρικτές αυτού; Δικαιολογεί ίσως την ενασχόληση σας μ’ένα τόσο οργισμένο είδος;

Εχεις ενα δικιο σε αυτο που λες. Ολοι ξερουμε πανω κατω ποσο παραμελημμενη ειναι η ελληνικη επαρχια τοσο σε θεμα υποδομων οσο και σε ποιοτητα ζωης σε σχεση με τις μεγαλουπολεις. Επομενο ειναι λοιπον τα περισσοτερα παιδια που καταγονται απο την επαρχια να ειναι συνηθως αρκετα συνειδητοποιημενα. Τωρα για να απαντησω στο δευτερο μερος της ερωτησης σου,δε νομιζω οτι αυτο εχει να κανει και πολυ με την ενασχοληση μας με το death metal, συχνα θα δεις και πολλους επαρχιωτες να ασχολουνται και με αλλα ειδη μουσικης, πλως ειναι η μουσικη που αγαπαμε και στηριζουμε εδω και χρονια!

Το εξώφυλλο είναι εκπληκτικό. Ποιός το έφτιαξε; Αναμιχθήκατε καθόλου με το concept του;

Το εξωφυλλο του δισκου εχει δημιουργηθει απο το Γιωργο “Grin” Πρασινη τον οποιο γνωριζαμε μεσα απο τις καταπληκτικες δουλειες του με πολλες και σημαντικες μπαντες του χωρου! Εμεις ειχαμε καποιες εικονες και ιδεες κατα νου και απλα τις περασαμε στο Γιωργο προκειμενου να τις “ζωντανεψει”. Σε διαβεβαιωνω οτι το τελικο αποτελεσμα ξεπερασε κατα πολυ τις προσδοκιες μας! Μας αρεσει πολυ αυτη η δουλεια, πιστευω ταιριαζει απολυτα με τη μουσικη και την ατμοσφαιρα του δισκου! Χαιρομαι που αρεσει και σε σενα και ευχαριστουμε και παλι για το σχολιο σου!

Ο δίσκος κυκλοφόρησε από διαφορετικό label αυτή τη φορά. Υπήρξε συγκεκριμένο πρόβλημα με την Black Edge;

Η αληθεια ειναι οτι εκ των πραγματων ο δισκος θα κυκλοφορουσε απο διαφορετικη εταιρεια. Ειχαμε καποια προβληματα με την Black Edge τα οποια ευτυχως διευθετηθηκαν γρηγορα, αλλα ουτως η αλλως η συμφωνια μας με τη συγκεκριμενη εταιρεια ηταν για μια κυκλοφορια. Επομενως μετα το ντεμπουτο μας ημασταν αναγκασμενοι να ψαξουμε για κατι νεο και φυσικα καλυτερο! Βρηκαμε την ισπανικη Pathologically Explicit Recordings με την οποια ειμαστε απολυτως ευχαριστημενοι, ο ανθρωπος πισω απο αυτη, ο Fernando,ειναι εξαιρετικος επαγγελματιας και κανει καταπληκτικη δουλεια για ολες τις μπαντες του!

Ας ξαναγυρίσουμε λίγο στις συνθέσεις. Γνωρίζετε, υποθέτω, ότι ο πήχης έχει ανέβει πάρα πολύ ψηλά για τους Mass Infection. Βλέπετε το όλο εγχείρημα σαν μιά πρόκληση για το μέλλον; ΠΟΣΟ καλύτερα τραγούδια είστε ικανοί να γράψετε;

Ηταν ο βασικος μας στοχος απο την ωρα που ξεκινησαμε να συνθετουμε τα κομματια για το νεο μας album να ξεπερασουμε κατα πολυ το ντεμπουτο μας! Νομιζω οτι το καταφεραμε αυτο σε ολους τους τομεις,στη μουσικη και τις συνθεσεις,στο ποσο πιο ακραιο ακουγεται,στην παραγωγη,σε ολα! Φυσικα αποτελει προκληση καθε φορα που πας να δημιουργησεις κατι νεο να ξεπερνας τις προηγουμενες δουλειες σου σε ποιοτητα. Μπορω να σε διαβεβαιωσω οτι εχουμε ακριβως τον ιδιο στοχο και για τον επομενο δισκο μας! Δεν ξερω αν θα τα καταφερουμε να γραψουμε καλυτερα κομματια αυτη τη φορα αλλα σιγουρα εχουμε πολλη ορεξη αλλα και θεληση να το κανουμε!Γενικοτερα θεωρω οτι οι μπαντες πρεπει να εξελισσονται συνεχως και να βελτιωνονται ωστε να ακουγονται παντοτε φρεσκιες, δυνατες και πανω απο ολα ανταγωνιστικες!

Όλη αυτή η ανίερη αίσθηση που κυριαρχεί στον δίσκο, πέρα των εξαιρετικών συνθέσεων, είναι σαφώς και αποτέλεσμα μιάς πολύ καλής παραγωγής. Θέλετε να μας πείτε περισσότερα;

Φυσικα, την παραγωγη του δισκου επιμεληθηκε ο καλος μας φιλος Στελιος Κοσλιδης (επισης κιθαριστας των Erectus και Defiler) με τον οποιο δουλευουμε μαζι εδω και 3 χρονια. Ο Στελιος οντας αρκετα εμπειρος ηχοληπτης αλλα κυριως γνωστης της μουσικης αυτης(κατι τρομερα σημαντικο)θεωρω εκανε σπουδαια δουλεια και προσεγγισαμε κατα πολυ το αποτελεσμα που ζητουσαμε! Υπηρχαν καποια standards οσον αφορα τον ηχο μας,δηλαδη πριμαριστες μποτες και ταμπουρο στα τυμπανα, δυνατα και καθαρα πιατινια/κυμβαλα και βαριες ογκωδεις αλλα οχι βρωμικες κιθαρες.Φυσικα βοηθησαμε και εμεις στην ολη διαδικασια και μπορω να πω ειμαστε ακομη και τωρα πολυ χαρουμενοι με τον ηχο του δισκου!

Στη κριτική που έκανα, σας παρομοίασα με τους Morbid Angel της μετά-Vincent εποχής (1997-2001). Μάλιστα, όλος ο δίσκος σας είναι σαν ν’ακούς όλες τις πιθανές εναλλακτικές εκτελέσεις του “Opening of the Gates”. Σαφώς και δεν σας κατηγορώ για έλλειψη έμπνευσης, μα έχετε κάνει εικόνισμα το “Gateways to Annihilation”;

Αυτο καθε αλλο απο κατηγορια αποτελει παρα μονο τιμη και κολακεια! Φυσικα και εχουμε εικονισμα ολους τους δισκους της σημαντικοτερης-μαζι με τους Death-ισως μπαντας που γεννησε αυτο το ειδος! Προσωπικα ειναι το αγαπημενο μου συγκροτημα ever και φυσικα μας εχουν επηρεασει βαθυτατα. Το “Gateways” ειναι φανταστικος δισκος με τρομερα αργα majestic σημεια! Εδικα το κομματι που ανεφερες ειναι χαρακτηριστικο με την τρομερη δικαση στο ρεφραιν και το αργο ταμπουρο! Μπορεις να βρεις τετοια σημεια σε εμας οπως στο κλεισιμο του “Furious Annihilation” και σε εκεινο του “Savagery Incarnate” αλλα και στο “The Vulture’s Disposition”.Θα ελεγα ομως οτι ειμαστε περισσοτερο επηρεασμενοι απο τις γρηγορες συνθεσεις τους οπως για παραδειγμα το “This Means War” η το “Prayer Of Hatred”! Τεραστια μπαντα, τι να λεμε τωρα!

Σε τι κατάσταση βρίσκει το παρόν τη μπάντα και ποιά είναι τα σχέδια της για το άμεσο μέλλον;

Αυτη τη στιγμη δουλευουμε πανω σε νεα κομματια και προβαρουμε συνεχως και οσο μπορουμε. Οσον αφορα το αμεσο μελλον θα θελαμε αφενος να παιξουμε οσα live ειναι δυνατο τοσο σε Ελλαδα οσο και στο εξωτερικο και αφετερου να βρισκαμε σιγα σιγα μια καινουργια και αν γινεται λιγο μεγαλυτερη εταιρεια να συνεργαστουμε για τον επομενο μας δισκο!

Να μην σας ματιάσω, οι Mass Infection σφίζουν από υγεία. Η υπόλοιπη εγχώρεια σκηνή όμως; Πως βλέπετε τα πράγματα;

Πιστευω τα πραγματα στην εγχωρια death metal σκηνη ειναι καλυτερα απο ποτε! Καταπληκτικες μπαντες εχουν ξεπηδησει απο το underground, κλεινονται συμβολαια με εταιρειες και ακομα και στο εξωτερικο σε διαβεβαιωνω οτι ο κοσμος εχει σε μεγαλη υποληψη πλεον την ελληνικη σκηνη! Θες ονοματα; Inveracity, Dead Congregation, Blustery Caveat, Erectus, Human Rejection, Vulnus, Terrordrome, Birth Of Depravity, Necrorgasm, Sickening Horror, Cerebrum, Malicious Silence, Extreme Violence, Bloody Donation, Simple Disorder, Cease Of Breeding, Mortal Torment, η λιστα ειναι πολυ μεγαλη! Το μονο που απαιτειται ειναι ορεξη και θεληση γιατι απο ταλεντο καθε αλλο στη χωρα μας!

Άλλη μιά αδυναμία μου απ’την Ελλάδα είναι οι Dead Congregation οι οποίοι σας περιλαμβάνουν στο thanx list του “Graves of the Archangels” δίσκου τους. Δε νομίζετε ότι αυτό που κάνουν είναι επίσης μοναδικό;

Φανταστικη μπαντα πραγματικα! Τα ξερουμε τα παιδια,εχουμε παιξει και μαζι τους σε μερικα live! Εχουν καταρχας ισως τον πιο ιδιαιτερο ηχο στην ελληνικη σκηνη! Συνδυαζουν τις καθαρα old school επιρροες τους απο μπαντες οπως οι Incantation, Immolation και Morbid Angel με συγχρονο και τρομερα ακραιο drumming και το αποτελεσμα ειναι μοναδικο! Οι δυο κυκλοφοριες τους ειναι φοβερες, προσωπικα γουσταρω περισσοτερο το mini cd τους αλλα και ο δισκος δε παει πισω! Ειναι πραγματικα μια μπαντα κοσμημα για την ελληνικη σκηνη!

Παιδιά, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνέντευξη. Εύχομαι ότι καλύτερο για ‘σας, πραγματικά. Πρίν κλείσω όμως θα σας ξαναρωτήσω σοβαρα: τον drummer σας τον ποτίζετε κηροζίνη;

Χαχα μπα οχι, ισως κανα διπλο espresso να τσιτωνει! Οχι ενταξει απλα προσπαθει πολυ ο Γιωργος και ειναι πολυ σοβαρος και αφοσιωμενος σε αυτο που κανει. Το ταλεντο απο μονο του δεν ειναι ποτε αρκετο.

Προσθέστε ότι γουστάρετε.

Τιποτε περισσοτερο απο το να σε ευχαριστησουμε για τη συνεντευξη αυτη αλλα και την ολη στηριξη σου σε εμας, το εκτιμουμε αφανταστα φιλε! Καλη τυχη και συνεχεια στη δουλεια σου!

Interview: Darkthrone

Ακολουθεί συνέντευξη για το Musikal Aesthetics webzine με τον Fenriz - τύμπανα, μπάσο, εκατομμύρια φωνές.

Ήμουν πρόσφατα στο σπίτι με ένα φίλο μου κι έπαιζε το “Plaguewielder”. Ο φίλος μου αν και δεν ακούει Darkthrone είπε: “Τι γαμηστερό rock n’ roll! Ποιούς ακούμε;”. Να υποθέσω ότι κρύβατε πάντα τέτοια “παλαιά” στοιχεία στη μουσική σας;

Αυτό είναι το λιγότερο rock n’ roll album που κάναμε ποτέ. Ίσως είναι rock n’ roll σε σύγκριση με τους Dimmu Borgir αλλά νομίζω ότι οι περισσότερες από τις δομές του έχουν πολύ μικρή σχέση με τα τέλη της δεκαετίας του στυλ των 50s. Χαχαχα… Όχι δεν αποκρύβουμε κάτι στη μουσική μας, αλήθεια. Απλά γράφουμε και φτιάχνουμε ότι αισθανόμαστε, είναι 100% φυσικό και μη-τεχνητό. Και οι περισσότερες επιρροές μου είναι επίσης υποσυνείδητες. Ό,τι συμβαίνει, συμβαίνει.

Κάποτε, το να τραγουδάς στους Darkthrone ήταν η κρυφότερη επιθυμία πολλών οπαδών σας. Πλέον όχι μόνο τραγουδάς αλλά αναλαμβάνεις και τα καθήκοντα του μπάσου. Πολλές οι εκπλήξεις, δε νομίζεις;

Σίγουρα δε γνώριζα αυτή την επιθυμία. Τέλος πάντων, ήμουν ο πρώτος τραγουδιστής στους Darkthrone, από το 1988 ως το πρώτο demo το 1989. Εκείνη την εποχή έγραφα το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής, οι άλλοι όμως σύντομα εντάχθηκαν στη μπάντα στα τέλη του 1988 και το 1989 και το 1990 και έτσι γράφαμε σχεδόν τα πάντα μαζί, βοηθώντας με τα μέρη κ.λ.π. Αλλά μετά την ηχογράφηση του “A Blaze in the Northern Sky” το καλοκαίρι του 1991 αποφάσισα ότι ο καθένας πρέπει να γράφει τα δικά του και ότι όλα θα έπρεπε να γίνονται αποδεκτά και να ηχογραφούνται. Κι έτσι έχει ως τώρα από τότε. Όμως εγώ και ο Ted (Nocturno Culto) είμαστε πολυ-οργανοπαίχτες. Όταν διασκευάσαμε ζωντανά το “Visual Aggression” των Celtic Frost το 1989, o Ted έπαιζε τύμπανα ενώ εγώ τραγουδούσα κι έπαιζα κιθάρα. Αυτό είναι κάτι που κάθε διμελής μπάντα σαν κι εμάς (δεν είναι πολλοί γύρω, το ξέρω) χρειάζεται καθώς καταλαβαίνουμε τι θέλουμε λίγο καλύτερα. Ή ίσως όχι. Δεν ασχολούμαστε με την επιστήμη γύρω από πυραύλους εδώ. Θέλουμε απλά να rock-άρουμε. Έτσι, όταν αποφάσισα ότι η φωνή μου δεν ήταν η σωστή για τους Darkthrone (ακούστε το Thulcandra, τραγουδώ περισσότερο με στυλ NYHC – λατρεύω το NYHC αλλά όχι στους Darkthrone εκείνης της εποχής) ζήτησα από τον Ted να παρέμβει. Κι εγώ θα μπορούσα να συνεχίσω να κάνω φωνητικά στο demo των Isengard που ηχογράφησα και έπαιξα ολομόναχος το καλοκαίρι του 1989. Έτσι έκανα γενικά πολλά φωνητικά απλά όχι στους Darkthrone. Έκανα ξανά κάποια στο “Goatlord” κι ύστερα πάλι στο “Sardonic Wrath”; Τέλος πάντων, έχω επαναφέρει σιγά σιγά μερικά φωνητικά μου (έχω πολλές, πολλές διαφορετικές φωνές) και τώρα έχουμε την KISS εκδοχή των Darkthrone. Τραγουδάω τα τραγούδια μου και ο Ted τα δικά του. Επίσης όταν φτιάχνω τραγούδια πρέπει να παίξω μπάσο και κιθάρα, οπότε μπορώ κάλλιστα να ηχογραφώ το μπάσο σ’αυτά.

Αν συνέχιζες τους Isengard θα έπαιζες το υλικό που γράφεις τώρα για τους Darkthrone ή υπάρχει κάποια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα τους; Υπάρχει κάποια, έστω ελάχιστη, πιθανότητα να ακούσουμε τίποτα καινούργιο από τους Isengard;

Υπάρχει μια μεγάλη διαχωριστική γραμμή πιστεύω. Θέλω να πω πως οι Isengard ήταν ένα project απ’ το 1989 ως το 1995. Δεν το σκέφτηκα ποτέ από τότε, μόνο που όταν έχεις τον καθένα να ζητάει περισσότερα απ’ αυτούς ποτέ δεν μου διαφεύγει. Ίσως κάνω κάτι ακόμα με αυτή τη μπάντα αλλά ίσως σε ένα αργό στυλ του “Over de Syngende Øde Moer”, όχι υπερβολικά folk ή τουλάχιστον death metal. Δεν έχω κάνει σχέδια γι’ αυτό, ποτέ δεν κάνω σχέδια, όμως έχω ακραία ποσά εργασίας που πρέπει να φροντίσω όσον αφορά τους Darkthrone, το blog μου, όλα τα γραπτά μου. Δεν υπάρχει χρόνος τώρα. Πρέπει επίσης να διατηρώ την καθημερινή μου εργασία για να είμαι σε θέση ν’ ακούω όλη τη μουσική που μου στέλνουν. Μερικές φορές η ζωή είναι αρρωστημένη.

Με ποιά albums θα συσχέτιζες το “Circle the Wagons” ώστε να πείσεις κάποιον heavy metal οπαδό (που νομίζει ότι παίζετε black metal ακόμα) να σας ακούσει;

Πεποιθήσεις σαν κι αυτή πάντοτε αποτυγχάνουν. Το μυαλό πρέπει να είναι ανοικτό και εκεί να βρίσκεται και η θέληση. Ωστόσο, καταλαβαίνω που θες να καταλήξεις. Λοιπόν, πρωτίστως έχουμε ΠΑΛΙΟ ΗΧΟ. Δεν έχει να κάνει καμιά σχέση με τις χιλιάδες μπάντες που κάνουν κάποιο comeback με “παλιά, βαρετά riffs αλλά με ΝΕΟ ΗΧΟ¨. Γάμησε τες αυτές τις μπάντες αλλά τους ευχαριστώ πιθανών που τουλάχιστον προσπαθούν. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Το NWOBHM με σύγχρονο ήχο είναι απλά απελπιστικό. Θα τους πρότεινα να ακούσουν το νέο Enforcer album που ονομάζεται “Diamonds”. Και δε μπορώ επίσης να κατηγοριοποιήσω τη μουσική μας γιατί το στυλ του Ted με το δικό μου διαφέρουν πολύ. Αλλά νομίζω ότι όλα μου τα riffs είναι ως επί το πλείστον απ’ το 1979 ως το 1985 και η παραγωγή του ήχου μας άκουγεται σαν μια χαμένη Σουηδική μπάντα, από το 1984 ίσως.

Έχω την εντύπωση πως οι τελευταίες σας κυκλοφορίες στοχεύουν κατά κύριο λόγο σε κάποιο έιδος μουσικής καθοδήγησης. Παρ’ όλα αυτά, καταφέρνετε να σταθείτε σαν φρέσκια πνοή μες στη μουσική σκηνή. Πως το επιτυγχάνεται αυτό; Υπάρχει κάποια αλλαγή ενδιαφέροντος προς τον παλιό ήχο από το κοινό σας;

Σ’ ευχαριστώ για αυτή την όμορφη ερώτηση. Και ναι, το ενδιαφέρον προς το παλιό υλικό έχει γίνει ΤΕΡΑΣΤΙΟ στο underground απ’ την έναρξη των 00s, πολύ περισσότερο μεταξύ 2005 με 2007 ενώ τα δύο τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον για το παλιό, αληθινό metal είναι ΜΑΖΙΚΟ. Εμείς πιθανότατα μετατοπίσαμε μια ολόκληρη βάση οπαδών, που μάλλον ήταν πουστιά εκ μέρους μας, αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή καθώς οφείλουμε να κάνουμε ότι είναι στις καρδιές μας.

Έχεις ακούσει το “Belus”; Τι γνώμη έχεις;

Το 70% των συνεντεύξεων που έκανα για το “Circle the Wagons” (ίσως έχω κάνει γύρω στις 70 μέχρι τώρα) με ρώτησαν σχετικά με αυτό. Είναι σπουδαίος δίσκος και περίμενα να επιστρέψει στο feeling του “Filosofem”. Κάνει ένα νεύμα επίσης στους παλιούς Destruction μέσα σ’ ένα απ’ τα τραγούδια, για όσους από εσάς μπορούν να το ακούσουν αυτό.

Υπάρχει περίπτωση να ξαναγράψει ο Varg στιχουργικά θέματα σε κάποιο album σας;

1993/1994: Ήθελα να γράψει ο Varg καθώς φυλακίστηκε ξαφνικά κι έτσι θα μπορούσε να μιλήσει στις μάζες με στίχους μέσω των Darkthrone το 1994. Η κατάσταση έχει αλλάξει πλέον, μπορεί να γράψει και πάλι με τους Burzum τώρα.

Συνεχίζεις να γυμνάζεσαι;

Ναι, αλλά η μπυροκοιλιά παραμένει. Χαχαχα…

Αν και δεν θα’ πρεπε να ρωτήσω, εξ’ αιτίας της πρόσφατης επανένωσης τους, δε νομίζεις ότι οι Obliteration συνεχίζουν από κει που σταμάτησαν οι Autopsy πίσω στο ’95 (εξαιρώντας τους Abscess φυσικά);

Καλά, δεν είμαι και πολύ εξοικειωμένος με το υλικό των Autopsy μετά το “Mental Funeral”. Αυτό που ξέρω είναι πως και οι δύο Autopsy αποθεώθηκαν από το κοινό στις ΗΠΑ όταν και έπαιξαν ζωντανά. Μάλιστα αλληλοχαιρετίστηκαν κιόλας. Επιπλέον, άκουσα κάποια νέα τραγούδια των Obliteration μόλις σήμερα!

Ακολούθως, τι έχεις να πεις για την επιστροφή των Autopsy;

Το μόνο που άκουσα εως τώρα είναι το single, έτσι μπορεί κάποιος να υποθέσει πως επέστρεψαν μ’ ένα γερό κτύπημα, ε;

Προτιμάς τους Matthew Herbert, τους Doctor Rockit, τους Radio Boy ή τους Wishmountain περισσότερο;

Ποτέ δεν είχα πολλά τραγούδια των Wishmountain. Υπήρχαν κάποια στο mix CD “Let’s All Make Mistakes” το οποίο ήταν ΥΠΕΡΟΧΟ. Προτιμώ τον απλό Herbert, από το 1996 μέχρι και το 2002 περιπου.

Τέλος της ανάκρισης με μια τελευταία ερώτηση. Ένας φίλος μου είναι περίεργος να μάθει τι είδους ταινιών γουστάρεις. Αλήθεια, ασχολείσαι με τον κινηματογράφο καθόλου;

Πηγαίνω μόνος μου κι εχθές είδα το “Persona” του Imar Bergman. Δε σημαίνει ότι έχω ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Διαθέτω μια ισόβια ελεύθερη κάρτα κι έτσι πηγαίνω ως αναψυχή με ανοιχτό μυαλό. Η καλύτερη ταινία που είδα πέρυσι ήταν η “Me and You and Everyone We Know” ενώ η καλύτερη ταινία που είδα φέτος ήταν η “Wendy and Lucy”. Φαντάσου ότι βλέπω αυτές τις ταινίες μόνος μου κυρίως σε κινηματογράφους που είναι σχεδόν άδειοι. Υπάρχουν ταινίες για διαφορετικές περιπτώσεις αλλά αυτές που μου αρέσουν είναι οι χιουμοριστικές και οι απλά ΚΑΛΕΣ ταινίες – θα μπορούσε να είναι διασκέδαση ακόμη και τι τυπικό σινεμά του ’80, ή όπως είδατε παραπάνω. Μου αρέσουν ταινίες που μιλούν για τη ζωή, την ανθρώπινη κατάσταση κ.λ.π.

Πρόσθεσε ότι γουστάρεις. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Εύχομαι τα καλύτερα για σένα.

Ελέγξτε το Band of the Week blog sto darkthronemyspaceofficial κι ακούτε Dead Moon και The Associates.

DAX RIGGS "Say Goodnight to the World"

Dax Riggs

Say Goodnight to the World

2010 | Fat Possum

Τι διάολο έκανα ένα χρόνο; Πάντοτε λάτρευα τους Acid Bath και δη τη φωνή του Dax. Το τελευταίο του πόνημα ακούει στο όνομα Say Goodnight to the World και δανείζεται στοιχεία από μεγάλους καλλιτέχνες όπως οι The Stooges, David Bowie και τη μαυρίλα μιάς death blues μουσικής κλίμακας. Κυκλοφόρησε το 2010 κι ως φαίνεται άργησα λίγο να το πάρω χαμπάρι. Κάλλιο αργά παρά ποτέ λένε. Η χροιά του Dax κινείται σε μονίμως υψηλά επίπεδα αγγίζοντας έναν Danzig-ικό τόνο ενίοτε. Κάποιες επιτηδευμένες παραφωνίες θα σας κάνουν να μην πιστεύετε πόσο ταιριάζουν στη νέα κατεύθυνση που έχει πάρει ο Νεο-Ορλεανίτης πρώην sludge-ας, νυν Ορφέας του underground (προσδιορισμός που δίνεται στο official myspace του). Αν εξαιρέσεις hit-άκια τύπου Let Me Be Your Cigarette (ακόμα ένα τραγούδι που φλερτάρει με το riff του I Wanna Be Your Dog αλλά όχι τόσο επαίσχυντα όσο το If Only των Queens of the Stone Age π.χ.) ο δίσκος βρίθει ιδεών και συναισθήματος με εξαίχοντα τραγούδια την ομώνυμη σύνθεση του δίσκου, το νωχελικό I Hear Satan, το ληθαργικό See You All in Hell or New Orleans και το πουτανιάρικο No One Will Be a Stranger. Μουσική που αν και ποιοτική δεν παύει να κινδυνεύει να γίνει all time fav από δηθενατζήδες hipster-άδες της κακιάς ώρας. Αν όμως σκεφτόμασταν συνεχώς έτσι δεν θα γνωρίζαμε καν τους Beatles. Ή ακόμα χειρότερα θα χάναμε τα κάθε λογής Blue Jay Way αριστουργήματά τους εξ’αιτίας της υστερίας που θα προκαλούσε το κάθε I Wanna Hold Your Hand κομμάτι που αιωνίως θα το τραγουδάει η μαμά σας. Α, αν θέλετε και μιά τίμια διασκευή του Heartbreak Hotel (Elvis Presley) ο δίσκος διαθέτει άμα λάχει.

SABBATH ASSEMBLY "Restored to One"

Sabbath Assembly

Restored to One

2010 | The Ajna Offensive

Μέσα σ’ ένα πλήρες ευδαιμονικό κλίμα σκάνε οι πρώτες μελωδίες του Glory to the Gods in the Highest και μένω μαλάκας. Βιάστηκα να ορίσω αυτές τις μελωδίες ως μιά σύγχρονη εκδοχή acid folk τραγουδοποιίας και πιθανών να μην είμαι απολύτως λανθασμένος σ’ αυτή μου τη κρίση. Δεν εμμένω στη συγκεκριμένη άποψη όμως μιας και η παρέα της Jex Thoth, την οποία γνωρίζω λίγο καιρό μέσω του νέο-doom σχήματος που φέρει την επωνυμία της, προβαίνει σε μικρές μουσικές πουστιές που περιλαμβάνουν από pop περάσματα ως και tribal vibes. Σίγουρα όμως η μουσική του Restored to One είναι τελετουργική μέχρι το κόκκαλο. Οι Sabbath Assembly λέει, είναι ένα project του οποίου μέριμνα είναι να τραγουδήσει/μελοποιήσει ύμνους του Process Church of Final Judgement κινήματος το οποίο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές τη δεκαετία του 1970 και του οποίου βασικό κέντρο πίστης ήταν μιά διττή λατρεία απέναντι στον Θεό αλλά και τον Εωσφόρο. Στα αρχίδια μας κι εμάς. Το θέμα είναι ότι θ’ απολαύσετε τον δίσκο μέχρι αηδίας λόγου του εξωφρενικά occult χαρακτήρα του αλλά και των ομολογουμένως πανέμορφων συνθέσεων. Τίγκα αναλογικούρα, μακριά από πλαστικότητες και παπαριλίκια, ο δίσκος διαθέτει συνταρακτικές μελωδίες και ατμόσφαιρα. Τραγούδια σαν τα Hymn of Consecration, In the Time of Abaddon (όχι του Anthony Bray, drummer των Venom) και And the Phoenix is Reborn είναι φουλ τριπαρισμένα και γαμηστερά. Η Ajna Offensive ανεβάζει επικίνδυνα τα ποιοτικά σταθμά της τελευταία μου φαίνεται.

CASTEVET "Mounds of Ash"

Castevet

Mounds of Ash

2010 | Profound Lore Records

Υπάρχουν πολλοί λόγοι πλέον που μπορούν να σε αποτρέψουν από το να χαρείς ένα δίσκο. Ο σπουδαιότερος (για μένα) είναι η υπερπληροφόρηση γύρω από τη μουσική και η ευκολία που μας παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία στο να κατεβάζουμε ένα μάτσο τιποτένια albums. Αυτό ειδικά έχει οδηγήσει πολλές φορές στο να απογοητευόμαστε εκ των προτέρων ή να χαλάμε το όποιο mood που ίσως διαθέταμε ώστε ν’ απολαύσουμε τον άλφα ή βήτα δίσκο. Οι Castevet είναι μια νέα μπάντα σχετικά και θα ήταν πολύ πιθανό να πέσουν κι αυτοί στη μάζα με τις μετριότητες αν όντως δεν είχαν τίποτα να πούν. Η αλήθεια είναι ότι το “Mounds of Ash” μου είχε αρέσει εξ’ αρχής μόνο που τώρα φαίνεται να αρχίζει να μεστώνει σαν το παλιό κρασί μέσα μου. Αυτό το μουσικό τρίο μας χαιρετά απ’ τη Νέα Υόρκη και έχει μπει full στο παιχνίδι του Αμερικάνικου black metal. Τι; Δεν είναι αρκετά black metal για εσάς κάτι που σου φέρνει κάτουρο εξ’ αιτίας της ψύχρας που διαθέτει; Όταν τρέμουν οι αστράγαλοι σου εξ’ αιτίας αυτής της γαμημένα μοχθηρής, majestic αίσθησης; Η αλήθεια βέβαια είναι ότι οι Castevet του “Mounds of Ash” είναι πιο κοντά σε σχήματα της τάξης Ved Buens Ende παρά στους Immortal π.χ. Είναι οι έντεχνοι της παρέας που λέμε. Ηχογραφημένο με τη βοήθεια του Colin Marston (Krallice) εδώ μέσα πέρα από τις πανέξυπνες συνθέσεις του δίσκου μπορείτε να ευχαριστηθείτε με τη ψυχή σας κάποιες από τις καλύτερες ερμηνείες των τελευταίων χρόνων. Ειδικά ο drummer της μπάντας, Ian Jacyszyn (Copremesis, Ash & Elm) ακούγεται σαν τρείς Danny Carey ταυτόχρονα και βρίσκω το παίξιμό του τουλάχιστον εκπληκτικό. Από κεί και πέρα έχουμε τις μπασογραμμές του Joshua Scott (Defeatist) να σιγοντάρουν ΤΕΛΕΙΑ και απολύτως μοναδικά τις δυσαρμονικές εμπνεύσεις και riff-άρες τoυ κιθαρίστα/τραγουδιστή της μπάντας, Andrew Hock (ex-Biolich). Αν αυτό είχε κυκλοφορήσει πριν καμιά δεκαετία, παράλληλα με την έκρηξη των (διαλυμένων πλέον) Isis, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα μιλούσαμε ήδη για ένα ιστορικό άλμπουμ.

MIKE PATTON "Mondo Cane"

Mike Patton

Mondo Cane

2010 | Ipecac Recordings

Η έννοια της προοδευτικότητας δεν επιτρέπει ίχνος διαφάνειας στα καινοφανή μουσικά μοτίβα έκφρασής της. Και εξαιρουμένου του όποιου συγχρονισμού, υπάρχουν καλλιτέχνες που υφαρπάζουν την έμπνευση και το στυλ προηγουμένων δεκαετιών για να συγκλίνουν με την παρελθοντική αίγλη διάφορων σκηνών. Στο τελευταίο εγχείρημα του Michael Patton -το οποίο δε γνωρίζω πόσοι από εσάς πέρασαν στα ψιλά γράμματα- συναντάμε τον Αμερικανό καλλιτέχνη σε μια προσπάθεια διασκευών παλιών Ιταλικών ασμάτων. Μες στην έμφυτη αναγκαιότητά του για αλλαγές που τροποποιούν το μουσικό μοντέλο, ο πολυσχιδής Mike πραγματοποιεί μια ακόμη πετυχημένη μεταμόρφωση. Είναι όντως κοινό μυστικό ότι κάποια στιγμή θα κατέληγε σε κάτι τέτοιο μιας και ήταν πολλά τα ψήγματα κατεύθυνσης προς τέτοιες μουσικές μες στην τεράστια καριέρα του. Άλλωστε ποτέ του εως τώρα δεν αυτοσυντηρήθηκε καλλιτεχνικά γιατί, θες η εγκλωβισμένη παράνοια στο μυαλό του, θες η αδιαμφισβήτητη ικανότητα του να πράττει πάντα υπό αυξημένη ποιότητα, όπως και να’ χει η προικισμένη φωνή του είναι θεϊκής φύσεως και μπορεί να εκτροχιαστεί (καλοπροαίρετα) προς κάθε δυνατή μουσική κατεύθυνση. Προσωπικά μιλώντας, θεωρώ τον συγκεκριμένο ημι-παράφρων τραγουδιάρη ως τον πιο ολοκληρωμένο μουσικό που υπήρξε ποτέ. Στο Mondo Cane project του, θα χαρείτε τους ιταλισμούς της φωνής του (με πολύ καλή χροιά, κάτι στο οποίο ίσως βοήθησε η επί ετών Ιταλίδα σύζυγός του) με όλα τα κορυφαία παιδιαρίσματά της και μια πολυμελής ορχήστρα να χτίζει πανέμορφα το όλο μουσικό background. Όλοι οι παραπάνω ομονοούν σε μια εστιασμένη performance που καταλήγει να αναδείξει γι’ ακόμη μια φορά το αστείρευτο ταλέντο του τεράστιου αυτού frontman και την επίδειξη ενός, αν μη τι άλλο, πανέμορφου άλμπουμ. Ακολουθήστε, όσο αυτό είναι δυνατόν, το ‘Οραμά του.

ÓLAFUR ARNALDS "...And They Have Escaped the Weight of Darkness"

Ólafur Arnalds

...And They Have Escaped the Weight of Darkness

2010 | Erased Tapes Records

Τραγούδια που διαθέτουν μελωδίες παρόμοιες ενός Tunglið είναι ικανά να θάλπουν τις διαθέσεις. Έχουν τη στόφα του κλασσικού και δεν στοχεύουν απλά στο να σε παρασύρουν σε μακρινά νοητικά ταξίδια. Αντιθέτως, σε βουτάνε βίαια εωσότου σε απομονώσουν και έπειτα σε παρατάνε σύξυλο μέσα σε αστρικά πεδία και χρώματα γαλαξίων. Η λαγώφθαλμη κατάσταση την οποία επιφέρουν δεν αφήνει περιθώρια στο να σ’ αφήσουν να κοιμηθείς. Αυτό το τριπάρισμα άλλωστε αξίζει να το βιώσει κανείς με όλες του τις δυνάμεις. Ο νοσταλγικός τόνος, η θλίψη, η απώλεια της μνήμης, αναπώληση. Ο Ólafur έχει μαλιστα υπάρξει και ντράμερ hardcore και metal μπαντών. Αν και το πνεύμα αυτών των μουσικών δεν ζει ούτε καν λαθρόβια εδώ μέσα, το …And They Have Escaped the Weight of Darkness είναι σκοτεινό με τον τρόπο του. Αν δίσκοι σαν το Within the Realm of a Dying Sun των θεών Dead Can Dance ρίχνουν το πτώμα μες στον τάφο, τότε το παρουσιαζόμενο διαμαντάκι παίζει σίγουρα το ρόλο του νεκροκομιστή, μεταφέροντας το νεκρό κορμί ως το κενοτάφιο. Και σκεφτείτε μόνο ότι είναι εξ’ ολοκλήρου ορχηστρική η μαγεία του.

JOHN ZORN "In Search of the Miraculous"

John Zorn

In Search of the Miraculous

2010 | Tzadik

Φυσικά και είναι αδιανόητο να έχει κάποιος παρακολουθήσει τη δισκογραφία του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη. Για να είμαι δίκαιος μαζί σας, ο John Zorn είναι περίπτωση μουσικού που δε χωράει σε καμιά νόρμα και τυχαίνει απλώς να εμφανίζεται μπροστά μου ανά φάσεις. Δε μπορώ να πω ότι έχω απολαύσει ο,τιδήποτε έχω ακούσει από δαύτον όμως κατα γενική ομολογία πάντοτε βρίσκει τρόπους να με αποστομώνει. Μιλάμε για ένα ανεξάντλητο μουσικό ταλέντο που από το 1983 ως και τις μέρες μας κυκλοφορεί αδιαλλείπτως καλούς ως και εξωφρενικά καλούς δίσκους. Από τους φοβερούς και τρομερούς Naked City ως και τους Mr. Bungle έχει προσφέρει ένα χέρι βοηθείας. Το In Search of the Miraculous μας συστείνει τον συνθέτη John Zorn μιας κι εδώ δεν παίζει κανένα όργανο. Το cast των μουσικών που αναπαράγουν τη μουσική του πλαισιώνουν οι Shanir Blumenkranz, Greg Cohen, Ben Perowsky, Rob Burger και Kenny Wollesen. Αν και το πιάνο είναι αυτό που επικρατεί μέσα στις μελωδίες αυτού του ουτοπικού, μελωδικού, ταξιδιάρικου και πανέμορφου jazz δίσκου το χαρακτηριστικό του είναι η χρήση ενός double bass (ακουστικού) και του ηλεκτρικού μαζί. Τα τύμπανα είναι παιγμένα από τον εκπληκτικό Perowsky (ακούστε οπωσδήποτε το Camp Songs). Αν έχετε εκείνο το υπόγειο που όλοι ονειρεύονται και το οποίο διαθέτει μπιλιάρδο και μια “μικρή” γωνίτσα κάβας, μια αναπαυτική πολυθρόνα και τζάκι, τότε βρήκατε τη μουσική υπόκρουση που θα συνοδεύει τις νυχτερινές, κουλτουριάρικες συνήθειες σας. Άντε, καλοάκουστο εύχομαι…

TWIN SISTER "Color Your Life" EP

Twin Sister

Color Your Life EP

2010 | Infinite Best Recordings

Να ένας ακόμα δίσκος για chilling καταστάσεις. Ξέρετε τώρα, mojito το σούρουπο στην αιώρα μποέμ παραλιακού μαγαζιού με φόντο το ηλιοβασίλεμα. Πέρα απ’ αυτά τα αγαθά όμως, το δισκάκι αυτό δικαίως έκανε κάποιο όνομα (απ’ όσα διαβάζω στο ηλεκτρονικό δίκτυο) μιας και διαθέτει και εσωστρέφεια και γλυκιά μελαγχολία. Τους έχουν χαρακτηρίσει ως chillwave, dream pop και indie μα η αλήθεια είναι ότι βρίσκονται κάπου ανάμεσα στους Cocteau Twins και μιας οργανικής trip-hop. Το νεαρό της ηλικίας των μελών της μπάντας αφήνει υποσχέσεις για πάμπολες ακόμα όμορφες μουσικές αν και δε δείχνουν ιδιαίτερα να βιάζονται όσον αφορά τις κυκλοφορίες τους. Πληροφοριακά, προέρχονται εκ Αμερικής μεριάς, Long Island συγκεκριμένα κι έχουν κυκλοφορήσει μόνο δύο EPs ως σήμερα. Το πρώτο full-length αναμένεται τον Σεπτέμβριο της χρονιάς που διανύουμε. Η φωνή της Andrea Estella συνδυάζει κράμματα χροιών της Beth Gibbons και ενίοτε της Björk και είναι πραγματικά και αντικειμενικά όμορφη. Μια επίσκεψη στο site της μπάντας μαρτύρησε και ένα ωραίο playlist (προφανώς και επιρροές) που άκουγαν κατά τη διάρκεια ηχογραφήσεων του album τους. Massive Attack, Herbie Hancock, Laid Back κ.α. Μια χαρά δηλαδή. Εν αναμονή του νέου τους πονήματος λοιπόν, απολαύστε τους…